christianna loupa journey to ithaca

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να'ναι μακρύς ο δρόμος…

  • Νικηφόρος Μανδηλαράς: Να γίνει αναψηλάφηση της δίκης

    Μπείτε και σεις στην ομάδα

  • R.I.P.

  • Γράψτε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε καθημερινά τα νέα του Blog με e-mail.

    Μαζί με 91 ακόμα followers

  • Ταξίδι ανά τον κόσμο αναζητώντας «ξεχασμένους» Έλληνες! godimitris

  • Υγρότοποι της Ελλάδας

  • Ειδήσεις απ’ όλον τον κόσμο

  • Οι απόψεις των αρθρογράφων που δημοσιεύονται σ’ αυτό το Blog δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τις δικές μου.

  • Όλα τα Σχόλια (εφ’ όσον είναι κόσμια) δημοσιεύονται. Αν δείτε ότι το Σχόλιό σας δεν δημοσιεύεται, παρακαλώ ειδοποιήστε με με e-mail.

  • «Με συλλαμβάνουν στο μετρό της Μόσχας. Μα εγώ σωπαίνω και δεν φωνάζω. Μου πέφτουν λίγοι οι Μοσχοβίτες που γεμίζουν τις σκάλες. Δεν μου φτάνουν. Εδώ την κραυγή μου θα την ακούσουν 200, τι θα γίνει όμως με τα 200 εκατομμύρια; Προαισθάνομαι πως θα έρθει κάποτε η μέρα που θα κραυγάσω σ’ αυτά τα 200 εκατομμύρια». Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1918 – 2008)

  • Μετά την Καταστροφή, Σμύρνη – Κατοχή

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Εκδόσεις Ιωλκός. Η μαρτυρία της Ευτέρπης Μαυρουδή - Αμυρά από τη Μικρασία στην Ελλάδα του σήμερα.
  • ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Ιστορικό Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Ιωλκός. Μέσα από τις προσωπικές στιγμές της Αθηνάς Λαμπρινίδου - Φιλιππακοπούλου ξετυλίγεται καρέ - καρέ η τραγική ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα και της μεταπολεμικής Ευρώπης, που ξαναγεννιέται από τις στάχτες της.
  • Εκδόσεις Ιωλκός (Κάντε κλικ στην εικόνα)

    iolkoslogo
  • Έχετε κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία, που νομίζετε ότι μπορεί να γίνει βιβλίο; Αν ναι, επικοινωνήστε μαζί μου. Θα χαρώ να την ακούσω.

  • gossip
  • Η μοναδική Μαρία Κάλλας!

    maria-callas
  • Όχι στην παιδική κακοποίηση!

    child_abuse_sym
  • Αμείλικτη τιμωρία για την παιδική πορνογραφία!

  • Γυναίκα κρεμασμένη για λόγους «ηθικής»από τους Ταλιμπάν στον 21ο αιώνα! Σε ποιον Θεό πιστεύουν άραγε;

    hanging_women_and_girls_in_iran
  • Υιοθετήστε ένα αδέσποτο!

    adespota4
  • Νόμος 1197/1981

    Η κακοποίηση, ο βασανισμός και η δολοφονία ζώου είναι πλημέλλημα και τιμωρείται με φυλάκιση έως 5 μήνες ή χρηματική ποινή από 300 έως 1500 ευρώ ή και με τις δύο ποινές.
  • Χρειάζεται τη γούνα της περισσότερο απ’ ότι εσύ!

    sheneedsherfur6x9_web_small
  • Όχι στο κυνήγι της φώκιας!

    sealhunt2
  • Όχι αλκοόλ και τιμόνι!

  • Φύτεψε κι εσύ ένα δεντράκι!

    Planting trees
  • Όχι στα ναρκωτικά!

    SayNotoDrugs-image
  • Πιείτε κανένα καφεδάκι καλύτερα!

    Drink-Coffee-Posters
  • Πάντα υπάρχει κάποιος πιο μόνος από σένα!

    Vasia3

Posts Tagged ‘Jews’

Γιατί η Παλαιστίνη είναι «δεύτερη Κύπρος» για τους Τούρκους; – Η τουρκική Hurriyet «τα χώνει» στον Ερντογάν

Posted by christiannaloupa στο Ιουνίου 11, 2010

Αλλά γιατί οι Τούρκοι κόπτονται για τους Παλαιστίνιους, μολονότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν κατά πού πέφτουν τα παλαιστινιακά εδάφη στον χάρτη;
Γιατί η Τουρκία δεν διαμαρτυρήθηκε όταν Ιρανοί μουλάδες σκότωναν αντιφρονούντες μουσουλμάνους;
Γιατί η Τουρκία δεν διαμαρτυρήθηκε όταν μη μουσουλμανικές δυνάμεις κατοχής σκότωσαν ένα εκατομμύριο μουσουλμάνους στο Ιράκ;
Γιατί δεν ακούσαμε ούτε μια τουρκική φωνή διαμαρτυρίας για τον θάνατο 300.000 μουσουλμάνων στο Νταρφούρ;
Πού ήταν όλοι αυτοί οι Τούρκοι διαδηλωτές όταν το Ισραήλ βομβάρδιζε τον Λίβανο ή όταν η κινεζική αστυνομία ασκούσε βία στους Ουιγούρους;
Πόσοι Τούρκοι διαμαρτυρήθηκαν για τον εμφύλιο πόλεμο στην Αλγερία;
Πόσοι εθελοντές βρέθηκαν για την ανθρωπιστική βοήθεια στο Σουδάν;
 
 
Thursday, June 3, 2010
BURAK BEKDİL

The State of Israel has every right to do smart or silly things. Its leaders may or may not be crypto-mullahs as the joke went in this column on Wednesday (amazing, there were readers who took it seriously!). But let’s visit the “Turkish side” of the incident.

Mr. Strategic Depth, otherwise known as Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoglu, thinks the Israeli raid on the Gaza “aid” flotilla was “Turkey’s 9/11.” Big words. But they hint at something serious.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Siemens – Werken: H βιομηχανíα τoυ θανάτoυ!

Posted by christiannaloupa στο Μαρτίου 7, 2010

Aπoστoλή: Mάριoς Σoύσης

Στα κρεματóρια τoυ Buchenwald εíναι ακóμα γραμμένo τo  óνoμα «Siemens»!

Mπoυχενβαλντ, Αoυσβιτς

Posted in ναζισμός, ολοκαύτωμα, Siemens | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια »

Άουσβιτς – Μπιρκενάου – Η αρχή του τέλους – Ολοκαύτωμα – του Σπύρου Γκάρου (Γερμανία)

Posted by christiannaloupa στο Φεβρουαρίου 5, 2010

HOLOCAUST – AUSCHWITZ– BIRKENAU

ΑΟΥΣΒΙΤΣ – ΜΠΙΡΚΕΝΑΟΥ – Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

                             ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ

                             

Μία μελανή κηλίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στις 20 Ιανουαρίου 1942 συναντήθηκαν 15 αξιωματούχοι του τρίτου Ράιχ κατόπιν εντολής του στρατάρχη, Hermann Göring (Χέρμαν Γκέρινγκ) σε ένα υπερπολυτελές  ξενοδοχείο πλησίον της λίμνης Wannsee (Βανσέε – Βερολίνο), να αποφασίσουν και να δώσουν την τελική λύση (Endlösung) στο εβραϊκό πρόβλημα. Πρόεδρος σ΄ αυτήν την άκρως απόρρητη συνδιάσκεψη ήταν ο ανώτερος διοικητής των ΕΣ-ΕΣ Reinhard  Heydrich, (Ράινχαρτ Χάϊντριχ), επί του πρωτοκόλλου ο συνταγματάρχης των ΕΣ-ΕΣ Adolf Eichmann (Αδόλφος Άϊχμαν). Ο Heydrich  δήλωσε αμέσως την πρώτη ημέρα της συνδιάσκεψης στους παρευρισκόμενους, ότι ο  Göring (Γκέρινγκ) τον εξουσιοδότησε, μαζί με τον αρχηγό των ΕΣ-ΕΣ , Heinrich Himmler (Χάϊνριχ Χίμλερ),  να προετοιμάσουν την “ τελική λύση”, με λίγα λόγια την εξολόθρευση 11 περίπου εκατομμυρίων Εβραίων από την Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία και Τουρκία. 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Σπύρος Γκάρος | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ας υπογράψουμε όλοι το ψήφισμα για τον εμπρησμό της Συναγωγής Χανίων – Απευθύνεται στην Ελληνική Βουλή

Posted by christiannaloupa στο Ιανουαρίου 23, 2010

Κι εκεί που νομίζαμε ότι ο ρατσισμός έχει πεθάνει, να΄τος πάλι που αναβιώνει επικίνδυνα!

Μήπως τελικά η Ιστορία επαναλαμβάνεται;

Ας κάνουμε τουλάχιστον ό,τι περνά από το χέρι μας.

Παρακαλώ, προωθήστε το όπου μπορείτε.

Ευχαριστώ τον κ. Μάριο Σούση για την αποστολή

View Current Signatures   –   Sign the Petition

 


To:  Greek Parliament

 ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΧΑΝΙΩΝ (ΙΑΝ. 2010)

Τον Ιανουάριο του 2010 δύο φορές (μία στις 5 Ιανουαρίου και μία στις 16) η Συναγωγή των Χανίων έγινε στόχος εμπρηστών. Καθώς τα αποτελέσματα της πρώτης φοράς δεν ήταν θεαματικά, επανήλθαν κατορθώνοντας να κάψουν συνολικά 2.500 παλιά και σπάνια βιβλία, μέρος του αρχείου και πολύτιμα αντικείμενα. Την πρώτη φορά είχαν ήδη καεί η ξύλινη οροφή, το πάτωμα, η εσωτερική σκάλα. Τώρα όσα αντικείμενα διεσώθησαν μεταφέρθηκαν αλλού και η κατεστραμμένη Συναγωγή έκλεισε. Η Συναγωγή των Χανίων είναι το μοναδικό ίχνος εβραϊκής παρουσίας στην Κρήτη μετά από 2.400 χρόνια εβραϊκής ζωής σ� αυτό το νησί. Το 1999 ολοκληρώθηκε η αναστήλωσή της και άρχισε να λειτουργεί ως επισκέψιμο μνημείο πολιτισμού, κόσμημα αρχαιολογικό, αρχιτεκτονικό και συγχρόνως τόπος μνήμης για τους 265 Εβραίους των Χανίων που εκτοπίστηκαν από τους ναζί με πλοίο που βυθίστηκε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ρατσισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

Πέθανε η Miep Gies,η γυναίκα που απέκρυψε την Άννα Φρανκ

Posted by christiannaloupa στο Ιανουαρίου 21, 2010

Miep Gies – Απόκρυψε την Άννα Φρανκ – Πεθαίνει στα 100!

Ιανουαρίου 12, 2010

Πηγή: By Associated Press Writer Arthur Max, Mon Jan 11, 9:40 pm ET (http://israelyesgr.wordpress.com)

Miep GiesAmsterdam, Ολλανδία – Miep Gies, η γραμματέας γραφείου που αψήφησε τους Ναζί κατακτητές, έκρυψε την Άννα Φρανκ και την οικογένειά της για δύο χρόνια και έσωσε το ημερολόγιο της εφήβου, πέθανε, είπε το μουσείο της Άννας Φρανκ.  Ήταν 100 ετών.

