Περί επαίνων – Από το Blog του κ. Θεόφιλου Ελευθεριάδη

http://theofiloseleftheriadis.blogspot.com/

Κυριακή, 08 Νοεμβρίου 2009

περί επαίνων

«Ο έπαινος από τους άλλους πρέπει να έρχεται από μόνος του ΄ εμείς πρέπει να ασχολούμεθα με την θεραπεία της ζωής μας.»

Επίκουρου προσφώνησις, 36

«…Τι απ` όλα αυτά είναι ωραίο επειδή απλά επαινείται , και τι φθείρεται διότι κατακρίνεται ; Μήπως το σμαράγδι γίνεται λιγότερο όμορφο όταν δεν επαινείται ;…»

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Δ΄, 20

«Θέλεις να επαινεθείς από άνθρωπο που τρις την ώρα καταριέται τον εαυτό του ;
Θέλεις να αρέσεις σε άνθρωπο που δεν αρέσει στον εαυτό του ;…»

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Η΄, 53

Ο Τύπος καίγεται – του Πάσχου Μανδραβέλη – LIFO

Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία και στην κρίση του Τύπου…

---

Επιτέλους! Έγραψε Γάλλος για την κρίση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, οπότε μπορεί να συζητηθεί το θέμα και στην Ελλάδα. Στην ελληνική βιβλιοπαραγωγή είναι κανόνας: αν δεν συζητείται κάτι στη Γαλλία, δεν υπάρχει ως θέμα στην Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι εκδότες της χώρας είναι francophile και όλοι οι μεταφραστές (κοινωνιολογικών βιβλίων) francophone. Μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι στον θρόνο της ελληνικής διανόησης μέχρι σήμερα κάθονταν αριστεροί γαλλοσπουδαγμένοι, που όριζαν εν πολλοίς την ατζέντα της συζήτησης. Ίσως πάλι να οφείλεται στο γεγονός ότι Ελλάδα και Γαλλία έχουν πανομοιότυπα προβλήματα.

Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης είναι καλοδεχούμενο. Αμερικανικό στη δομή, τεκμηριωμένο, κατατοπιστικό και -όλως παραδόξως για γαλλικό βιβλίο- σαφές. Ίσως επειδή ο συγγραφέας του Bernard Poulet είναι αρχισυντάκτης του οικονομικού περιοδικού «L’ Expansion». Προφανώς, έχει θεραπευθεί από τη γαλλική ασθένεια της φιοριτούρας, που μαστίζει τις κοινωνικές επιστήμες.

Ο συγγραφέας έχει το ίδιο μαράζι που πολλοί διατυπώνουν και στην Ελλάδα. Κυριαρχεί ένας καταστροφικός εφησυχασμός για ό,τι πάει στραβά, και φυσικά για την κρίση του Τύπου. «Ίσως είναι καιρός να πανικοβληθούμε» τιτλοφορεί το πρώτο του κεφάλαιο και γράφει: «Στη Γαλλία ορισμένοι προσπαθούν να καθησυχάσουν τους εαυτούς τους: “Όλα αυτά (σ.σ.: τα συμπτώματα της κρίσης του Τύπου) συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες! Εδώ είναι διαφορετικά”».

«Έχουν άδικο», σημειώνει ο Poulet, «εδώ είναι χειρότερα…». Και αν είναι χειρότερα στη Γαλλία, μπορούμε να φανταστούμε πώς είναι στην Ελλάδα.

Αναφέρει για παράδειγμα ο Bernard Poulet: «Τα κόστη παραγωγής και διανομής αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 75% της τιμής πώλησης της εφημερίδας. Σε αντιστάθμισμα οι (κρατικές) ενισχύσεις προς τον καθημερινό ειδησεογραφικό Τύπο είναι πολλές και σημαντικές: χαμηλότερα ταχυδρομικά και σιδηροδρομικά τέλη, ΦΠΑ στο 2,1%, ενισχύσεις για τη μεταφορά, για τον εκσυγχρονισμό της διάθεσης και της διανομής, για την αποκέντρωση της εκτύπωσης κ.λπ. Το συνολικό ύψος (των ενισχύσεων) υπερβαίνει το 10% του τζίρου του τομέα και αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο των εσόδων από πωλήσεις. Φαίνεται δύσκολο να γίνει κάτι περισσότερο και συνεπώς δεν μπορούμε να περιμένουμε τη θαυματουργό ανάπτυξη από τις κρατικές επιδοτήσεις».

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Αν και δεν έχει υπολογιστεί το ύψος των κρατικών ενισχύσεων στον Τύπο (οι περισσότερες είναι αδιαφανείς και φυσικά ο… Τύπος δεν ασχολείται με τα του οίκου του), ξέρουμε ότι για πολλές εφημερίδες το ύψος της κρατικής ενίσχυσης φτάνει στο 100% των εσόδων τους. Πώς αλλιώς μπορούν να επιβιώνουν εφημερίδες με καθημερινή κυκλοφορία 400 φύλλων;

Το ελληνικό πρόβλημα του Τύπου είναι σε παραλληλία και πλήρη αντιστοιχία με το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Όπως η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση ήταν απλώς η αφορμή να αναδειχθούν τα πολλά δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, έτσι και τα προβλήματα των ελληνικών εφημερίδων έχουν μικρή σχέση με την κρίση του διεθνούς Τύπου. Η κρίση του ελληνικού ενημερωτικού μοντέλου οφείλεται στο γεγονός ότι άδειασαν τα ταμεία της τροφού του, δηλαδή του κράτους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ισολογισμοί όλων σχεδόν των μεγάλων επιχειρήσεων Τύπου είναι επί χρόνια αρνητικοί, αλλά η μόνη μεγάλη εφημερίδα που έκλεισε ήταν εκείνη που (παρά τις υπερβολές της ιδιοκτησίας της) ήταν αμιγώς επιχειρηματική προσπάθεια.

Σ’ αυτή την κρίση πολλοί επιχειρηματίες του Τύπου απαντούν με περιορισμό του κόστους. Φωναχτά στη Γαλλία, σιωπηρά στην Ελλάδα. Για τον Bernard Poulet ο περιορισμός του κόστους δεν αρκεί. Εξάλλου, στη Γαλλία το δοκίμασαν επί μακρόν: «Εδώ και πολλά χρόνια τα μέτρα εξοικονόμησης δαπανών και τα σχέδια λιτότητας διαδέχονται το ένα το άλλο», γράφει για τη Γαλλία. «Μαζικές απολύσεις έπληξαν πολλές εκατοντάδες μισθωτούς και ακόμη και η μεγαλύτερη γαλλική εφημερίδα, η “Quest France”, αναγκάστηκε να αποφασίσει τον Σεπτέμβριο του 2008 την κατάργηση 125 θέσεων εργασίας. Η δρακόντεια μείωση των λειτουργικών εξόδων των εφημερίδων, η μείωση του αριθμού των σελίδων και του μεγέθους τους (…), το κλείσιμο γραφείων ανταποκριτών στο εξωτερικό, ο περιορισμός του χρόνου για την διεξαγωγή ερευνών κ.λπ. μειώνουν σίγουρα τα κόστη, χωρίς ωστόσο να εξασφαλίζουν κερδοφόρους ισολογισμούς. Ο πολλαπλασιασμός των ενθέτων (μόδα, αυτοκίνητα, ρολόγια…) για να “τσιμπήσουν” οι διαφημιστές, ο πληθωρισμός των “πρόσθετων προϊόντων” (βιβλία, CD, DVD, στιλό, ηλεκτρονικές συσκευές, καφετιέρες κ.λπ.), τα οποία μετατρέπουν την εφημερίδα σε δωρεάν ένθετο εμπορικής προσφοράς, δεν είναι παρά προφανώς προσωρινές λύσεις ανάγκης.

«Όλα αυτά τα φάρμακα είναι μερικές φορές χειρότερα από την αρρώστια. Στη φρενήρη κούρσα τους για να ισοσκελίσουν τους λογαριασμούς τους, οι εφημερίδες αποδυναμώνουν την εικόνα τους και φτωχαίνουν το περιεχόμενό τους. Όταν φτωχαίνεις την προσφορά για να κλείσεις οικονομικές τρύπες, μπαίνεις σε έναν φαύλο κύκλο. Τελικά, χάνεις αναγνώστες, δημιουργώντας έτσι νέα ελλείμματα».