 Η Gies ήταν η τελευταία από τους λίγους μη-Εβραίους που εφοδίασαν με τρόφιμα, βιβλία και ευθυμία στο μυστικό δωμάτιο πίσω από το Ολλανδικό κανάλι στην αποθήκη όπου η Άννα, οι γονείς της, η αδελφή της και τέσσερις άλλους Εβραίους, τους έκρυψε για 25 μήνες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Δίκαιοι των Εθνών – Από το Σύλλογο Απόγονοι Θυμάτων Ολοκαυτώματος

Posted by christiannaloupa στο Δεκέμβριος 16, 2009

Ευχαριστώ τον κ. Μάριο Σούση για την αποστολή

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ  ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ

ΑΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 18746/93

Δ/ση  Βασ Γεωργίου 22 τκ 11635 Αθήνα

Μέλος της  International Committee of Auschwitz                                                                                                                                   

Email marius38gr@yahoo.gr

ΤΗΛ 6937274563

 

 

                                                                                              Αθήνα   14/12/09

 

Δίκαιοι των Εθνών

 

Μία συγκινητική επιτυχία του Συλλόγου μας

 

Η Κα Κωνσταντίνα Νικολοπούλου –Οικονομάκου μας απέστειλε την9 Δεκεμβρίου 2009 ένα έγγραφο με το οποίο μας γνώριζε την Ιστορία της μικρής Νίκης (Βικτωρίας ). με την παράκληση να διερευνήσουμε για την ανεύρεση  της Ο σύλλογος μας  κινητοποιήθηκε άμεσα  και  δεν πέρασαν ώρες και λάβαμε ένα μήνυμα από τον Κο Λεβή Μπενουζίλιο από την Θεσσαλονίκη .

Τα συγκινητικά κείμενα σας τα επισυνάπτουμε κατωτέρω.

 

<<Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο αδελφός του πατέρα μου, Σταύρος Χ. Οικονομάκος, ήταν διευθυντής στο Τελωνείο του Σταθμού Λαρίσης.  Κατά την μεταφορά των Ελλήνων Εβραίων στα στρατόπεδα θανάτου στη Γερμανία κάποια νεαρή Εβραία μάνα, η οποία εκτοπιζόταν με ολόκληρη την οικογένεια της, κατάφερε και του  παρέδωσε το 2 ετών κοριτσάκι της.  Όπως μου διηγήθηκε η δική μου μητέρα, της οποίας το πατρικό σπίτι ήταν ακριβώς δίπλα στο οικογενειακό του πατέρα μου, η μάνα του κοριτσιού κατάφερε να επιβιώσει, η μοναδική από την οικογένεια της, να επιστρέψει και να παραλάβει το κοριτσάκι της. Κατά τις αφηγήσεις της μητέρας μου, πάντα, η οποία την γνώρισε, ήταν πολύ όμορφη κοπέλα, την είχαν στους χώρους που διασκέδαζαν οι Γερμανοί αξιωματικοί και η ίδια φρόντιζε να είναι, όσο μπορούσε περισσότερο, σε καλή εμφάνιση, καλύπτοντας μάλιστα κοκκινίλες και σπυράκια με στάχτη, σκόνη και αλεύρι. Το κοριτσάκι ο θειος μου το αποκαλούσε Νίκη, το λάτρευε και, επειδή δεν είχε δικά του παιδιά, ήταν αποφασισμένος να το κρατήσει, αν δεν γύριζαν οι δικοί του.

Την Νίκη την είχα γνωρίσει στις αρχές της 10ετιας του ’50, στο σπίτι του θειου μου, που έμενε πια στην Οδό Βε’ι’κου, στο Κουκάκι, όταν τον επισκεπτόταν στην εορτή του(14 Σεπτεμβρίου) για να τον ευχηθεί.

Επηρεασμένη από τις περιγραφές του πατέρα μου για τον πόλεμο, την κατοχή, την πείνα, την δυστυχία, τις προδοσίες, τους διωγμούς, τις εκτελέσεις και τους βασανισμούς τόσων χειλάδων αθώων, όπως επίσης επηρεασμένη από την αφήγηση της μάνας μου για την τραγική μοίρα της οικογενείας της, έμενα με τα μάτια καρφωμένα πάνω στη Νίκη και τη μητέρα της, τα δικά μου παιδικά την έβλεπαν κάτι σαν θαύμα, ένα ζωντανό μνημείο, και δεν θα την ξεχάσω πότε στη ζωή μου. Ένα ψηλόλιγνο καστανόξανθο κοριτσάκι. θύανε δεν θύανε 10-11 ετών, με ένα λευκό φόρεμα.

Λίγο μετά έφυγαν για το Ισραήλ και δεν ξανάκουσα τίποτα πια.

                                                                                                      Αθήνα 9-12-09                           

 

                                             Κων/να Οικονομάκου-Νικολοπούλου>>

 

 

Η απάντηση την οποία λάβαμε από Λεβή Μπενουζίλιο γιό της Νίκης  Βικτώρια

 

<<Κα Νικολοπούλου, 

Λέγομαι Λεβή Μπενουζίλιο, και είμαι ένας από τους αποδέκτες του μηνύματος που γράψατε σχετικά με τη Νίκη. Είμαι γιος της Βικτώριας Μπενουζίλιο, κόρης του Σαμ και της Στερίνας-Στέλλας Μονίνα. Αμφότεροι οι γονείς της μητέρας μου πήγαν στο Άουσβιτς, από όπου επέζησε και επέστρεψε η Στερίνα, η οποία αμέσως έψαξε να δει τι απέγιναν οι δύο θυγατέρες της που είχε την εξαιρετική έμπνευση και το απίστευτο κουράγιο να αφήσει πίσω της φεύγοντας. Η μία από τις κόρες της-όπως σας είπα- είναι η Βικτώρια (αλλιώς Νίκη) η οποία έμενε με την οικογένεια του θείου σας Σταύρου Οικονομάκου, για τον οποίον, όπως και για τη γυναίκα του, θυμάμαι από μικρό παιδί να μιλάει με απέραντη τρυφερότητα και αγάπη. Ξέρω ότι είχαν ένα πολύ όμορφο σπίτι, αγαπούσαν τη μουσική, είχαν πιάνο, την λάτρευαν και ξέρω πόσο δύσκολο ήταν για όλα τα μέρη αυτού του δράματος, να επιστρέψει στην πραγματική της μητέρα όταν εκείνη γύρισε από το θάνατο. Γνωρίζω για τον Οικονομάκο σχετικά περισσότερα πράγματα απ ‘ ότι για τον πατέρα της μητέρας μου, η οποία τον είδε για τελευταία φορά στη ζωή της όταν ήταν δύο ετών. 

Ένιωσα τεράστια έκπληξη  όταν ανοίγοντας ένα e-mail ανάμεσα σε τόσα άλλα, διάβασα το κείμενό σας που είναι πολύ τρυφερό και συγκινητικό. 

Η μητέρα μου είναι τώρα 67 ετών-χήρα- και ζει στη Θεσσαλονίκη. Δεν έχει υπολογιστή και της είπα τηλεφωνικώς τα καθέκαστα, καθ ότι το έλαβα προ ολίγου και είμαι ακόμη στη δουλειά.

Το τηλέφωνό της είναι 2310……..

Αν θέλετε μπορείτε να μου στείλετε κι εσείς το τηλέφωνό σας για να επικοινωνήσετε.

 

Με εκτίμηση

Λεβή Μπενουζίλιο.>>

 

 

Ήδη έγινε τηλεφωνική επικοινωνία και πρόκειται να καθοριστεί συνάντηση

 Είμεθα στην διάθεση σας για  κάθε συμπληρωματική πληροφορία

 

 Ο Πρόεδρος                                                                        Η Γενική Γραμματείς

                                Μάριος Σούσης                                                                     Άννα Καμπελή

 

 

 

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Κατάθεση συνταγματάρχη Richard Kemp στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ για την Έκθεση Goldstone

Posted by christiannaloupa στο Δεκέμβριος 2, 2009

Ευχαριστώ τον κ. Μάριο Σούση για την αποστολή

Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, 12η Έκτακτη Σύνοδος
Γενεύη, 15 Οκτωβρίου 2009

Ομιλητής: Συνταγματάρχης Richard Kemp

Ευχαριστώ κ. Πρόεδρε.

Είμαι ο πρώην διοικητής των Βρετανικών Δυνάμεων στο Αφγανιστάν. Υπηρέτησα στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Εθνών, είχα υπό τις διαταγές μου στρατιώτες στην Βόρειο Ιρλανδία, την Βοσνία και την ΠΓΔΜ, και συμμετείχα στον πόλεμο του Κόλπου. Πέρασα αρκετό διάστημα στο Ιράκ μετά την εισβολή του 2003 και εργάστηκα σε θέματα διεθνούς τρομοκρατίας για την Κοινή Επιτροπή Πληροφοριών της Βρετανικής Κυβέρνησης.

Κύριε Πρόεδρε, με βάση τη γνώση μου και την εμπειρία μου, μπορώ να πω το εξής: Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Cast Lead, οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ προάσπισαν τα δικαιώματα των αμάχων στη ζώνη της μάχης περισσότερο από ότι οποιοσδήποτε άλλος στρατός στην ιστορία του πολέμου.

Το Ισραήλ το έκανε αυτό αντιμετωπίζοντας έναν εχθρό ο οποίος ηθελημένα έβαζε τις στρατιωτικές του δυνάμεις πίσω από την ανθρώπινη ασπίδα του άμαχου πληθυσμού.

Η Χαμάς, όπως και η Χεζμπολά, είναι ειδήμονες στο πως να επηρεάζουν τα ΜΜΕ. Και οι δύο θα έχουν πάντα ανθρώπους έτοιμους να δώσουν συνεντεύξεις καταγγέλλοντας τις δυνάμεις του Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου. Είναι ειδικοί στο να σκηνοθετούν και να διαστρεβλώνουν τα γεγονότα.

Ο στρατός του Ισραήλ είναι αντιμέτωπος με μια πρόκληση που εμείς οι Βρετανοί δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε στον ίδιο βαθμό. Είναι το αυτόματο, εκ των προτέρων  συμπέρασμα από πολλούς στα διεθνή ΜΜΕ και τις διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ότι ο στρατός του Ισραήλ είναι στην λάθος πλευρά και ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ισραηλινός στρατός έλαβε πρωτοφανή μέτρα ώστε να προειδοποιήσει τους κατοίκους της Γάζας για επικείμενα χτυπήματα, ρίχνοντας πάνω από 2 εκατομμύρια φυλλάδια και κάνοντας πάνω από 100.000 τηλεφωνήματα. Πολλές αποστολές που μπορούσαν να εξουδετερώσουν στρατιωτικούς στόχους της Χαμάς ματαιώθηκαν για να αποφευχθούν απώλειες αμάχων. Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών, ο στρατός του Ισραήλ επέτρεψε τεράστιες ποσότητες ανθρωπιστικής βοήθειας να εισέλθουν στην Γάζα. Το να παραδίδεις βοήθεια κυριολεκτικά στα χέρια του εχθρού σου είναι, στα μάτια ενός στρατιωτικού, φυσικά κάτι το αδιανόητο. Αλλά ο Ισραηλινός στρατός πήρε αυτό το ρίσκο.

Παρόλα αυτά, φυσικά αθώοι πολίτες σκοτώθηκαν. Ο πόλεμος είναι χάος και γεμάτος λάθη. Έχουν γίνει λάθη από τις Βρετανικές, τις Αμερικάνικες και τις άλλες δυνάμεις στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, πολλά από τα οποία ήταν ανθρώπινα λάθη. Αλλά τα λάθη δεν είναι εγκλήματα πολέμου.

Περισσότερο από ό,τι άλλο, οι απώλειες αμάχων ήταν αποτέλεσμα των πολεμικών μεθόδων της Χαμάς. Η Χαμάς εσκεμμένα προσπάθησε να θυσιάσει τους δικούς της άμαχους πολίτες.

Κύριε Πρόεδρε, το Ισραήλ δεν είχε καμιά επιλογή από το προστατέψει τους πολίτες του και να σταματήσει τη ρίψη ρουκετών από την Χαμάς.