Αυτή είναι και η κατάσταση στον ελληνικό Τύπο. Οι εκδότες συρρικνώνουν το έτσι κι αλλιώς χαμηλό κόστος των δημοσιογραφικών τμημάτων, επενδύοντας όλο και περισσότερο στα μπιχλιμπίδια, τα οποία υποτίθεται ότι συνοδεύουν τις εφημερίδες. Ξεχνούν ότι το βασικό προϊόν τους είναι η σκέψη, το μεράκι και οι γνώσεις των ανθρώπων που ερευνούν και γράφουν. Στην προσπάθεια να συμπιέσουν το κόστος, προσπαθούν με τους ίδιους ανθρώπους να παράγουν περισσότερα προϊόντα, ενώ στην ουσία παράγουν μόνο περισσότερο τυπωμένο χαρτί δίχως σκέψη.

Το πρόβλημα του Τύπου στην Ελλάδα, στη Γαλλία αλλά και στις ΗΠΑ είναι κοινό. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα προϊόντα του πνεύματος. Η παραγωγικότητα δεν είναι γραμμική σε ό,τι χρειάζεται σκέψη. Οι περισσότερες ώρες δουλειάς των δημοσιογράφων παράγουν περισσότερες λέξεις με λιγότερη σκέψη. Μόνο που οι αναγνώστες δεν πληρώνουν για να αγοράσουν λέξεις· βρίσκουν άφθονες και δωρεάν στο διαδίκτυο. Θα αγόραζαν ένα έντυπο, αν μπορούσε να τους προσφέρει μια υπηρεσία. Αν μια εφημερίδα γινόταν πλοηγός στη θάλασσα των πληροφοριών που τους περιβάλλει, αν μπορούσε να βάλει τάξη στο χάος.

Για να έχει μέλλον ο Τύπος, δεν αρκεί να μεταμορφωθεί σε ηλεκτρονικός. Δεν φτάνει να μπει στο διαδίκτυο. Πρέπει να καταφέρει να συμπυκνώνει καθημερινά την πραγματικότητα σε θεωρία, να δίνει νόημα στις αμέτρητες πληροφορίες που καθημερινά λαμβάνουμε από εκατοντάδες Μέσα. Δεν είναι εύκολο. Θέλει διαρκή παραγωγή σκέψης, νέων ιδεών, επενδύσεις σε ανθρώπους -εκπαίδευση και επανεκπαίδευσή τους: δεν μπορεί, για παράδειγμα, ένας δημοσιογράφος να διαβάζει λιγότερο από τους αναγνώστες του- και κυρίως αλλαγή θεώρησης της ίδιας της βιομηχανίας.

Μπορεί να το κάνει; Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου τιτλοφορείται «Επιβίωση, θάνατος, αναγέννηση». Η ακολουθία αυτή είναι νομοτέλεια. Η επανάσταση που ζούμε δεν είναι αναίμακτη· έχει θύματα. Επιχειρήσεις κλείνουν, δημοσιογράφοι μένουν χωρίς δουλειά, κοντά στα πολλά ξερά καίγονται και χλωρά. Ο Bernard Poulet μεταφέρει στο βιβλίο τα λόγια του Αμερικανού εκδότη Dean Singleton: «Στο μέλλον δεν θα υπάρχουν παρά δύο κατηγορίες εφημερίδων. Οι επιζήσασες και οι νεκρές». Οι πρώτες, ακόμη και αν δεν θα μοιάζουν με τις εφημερίδες που σήμερα ξέρουμε, θα είναι χρήσιμες. Δεν θα προσθέτουν θόρυβο στον πολύ θόρυβο της πληροφορίας που καθημερινά μας βομβαρδίζει. Θα προσφέρουν μία βασική υπηρεσία. Θα μειώνουν τον θόρυβο της υπερπληροφόρησης. Θα ταχτοποιούν το χάος που δημιουργεί η πληροφορική μας κοινωνία».

Bernard Poulet
«Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης»
Μτφρ.: Γιώργος Αγγελόπουλος
Επίμετρο: Νίκος Μπακουνάκης
Εκδόσεις Πόλις
Σελ.: 288, τιμή: €18

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Lifo» στις 19.11.2009

CERN: Επαναλειτουργία του πειράματος – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

 Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Επειτα από δεκατέσσερις μήνες διακοπής εξαιτίας μιας σοβαρής βλάβης, ο μεγαλύτερος επιταχυντής σωματιδίων στον κόσμο αναμένεται να τεθεί και πάλι σήμερα σε δοκιμαστική λειτουργία, έγινε γνωστό από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικής Ερευνας (CERN) στη Γενεύη.

Σωματίδια θα αρχίσουν και πάλι να κινούνται νωρίς σήμερα το πρωί στο μεγάλο επιταχυντή αδρονίων που δεν λειτούργησε μέχρι στιγμής παρά για λίγες ώρες.

«Αυτή τη στιγμή, δεν ανακοινώνουμε ακριβή ημερομηνία (για την επαναλειτουργία), αλλά ορίζουμε στόχους», δήλωσε ο Τζέιμς Γκίλις, εκπρόσωπος του CERN.

Φρικιαστική υπόθεση δολοφονιών αποκαλύπτεται στο Περού – Σοκ στην κοινή γνώμη – ΤΑ ΝΕΑ

21/11/2009

Σοκ στην παγκόσμια κοινή γνώμη έχει προκαλέσει η υπόθεση μιας συμμορίας που κατηγορείται ότι σκότωνε ανθρώπους -ίσως τα θύματά της να φτάνουν ακόμη και τα 60- με κίνητρο να αφαιρέσει το λίπος από τις σορούς τους και να το πουλήσει σε εταιρίες που παράγουν καλλυντικά.

Ορισμένοι ειδικοί εκφράζουν τις αμφιβολίες τους σχετικά με το αν η συγκεκριμένη ιστορία φρίκης ευσταθεί.

Ο Σεράπιο Βεραμέντι, ένας από τους υπόπτους που συνελήφθησαν και φέρεται να είχε ηγετικό ρόλο στη συμμορία, προκάλεσε ρίγη στους πολίτες του Περού που αναρωτιούνται εάν όσα είπε είναι πράγματι αλήθεια.

Ακόμα και βετεράνοι Περουβιανοί αστυνομικοί είπαν πως πρόκειται για την πιο μακάβρια ιστορία που έχουν ακούσει ποτέ.

Τα μέλη της συμμορίας αυτοαποκαλούνταν Los Pishtacos. Στην μυθολογία των πολιτισμών των Ανδεων, ο πιστάκο είναι κάτι σαν μπαμπούλας ή βαμπίρ, ένας ανθρωπόμορφος διάβολος, συνήθως λευκός, που δολοφονεί για να κλέψει το λίπος ή να κομματιάσει τις σορούς των ιθαγενών. Η έννοια προέρχεται από την λέξη pishtay, η οποία στα Κέτσουα σημαίνει αποκεφαλισμός, διαμελισμός, ή κόψιμο του λαιμού.

Πολλοί Περουβιανοί διερωτώνται ως πού είναι ικανοί να φτάσουν οι άνθρωποι για να ικανοποιήσουν την απληστία τους.

Ο Βεραμέντι συνελήφθη αυτήν την εβδομάδα μαζί με τρεις συνεργούς του όταν, σε ελέγχους ρουτίνας σε λεωφορεία που ταξίδευαν από τις επαρχίες στη Λίμα, βρέθηκαν μπουκάλια από λεμονάδες γεμάτα λίπος που εργαστηριακοί έλεγχοι έδειξαν ότι ήταν ανθρώπινο. Τα μπουκάλια είχαν σταλεί ως ασυνόδευτα πακέτα.

«Επρόκειτο για δείγμα» δήλωσε ο Βεραμέντι, δηλώνοντας ότι η συμμορία συνέλεξε περίπου 17 λίτρα ανθρώπινου λίπους που ήλπιζε να πουλήσει σε εταιρίες που παράγουν προϊόντα ομορφιάς -ορισμένες εκ των οποίων είπε πως βρίσκονται στην Ευρώπη- με αντίτιμο 15.000 δολάρια το λίτρο.

Οι αρχές βρήκαν μια ποσότητα λίπους στο σπίτι ενός ακόμη φερόμενου ως πιστάκο, του Έλμερ Καστιγιέχος, σ’ ένα χωριό στην επαρχία Ουανούκο, στο κεντρικό Περού, περίπου 400 χλμ. βορειοανατολικά από τη Λίμα.

Επτά ύποπτοι παραμένουν ασύλληπτοι.