Και θα το επαναλάβω: οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ προάσπισαν τα δικαιώματα των αμάχων στη ζώνη της μάχης περισσότερο από ότι οποιοσδήποτε άλλος στρατός στην ιστορία του πολέμου.

Ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε.

Από το Παρατηρητήριο του ΟΗΕ (UN Watch)

www.unwatch.org/kemp

Posted in ανθρώπινα δικαιώματα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια »

Ολοκαύτωμα – Πολύ σκληρό και θλιβερό video – Παρακαλώ απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη

Posted by christiannaloupa στο Νοέμβριος 30, 2009

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Κατηγορίες για 58 δολοφονίες Εβραίων απαγγέλθηκαν σε πρώην μέλος των SS – Για σφαγή του 1945 – in.gr

Posted by christiannaloupa στο Νοέμβριος 19, 2009

18/11/2009
Από στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αυστρία
Βιέννη
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο
 
 

Γερμανικό δικαστήριο απήγγηλε έναν 90χρονο, ύποπτο για συμμετοχή στα SS κατηγορίες για 58 δολοφονίες Εβραίων που δούλευαν σε καταναγκαστικά έργα, δήλωσαν αξιωματούχοι. Ο άνδρας κατηγορείται ότι δολοφόνησε τους εργάτες στο Ντόιτς Σούτσεν, ένα χωριό της ανατολικής Αυστρίας, στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Το δικαστήριο δεν έδωσε πληροφορίες για τον άνδρα εκτός από το ότι πρόκειται για έναν συνταξιούχο από το Ντούισμπουργκ.

Σύμφωνα με τον δημόσιο κατήγορο, στις 29 Μαρτίου του 1945, ο κατηγορούμενος, μαζί με άλλα άτομα, μετέφεραν τουλάχιστον 57 εβραίους που δούλευαν σε καταναγκαστικά έργα, σε ένα δάσος, «όπου παρέδωσαν τα πολύτιμα αντικείμενά τους και γονάτισαν δίπλα σε έναν τάφο».

Ο κατηγορούμενος και άλλα μέλη των SS πυροβόλησαν από πίσω τους Εβραίους, συνέχισε ο δημόσιος κατήγορος. Ο 90χρονος κατηγορείται ότι την ίδια μέρα πυροβόλησε άλλον ένα εβραίο που δεν μπορούσε να περπατήσει κατά τη διάρκεια παρέλασης.

Ο ομαδικός τάφος βρέθηκε το 1995.

Οι Αρχές οδηγήθηκαν στον 90χρονο από έναν Αυστριακό φοιτητή, ο οποίος μελετούσε τη σφαγή.

Newsroom ΔΟΛ

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Η σφαγή του Babi Yar (Μπάμπι Γιαρ) 30/9/1941

Posted by christiannaloupa στο Σεπτεμβρίου 30, 2009

Babi Yar

Το Κίεβο καταλήφθηκε από στρατεύματα της Γερμανικής 6ης Στρατιάς στις 19 Σεπτεμβρίου 1941. Η πόλη είχε τότε περίπου 900.000 κατοίκους, από τους οποίους 150.000 ως 200.000 ήταν Εβραίοι. Οι Σοβιετικοί, μη θέλοντας να εγκαταλείψουν τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της χώρας τους στις δυνάμεις του Χίτλερ, τις αποσυναρμολόγησαν και τις μετέφεραν σε περιοχές κοντά στα Ουράλια όρη. Μαζί με τις βιομηχανίες που απομάκρυναν, ήταν και το ειδικευμένο προσωπικό που τις επάνδρωνε. Ανάμεσα στο προσωπικό αυτό ήταν και ανεξακρίβωτος αριθμός Εβραίων (από 30.000 έως 100.000) από το Κίεβο. Οι υπόλοιποι παρέμειναν στην πόλη, καθώς έλειπαν τελείως τα μεταφορικά μέσα, ενώ οι Γερμανοί απαγόρευσαν κάθε μετακίνηση πληθυσμού.

Στις 23 Σεπτεμβρίου έγινε σαμποτάζ στην πόλη, πιθανότατα από άνδρες της NKWD (Εν-Κα-Βε-Ντε), της μυστικής υπηρεσίας του σταλινικού καθεστώτος: Εξερράγησαν αρκετές βόμβες, οι οποίες κατέστρεψαν επιταγμένα κτίρια, ανάμεσα στα οποία το αρχηγείο των Γερμανικών στρατευμάτων και το ξενοδοχείο Κοντινένταλ, κατάλυμα των ανώτερων Γερμανών αξιωματικών, ενώ καταστράφηκε και ένα τμήμα της πόλης. Ακολούθησε πυρκαϊά και κατά τη διάρκεια των προσπαθειών κατάσβεσης της συνελήφθη ένας Εβραίος, ο οποίος έκοψε μια από τις μάνικες εκτόξευσης νερού και ο οποίος εκτελέσθηκε επί τόπου.

Αν και οι Εβραίοι είχαν ήδη αρχίσει να υφίστανται διώξεις από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, το γεγονός αποτέλεσε την αφορμή για την εξολόθρευση ολόκληρου του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1941 η αποστολή εξόντωσης ανατέθηκε στο Ζόντερκομμάντο (Sonderkommando) 4a, υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη των SS (SS-Standartenführer) Πάουλ Μπλόμπελ (Paul Blobel). Στις 28 Σεπτεμβρίου μια ανακοίνωση των δυνάμεων κατοχής κάλεσε όλο τον εβραϊκό πληθυσμό της πόλης να συγκεντρωθεί σε ένα πλατύ σταυροδρόμι στις 8 το πρωί της επομένης, 29ης Σεπτεμβρίου. Στην ανακοίνωση οι Εβραίοι καλούνταν να έχουν μαζί τους όλα τα χαρτιά τους, ζεστά ρούχα και εσώρουχα, καθώς και όλα τα φορητά πολύτιμα αντικείμενά τους. Όποιος συλλαμβανόταν σε διαφορετικό μέρος θα εκτελούνταν επί τόπου, ενώ το ίδιο θα συνέβαινε και με όποιον μη Εβραίο παρείχε καταφύγιο ή τρόπο διαφυγής σε Εβραίο. Η φήμη που κυκλοφόρησε ανάμεσα στους Εβραίους ήταν ότι θα μεταφέρονταν σε στρατόπεδο εργασίας στη Γερμανία.

Babi_yar_1

Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι, άρχισε η πορεία, σε ομάδες των 100 ατόμων, προς τη χαράδρα Μπάμπι Γιάρ, κοντά στην οποία υπήρχε και εβραϊκό νεκροταφείο. Οι Εβραίοι επιτηρούνταν από ομάδες των SS, των SD και ουκρανικής αστυνομίας. Για μεγαλύτερη ασφάλεια, η χαράδρα είχε περιφραχτεί με συρματόπλεγμα, ενώ υπήρχε και τριπλός κύκλος ασφάλειας από ενόπλους. Μόλις έφθαναν, οι Εβραίοι διατάσσονταν να γδυθούν και να τακτοποιήσουν τα ρούχα και τα υπάρχοντά τους και, στη συνέχεια, σε ομάδες των 10 ατόμων, οδηγούνταν στο άκρο της χαράδρας, όπου και εκτελούνταν με πυρά αυτόματων όπλων και πολυβόλων. Η σφαγή διήρκεσε τέσσερα (κατ’ άλλους δύο)[1] ολόκληρα εικοσιτετράωρα, μέχρι τις 3 Οκτωβρίου. Ο αριθμός των εκτελεσθέντων υπολογίζεται σε περίπου 35.000 σύμφωνα με το Ίδρυμα Σίμον Βίζενταλ[2].

Η χαράδρα, ωστόσο, εξακολούθησε να αποτελεί τόπο εκτέλεσης τόσο για Σίντε και Ρομά, όσο και για σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου. Σύμφωνα με έρευνες των Σοβιετικών, υπολογίζεται ότι στη χαράδρα αυτή εκτελέσθηκαν συνολικά περίπου 100.000 άτομα[3].

BabiYarMassacre

Τον Ιούλιο του 1943 ο Μπλόμπελ, που είχε φύγει από το Κίεβο, επέστρεψε εκεί λόγω της προοπτικής εκκένωσης της πόλης και τον Αύγουστο, με ειδικά συγκροτημένες ομάδες (συμμετείχαν και Εβραίοι), άρχισε την εκταφή και την καύση των πτωμάτων, με σκοπό να εξαλείψει τα ίχνη των εγκληματικών αυτών εκτελέσεων. Χρειάστηκαν έξι περίπου εβδομάδες για την ολοκλήρωση της μακάβριας αυτής εργασίας.

Το 1976 ανεγέρθηκε μνημείο για να θυμίζει τις ωμότητες που διαπράχθηκαν στο Μπάμπι Γιάρ. Για πολιτικούς λόγους αρχικά δεν αναφέρονταν ως εκτελεσθέντες Εβραίοι, η «παράλειψη» όμως αυτή επανορθώθηκε δεκαπέντε χρόνια αργότερα με την ανέγερση νέου μνημείου.

Ο Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο (Yevgeni Yeftusenko) έγραψε ένα ποίημα με αφορμή τα γεγονότα του Μπάμπι Γιάρ. Ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς τιτλοφόρησε τη 13η Συμφωνία του «Μπάμπι Γιάρ», περιλαμβάνοντας σε αυτή μελοποιημένο το ποίημα του Γιεφτουσένκο.

Πηγή: Βικιπαίδεια

Posted in ρατσισμός, Ιστορικά άρθρα, ναζισμός, ολοκαύτωμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΡΙΧ – Ο δήμιος του Χίτλερ

Posted by christiannaloupa στο Σεπτεμβρίου 22, 2009

ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΣ

http://eleytherospoliorkimenos.blogspot.com/2009/08/2009.html

Τρίτη, 18 Αύγουστος 2009

  ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΤΡΙΧ  Ο δήμιος του Χίτλερ


Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ υπήρξε ο πιο ειδεχθής ναζιστής εγκληματίας. Φιλόδοξος, μνησίκακος, ψυχρός και υστερόβουλος, ο επικεφαλής της υπηρεσίας ασφαλείας του Γ΄ Ράιχ, ο επινοητής της «τελικής λύσης», επιδόθηκε με καταστρεπτική μανία στην εξόντωση εκατομμυρίων εβραίων. Αφησε την τελευταία του πνοή στην Πράγα, δολοφονημένος από τσέχο κομάντο.

Η αφήγηση της ιστορίας ενός ζοφερού δολοφόνου ταιριάζει να αρχίσει από κρύπτη ναού. Στην Πράγα, στα υπόγεια του ορθόδοξου καθεδρικού ναού των Κύριλλου και Μεθόδιου, στην οδό Ρέσλοβα, βρήκαν καταφύγιο οι αλεξιπτωτιστές που το 1942 κατάφεραν να σκοτώσουν τον τρομερό Ράινχαρτ Χάιντριχ, τον πανίσχυρο αρχηγό ασφαλείας του Γ΄ Ράιχ, εκπρόσωπο του Χίτλερ στην Τσεχοσλοβακία και αποτελεσματικό διοργανωτή της εξόντωσης του εβραϊκού λαού. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς άνθρωπο πιο κακόβουλο από τον Χάιντριχ, ο οποίος, όμως, επέδειξε συγχρόνως και πολύπλευρα ταλέντα: έπαιζε βιολί, πιλοτάριζε αεροπλάνα, ήταν καπετάνιος πλοίων, έκανε ξιφασκία.

Τον αποκαλούσαν «ξανθό κτήνος», «δήμιο του Χίτλερ» και «χασάπη της Πράγας». Ο Αϊχμαν δούλευε ως υφιστάμενός του και λέγεται ότι ακόμη και ο Χίμλερ, του οποίου κατ΄ όνομα ήταν υφιστάμενος, κατέληξε να τον φοβάται. Φιλόδοξος, μνησίκακος, ψυχρός και υστερόβουλος, ο Χάιντριχ διηύθυνε με ατσαλένια πυγμή τους εγκληματίες του πιο διεστραμμένου αστυνομικού συστήματος στην Ιστορία. Στην Πράγα έχει κανείς την αίσθηση ότι το φάντασμά του, ντυμένο με τη στολή του στρατηγού των Ες Ες που τόσο πολύ του άρεσε να φοράει, περιπλανιέται μαινόμενο σε αυτό το θλιβερό μέρος της τσεχικής πρωτεύουσας, απαιτώντας λυσσασμένα εκδίκηση, σαν να μην κατάφερε ποτέ να ικανοποιηθεί από τα αντίποινα των συντρόφων του, που προκάλεσαν ποτάμια αίματος και την καταστροφή ενός ολόκληρου χωριού, του Λίντιτσε.

Μια άνιση μάχη
Η κρύπτη της εκκλησίας της Πράγας διατηρεί εύγλωττες μαρτυρίες της άνισης μάχης που δόθηκε ανάμεσα σε μια χούφτα γενναίων ανδρών, οι οποίοι καταδίωξαν το τέρας σε μια επιχείρηση αυτοκτονίας, και της στρατιάς που εξαπολύθηκε εναντίον τους. Στους πέτρινους τοίχους που είναι γεμάτοι κόγχες, άδειες σήμερα, για τη φύλαξη των οστών, μπορεί να δει κανείς ακόμη κάμποσα σημάδια από σφαίρες, ενώ σε μια γυάλινη προθήκη εκτίθεται ένα περίστροφο Κολτ εννέα χιλιοστών, μια χειροβομβίδα Μills και ένα μυδράλιο Sten των αλεξιπτωτιστών καθώς και ένα βιβλίο βουτηγμένο στο αίμα ενός από αυτούς. Στην κρύπτη της εκκλησίας έμειναν κρυμμένοι επί 20 ημέρες οι τρεις φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας ή «στρατιωτικής παύσης» του Χάιντριχ, ύστερα από την επιτυχή έκβαση της αποστολής τους στις 27 Μαΐου του 1942.

Οι επισκέπτες αυτού του χώρου, που έχει μετατραπεί σε μνημείο προς τιμήν των ηρώων του Ηeydrichiady, του κύματος τρομοκρατίας που ξέσπασε μετά τον θάνατο του Χάιντριχ, καθώς και των ηρώων του αντιναζιστικού αγώνα γενικότερα, αφήνουν μικρά δώρα, λουλούδια και μηνύματα σε χαρτάκια που εξαίρουν την ανδρεία όσων πολέμησαν εκεί. Στην κρύπτη της εκκλησίας βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή εγώ και ένας ηλικιωμένος κύριος με κοστούμι, που έχει απορροφηθεί κοιτάζοντας μια εικόνα που κρέμεται στον τοίχο. Συστήνεται, χωρίς να αποκαλύψει το όνομά του, σαν να τελούμε ακόμη υπό καθεστώς παρανομίας, ως «παλιό μέλος της RΑF»- της οργάνωσης που ανέθεσε στους τσεχοσλοβάκους αλεξιπτωτιστές τις επικίνδυνες αποστολές τους- και με προσκαλεί να πιούμε έναν καφέ στο γωνιακό μπαρ με την ονομασία U Ρarasutistu (Οι Αλεξιπτωτιστές). «Μεγάλο κάθαρμα» αποφαίνεται ο γέρος πιλότος, πίνοντας την μπίρα του, μπροστά από το κλασικό πορτρέτο του ναζιστή αρχηγού που κρέμεται στη γωνιά και στο οποίο απεικονίζεται φορώντας την αποτρόπαιη στολή του στρατηγού των Ες Ες. Η φωτογραφία μεταδίδει δυσοίωνη αύρα, ένα σαφές απειλητικό μήνυμα. Ακόμη και ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στην Πράγα, σήμερα, νιώθει κανείς να τον διαπερνά ένα ρίγος.

Τα πρώτα χρόνια
Ο Ράινχαρτ Τρίσταν Χάιντριχ γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1904 στη σαξονική πόλη της Χάλε και τίποτε δεν προμήνυε ότι θα εξελισσόταν σε τέτοιο τέρας. Μεγάλωσε στον ήρεμο κόσμο της μουσικής: ο πατέρας του Μπρούνο Χάιντριχ, αναγνωρισμένος συνθέτης, εμπνεύστηκε τα δύο βαφτιστικά ονόματα του γιου του από δύο όπερες: το πρώτο από τον χαρακτήρα ενός παραδοσιακού λυρικού έργου και το δεύτερο από τη διάσημη όπερα του Βάγκνερ «Τριστάνος και Ιζόλδη». Η μητέρα του Ελίζαμπεθ ήταν ένθερμη καθολική. Ο μικρός συνεσταλμένος Ράινι, όπως τον αποκαλούσε η οικογένειά του, έμαθε να παίζει πιάνο και βιολί και αγαπούσε τη χημεία. Το πώς ο Ράινχαρτ Χάιντριχ κατέληξε να μεταμορφωθεί στον ειδεχθέστερο άνθρωπο της Ευρώπης μόνο με τη μεταμόρφωση του Ανακιν Σκάιγουοκερ σε Νταρθ Βέιντερ μπορεί να συγκριθεί. Ο νεαρός Ράινχαρτ ήταν παιδί έξυπνο, εσωστρεφές, ευαίσθητο και αρκετά όμορφο, αλλά με φωνή τσιριχτή, εξαιτίας της οποίας τον αποκαλούσαν στο σχολείο «κατσίκα». Ακόμη περισσότερο, όμως, απεχθανόταν το παρωνύμιο Ιζι (σημαίνει εβραίος) που του είχαν αποδώσει λόγω της φήμης που ήθελε την οικογένειά του να είναι εβραϊκής καταγωγής- ισχυρισμός που τον καταδίωξε σε όλη του τη ζωή.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η ολέθρια ήττα της Γερμανίας συντάραξαν τα θεμέλια της ατάραχης μικροαστικής ζωής της οικογένειας Χάιντριχ, που είχε στην ιδιοκτησία της ένα ωδείο. Ο Ράινχαρτ, όπως και άλλοι νέοι της ηλικίας του, προσχώρησε σε εθελοντικό σώμα πολιτοφυλακής και από το 1919 ως το 1920 υπήρξε μέλος της Φρέικορπς Μάρκετ, μιας δεξιάς παραστρατιωτικής οργάνωσης. Ωστόσο η μοίρα έμελλε να τον οδηγήσει όχι στους εθνικιστές και πολεμοχαρείς ταραξίες που δρούσαν στους δρόμους της Γερμανίας του Μεσοπολέμου αλλά στη θάλασσα. Ενθαρρυμένος από τις επι σκέψεις ενός οικογενειακού φίλου, του κόμη ναύαρχου Φέλιξ φον Λούκνερ, του ηρωικού διοικητή του επιδρομικού πλοίου Seeadler, ο Χάιντριχ αποφάσισε να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού.

Οι γονείς του επιθυμούσαν να γίνει μουσικός, παρ΄ όλα αυτά δέχτηκαν την επιθυμία του να καταταγεί στο Πολεμικό Ναυτικό, δεδομένου ότι επρόκειτο για καριέρα κοινωνικά αποδεκτή. Ετσι, λοιπόν, το 1922 ο Χάιντριχ μπήκε στη στρατιωτική βάση του Κιέλου με ένα βιολί, δώρο του πατέρα του, υπό μάλης. Με τους εκλεπτυσμένους τρόπους του, την αφύσικα ψιλή φωνή του και τη λεπτεπίλεπτη, σχεδόν θηλυκή, φυσιογνωμία του (είχε πολύ σαρκώδη χείλη και τα χέρια του ήταν λεπτά και μακριά, σαν αράχνη, όπως τον περιέγραψε ο υφιστάμενός του Σέλενμπεργκ) υπέφερε αρκετά στο τραχύ περιβάλλον του στρατού. Ενας εκπαιδευτής, μάλιστα, τον έβαλε στο μάτι και όταν μεθούσε τον σήκωνε από το κρεβάτι μέσα στη νύχτα και τον υποχρέωνε να παίξει στο βιολί τη «Σερενάτα» του Τοσέλι, ένα μουσικό κομμάτι που ο Χάιντριχ έκτοτε μίσησε για πάντα.

Αθλητικός υπολοχαγός
Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ διασχίζει τους διαδρόμους της υπηρεσίας των Ες Ες στην Πράγα μαζί με τον- κατά συνθήκη- πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας Εμίλ Χάκα (1941). Ο Χάιντριχ περιφρονούσε τους Σλάβους και υπήρξε αδυσώπητος προς αυτούς (ΤΟΡFΟΤΟ/ΑΚ ΙΜΑGΕS)
Ο νεαρός νεοσύλλεκτος κατέφυγε στη μοναξιά και στα αθλήματα, ειδικότερα στην ξιφασκία, στην οποία έμελλε να επιδείξει άριστες επιδόσεις (υπήρξε αρχηγός της ομάδας ξιφασκίας των Ες Ες αργότερα και επικεφαλής ξιφασκίας της Γερμανίας), αν και δεν είχε την πλέον ενδεδειγμένη συμπεριφορά: όταν κάποτε αποκλείστηκε από ένα πρωτάθλημα πέταξε οργισμένος το ξίφος του στο έδαφος. Το 1923, έχοντας ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του, ο εύελπις έγινε μέλος του πληρώματος του καταδρομικού «Μπερλίν» όπου γνώρισε τον άνθρωπο ο οποίος έμελλε να γίνει ο μεγαλύτερος αντίπαλός του στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες: τον Βίλχελμ Κανάρις, αξιωματικό εκείνη την εποχή στο ίδιο πλοίο.

Ο Χάιντριχ έγινε φίλος με τον Κανάρις και συχνός επισκέπτης στο σπίτι του, όπου συμμετείχε σε μουσικές βεγγέρες με τη γυναίκα του οικοδεσπότη Ερικα η οποία έπαιζε επίσης βιολί. Κάποιες φορές έπαιζαν κροκέ. Η σχέση του με τον Κανάρις, τον αμφιλεγόμενο αρχηγό των υπηρεσιών κατασκοπείας, υπεύθυνο της Αμπβερ, ήταν πάντα εξαιρετικά περίπλοκη. Ελέχθη ότι ο ναύαρχος μπορεί να βρισκόταν πίσω από την επιτυχή- για αυτόν- έκβαση της απόπειρας δολοφονίας του Χάιντριχ σε μια από τις ευρηματικές του επιχειρήσεις αντικατασκοπίας, μια θεωρία συνωμοσίας την οποία ωστόσο αντικρούει το γεγονός ότι ο Κανάρις, η γριά αλεπού, φάνηκε πραγματικά συντετριμμένος από τον θάνατο του παλιού του φίλου όταν έκλαψε στην κηδεία του.