Αν και ορισμένοι αστυνομικοί εκφράζουν αμφιβολίες για το αν η υπόθεση στέκει, ο διευθυντής των τμήματος εγκληματικών ερευνών Εουσέμπιο Φελίς υπογράμμισε πως οι αρχές πιστεύουν ότι πράγματι υπήρξαν δολοφονίες σαν κι αυτές που περιέγραψε ο Βεραμέντι.

Ο Φελίς σημείωσε ότι δεν είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή να εκτιμηθεί επακριβώς πόσους ανθρώπους δολοφόνησαν τα μέλη της συμμορίας.

Η αστυνομία φοβάται πως η συμμορία ενδέχεται να δρούσε επί χρόνια, ίσως ακόμα και δυο δεκαετίες, και δεν αποκλείουν την ανάμιξή της στις εξαφανίσεις, επί σειρά ετών, 60 αγροτών στις επαρχίες Ουανούκο και Πάσκο, στα βουνά όπου ζούσαν οι ύποπτοι που συνελήφθησαν.

Ο πρόεδρος του ιατρικού συλλόγου του Περού, Χούλιο Κάστρο Γκόμες, εμφανίζεται επιφυλακτικός ως προς την εγκυρότητα των όσων καταγγέλλονται, αλλά η αστυνομία εξακολουθεί να προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση, ειδικά καθώς ανακύπτουν στοιχεία ότι τουλάχιστον το ένα θύμα -ένας 27χρονος- πράγματι δολοφονήθηκε και το σώμα του αποστραγγίστηκε με αυτόν τον τρόπο.

Προειδοποιητική επιστολή της Κομισιόν για τα αιωρούμενα σωματίδια – Παράβαση των ορίων – in.gr

ΑΠΕ

Τα αυτοκίνητα έχουν σημαντικό μερίδιο στην εκπομπή PM10

Βρυξέλλες

Η Ελλάδα και επτά ακόμα χώρες-μέλη της ΕΕ έλαβαν προειδοποιητικές επιστολές από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για υπερβάσεις στις εκπομπές αιωρούμενων σωματιδίων «PM10», τα οποία έχουν διάμετρο μόλις 10 μικρόμετρα (χλιοστά του χιλιοστού) και περνούν έτσι μέσα στους πνεύμονες. Οι οκτώ χώρες-μέλη (Ελλάδα, Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Ουγγαρία, Σλοβακική Δημοκρατία, Ρουμανία) έχουν καθυστερήσει να συμμορφωθούν με τα όρια που ισχύουν από το 2005. Τα σωματίδια PM10 προέρχονται κυρίως από τη βιομηχανία, τα αυτοκίνητα και τις οικιακές εγκαταστάσεις θέρμανσης. Είναι δυνατόν να προκαλέσουν άσθμα, καρδιαγγειακά προβλήματα, καρκίνο των πνευμόνων και πρόωρο θάνατο. Πολλά κράτη μέλη της ΕΕ ζήτησαν η προθεσμία για την τήρηση των ορίων να παραταθεί έως τον Ιούνιο του 2011. Παρατάσεις εγκρίθηκαν τελικά για ορισμένες χώρες που καταβάλλουν προσπάθειες συμμόρφωσης, αντίθετα με τους οκτώ που έλαβαν προειδοποτικές επιστολές (η Γαλλία, μάλιστα, θα λάβει ξεχωριστή επιστολή επειδή δεν ελέγχει και τις εκπομπές διοξειδίου του θείου). «Καλώ τα οκτώ κράτη-μέλη να αντιμετωπίσουν αυτές τις ελλείψεις και να βελτιώσουν την προστασία των πολιτών το συντομότερο δυνατόν. Η ανθρώπινη υγεία είναι ύψιστη προτεραιότητα» δήλωσε ο επίτροπος Περιβάλλοντος Σταύρος Δήμας Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θανατική ποινή: Η εσχάτη των ποινών – της Χριστιάννας Λούπα

H θανατική ποινή αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα της αντεγκληματικής πολιτικής, ως προς την ορθότητα και τη σκοπιμότητά της. Οι γνώμες σχετικά με τη νομιμοποίηση της εσχάτης των ποινών διίστανται, με τους νομικούς και τα δημοκρατικά κράτη να τάσσονται αναμφίβολα κατά, ενώ τα τριτοκοσμικά, ως επί το πλείστον, κράτη και μια μερίδα του κόσμου να τάσσονται υπέρ.