Η ναυτική σταδιοδρομία του Χάιντριχ πήγαινε από το καλό στο καλύτερο: προήχθη σε υπολοχαγό, έχαιρε εκτίμησης από τους ανωτέρους του και διακρίθηκε στην ιστιοπλοΐα, στην ιππασία και στην ξιφασκία. Τότε γνώρισε τη γυναίκα που έμελλε να παντρευτεί, τη Λίνα Ματίλντε φον Οστεν, ένα μοχθηρό πλάσμα αλλά και μια ξανθιά καλλονή της οποίας ο αδερφός είχε καταταγεί στα Ες Ες και η ίδια ήταν ενθουσιώδες μέλος του ναζιστικού κόμματος. Μετά τον πόλεμο η κυρία αυτή καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια κάθειρξη, επειδή χρησιμοποιούσε ανθρώπους ως σκλάβους για να επεκτείνουν και να φροντίζουν την έπαυλή της στην Τσεχία. Ο έρωτας μεταξύ τους ήταν κεραυνοβόλος και σύντομα αρραβωνιάστηκαν. Τότε ξέσπασε η τραγωδία του Χάιντριχ: μια κοπέλα με την οποία είχε συνάψει κρυφή ερωτική σχέση ένιωσε θιγμένη από την αναγγελία αυτού του αρραβώνα και παραπονέθηκε στους ανωτέρους.

Αποβολή και τιμωρία
Η νεαρή ήταν κόρη ενός στενού φίλου του ναύαρχου Ρέεντερ, η υπόθεση πήρε διαστάσεις και στοίχισε στον Χάιντριχ μια δίκη και, στη συνέχεια, την αποβολή του με συνοπτικές διαδικασίες από το Πολεμικό Ναυτικό για προσβολή του Κώδικα Τιμής των αξιωματικών που επέβαλλε κόσμια διαγωγή. Αλλά ο Χάιντριχ κάθε άλλο παρά κόσμιος ήταν σε ό,τι αφορούσε τον ποδόγυρο. Ενιωθε ακόρεστη σεξουαλική πείνα, σε συνδυασμό με μια σαδιστική διάθεση και η σχέση του με τις γυναίκες έδινε την εντύπωση του αρπακτικού που ορμάει στη λεία του, παρ΄ όλο που κοινωνικά προέβαλλε την εικόνα του τέλειου συζύγου και του υποδειγματικού οικογενειάρχη (απέκτησε τέσσερα παιδιά εκ των οποίων το ένα γεννήθηκε μετά τον θάνατό του).

Το μακρύ του χέρι έφτασε ως τη Βαρκελώνη, όπου, κατά τη διάρκεια μιας ναυτικής δεξίωσης στη Γερμανική Λέσχη, την εποχή όπου ήταν αξιωματικός του Ναυτικού χαστουκίστηκε δημόσια από μια νεαρή κοπέλα. Ο διάσημος διερμηνέας των ναζιστών στην Ιταλία και αξιωματικός των Ες Ες Οϊγκεν Ντόλμαν διηγείται στα απομνημονεύματά του ότι ο Χάιντριχ ήταν ο μόνος από τους ναζιστές ηγέτες που του προκάλεσε ενστικτωδώς φόβο από την πρώτη στιγμή που τον είδε στην επίσκεψη που τον συνόδευε σε έναν οίκο ανοχής, την εποχή όπου ήταν ήδη αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών. Ο Χάιντριχ συγκέντρωσε όλες τις πόρνες και έριξε στο πάτωμα μια χούφτα χρυσά νομίσματα για να τις δει να σέρνονται στα πόδια του, μια εικόνα αντάξια της μοχθηρότητας που επεδείκνυαν οι κοόρτεις των Πραιτωριανών του Δομιτιανού.

Η αποβολήτου από το Πολεμικό Ναυτικό ήταν ισχυρό πλήγμα για τον Χάιντριχ, το ισχυρότερο της ζωής του, αυτό που τον οδήγησε στα Ες Ες και στην επίδοσή του στη γενοκτονία. Πληγωμένος, ταπεινωμένος και μνησίκακος, χωρίς σπίτι και δουλειά, κατατάχτηκε στο μοναδικό στρατιωτικό σώμα με κάποιο κύρος που θα μπορούσε να δεχτεί έναν στιγματισμένο άντρα. Στους κόλπους αυτής της νέας και μοχθηρής «αριστοκρατίας» βρήκε ένα υποκατάστατο της βαθιάς ανάγκης του για κοινωνική αναγνώριση και έναν τρόπο να γίνει αποδεκτός από τον κόσμο που τον είχε απορρίψει. Αναμφίβολα τα Ες Ες δέχτηκαν με μεγάλη ευχαρίστηση στις γραμμές τους έναν εκδιωγμένο και εκδικητικό πρώην στρατιωτικό σαν τον Χάιντριχ, ο οποίος, επιπλέον, διέθετε θαυμαστή άρια εμφάνιση.

Ο ιδανικός ναζιστής
Πράγματι ο Χάιντριχ θεωρήθηκε ο «ιδανικός άντρας των Ες Ες», ένας εγκωμιαστικός τίτλος που σήμερα εκπλήσσει. Ωστόσο η άφιξή του εκεί είχε κάτι το κωμικό, όπως εξηγεί ο Ρίτσαρντ Μπρέιτμαν στο διαφωτιστικό βιβλίο του για τον Χίμλερ, με τίτλο «Ο αρχιτέκτονας της γενοκτονίας»: μόλις έμαθε ότι ο Χίμλερ έψαχνε κάποιον για να συστήσει μια μυστική υπηρεσία των Ες Ες, την κατοπινή Ες Ντε, που θα σκορπούσε τον τρόμο, ο Χάιντριχ παρουσιάστηκε απροειδοποίητα στη φάρμα του Χίμλερ, στο Βαλντρούντερινγκ, όπου ο αρχηγός των Ες Ες, λάτρης της γεωργίας, της κηπουρικής όσο και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τον υπέβαλε σε σύντομη ανάκριση και του ζήτησε να σκιαγραφήσει ένα πλάνο για τον νέο τομέα. Ο Χάιντριχ αυτοσχεδίασε, βασιζόμενος στην εμπειρία του ως αναγνώστη κατασκοπικών μυθιστορημάτων και πήρε τη θέση. Οι ιστορικοί, ωστόσο, επισημαίνουν ότι είναι λάθος να θεωρούμε τον Χάιντριχ αποκλειστικά καιροσκόπο: στην πραγματικότητα υπήρξε ιδεολόγος, πιστός στο ναζιστικό δόγμα, και τα εγκλήματά του ήταν απόρροια του φανατισμού του και της αφοσίωσής του στον χιτλερικό σκοπό.

Το νέο, λαμπερό μέλος των Ες Ες επωφελήθηκε της ευκαιρίας να παντρευτεί τη Λίνα φον Οστεν με μια τελετή από την οποία δεν έλειψε η σβάστικα στην Αγία Τράπεζα. Το γαμήλιο δώρο του Χίμλερ στον Χάιντριχ ήταν η προαγωγή του δεύτερου σε αντισυνταγματάρχη. Ο Χάιντριχ έπεσε με τα μούτρα στην οργάνωση της Ες Ντε και δημιούργησε ένα ύπουλο και μοχθηρό όργανο, αφιερωμένο στη δολοπλοκία και στην κατασκοπεία. Ωστόσο ανέκυψε νέα αντιξοότητα: αναδύθηκε και πάλι το παλιό θέμα του εβραϊκού αίματος, αναμφίβολα ως αποτέλεσμα των δολοπλοκιών και του φθόνου στο εσωτερικό του κόμματος. Το ζήτημα έφθασε στα ανώτερα κλιμάκια που διέταξαν τη διεξοδική εξέταση της οικογένειας. Η έρευνα έδειξε ότι ο Χάιντριχ ήταν «καθαρός άριος» αλλά οι υποψίες δεν εξαλείφθηκαν ποτέ ολοκληρωτικά. Σε αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι πολλά στοιχεία της γενεαλογίας του Χάιντριχ (καθώς και ένας μάρτυρας) εξαφανίστηκαν. Στην επιτύμβια στήλη του τάφου της γιαγιάς του, για παράδειγμα, η επιγραφή Σάρα Χάιντριχ μετατράπηκε μυστηριωδώς σε Σ. Χάιντριχ.

Κανένας οίκτος
Είναι πιθανόν αυτή η δαμόκλειος σπάθη του εβραϊκού αίματος να πυροδότησε τον αντισημιτικό φανατισμό του Χάιντριχ. Επιπλέον, ενδέχεται να λειτούργησε ως μοχλός πίεσης από τα υψηλά κλιμάκια του κόμματος (ο Γιοακίμ Φεστ λέει ότι υπέστη εκβιασμούς). Ο Χάιντριχ αποδείχθηκε από την αρχή ένας αδυσώπητος Μακιαβέλι της αστυνομίας. Ενα από τα πρώτα δείγματα των μοναδικών ικανοτήτων του δόθηκε τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, τη νύχτα της 30ής Ιουνίου προς την 1η Ιουλίου 1934, όταν ο Χίτλερ «ξεκαθάρισε» το κόμμα από τους κομματικούς του αντιπάλους. Δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να διατάξει τη θανάτωση του ηγετικού στελέχους του κόμματος Ερνστ Ρεμ, νονού του μεγαλύτερου γιου του.

Μέσα σε λίγο χρόνο ο σκληρός, ανελέητος, δολοπλόκος αλλά και αποτελεσματικός Χάιντριχ κατάφερε, όντας στη σκιά του Χίμλερ, να συγκεντρώσει τεράστια δύναμη στα χέρια του: χρίστηκε αρχηγός της μυστικής αστυνομίας (SΙΡΟ) που περιελάμβανε την Γκεστάπο και υπεύθυνος της Reichssicherheitshaupramt (RSΗΑ), της ανώτατης υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας του Ράιχ, του τρομερού ιστού που διέτρεχε όλες τις υπηρεσίες αστυνόμευσης και κατασκοπείας της χώρας. Μέσα στα κα θήκοντα της υπηρεσίας αυτής ήταν φυσικά και το ζήτημα των εβραίων, οι οποίοι θεωρούνταν κύριοι εχθροί του κράτους.

Στις 31 Αυγούστου του 1939 ο Χάιντριχ είχε το αμφίβολο προνόμιο να σηκώσει την αυλαία του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου: ήταν ο επικεφαλής της Επιχείρησης Τάνενμπεργκ η οποία σκοπό είχε να στήσει μια ψεύτικη πολωνική επίθεση που θα δικαιολογούσε προπαγανδιστικά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία την επόμενη ημέρα. Στην επιχείρηση αυτή χρησιμοποιήθηκαν αιχμάλωτοι του στρατοπέδου Ζαχσενχάουζεν, οι οποίοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, υποδυόμενοι τους πολωνούς επιτιθέμενους στρατιώτες. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Πολωνία τα Ες Ες εγκαινίασαν το πρόγραμμα μαζικών δολοφονιών, με τις ειδικές αστυνομικές μονάδες ασφαλείας του Χάιντριχ, τις περιβόητες einsatzgru ppen, που έμελλε να σπείρουν τον τρόμο στη Σοβιετική Ενωση, διαπράττοντας αμέτρητες φρικαλεότητες.

Ο Χάιντριχ ενεπλάκη σταδιακά στις πλέον επονείδιστες πτυχές του ναζιστικού καθεστώτος και, κατά συνέπεια, κατέληξε να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος», έναν ρόλο για τον οποίο, αν είχε επιζήσει του πολέμου, θα καταδικαζόταν οπωσδήποτε στη Νυρεμβέργη. Κατ΄ εντολήν του Γκέρινγκ διοργάνωσε την περίφημη Διάσκεψη της Βάνζεε όπου, στις 20 Ιανουαρίου του 1942, συγκεντρώθηκαν οι υψηλοί αξιωματούχοι του Γ΄ Ράιχ για να ορίσουν τα διοικητικά μέτρα και τη διοικητική μέριμνα της γενοκτονίας των εβραίων. Μόνο και μόνο για αυτήν την καρποφόρο συγκέντρωση, στην οποία αποφασίστηκε εν μέσω εκλεκτών κρασιών και πούρων η εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων, ο Χάιντριχ αξίζει να καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία της μοχθηρότητας.

Ενέδρα στη Βοημία
Από τον Σεπτέμβριο του 1941, και χάρη σε μια συμπτωματική συμμαχία με τον Μπόρμαν, ο Χάιντριχ συνδύαζε τα καθήκοντά του ως αρχηγού της αστυνομίας και της ασφάλειας της αυτοκρατορίας του Χίτλερ με το υψηλό αξίωμα του επικεφαλής των Ες Ες στη Βοημία-Μοραβία. Με αυτήν την ιδιότητα μετέτρεψε ουσιαστικά τη χώρα σε κράτος των Ες Ες και ανέπτυξε στο μέγιστο τις διαστροφικές του ικανότητες, προς φρίκη όλων των Τσέχων. Η επιτυχία του στην καταστολή κάθε είδους αντίστασης αποδείχθηκε συντριπτική σε τέτοιο βαθμό ώστε, παραδόξως, αποτέλεσε έναν από τους λόγους της δολοφονίας του. Οι εξορισμένοι στο Λονδίνο τσεχικοί κύκλοι ένιωσαν υποχρεωμένοι να οργανώσουν και να υλοποιήσουν μια θεαματική αποστολή που θα έδειχνε στον κόσμο ότι ο τσεχικός λαός δεν είχε υποκύψει στη ναζιστική τυραννία. Ετσι γεννήθηκε η Αnthropoid, η επιχείρηση κομάντος με στόχο τη δολοφονία του.

Ο Χάιντριχ περιφρονούσε τους Σλάβους και τους ετοίμαζε ένα μέλλον αδυσώπητης σκλαβιάς στο Γ΄ Ράιχ. Η περιφρόνησή του για τους σλαβικούς λαούς, σε συνδυασμό με τη μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του, τον έκανε να αμελήσει την προσωπική του ασφάλεια. Οι αλεξιπτωτιστές κομάντος που είχαν εκπαιδευτεί στο Ηνωμένο Βασίλειο τού έστησαν ενέδρα στις 27 Μαΐου του 1942 στη διαδρομή που έκανε κάθε ημέρα την ίδια ώρα και χωρίς συνοδεία, με ένα ξεσκέπαστο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο σοφέρ του των Ες Ες Γιόχαν Κλάιν, από το σπίτι του στα προάστια της Πράγας (μια πολυτελή έπαυλη που είχε κατασχέσει από έναν εβραίο) ως το γραφείο του στο φρούριο Χράντσανι. Σε μια κλειστή στροφή του δρόμου, στα προάστια της πρωτεύουσας, ο λοχίας Γκάμπτσικ όρμησε κραδαίνοντας το Stein του, με σκοπό να αδειάσει τις σφαίρες του στο όχημα. Πάτησε τη σκανδάλη και… τίποτα. Το όπλο είχε κολλήσει. Εκείνη τη στιγμή ο Χάιντριχ πήρε μια μοιραία απόφαση: αντί να διατάξει τον Κλάιν να επιταχύνει, όπως θα ήταν λογικό να κάνει, τον πρόσταξε να σταματήσει για να αντιμετωπίσει ο ίδιος τον επιτιθέμενο. Προφανώς είχε πολλά ελαττώματα, ωστόσο κάθε άλλο παρά δειλός ήταν. Ηταν εξωφρενικά παράτολμος, για τον λόγο αυτό έμαθε να πιλοτάρει αεροπλάνα και, κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν δίστασε να πετάξει με τη Λουφτβάφε σε αναγνωριστικές και μαχητικές αποστολές πρώτα στη Νορβηγία και στη Γαλλία και έπειτα στη Ρωσία όπου, χειριζόμενος ο ίδιος το προσωπικό του καταδιωκτικό Μe-109, καταρρίφθηκε από τον εχθρό και χρειάστηκε να διασωθεί με ειδική επιχείρηση πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Ο Χίτλερ εξοργίστηκε μόλις έμαθε ότι ο μεγάλος ειδικός του σε θέματα ασφαλείας και θεματοφύλακας τόσων μυστικών ριψοκινδύνευε αλόγιστα, ενώ ο Χίμλερ τού απαγόρευσε να ξαναπετάξει.

Ο Χάιντριχ, σταματώντας εκείνη την ημέρα το αυτοκίνητο, έδωσε την ευκαιρία στον άλλο εκτελεστή της δολοφονικής απόπειρας, τον λοχία Κούμπις, να εκσφενδονίσει χειροβομβίδα. Το κατασκεύασμα προσέκρουσε στο πλάι της Μερτσέντες 320 και εξερράγη, με αποτέλεσμα ο αξιωματικός των ναζιστών να τραυματιστεί από θραύσματα του αμαξώματος. Την περίοδο εκείνη ο Χάιντριχ ετοιμαζόταν να κάνει ένα νέο άλμα στην καριέρα του. Περίμενε ότι ο Χίτλερ θα τον όριζε επικεφαλής ασφαλείας όλων των κατακτημένων επικρατειών. Σκοπός του ήταν να εφαρμόσει την εμπειρία του Προτεκτοράτου ειδικά στη Γαλλία, προκειμένου να μειώσει την αντίσταση των Γάλλων, με τις γνωστές αποτρόπαιες μεθόδους. Σε συνδυασμό με τα καθήκοντά του στο υπουργείο Εσωτερικών και στην Αντικατασκοπία καθώς και με τη δράση του, που στόχο είχε την εκτόπιση των εβραίων, το νέο αξίωμα θα εκτόξευε τον Χάιντριχ στην πρώτη γραμμή του Γ΄ Ράιχ. Θάνατος από σηψαιμία.
Η Γκίτα Σερένι, σύμφωνα με την οποία ο Χάιντριχ υπήρξε «η σκοτεινότερη μορφή του ναζιστικού καθεστώτος», πιστεύει ότι φιλοδοξούσε να αντικαταστήσει τον Χίμλερ. Αλλοι ιστορικοί, ωστόσο, διαφωνούν. Ο Ρίτσαρντ Οβερι είπε πρόσφατα σε μένα τον ίδιο ότι η ναζιστική ηγεσία δεν μπορούσε να ανεχθεί έναν Χάιντριχ με μεγαλύτερες δικαιοδοσίες, ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για τους πραγματικούς αρχηγούς. Θεωρεί ότι η μοίρα του ήταν να «κινηθεί οριζόντια και όχι προς τα πάνω». Σε μια άλλη συζήτηση ο επίσης ιστορικός Ρίτσαρντ Τζ. Εβανς ισχυρίστηκε ότι ο Χάιντριχ, παρ΄ όλες τις τακτικές του, δεν θα έπαυε ποτέ να είναι υφιστάμενος του Χίμλερ. Οπως και αν έχει, ο Χάιντριχ μετά την απόπειρα αιμορραγούσε στον δρόμο, νιώθοντας ίσως να εξανεμίζονται τα όνειρά του, αλλά προσκολλημένος ακόμη στο όπλο του και στο μίσος του. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Μπουλόφκα και η πρώτη εκτίμηση ήταν ότι δεν έφερε σοβαρά τραύματα και θα ανάρρωνεπρος φρίκη όλων.

Επειτα από λίγες ημέρες η κατάστασή του επιδεινώθηκε απότομα, υπέστη σηψαιμία, ο οργανισμός του κατέρρευσε και στις 4 Ιουνίου πέθανε. Εικάζεται ότι η χειροβομβίδα περιείχε κάποια τοξίνη με την οποία την είχαν εμπλουτίσει γενναιόδωρα οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ή ότι κάποιος στο νοσοκομείο έδρασε εις βάρος του καταπονημένου δολοφόνου. Το πιθανότερο είναι ότι ο Χάιντριχ δηλητηριάστηκε από κάποιο βακτήριο που εισχώρησε στις πληγές που προκλήθηκαν από το μέταλλο της βόμβας και τα θραύσματα του αυτοκινήτου. Στο πληγωμένο σώμα του βρέθηκαν και υπολείμματα από αλογότριχες που χρησιμοποιούσαν για να γεμίζουν το εσωτερικό των καθισμάτων των αυτοκινήτων. Ως αιτία θανάτου ανακοινώθηκε η μόλυνση τραύματος. Ο Χίμλερ έστειλε τους καλύτερους γιατρούς των Ες Ες για να θεραπεύσουν το δεξί του χέρι, αλλά οι προσπάθειές τους απέβησαν άκαρπες.

Ο γιατρός του Χίτλερ άσκησε δριμεία κριτική στον Καρλ Γκέμπχαρτ, επικεφαλής χειρουργό των Βάφεν Ες Ες, κατηγορώντας τον για ιατρικό λάθος, εξαιτίας της χρήσης σουλφαμίδων στη θεραπεία του ασθενούς. Το περιστατικό αυτό πυροδότησε στη διεστραμμένη ναζιστική λογική άλλη μια φρικαλεότητα που αποτέλεσε τον επίλογο στην καριέρα του Χάιντριχ: ο Γκέμπχαρτ εγκαταστάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ όπου έκανε πειράματα σε αιχμάλωτεςτους προξενούσε πληγές τις οποίες στη συνέχεια μόλυνε ο ίδιος- για να αποδείξει ότι η θεραπεία του Χάιντριχ δεν ήταν λανθασμένη. Αυτά τα πειράματα προκάλεσαν την αγωνία και τον θάνατο μιας ομάδας γυναικών αιχμαλώτων, Πολωνών στην πλειονότητά τους, που επιλέχθηκαν ως ανθρώπινα πειραματόζωα, τις αποκαλούμενες kanichen (κουνέλια). Τον περασμένο Απρίλιο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω μια από τις επιζήσασες στην τελετή για την απελευθέρωση του στρατοπέδου Ράβενσμπρουκ, η οποία μου έδειξε τα πόδια της, αυλακωμένα από μεγάλες ουλές, φριχτά σημάδια τα οποία με κάποιο τρόπο οδηγούσαν πίσω στον Χάιντριχ.

Οταν έκλαψε ο Χίτλερ
Οταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του δολοφόνουο Χίτλερ, ο οποίος διατηρούσε πάντα μια απόσταση από τον μεγάλο δήμιο του καθεστώτος του, στην αρχή καταράστηκε οργισμένος τον υφιστάμενό του για την απρονοησία του, στη συνέχεια παρομοίασε τον θάνατό του με την ήττα σε μια μάχη και, τέλος, συγκινημένος, στην κηδεία του που έγινε δημοσία δαπάνη στην Καγκελαρία του Γ΄ Ράιχ στο Βερολίνο, τον χαρακτήρισε «άντρα με ατσάλινη καρδιά». Οι ναζιστές αρχηγοί αποχαιρέτισαν τον μοναδικό εξ αυτών που σκοτώθηκε σε δολοφονική απόπειρα με φαντασμαγορική τελετή. Η Φιλαρμονική του Βερολίνου παιάνισε το πένθιμο εμβατήριο «Sigfrido», ενώ ο Φύρερ αγκάλιασε τα παιδιά του Χάιντριχ. Ο μεγαλύτερος γιος του πέθανε λίγο αργότερα, όταν τον παρέσυρε φορτηγό.