Είναι γεγονός ότι σε χώρες όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν ακόμα άγνωστες λέξεις, η θανατική ποινή και συχνά με βάναυσο τρόπο, επιβάλλεται με ιδιαίτερη ευκολία και μάλιστα ακόμα και για ιδεολογικούς – πολιτικούς λόγους. Στον πολιτισμένο κόσμο παράλληλα, μία μερίδα πολιτών θεωρεί ότι η θανατική ποινή συνιστά μια μορφή συναισθηματικής δικαίωσης και ικανοποίησης των συγγενών του θύματος καθώς και εκδίκηση για το ειδεχθές έγκλημα που διαπράχθηκε, ενώ κάποιοι τη δέχονται ως μέσον περιστολής και πρόληψης της εγκληματικότητας. Η Νομική επιστήμη όμως, έχει από καιρό απορρίψει τη θεωρία περί παραδειγματισμού ως σκοπό της ποινής, η οποία παραπέμπει σε μεσαιωνικές ή ταλιμπανικές πρακτικές. Ας σημειωθεί εξ άλλου εδώ ότι, πουθενά βάσει στατιστικών στοιχείων δεν έχει αποδειχθεί ότι η θανατική ποινή αποτελεί το πιο αποτελεσματικό μέσο για την καταστολή του εγκλήματος ή της πολιτικής βίας. Τα ποσοστά εγκληματικότητας στις χώρες που εφαρμόζεται δεν έχουν μειωθεί, ούτε καν σε περιόδους όπου οι καταδίκες αυξάνονταν αισθητά.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία άλλωστε, η θανατική ποινή, είναι η “υπέρτατη μορφή σκληρής, απάνθρωπης και ταπεινωτικής τιμωρίας”, η οποία “είναι αυθαίρετη και αποδεδειγμένα αναποτελεσματική στη μείωση της εγκληματικότητας και διαιωνίζει ένα κλίμα βίας μέσα στο οποίο ποτέ δεν μπορεί να επιτευχθεί πραγματική δικαιοσύνη”. Παρ’ όλα αυτά, τουλάχιστον 2.390 άνθρωποι εκτελέστηκαν στη διάρκεια του 2008 σε 25 χώρες και άλλοι 8.864 βρίσκονται στη σειρά περιμένοντας τον θάνατό τους με εκτέλεση. Τα πρωτεία στις εκτελέσεις κρατά η Κίνα με 88%, ακολουθεί το Ιράν, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και οι Η.Π.Α. Στην πραγματικότητα, 58 χώρες διατηρούν στη νομοθεσία τους και εφαρμόζουν τη θανατική ποινή, ενώ άλλες 92 χώρες την έχουν καταργήσει εντελώς  και 35 χώρες διατηρούν νομοθεσία που επιτρέπει τη χρήση της θανατικής ποινής για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, ωστόσο δεν την έχουν εφαρμόσει τουλάχιστον για τα τελευταία 10 χρόνια.

Στην Ελλάδα η τελευταία εκτέλεση ήταν εκείνη του 27χρονου Βασίλη Λυμπέρη στο Ηράκλειο, στις 25 Αυγούστου 1972, ο οποίος είχε κάψει ζωντανούς την εν διαστάσει σύζυγό του, την πεθερά του και τα δύο παιδιά του, ηλικίας 2,5 και 1 έτους αντίστοιχα, στο σπίτι τους στο Χαλάνδρι. Το έγκλημα του Λυμπέρη ήταν προμελετημένο και είχε μάλιστα και τρεις φίλους του συνεργούς. Καμία άλλη εκτέλεση δεν έγινε έκτοτε μέχρις ότου η θανατική ποινή καταργήθηκε νομοθετικά το 1994 και συνταγματικά το 2001.

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο, που πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη στη μελέτη του θέματος, είναι ο μη αναστρέψιμος χαρακτήρας της θανατικής ποινής. Όσοι έχουν δει την ταινία «Η ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ», που είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία άλλωστε, καταλαβαίνουν τι εννοώ. Η θανατική καταδίκη ενός αθώου έχει τύχει να συμβεί κάποιες φορές και όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται εκ των υστέρων είναι πια πολύ αργά.

Σε τελική ανάλυση, ποιος έχει δικαίωμα να αφαιρέσει μια ζωή; Μπορεί μια ανθρώπινη ετυμηγορία να καταδικάσει κάποιον σε θάνατο; Η ανθρώπινη ζωή είναι απόλυτο αγαθό ή επιδέχεται εξαιρέσεις; Νομιμοποιείται το Κράτος, μέσα από ένα θεσμοθετημένο πλαίσιο, να σκοτώσει κάποιον επειδή σκότωσε; Μήπως η θανατική ποινή δεν είναι τελικά παρά ένας φόνος επικυρωμένος από την ίδια την Πολιτεία;

Εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ – Νοέμβριος 2009

	Γιάννης Πέτσας Το «έβδομο ανακοινωθέν» Σχήμα 14×21 εκ.  Σελίδες 368  ISBN 978-960-426-552-7 Τιμή 20,00 ευρώ «Το “έβδομο” ανακοινωθέν» είναι ένα φανταστικό δοκίμιο και παράλληλα μια φανταστική αυτοβιογραφία – ένα μυθιστόρημα. Ακροβατεί μεταξύ ιστορικών γεγονότων και μυθοπλασίας. Τρομοκράτες, παρακρατικοί, στρατηγοί, φύλακες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και δικαστές ζουν, παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου. Χτυπούν, βρίζουν και καθοδηγούν. Κλείνουν το μάτι και με τη μυθική τους διάσταση εισβάλλουν στο μυαλό και τη φαντασία του αναγνώστη.   Το βιβλίο του εικαστικού Γιάννη Πέτσα είναι μια «παραχάραξη» και μια ευχάριστη έκπληξη.  Ελληνική λογοτεχνία, Μυθιστόρημα, Τρομοκρατία, 17 Νοέμβρη, Ερυθρές Ταξιαρχίες, Πολιτική, 20ός αιώνας.    Ξεφυλλίστε το βιβλίο | Το Blog του συγγραφέα
	Ελένη Β. Πίππα Το μεγάλο μυστικό Σχήμα 14×21 εκ.  Σελίδες 448  ISBN 978-960-426-551-0 Τιμή 20,00 ευρώ Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, Απόστολος Ταϋγάνης, γεννήθηκε στο Μεγαλοχώρι της Λάρισας. Μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, ο μικρός Απόστολος επιβιώνει και με τη βοήθεια κάποιων «αγγέλων» καταφέρνει να ξεφύγει από την προδιαγεγραμμένη πορεία των προγόνων του και να φθάσει πολύ ψηλά στον κοινωνικό ιστό. Αλλάζοντας τη μοίρα του, συγκρούεται με πρόσωπα, αντιλήψεις και μισαλλόδοξα αισθήματα, τραυματίζοντας όμως την ψυχή του, γεμίζοντάς τη φόβο, απελπισία και μοναξιά για  το «μεγάλο μυστικό»…   Η συγγραφέας Ελένη Β. Πίππα στο βιβλίο της Το μεγάλο μυστικό υποστηρίζει την άποψη ότι το διαφορετικό δε σημαίνει και κατώτερο. Έμμεσα τονίζει ότι ο αποκλεισμός των διαφορετικών ανθρώπων υποκρύπτει φανατισμό και έλλειψη ανθρωπιάς.   Ελληνική λογοτεχνία, Μυθιστόρημα, Ρατσισμός, Τσιγγάνοι, Κοινωνία, Ελλάδα, 20ός αιώνας.
	Γιάννης Βουρλάκος Ο τελευταίος περίπατος  Σχήμα 17×24 εκ.  Σελίδες 80  ISBN 978-960-426-553-4 Τιμή 10,00 ευρώ O ποιητικός λόγος του Γιάννη Βουρλάκου λυρικός, βιωματικός, στιβαρός με έντονες εικόνες και εξάρσεις, ισορροπεί ανάμεσα στην ερωτική μνήμη και το βαθύ πένθος, περιπλανιέται ανάμεσα στην αναπόληση και τη συντριβή.   Ποίηση, Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση. Ξεφυλλίστε το βιβλίο
Τα βιβλία μας διατίθενται στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία και στο ηλεκτρονικό κατάστημα των Εκδόσεων Ιωλκός. Δείτε ακόμη τις προσφορές του ηλεκτρονικού καταστήματός μας και τις εκδηλώσεις των εκδόσεων Ιωλκός.