Στην Πράγα παραμένει ζωντανή η ανάμνηση της σιωπηλής αναμονής που επικράτησε ύστερα από την είδηση της δολοφονικής απόπειρας. Μετά τη νηνεμία η ναζιστική εκδίκηση ξέσπασε σαν ανελέητη καταιγίδα. Τα αντίποινα ήταν φριχτά: μαζικές εκτελέσεις, απελάσεις, ολική καταστροφή του Λεζάκ και του Λίντιτσε, περιοχές όπου εικαζόταν πως είχαν καταφύγει οι αλεξιπτωτιστές, των οποίων τα κεφάλια εκτέθηκαν, δημόσια, μπηγμένα σε παλούκια. Τα κεφάλια του Γκάμπτσικ και του Κούμπις διατηρήθηκαν στη φορμόλη στο ανάκτορο του Πράζσκι ως το τέλος του πολέμου. Σήμερα αποτελεί συγκλονιστική εμπειρία να διασχίζει κανείς την υπέροχη πόλη, που κατακλύζεται από τουρίστες, ακολουθώντας τα ίχνη του Χάιντριχ. Τα βήματα του επισκέπτη αντηχούν στα σκαλιά του φρουρίου Χράντσανι, όπου φαντάζεται κανείς να ανεμίζουν οι μεγάλες σημαίες των Ες Ες, ενώ η μουσική του πατέρα του μοιάζει να αντηχεί στο ανάκτορο Βαλενστάιν, όπου ο ναζιστής ηγέτης παρακολούθησε συναυλία προς τιμήν του Μπρούνο Χάιντριχ, την παραμονή της δολοφονίας του.

Το σκηνικό της δολοφονικής απόπειρας στη συμβολή των δρόμων V Ηolesovickach και Ζenklova σήμερα έχει αλλάξει, αλλά ο επισκέπτης νιώθει ανήσυχος ότι θα δει τη Μερτσέντες του reichprotektor να προβάλλει από στιγμή σε στιγμή. Το χειρότερο μέρος, ωστόσο, είναι το εβραϊκό νεκροταφείο, όπου οι επιτύμβιες στήλες συσσωρεύονται όπως τα αμαρτήματα του Χάιντριχ, του Γκόλεμ του Χίτλερ, σχηματίζοντας μακριές σκιές στο δειλινό. Τη νύχτα, αφού χάζεψα τις πάπιες που κολυμπούσαν στα νερά του Μολδάβα και περιπλανήθηκα στα μπαρ της Μάλα Στράνα, θυμήθηκα το παλιό σλαβικό έθιμο για να ξορκίζει κανείς το κακό φτύνοντας στη φωτιά. Το έκανα με ένα κερί που ήταν αναμμένο στο πάτωμα, μπροστά στην πόρτα ενός μπαρ, μουρμουρίζοντας το όνομα του Ράινχαρτ Χάιντριχ, και η φλόγα έσβησε με ένα θυμωμένο σφύριγμα φιδιού.

ΟΙ KAKΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Καλοκαίρι 2009 ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΤΡΙΧ Ο δήμιος του Χίτλερ
ΤΟΥ JΑCΙΝΤΟ AΝΤΟΝ – ΒΗΜΑ

Posted in Ράινχαρτ Χάινριχ, ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια »

Αναίρεση από τον Αρειο Πάγο κατά της αθώωσης του Κ.Πλεύρη – «Εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου» – in.gr

Posted by christiannaloupa στο Ιουλίου 12, 2009

9/7/2009

Πρίσμα
Ο Κ.Πλεύρης εκφράζει «την προσβλητική άποψη ότι η λευκή Ευρώπη κινδυνεύει από τους Εβραίους» λέει ο κ. Μακρής
Αθήνα
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο
 
 

Αναίρεση «υπέρ του νόμου» στην απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία αθωώθηκε κατά πλειοψηφία (4-1) ο Κων.Πλεύρης για το περιεχόμενο του βιβλίου του «Εβραίοι: Όλη η αλήθεια», άσκησε ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου
Φωτ.Μακρής.

Η αναίρεση υπέρ του νόμου, έχει μόνο ερμηνευτικό και νομολογικό χαρακτήρα και δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα της αθωωτικής απόφασης για τον Κ.Πλεύρη.

Από το Εφετείο ο Κ.Πλεύρης αθωώθηκε από τις κατηγορίες της δημόσιας πρόκλησης σε πράξεις που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος, βία κατά προσώπων λόγω εθνοτικής καταγωγής και για δημόσια έκφραση προσβλητικών ιδεών κατά προσώπων
λόγω εθνοτικής καταγωγής.

Ο κ. Μακρής στην αναίρεσή του παραθέτει αποσπάσματα του βιβλίου του Κ.Πλεύρη τα οποία πληρούν την ειδική ποινική υπόσταση των εγκλημάτων κατά των φυλετικών, εθνοτικών και θρησκευτικών διακρίσεων που προβλέπει ο Νόμος 927/1979.

Όπως αναφέρει ο κ. Μακρής, ο Κ.Πλεύρης εκφράζει δημόσια την προσβλητική άποψη ότι «η λευκή Ευρώπη κινδυνεύει από τους Εβραίους, τους οποίους εμφανίζει ως ραδιούργους, δολοφόνους και υπανθρώπους, ιδέες που δύνανται πέραν πάσης αμφιβολίας να πυροδοτήσουν εξάρσεις βίας, διακρίσεων αντισημιτισμού και σε κάθε περίπτωση μισαλλοδοξίας σε ευεπίφορους αναγνώστες».

Σύμφωνα με τον κ. Μακρή, το Εφετείο έχει ελλιπή και εσφαλμένη αιτιολογία, καθώς δεν αναφέρει στοιχεία που το έπεισαν για την αθωότητα του Κ.Πλεύρη, ενώ η αθωωτική απόφαση δεν έχει την ειδική αιτιολογία που απαιτεί το Σύνταγμα, ενώ εφήρμοσε εσφαλμένα το Νόμο 927/1979.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Posted in ναζισμός, ολοκαύτωμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια »

Ώρα Δικαιοσύνης για τη δολοφονία νεαρού εβραίου που σόκαρε τη Γαλλία το 2006 – Στο εδώλιο η συμμορία – in.gr

Posted by christiannaloupa στο Απρίλιος 30, 2009

dolofonia-ilan-halimi
Associated Press Σόκαρε τη Γαλλία το άγριο έγκλημα με θύμα τον 24χρονο Ιλάν Χαλιμί

Παρίσι
29/4/2009

Η δίκη της αποκαλούμενης «συμμορίας των βαρβάρων», που κατηγορείται για την απαγωγή, τον άγριο βασανισμό και τη δολοφονία ενός νεαρού εβραίου άρχισε την Τετάρτη στο Παρίσι, περισσότερο από τρία χρόνια μετά τη δραματική υπόθεση που σόκαρε τη Γαλλία οδηγώντας σε μαζικές διαδηλώσεις κατά του αντισημιτισμού.

Ο φερόμενος ως ηγέτης της συμμορίας, ο 28χρονος Γιούσουφ Φοφανά από την Ακτή του Ελεφαντοστού, βρίσκεται αντιμέτωπος με ποινή ισόβιας κάθειρξης. Κάθεται στο εδώλιο μαζί με 26 υπόπτους ως συνεργού του, μερικοί από οποίους ήταν μικρότεροι των 18 ετών όταν διαπράχθηκαν τα εγκλήματα.

Η δίκη αναμένεται να διαρκέσει δέκα εβδομάδες.

Στις 20 Ιανουαρίου 2006 στο Παρίσι, ο Ιλάν Χαλιμί, 23 ετών, έπεσε σε ενέδρα που του είχε στήσει η «συμμορία των βαρβάρων», η οποία επεδίωκε να πάρει λύτρα για να τον απελευθερώσει.

Είκοσι τέσσερις ημέρες αργότερα, ο Ιλάν Χαλιμί βρέθηκε ετοιμοθάνατος στην άκρη μιας προαστιακής σιδηροδρομικής γραμμής. Γυμνός, φιμωμένος, με το σώμα γεμάτο καψίματα, υπέκυψε κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο.

Ο Φοφανά κατηγορείται για απαγωγή, παράνομη κατακράτηση, βασανισμό και φόνο.

Έχει αποδεχτεί όλες τις κατηγορίες εναντίον του, όχι όμως ότι ήταν εκείνος που μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον Χαλιμί. Στο κατηγορητήριο περιλαμβάνεται ο αντισημιτισμός, ο οποίος θεωρείται από τη γαλλική νομοθεσία «επιβαρυντική συνθήκη» για την οποία προβλέπονται αυστηρότερες ποινές.

Στη διάρκεια της δίκης θα εξεταστούν 162 μάρτυρες και 50 εμπειρογνώμονες. Η δίκη θα διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών κατόπιν αιτήματος δύο εκ των κατηγορουμένων, οι οποίοι ήταν ανήλικοι όταν διαπράχθηκαν τα αδικήματα.

Εβραϊκές και αντιρατσιστικές οργανώσεις είχαν οργανώσει στις 26 Φεβρουαρίου 2006 μια πορεία στο Παρίσι για να τιμήσουν τον Χαλιμί. Στη διάρκειά της σημειώθηκαν συμπλοκές μεταξύ νεαρών εβραίων και Αράβων.

Αρκετά μέλη της «συμμορίας των βαρβάρων» έχουν καταθέσει πως ο Χαλιμί έγινε στόχος επειδή ήταν εβραίος, γεγονός σήμαινε γι’ αυτόυς ότι είχε χρήματα και ότι η κοινότητά του θα πλήρωνε για να τον πάρει πίσω.

Μετά το φόνο, ο Φοφανά διέφυγε στην Ακτή του Ελεφαντοστού. Από εκεί διατύπωσε τηλεφωνικά απειλές κατά της ζωής του πατέρα του Χαλιμί και της φιλενάδας του. Εκδόθηκε στη Γαλλία στις 4 Μαρτίου 2006. Στη διάρκεια της κράτησής του «βομβάρδισε» τους δικαστικούς που ερευνούν την υπόθεση με επιστολές γεμάτες αντισημιτικές ύβρεις.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters/Γαλλικό/Γερμανικό

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΟΙ 7 ΝΑΝΟΙ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ… – του Γιάννη Στεφανογιάννη – Χανιώτικα Νέα

Posted by christiannaloupa στο Φεβρουαρίου 14, 2009

Από το Blog του κ. Στεφανογιάννη:

FREE YOUR MIND

http://stefanogiannis.blogspot.com/2008/05/7.html

O Γιόζεφ Μένγκελε, αρχίατρος του Γερμανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς και μια από τις εγκληματικότερες προσωπικότητες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματοποίησε πάνω σε αθώους ανθρώπους μερικά από τα φρικιαστικότερα πειράματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπήρχε, όμως, μια φορά που ο διεστραμμένος αυτός χαρακτήρας φέρθηκε σχεδόν ως κανονικός άνθρωπος.

Εισαγωγή

Η συγκεκριμένη ιστορία, στην αρχή της τουλάχιστον, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα ευχάριστο παιδικό παραμύθι. Δεν είναι, όμως, σε καμία περίπτωση παραμύθι, αφού αποτελεί ένα δραματικό γεγονός, που εκτυλίχθηκε στην κόλαση των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, μέσα στους χώρους που βασανίστηκαν βίαια και θανατώθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι.

Mια φορά και έναν καιρό…

Το 1868 σε ένα μικρό χωριό της Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία, γεννιέται ο Εβραϊκής καταγωγής νάνος Σίμσον Όβιτζ, με ύψος που δεν ξεπερνούσε το ένα μέτρο. Μόλις ενηλικιώνεται, αποφασίζει να μετατρέψει την αναπηρία του σε εργαλείο επιβίωσης: αγοράζει ένα μαύρο κοστούμι και ένα ημίψηλο καπέλο και στη συνέχεια γίνεται δημόσιος διασκεδαστής σε γάμους, γιορτές και πανηγύρια, χορεύοντας, τραγουδώντας ή λέγοντας αστεία και γρίφους. Ο έξυπνος και ταλαντούχος αυτός νάνος παντρεύεται μία φυσιολογική γυναίκα και αποκτά δέκα παιδιά, τα επτά από τα οποία είναι νάνοι.
Πέφτοντας κάτω από τη μηλιά, αλλά και μη μπορώντας να ασκήσουν κανένα άλλο προσοδοφόρο επάγγελμα, τα λιλιπούτεια παιδιά, πέντε κορίτσια και δύο αγόρια, γίνονται κι αυτά διασκεδαστές, μαθαίνοντας να χορεύουν, να τραγουδούν και να παίζουν διάφορα ειδικά κατασκευασμένα, μικρών διαστάσεων, μουσικά όργανα. Ενδεικτικό της οικονομικής τους ευμάρειας, είναι το γεγονός ότι είναι οι μόνοι στην επαρχία τους που έχουν δικό τους αυτοκίνητο και μάλιστα αρκετά χρόνια προτού ξεσπάσει ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Μια διεθνής καριέρα…

Σύντομα, η επιτυχία τους ξεπερνά τα σύνορα της χώρας τους, ενώ οι παραστάσεις τους κατακλύζονται από κόσμο, που είναι περίεργος να δει και να θαυμάσει τους μικροσκοπικούς αυτούς ανθρωπάκους. Στα εβραϊκά, μάλιστα, χωριά, η άφιξή τους θεωρείται σημαντικό πολιτιστικό και ψυχαγωγικό γεγονός. Ο Σίμσον, ο πατέρας και οργανωτής της ομάδας των νάνων, πεθαίνει το 1923. Επτά χρόνια αργότερα, λίγο προτού αφήσει τη ζωή, η μητέρα μαζεύει τα παιδιά και τους δίνει μια συμβουλή που χαράζεται βαθιά στο μυαλό τους: ʽʼΌ,τι και να γίνει, να μείνετε όλοι μαζίʼʼ. Τα χρόνια που ακολούθησαν, οι 7 νάνοι έδωσαν εκατοντάδες παραστάσεις και έγιναν γνωστοί στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες.

Η μεταφορά στο Άουσβιτς…

Στις 30 Αυγούστου 1940, η ρουμανική Τρανσυλβανία γίνεται έδαφος της Ουγγαρίας. Μετά από τέσσερα χρόνια, τον Ιούνιο του 1944, οι 400.000 Εβραίοι της Ουγγαρίας συγκεντρώνονται και μεταφέρονται από τα ναζιστικά στρατεύματα στο Άουσβιτς. Ανάμεσά τους βρίσκονται, ενωμένοι σαν γροθιά, και οι μικροί Όβιτζ που διέθεταν εβραϊκή υπηκοότητα, οι οποίοι έτυχε εκείνη την εποχή να κάνουν περιοδεία στην Ουγγαρία. Μαζί με εκατοντάδες άλλους ομοεθνείς τους, μεταφέρονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στριμωγμένοι στο χώρο αποσκευών ενός παλιού τρένου. Φτάνοντας, περιμένουν μαζί με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους στην αποβάθρα, παγωμένοι από τον φόβο, ενόσω οι ναζί αξιωματικοί διαχωρίζουν εξευτελιστικά τους νεοαφιχθέντες, χωρίζοντας αυτούς που θα χρησιμοποιηθούν ως εργάτες, από αυτούς που θα σταλούν άμεσα στους φούρνους δηλητηριωδών αερίων. Τότε είναι που εμφανίζεται στο χώρο της μακάβριας διαλογής ο διαβόητος Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, ο γενετιστής του στρατοπέδου, ο συλλέκτης ανθρώπινων πειραματοζώων, κυρίως διδύμων, νάνων, γιγάντων ή άλλων ατόμων με γενετικές ανωμαλίες, τα οποία χρησιμοποιούσε στα απάνθρωπα πειράματά του για τη δημιουργία του υπερανθρώπου της Αρίας φυλής.

Με πρόσχημα την ʽʼεπιστημονικήʼʼ έρευνα γύρω από την κληρονομικότητα, συνήθιζε να υποβάλλει τα θύματά του σε σαδιστικά βασανιστήρια: αφαίρεση νωτιαίου μυελού, μόλυνση με θανατηφόρους ιούς, ακρωτηριασμούς, στειρώσεις, ενέσεις χρωστικών στα μάτια, χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς αναισθησία κ.α. [Όπως αναλύθηκαν σε παλαιότερο άρθρο μου: ʽʼΤα πειράματα γενετικής των Ναζί΄, Χανιώτικα Νέα, 22-1-07]. Στο Άουσβιτς έχει το παρατσούκλι ʽʼΟ Άγγελος του Θανάτουʼʼ επειδή, ενώ διέθετε ευγενικό παρουσιαστικό, κανένας δεν έβγαινε ζωντανός από τα κτηνώδη πειράματά του.

Το θαύμα της επιβίωσης…

Παρά την απάνθρωπη συμπεριφορά του, όμως, προς όλους τους κρατούμενους, ο Μένγκελε περιβάλλει τους επτά νάνους της οικογένειας Όβιτζ με ένα προστατευτικό πέπλο. Γνωρίζοντας πως δεν μπορούν να αντέξουν τη ζωή του στρατοπέδου, τους εφοδιάζει με κουβέρτες και τους απαλλάσσει από το προσκλητήριο και τη ριγέ στολή λέγοντάς τους συχνά: ʽʼΌσο μένετε μαζί μου, όλα θα πάνε καλάʼʼ. Είναι σκληρός και αδυσώπητος με όλους τους άλλους, αλλά πολύ λιγότερο με αυτούς. Στο εργαστήριό του, στο συγκρότημα 10, τους εξετάζει από όλες τις πλευρές, τους φωτογραφίζει, τους μελετά τα δόντια και τα μαλλιά, τους βομβαρδίζει με ερωτήσεις για τη σεξουαλικότητά τους και παρακολουθεί τη συμπεριφορά τους για ώρες ολόκληρες. Παρά την προστασία, όμως, που τους παρείχε, δεν δίστασε να τους υποβάλλει και σε ορισμένα επικίνδυνα, αλλά όχι θανατηφόρα, πειράματα, όπως ενέσεις με βακτήρια, αμέτρητες λήψεις αίματος και βιοψίες, έκθεση σε ακτινοβολία ή χορήγηση καυστικών ουσιών στη μήτρα των κοριτσιών.

Τα 7 αδέλφια υπέμεναν αδιαμαρτύρητα τις εξετάσεις, ακόμη και τα μαρτύρια, που τους υπέβαλε ο Μένγκελε, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα μπορούσαν να οδηγηθούν στους φούρνους αερίων ακόμη και με μια κίνηση των ματιών του. Επίσης, εξασκώντας τη μόνη δουλειά που γνώριζαν στη ζωή τους, διασκέδαζαν πολλές φορές τους αξιωματικούς του στρατοπέδου συγκέντρωσης, τραγουδώντας γερμανικά τραγούδια, χορεύοντας ή λέγοντας διάφορα αστεία. Κάποιες άλλες φορές, ο σατανικός δρ Μένγκελε ανάγκαζε τους 7 νάνους να γδύνονται στη σκηνή, με σκοπό να τους χλευάσει, αλλά και να δείξει στους συναδέλφους του πόσο εκφυλισμένη είναι η Εβραϊκή φυλή!

Το τέλος του πολέμου…

Με το τέλος του πολέμου και την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο στρατόπεδο Άουσβιτς το 1945, ο εγκληματίας Μένγκελε διαφεύγει στο Βερολίνο. Από κει, με πλαστό διαβατήριο, καταφεύγει στην Αργεντινή, όπου διάγει μια ήσυχη ζωή, ανοίγει ένα κατάστημα παιχνιδιών και στο τέλος πνίγεται στη θάλασσα το 1979, μετά από ανακοπή καρδιάς, χωρίς ποτέ να τον αναγνωρίσει ή να τον ενοχλήσει κανείς.
Οι 7 λιλιπούτειοι Όβιτζ επέζησαν όλοι. Το 1949 μεταναστεύουν στο Ισραήλ, στη Χάιφα, όπου συνεχίζουν την καριέρα των διασκεδαστών για μερικά ακόμη χρόνια, χρησιμοποιώντας το όνομα ʽʼΟι 7 νάνοι του Άουσβιτςʼʼ. Το 1955, όμως, μετά από την εμφάνιση προβλημάτων υγείας που προήλθαν από τα πειράματα του Μένγκελε, σταματούν οριστικά τις παραστάσεις και με τα χρήματα που είχαν κερδίσει αγοράζουν δύο κινηματογράφους, ένα κέντρο διασκέδασης και ένα μεγάλο διαμέρισμα, όπου έμεναν όλοι μαζί. Το πρώτο από τα 7 αδέλφια έφυγε από τη ζωή το 1972, ενώ το τελευταίο, η μικρότερη αδελφή, το 2001.
Σαράντα πέντε χρόνια μετά την απελευθέρωσή τους, δύο Ισραηλινοί δημοσιογράφοι, οι Γεχούντα Κορέν και Εϊλάτ Νεγκέβ, θα καταφέρουν να ανασυγκροτήσουν και να αποτυπώσουν στο χαρτί την απίστευτη οδύσσεια των 7 νάνων, γράφοντας ένα βιβλίο με βάση τις μαρτυρίες τους, που είχε τον τίτλο: ʽʼΣτις καρδιές μας ήμασταν γίγαντεςʼʼ.

Ο τελευταίος νάνος…

Το βιβλίο με την απίστευτη ιστορία των 7 νάνων, ολοκληρώθηκε χάρη στις αφηγήσεις του τελευταίου μέλους της οικογένειας Όβιτζ, της Πέρλα, η οποία έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2001. Η γυναίκα αυτή επαναλάμβανε συχνά, με μια πικρή ειρωνεία, τη φράση ʽʼH αναπηρία μας ήταν το μόνο μέσο που βρήκε ο Θεός για να μας κρατήσει στη ζωήʼʼ, αλλά και: ʽʼΣωθήκαμε επειδή ακολουθήσαμε τη συμβουλή της μητέρας μας, δηλαδή να μη χωρίσουμε ποτέ. Αν δεν ήμασταν και οι 7 μαζί, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βγαίναμε ζωντανοί από τα χέρια του Μένγκελε στο κολαστήριο του Άουσβιτςʼʼ.
Έχουν τα κτήνη καρδιά;

Γιατί, όμως, έγιναν όλα αυτά; Γιατί ο αδίστακτος εγκληματίας Μένγκελε, που τεμάχιζε χωρίς αναισθησία ακόμη και μικρά παιδιά, δεν οδήγησε στο θάνατο αυτούς τους 7 μικροσκοπικούς νάνους, όπως έπραξε με αναρίθμητους άλλους ανθρώπους με σωματικές ανωμαλίες; Πολλοί πιστεύουν ότι φιλοδοξούσε να τους εκθέσει μια μέρα στο γερμανικό λαό, ως ζωντανές αποδείξεις των ναζιστικών θεωριών περί ʽʼεκφυλισμού της Εβραϊκής φυλήςʼʼ, με απώτερο σκοπό τη δικαιολόγηση της εξόντωσης εκατομμυρίων Εβραίων και την απόδειξη της ανωτερότητας της ʽʼΑρίαςʼʼ φυλής.

Η αλήθεια, όμως, φαίνεται ότι είναι διαφορετική. Η Πέρλα Όβιτζ, η τελευταία επιζήσασα από την ομάδα των 7 νάνων, ανέφερε σε συνέντευξή της ότι ένας Γερμανός γιατρός, που συμμετείχε στα γενετικά πειράματα, κάποτε της είχε πει: ʽʼΕσύ και τα αδέλφια σου σωθήκατε από το θάνατο, επειδή όταν ήταν μικρός ο Μένγκελε, η μητέρα του τον νανούριζε με την ιστορία της Χιονάτης και των 7 νάνων. Ήταν το αγαπημένο του παραμύθι…ʼʼ

Γιάννης Στεφανογιάννης

________________________________________________________________

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα »Χανιώτικα Νέα» στις 22-5-2008
__________________

Πηγή: BlogΘέα PortalV2.1

Posted in Άουσβιτς, ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια »