christianna loupa journey to ithaca

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να'ναι μακρύς ο δρόμος…

  • Νικηφόρος Μανδηλαράς: Να γίνει αναψηλάφηση της δίκης

    Μπείτε και σεις στην ομάδα

  • R.I.P.

  • Γράψτε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε καθημερινά τα νέα του Blog με e-mail.

    Μαζί με 90 ακόμα followers

  • Ταξίδι ανά τον κόσμο αναζητώντας «ξεχασμένους» Έλληνες! godimitris

  • Υγρότοποι της Ελλάδας

  • Ειδήσεις απ’ όλον τον κόσμο

  • Οι απόψεις των αρθρογράφων που δημοσιεύονται σ’ αυτό το Blog δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τις δικές μου.

  • Όλα τα Σχόλια (εφ’ όσον είναι κόσμια) δημοσιεύονται. Αν δείτε ότι το Σχόλιό σας δεν δημοσιεύεται, παρακαλώ ειδοποιήστε με με e-mail.

  • «Με συλλαμβάνουν στο μετρό της Μόσχας. Μα εγώ σωπαίνω και δεν φωνάζω. Μου πέφτουν λίγοι οι Μοσχοβίτες που γεμίζουν τις σκάλες. Δεν μου φτάνουν. Εδώ την κραυγή μου θα την ακούσουν 200, τι θα γίνει όμως με τα 200 εκατομμύρια; Προαισθάνομαι πως θα έρθει κάποτε η μέρα που θα κραυγάσω σ’ αυτά τα 200 εκατομμύρια». Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1918 – 2008)

  • Μετά την Καταστροφή, Σμύρνη – Κατοχή

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Εκδόσεις Ιωλκός. Η μαρτυρία της Ευτέρπης Μαυρουδή - Αμυρά από τη Μικρασία στην Ελλάδα του σήμερα.
  • ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Ιστορικό Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Ιωλκός. Μέσα από τις προσωπικές στιγμές της Αθηνάς Λαμπρινίδου - Φιλιππακοπούλου ξετυλίγεται καρέ - καρέ η τραγική ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα και της μεταπολεμικής Ευρώπης, που ξαναγεννιέται από τις στάχτες της.
  • Εκδόσεις Ιωλκός (Κάντε κλικ στην εικόνα)

    iolkoslogo
  • Έχετε κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία, που νομίζετε ότι μπορεί να γίνει βιβλίο; Αν ναι, επικοινωνήστε μαζί μου. Θα χαρώ να την ακούσω.

  • gossip
  • Η μοναδική Μαρία Κάλλας!

    maria-callas
  • Όχι στην παιδική κακοποίηση!

    child_abuse_sym
  • Αμείλικτη τιμωρία για την παιδική πορνογραφία!

  • Γυναίκα κρεμασμένη για λόγους «ηθικής»από τους Ταλιμπάν στον 21ο αιώνα! Σε ποιον Θεό πιστεύουν άραγε;

    hanging_women_and_girls_in_iran
  • Υιοθετήστε ένα αδέσποτο!

    adespota4
  • Νόμος 1197/1981

    Η κακοποίηση, ο βασανισμός και η δολοφονία ζώου είναι πλημέλλημα και τιμωρείται με φυλάκιση έως 5 μήνες ή χρηματική ποινή από 300 έως 1500 ευρώ ή και με τις δύο ποινές.
  • Χρειάζεται τη γούνα της περισσότερο απ’ ότι εσύ!

    sheneedsherfur6x9_web_small
  • Όχι στο κυνήγι της φώκιας!

    sealhunt2
  • Όχι αλκοόλ και τιμόνι!

  • Φύτεψε κι εσύ ένα δεντράκι!

    Planting trees
  • Όχι στα ναρκωτικά!

    SayNotoDrugs-image
  • Πιείτε κανένα καφεδάκι καλύτερα!

    Drink-Coffee-Posters
  • Πάντα υπάρχει κάποιος πιο μόνος από σένα!

    Vasia3

Posts Tagged ‘Αδόλφος Χίτλερ’

6 Ιουνίου 1944 – «D-Day» – Η απόβαση στη Νορμανδία (συγκλονιστικά videos)

Posted by christiannaloupa στο Ιουνίου 11, 2010

«D-Day»: H μεγαλύτερη μέρα του πολέμου

 

Τρίτη, 6 Ιουνίου 1944, λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Το BBC διακόπτει το πρόγραμμά του και μεταδίδει τους στίχους από ένα ποίημα του Βερλέν: «Οι βαθιοί αναστεναγμοί των βιολιών του φθινοπώρου λαβώνουν την καρδιά μου με μια μονότονη μελαγχολία». Την ίδια ώρα βρετανοί και αμερικανοί αλεξιπτωτιστές προσγειώνονται ανάμεσα στους ποταμούς Ορν και Ντιβ και στη χερσόνησο Καταντέν της Γαλλίας. Αεροπλάνα της RAF βομβαρδίζουν τις συστοιχίες πυροβολικού που βρίσκονται πλησίον των ακτών. Λίγες ώρες περνάνε και οι γερμανοί στρατιώτες δύσπιστα αντικρίζουν μια αρμάδα από συμμαχικά πλοία να ξεπροβάλλει μέσα από την πρωινή πάχνη. Στις 6.30 το πρωί κύματα από συμμαχικούς στρατιώτες αρχίζουν να καταφθάνουν στις ακτές της Νορμανδίας. H «μεγαλύτερη ημέρα του πολέμου» έχει αρχίσει.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΕΥΑ ΜΠΡΑΟΥΝ – ΧΙΤΛΕΡ (EVA BRAUN – HITLER)

Posted by christiannaloupa στο Φεβρουαρίου 27, 2010

Aπó τo Blog: Ο Ερευνητής της Βέροιας

http://lefobserver.blogspot.com/2009/03/eva-braun-hitler.html

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Εύα Μπράουν
Γερμανίδα καλλονή, ερωμένη του Αδόλφου Χίτλερ για δεκατρία χρόνια και σύζυγός του για ένα εικοσιτετράωρο. Γεννήθηκε στο Μόναχο στις 6 Φεβρουαρίου 1912 και ήταν η μεσαία από τις τρεις κόρες του δάσκαλου Φριτς Μπράουν και της νοικοκυράς Φραντζίσκα Κρόνμπεργκερ. Τελείωσε μετά κόπων και βασάνων το Λύκειο, ενώ παράλληλα δούλευε ως γραμματέας σε ιατρείο.Στα 17 της, η ευειδής Εύα προσελήφθη στο στούντιο του Χάινριχ Χόφμαν, επίσημου φωτογράφου του Ναζιστικού Κόμματος. Εκεί γνώρισε τον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος φαίνεται ότι κεραυνοβολήθηκε από την ομορφιά της ξανθιάς Εύας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ιστορικά άρθρα | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ο «βιολιστής του Άουσβιτς» θυμάται… – ΑΠΕ – ΜΠΕ

Posted by christiannaloupa στο Ιανουαρίου 30, 2010

 

http://culture.ana.gr/view1.php?id=8467

ΑΠΕ – ΜΠΕ Site Πολιτισμού/ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
 

Ο Ιακώβ (Ζακ) Στρούμσα, σε φωτογραφία του 1995, μπροστά στο βαγόνι των εκτοπισμένων, στο Γιάντ Βάσεμ. Ο Ιακώβ Στρούμσα είναι σήμερα 97 ετών, επιζήσας του Άουσβιτς κι έμεινε στην ιστορία ως «ο βιολιστής του ¶ουσβιτς», Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΕΒΡΑΪΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ/STR
 
  Ο «βιολιστής του Άουσβιτς» θυμάται…

Κρατούμενος «121000097». Αυτό το νούμερο τού έδωσαν οι ναζί, όταν έφτασε στο στρατόπεδο-κολαστήριο του Άουσβιτς ΙΙ – Μπιρκενάου. Ήταν Μάιος του 1943.

Σήμερα, διανύει πλέον το 97ο έτος της ηλικίας του, αλλά το μελάνι από το τατουάζ της ντροπής στο αριστερό του μπράτσο παραμένει ανεξίτηλο και ευανάγνωστο. Από την άμεση απάντηση που δίνει στο τηλέφωνο, γίνεται αντιληπτό ότι δεν χρειάστηκε καν να κοιτάξει για να το θυμηθεί. Μήπως άραγε, θα ήταν ποτέ δυνατόν να ξεχάσει…

Το όνομα του Θεσσαλονικιού εβραίου Ιακώβ (Ζακ) Στρούμσα (Jacques Strοumsa) πέρασε στην ιστορία μ’ έναν καθ’ όλα οξύμωρο τρόπο. Έγινε γνωστός μετά την απελευθέρωση, ως ο «βιολιστής του Άουσβιτς». Στην πραγματικότητα το βιολί δεν ήταν γι’ αυτόν μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας. Ήταν μια υπαγορευμένη υπηρεσία, απάνθρωπη. Ένας βαρύς καταναγκασμός, σε κάποιο βαθμό και μηχανισμός αυτοπροστασίας για όσο καιρό έπαιζε στη στρατιωτική ορχήστρα του Άουσβιτς – Μπιρκενάου, ως «το πρώτο βιολί».

«Από το πρωί (έπαιζα), από τις έξι και για δυόμιση ώρες συνεχώς -και άλλες τόσες το βράδυ- όταν οι κρατούμενοι επέστρεφαν από τη δουλειά. Παίζαμε μόνο στρατιωτικά τραγούδια και εμβατήρια. Ήμουν το πρώτο βιολί της ορχήστρας, καθώς πριν από τον πόλεμο είχα πάει στο ωδείο και είχα διδαχθεί μουσική», λέει ο κ. Στρούμσα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in ναζισμός, ολοκαύτωμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

Εκλάπη η επιγραφή της πύλης του Αουσβιτς – Επί ποδός η αστυνομία – TO BHMA

Posted by christiannaloupa στο Δεκέμβριος 20, 2009

 Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009  [ 10:48 ]

Η γνωστή επιγραφή στα γερμανικά «Arbeit macht frei» (Η εργασία απελευθερώνει), που βρισκόταν τοποθετημένη στην πύλη εισόδου του ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης του Αουσβιτς-Μπίρκενάου στη νότια Πολωνία, εκλάπη από αγνώστους, όπως ανακοίνωσε η αστυνομία.

«Η επιγραφή εκλάπη κατά τις 06.00 (τοπική ώρα). Εκπαιδευμένος σκύλος της αστυνομίας ακολουθεί τα ίχνη των δραστών», δήλωσε εκπρόσωπος της πολωνικής αστυνομίας στον κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό Trojika.

Η επιγραφή που βρισκόταν στην κύρια πύλη του ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης ξεβιδώθηκε από τη μία πλευρά και τραβήχτηκε από την άλλη.

Την απουσία της επιγραφής αντιλήφθηκαν φύλακες του μουσείου, οι οποίοι και έσπευσαν να ειδοποιήσουν την αστυνομία.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποιος ύποπτος, ωστόσο, η αστυνομία έχει ξεκινήσει εντατικές έρευνες για τον εντοπισμό τόσο των δραστών όσο και της ιστορικής επιγραφής.

Η επιγραφή είχε κατασκευασθεί από κρατούμενους και τοποθετήθηκε στην πύλη του στρατοπέδου στις αρχές της δεκαετίας του ΄40.

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Πρωτοφανής πρόκληση η δίωξη της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας!

Posted by christiannaloupa στο Δεκέμβριος 12, 2009

Ευχαριστώ τον κ. Τόνυ Κυπριανού (Αυστραλία) για την αποστολή 

ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

Γραφεία: Χαλκοκονδύλη 35, Αθήνα, Τηλ-φαξ: 210-5232553

http://www.antinazi.gr, e-mail: info@antinazi.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

 

ΑΘΩΩΝΟΥΝ ΤΟ ΝΑΖΙΣΜΟ

ΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ !

 

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΗ Η ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

 

Αφού τα δικαστήρια αθώωσαν το ναζιστή Κ. Πλεύρη το Μάρτιο του 2009, ασκούν ποινική δίωξη κατά των κατηγόρων του. Φαίνεται ότι το έγκλημα πρέπει να ολοκληρωθεί για να καταλάβει και ο πιο ανύποπτος δημοκράτης ότι κάτι πολύ σάπιο υπάρχει σε αυτή τη χώρα.

Μετά λοιπόν από μήνυση του ναζιστή Κ. Πλεύρη η εισαγγελία Πλημ/κών της Αθήνας άσκησε δίωξη κατά των 3 μελών της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας Άννας Στάη,   Ρένας Κούτελου,  Λάμπη Κατσιάπη που ήταν μάρτυρες κατηγορίας κατά του Κ. Πλεύρη για το ρατσιστικό του βιβλίο «Εβραίοι όλη η αλήθεια», στο οποίο αυτός υμνεί  το  Γ΄  Ράιχ,  καλεί σε εξόντωση των Εβραίων και «κατηγορεί» τον Χίτλερ ότι δεν την ολοκλήρωσε «ενώ ηδύνατο»! Ο Πλεύρης αθωώθηκε κατά σκανδαλώδη παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου 927/79. Η δίωξη  κατά των 3 μαρτύρων κατηγορίας γίνεται επειδή στη διάρκεια της δίκης η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία  κατήγγειλε τη μεροληπτική στάση συγκεκριμένων δικαστών υπέρ του ναζιστή, τις αντισημιτικές θέσεις που αυτοί έκφρασαν  και τις γενικότερες  μεθοδεύσεις για την αθώωσή του.

 Σύμφωνα με το κατηγορητήριο αυτές  οι καταγγελίες της Αντιναζιστικής  αποτελούν «ψευδείς ειδήσεις»  που  μπορούν  να προκαλέσουν «εύλογη ανησυχία στους πολίτες»  (191 ΠΚ)

Οι πολίτες όμως δεν ανησυχούν όταν καταγγέλλονται αυτά τα εξαιρετικά ανησυχητικά και μοναδικά για τη δικαιοσύνη μιας ευρωπαϊκής χώρας φαινόμενα, αλλά ανησυχούν όταν αυτά αποκρύπτονται και αθωώνεται ο ναζισμός.

Η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία  θεωρεί τη δικαστική δίωξη των μελών της μια καθαρά πολιτική δίωξη μιας αντιφασιστικής οργάνωσης με ευθύνη όλου του πολιτικού  συστήματος. Γιατί είναι αυτό το τελευταίο που απέκρυψε μεθοδευμένα  αυτή τη δίκη,  ώστε να μη μάθει ο κόσμος ούτε το εγκληματικό γενοκτονικό κάλεσμα του κατηγορούμενου  ναζιστή, ούτε, κυρίως, τη νομική και ηθική αθώωση αυτού του καλέσματος από τους δικαστές.

 Η μετατροπή από την εισαγγελία Πλημ/κών Αθήνας  των 3 αντιναζιστών μαρτύρων κατηγορίας σε κατηγορούμενους και μάλιστα σε σύμπλευση με τον ναζιστή,  θα πρέπει να ανησυχήσει κάθε δημοκρατικό άνθρωπο στη χώρα.

Η δίωξη αυτή έχει σαν στόχο να φράξει το στόμα μιας αντιφασιστικής οργάνωσης για να μην συνεχίσει τις καταγγελίες της ενάντια στο δικαστικό και πολιτικό σύστημα και ακόμα να τρομοκρατήσει όλους τους πραγματικούς δημοκράτες που θα επιχειρήσουν στο μέλλον να κάνουν το ίδιο.

Πιστεύουμε ότι τελικά η δίωξη της Α.Π θα πετύχει το αντίθετο αποτέλεσμα:  Καλούμε όλους τους δημοκράτες να σταθούν αποφασιστικά στο πλευρό μας για να υπερασπίσουμε τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα του λαού μας που πραγματικά απειλούνται από την αυξανόμενη βία των ναζιστικών συμμοριών και του ρατσιστικού λόγου.

Αθήνα 1 Δεκεμβρίου 2009

Για την Αντιναζιστική Πρωτοβουλία

Άννα Στάη

Ρένα Κούτελου                                                                                                   

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια »

Hitler’s Remains Were Destroyed on KGB Orders – Bloomberg.com (Τα λείψανα του Χίτλερ καταστράφηκαν με διαταγές της Κα-Γκε-Μπε)

Posted by christiannaloupa στο Δεκέμβριος 9, 2009

http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601100&sid=afB_Zuasc4H8

Hitler’s Remains Were Destroyed on KGB Orders, Interfax Reports

By Lucian Kim

Dec. 7 (Bloomberg) — Adolf Hitler’s remains were burned and dumped into an East German river by Soviet agents 25 years after the end of World War II, Interfax reported, citing Vasily Khristoforov, the Federal Security Service’s chief archivist.

The remains of Hitler, his companion Eva Braun and the family of Nazi propaganda chief Joseph Goebbels were destroyed in April 1970 on the secret orders of then-KGB chief Yuri Andropov, the Russian news agency said today. Andropov went on to become Soviet leader from 1982 until his death in 1984.

The Soviets were concerned that graves of Third Reich leaders might one day attract Nazi sympathizers, Interfax said. The remains were burned and dumped into the Biederitz River, outside the eastern city of Magdeburg, according to the news service.

The Soviet army moved the bodies from near Rathenow, west of Berlin, and reburied them at a garrison in Magdeburg in 1946, Interfax said. When the facility was returned to the East German government in 1970, Andropov decided to destroy the remains. Fragments of Hitler’s skull and jawbone are still in Russia, according to Interfax.

To contact the reporter on this story: Lucian Kim in Moscow at lkim3@bloomberg.net

Last Updated: December 7, 2009 11:59 EST

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ολοκαύτωμα – Πολύ σκληρό και θλιβερό video – Παρακαλώ απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη

Posted by christiannaloupa στο Νοέμβριος 30, 2009

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ο Χίτλερ; Ήταν προπονητής ποδοσφαιρικής ομάδας στη Γερμανία! – Σφυγμομέτρηση – σοκ ανάμεσα σε μαθητές στη Μ.Βρετανία

Posted by christiannaloupa στο Νοέμβριος 17, 2009

24ωρη.com

http://www.24ori.com/news/article/380

 
Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, μια σφυγμομέτρηση που διεξήχθη ανάμεσα σε 2.000 μαθητές στη Μεγάλη Βρετανία προκαλεί αναστάτωση. Ένας στους 20 πιστεύει ότι ο δικτάτορας της ναζιστικής Γερμανίας υπήρξε προπονητής ποδοσφαιρικής ομάδας! Και: Το ίδιο ποσοστό είναι πεπεισμένο ότι το Ολοκαύτωμα ήταν μια γιορτή με αφορμή τη λήξη του πολέμου.

Hitler2
«Αγαπητοί νέοι της Αγγλίας, δεν έχετε παρακολουθήσει καθόλου τα μαθήματα ιστορίας;», διερωτάται αυτή τη φορά με αγγλικό σαρκασμό η γερμανική εφημερίδα «Bild». Αφορμή μια σφυγμομέτρηση της ανθρωπιστικής οργάνωσης «Erskine», η οποία εδρεύει στη Σκωτία και φροντίζει βετεράνους πολέμων. Η δημοσίευση της έρευνας λίγες μόνο μέρες πριν από την «Ημέρα Μνήμης» («Remembrance Day», 11 Νοεμβρίου), επιλέγηκε σκόπιμα.

Οι ερωτήσεις σχετίζονταν με σημαντικά γεγονότα και πρόσωπα. Τα αποτελέσματα: απίστευτα, καταθλιπτικά!

Όχι μόνο ότι το 40% των ερωτηθέντων νέων δεν είχαν ιδέα τι σημαίνει αυτή η μέρα, το ένα τέταρτο του δείγματος παραδέχθηκε ότι αδιαφορεί για τους πεσόντες στρατιώτες.

Ένας στους είκοσι έχει την εντύπωση πως ο δικτάτορας της ναζιστικής Γερμανίας Αδόλφος Χίτλερ υπήρξε προπονητής ποδοσφαιρικής ομάδας στη χώρα του! Και το χειρότερο: Ένας στους έξι απάντησε ότι το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Άουσβιτς ήταν πάρκο αναψυχής!

Η έρευνα ανέδειξε ακόμα την άγνοια για ένα από τα τραγικότερα γεγονότα στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας: Ένας στους δώδεκα εξέφρασε την άποψη ότι η «Αστραπή» («Blitz»), οι αεροπορικές επιθέσεις δηλαδή της Γερμανίας κατά του Λονδίνου το 1940, ήταν μια «εκστρατεία καθαρισμού» των ερειπίων μετά το 1945…
Ο επικεφαλής της οργάνωσης «Erskine», Τζιμ Πάντον, εμφανίστηκε πολύ απογοητευμένος από τα κενά στις γενικές αυτές γνώσεις των νεαρών: «Μερικές απαντήσεις μάς κατακεραύνωσαν, δείχνοντας ότι δεν πρέπει να φροντίσουμε μόνο τους βετεράνους. Το ίδιο σημαντικό είναι να φέρουμε τα παιδιά μας κοντά στην ιστορία μας, γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον μας.»

Μικρή παρηγοριά: Το 70% των ερωτηθέντων μαθητών ανέφερε ότι θα τους άρεσε να μάθουν περισσότερα για τους δύο παγκόσμιους πολέμους.

Posted in ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

12 Οκτωβρίου 1944: Η απελευθέρωση της Αθήνας – της Χριστιάννας Λούπα

Posted by christiannaloupa στο Οκτώβριος 13, 2009

akr_109

Στις αρχές του Οκτωβρίου του 1944 η αντίστροφη μέτρηση για τη χιτλερική Γερμανία έχει ήδη αρχίσει, καθώς βρετανικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη χειμαζόμενη από τις δυνάμεις του Άξονα μαρτυρική ελληνική γη. Ο γερμανικός στρατός εγκαταλείπει σταδιακά την Πελοπόννησο και τα νησιά και στις 12 Οκτωβρίου αποχωρεί από την Αθήνα, σφυροκοπούμενος διαρκώς, αλλά ανατινάζοντας εγκαταστάσεις στον Πειραιά και βυθίζοντας πολλά ελλιμενισμένα πλοία. Ο ΕΛ.Α.Σ. τις μέρες εκείνες δίνει την τελευταία μεγάλη μάχη κατά των κατακτητών, εμποδίζοντάς τους να ανατινάξουν το ηλεκτροπαραγωγικό εργοστάσιο του Κερατσινίου. Οι μάχες στη Βόρεια Ελλάδα συνεχίζονται, ωστόσο, με αμείωτη ένταση.

akr_108

Χαρακτηριστικό είναι πάντως ότι το πρωί της 12ης Οκτωβρίου, πριν την αποχώρησή τους, οι κατακτητές είχαν το θράσος να καταθέσουν στεφάνια στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Στεφάνια που λίγο αργότερα ο βασανισμένος λαός ποδοπάτησε με μανία.

Μέχρι το μεσημέρι τα χαρμόσυνα νέα είχαν κυκλοφορήσει σε κάθε γωνιά της πρωτεύουσας και οι Αθηναίοι ξεχύνονταν στους δρόμους. Μια λαοθάλασσα, που ξεκινούσε από το Σύνταγμα και έφτανε μέχρι τη συμβολή Πατησίων και Αγίου Μελετίου, ζούσε το απόλυτο παραλήρημα. Μια μέρα αλλιώτικη, ονειρεμένη, που λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν. Μια  μεγάλη παρένθεση μέσα στο χρόνο έκλεινε, μια δύναμη πανίσχυρη ένωσε ξανά το κομμένο νήμα της ζωής, δίνοντας πνοή στα κορμιά των νεκροζώντανων κατοίκων της κουρσεμένης πόλης.

Επιτέλους, εκείνο το πρωινό δεν θα αντίκριζαν τον αγκυλωτό σταυρό στο βράχο της Ακρόπολης, που επί τριάμισι χρόνια βεβήλωνε τα κατάλευκα ιερά μάρμαρα του Παρθενώνα! Εκείνο το πρωινό ο αέρας μοσχομύριζε, ο ήλιος έλαμπε αλλιώτικα, τα πουλιά είχαν ξεθαρρέψει και τα κορίτσια είχαν γίνει τόσο όμορφα! Εκείνο το πανέμορφο πρωινό ο χρόνος που τόσον καιρό είχε παγώσει, άρχιζε και πάλι να κυλά.

akropoli

Τι παραλήρημα ξέφρενης χαράς ήταν εκείνο! Πού βρέθηκαν τόσα λουλούδια; Πόσοι κήποι, πόσες γλάστρες άνθισαν ξαφνικά και γέμισε ο τόπος κόκκινα, ροζ, κίτρινα μοσχομυρωδάτα λουλούδια! Στο Σύνταγμα και στην Ομόνοια ο κόσμος ραίνει τα τζιπ των Άγγλων με λουλούδια. Φιλάει τους στρατιώτες, τους σηκώνει στα χέρια, τους αποθεώνει. Σπρώχνοντας για να περάσει, τραγουδώντας και χορεύοντας, ο κόσμος αγκαλιάζεται, φιλιέται κι ας μην ξέρει με ποιους. Τι σημασία έχει! Χριστός ανέστη, ακούγεται από όλα τα στόματα! Μουσική βγαίνει από τα μεγάφωνα του δρόμου. Τα παιδιά κυματίζουν χαρούμενα τις χάρτινες σημαιούλες, ελληνικές και συμμαχικές. Όλοι χορεύουν και τραγουδούν αγκαλιασμένοι.

Δε θα μπορούσαν, βέβαια, να λείψουν από τη μεγαλύτερη χαρά που γνώρισε ποτέ η Αθήνα, οι πρωτομάρτυρες της λευτεριάς: Οι ανάπηροι του μετώπου, χαμογελαστοί πάνω στα καροτσάκια τους. Και στροβιλιζόταν ο κόσμος μέσα στη δίνη της χαράς, μη μπορώντας ακόμα να διακρίνει αν αυτά που ζούσε ήταν όνειρο ή πραγματικότητα.

Πού βρέθηκαν τόσες φωνές αλήθεια! Πώς κατάφεραν να βγουν μέσα από τα αδυνατισμένα πνευμόνια! Ο κόσμος είχε ξεχάσει να μιλά μεγαλόφωνα. Ο φόβος υπαγόρευε τον ψίθυρο.

Τόσο φως πού βρέθηκε και ξεχύθηκε μέσα στα σπίτια από τα διάπλατα παράθυρα! Τριάμισι χρόνια όλοι ζούσαν με κλειστά παραθυρόφυλλα κι επτασφράγιστες καρδιές. Είχε γίνει τρόπος ζωής το ζοφερό σκοτάδι.

Και τόσα χαμόγελα! Το γέλιο ήταν κακούργημα και η χαρά πλημμέλημα για κάθε Έλληνα, για κάθε εξανδραποδισμένο και κατακτημένο.

Στο μεταξύ, Ατθίδες με εθνικές ενδυμασίες μεταφέρουν και υψώνουν στην Ακρόπολη την ελληνική σημαία, ενώ οι καμπάνες των εκκλησιών δεν έχουν σταματήσει να χτυπούν ούτε λεπτό από το πρωί.

Παρ’ όλα αυτά, «Τώρα νιώθουμε ένα μεγάλο και ασυγκράτητο λαϊκό κύμα που μας σηκώνει και μας παίρνει. Τι ακριβώς θέλει αυτή η μάζα βέβαια κανείς δεν το ξέρει, ούτε τα πιο συνειδητά μέλη της. Δεν είναι το βιομηχανικό προλεταριάτο των μεγάλων ευρωπαϊκών κέντρων με τις συγκεκριμένες οικονομικοκοινωνικές επιδιώξεις του επιστημονικού σοσιαλισμού. Εδώ έχουμε να κάμουμε με δυνάμεις αλόγιστες. Στον αέρα υπάρχει Ρωσική Επανάσταση, μα και Γαλλική Επανάσταση και Κομμούνα του Παρισιού και απελευθερωτικός εθνικός πόλεμος και ποιος ξέρει τι άλλα θολά στοιχεία που δεν τα ξεχωρίζουμε ακόμα», παρατηρεί ο συγγραφέας Γιώργος Θεοτοκάς και πολύ προφητικά συμπληρώνει: «Έφτανε ένα σπίρτο για να πάρει η Αθήνα φωτιά, σαν ένα δοχείο μπεντζίνα»

Παράλληλα, η τριμελής Κυβερνητική Επιτροπή (Φ. Mανουηλίδης, Γ. Zεύγος, Θ. Tσάτσος),  που εγκαθίσταται στα Παλαιά Ανάκτορα αμέσως μετά την αποχώρηση των Ούννων, στέλνει το ακόλουθο τηλεγράφημα στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση, που βρίσκεται στην Ιταλία: «Ο βραχνάς της σκλαβιάς τελείωσε στην Aθήνα. Mε το αναφιλητό μιας ανέκφραστης χαράς χαιρετάμε την Eθνική Kυβέρνηση. O Λαός, ο ηρωικός Λαός των Aθηνών, γιορτάζει αδελφωμένος την λευτεριά του».

Πράγματι, στις 18 Οκτωβρίου η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας φτάνει στην Αθήνα. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου θα υψώσει την κυανόλευκη και πάλι στον ιστό της, εκεί που ανήκει, στο  βράχο της Ακρόπολης και θα μιλήσει στο λαό μέσα σε κλίμα απαράμιλλης συγκίνησης, επικαλούμενος εθνική ομοψυχία.

Αλίμονο όμως! Πόσο γρήγορα θα ξεχαστούν όλα αυτά! Τα πρώτα συννεφάκια αρχίζουν να διαφαίνονται στον αττικό ουρανό, καθώς έχει ήδη προηγηθεί η συνάντηση Τσόρτσιλ – Στάλιν στη Μόσχα, όπου οι δύο άντρες καθόρισαν τις σφαίρες επιρροής των Βαλκανίων.
Δύσκολες μέρες ξημερώνουν για τη μικρή μας χώρα, που δεν πρόλαβε να χαρεί την ελευθερία της. Ένας καινούριος χειρότερος αδελφοκτόνος πόλεμος ξεκινά, που θα γυρίσει την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω, τη στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη ξαναγεννιέται από την τέφρα της.

Posted in Ιστορικά άρθρα, Χριστιάννα Λούπα, ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Η σφαγή του Babi Yar (Μπάμπι Γιαρ) 30/9/1941

Posted by christiannaloupa στο Σεπτεμβρίου 30, 2009

Babi Yar

Το Κίεβο καταλήφθηκε από στρατεύματα της Γερμανικής 6ης Στρατιάς στις 19 Σεπτεμβρίου 1941. Η πόλη είχε τότε περίπου 900.000 κατοίκους, από τους οποίους 150.000 ως 200.000 ήταν Εβραίοι. Οι Σοβιετικοί, μη θέλοντας να εγκαταλείψουν τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της χώρας τους στις δυνάμεις του Χίτλερ, τις αποσυναρμολόγησαν και τις μετέφεραν σε περιοχές κοντά στα Ουράλια όρη. Μαζί με τις βιομηχανίες που απομάκρυναν, ήταν και το ειδικευμένο προσωπικό που τις επάνδρωνε. Ανάμεσα στο προσωπικό αυτό ήταν και ανεξακρίβωτος αριθμός Εβραίων (από 30.000 έως 100.000) από το Κίεβο. Οι υπόλοιποι παρέμειναν στην πόλη, καθώς έλειπαν τελείως τα μεταφορικά μέσα, ενώ οι Γερμανοί απαγόρευσαν κάθε μετακίνηση πληθυσμού.

Στις 23 Σεπτεμβρίου έγινε σαμποτάζ στην πόλη, πιθανότατα από άνδρες της NKWD (Εν-Κα-Βε-Ντε), της μυστικής υπηρεσίας του σταλινικού καθεστώτος: Εξερράγησαν αρκετές βόμβες, οι οποίες κατέστρεψαν επιταγμένα κτίρια, ανάμεσα στα οποία το αρχηγείο των Γερμανικών στρατευμάτων και το ξενοδοχείο Κοντινένταλ, κατάλυμα των ανώτερων Γερμανών αξιωματικών, ενώ καταστράφηκε και ένα τμήμα της πόλης. Ακολούθησε πυρκαϊά και κατά τη διάρκεια των προσπαθειών κατάσβεσης της συνελήφθη ένας Εβραίος, ο οποίος έκοψε μια από τις μάνικες εκτόξευσης νερού και ο οποίος εκτελέσθηκε επί τόπου.

Αν και οι Εβραίοι είχαν ήδη αρχίσει να υφίστανται διώξεις από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, το γεγονός αποτέλεσε την αφορμή για την εξολόθρευση ολόκληρου του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1941 η αποστολή εξόντωσης ανατέθηκε στο Ζόντερκομμάντο (Sonderkommando) 4a, υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη των SS (SS-Standartenführer) Πάουλ Μπλόμπελ (Paul Blobel). Στις 28 Σεπτεμβρίου μια ανακοίνωση των δυνάμεων κατοχής κάλεσε όλο τον εβραϊκό πληθυσμό της πόλης να συγκεντρωθεί σε ένα πλατύ σταυροδρόμι στις 8 το πρωί της επομένης, 29ης Σεπτεμβρίου. Στην ανακοίνωση οι Εβραίοι καλούνταν να έχουν μαζί τους όλα τα χαρτιά τους, ζεστά ρούχα και εσώρουχα, καθώς και όλα τα φορητά πολύτιμα αντικείμενά τους. Όποιος συλλαμβανόταν σε διαφορετικό μέρος θα εκτελούνταν επί τόπου, ενώ το ίδιο θα συνέβαινε και με όποιον μη Εβραίο παρείχε καταφύγιο ή τρόπο διαφυγής σε Εβραίο. Η φήμη που κυκλοφόρησε ανάμεσα στους Εβραίους ήταν ότι θα μεταφέρονταν σε στρατόπεδο εργασίας στη Γερμανία.

Babi_yar_1

Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι, άρχισε η πορεία, σε ομάδες των 100 ατόμων, προς τη χαράδρα Μπάμπι Γιάρ, κοντά στην οποία υπήρχε και εβραϊκό νεκροταφείο. Οι Εβραίοι επιτηρούνταν από ομάδες των SS, των SD και ουκρανικής αστυνομίας. Για μεγαλύτερη ασφάλεια, η χαράδρα είχε περιφραχτεί με συρματόπλεγμα, ενώ υπήρχε και τριπλός κύκλος ασφάλειας από ενόπλους. Μόλις έφθαναν, οι Εβραίοι διατάσσονταν να γδυθούν και να τακτοποιήσουν τα ρούχα και τα υπάρχοντά τους και, στη συνέχεια, σε ομάδες των 10 ατόμων, οδηγούνταν στο άκρο της χαράδρας, όπου και εκτελούνταν με πυρά αυτόματων όπλων και πολυβόλων. Η σφαγή διήρκεσε τέσσερα (κατ’ άλλους δύο)[1] ολόκληρα εικοσιτετράωρα, μέχρι τις 3 Οκτωβρίου. Ο αριθμός των εκτελεσθέντων υπολογίζεται σε περίπου 35.000 σύμφωνα με το Ίδρυμα Σίμον Βίζενταλ[2].

Η χαράδρα, ωστόσο, εξακολούθησε να αποτελεί τόπο εκτέλεσης τόσο για Σίντε και Ρομά, όσο και για σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου. Σύμφωνα με έρευνες των Σοβιετικών, υπολογίζεται ότι στη χαράδρα αυτή εκτελέσθηκαν συνολικά περίπου 100.000 άτομα[3].

BabiYarMassacre

Τον Ιούλιο του 1943 ο Μπλόμπελ, που είχε φύγει από το Κίεβο, επέστρεψε εκεί λόγω της προοπτικής εκκένωσης της πόλης και τον Αύγουστο, με ειδικά συγκροτημένες ομάδες (συμμετείχαν και Εβραίοι), άρχισε την εκταφή και την καύση των πτωμάτων, με σκοπό να εξαλείψει τα ίχνη των εγκληματικών αυτών εκτελέσεων. Χρειάστηκαν έξι περίπου εβδομάδες για την ολοκλήρωση της μακάβριας αυτής εργασίας.

Το 1976 ανεγέρθηκε μνημείο για να θυμίζει τις ωμότητες που διαπράχθηκαν στο Μπάμπι Γιάρ. Για πολιτικούς λόγους αρχικά δεν αναφέρονταν ως εκτελεσθέντες Εβραίοι, η «παράλειψη» όμως αυτή επανορθώθηκε δεκαπέντε χρόνια αργότερα με την ανέγερση νέου μνημείου.

Ο Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο (Yevgeni Yeftusenko) έγραψε ένα ποίημα με αφορμή τα γεγονότα του Μπάμπι Γιάρ. Ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς τιτλοφόρησε τη 13η Συμφωνία του «Μπάμπι Γιάρ», περιλαμβάνοντας σε αυτή μελοποιημένο το ποίημα του Γιεφτουσένκο.

Πηγή: Βικιπαίδεια

Posted in ρατσισμός, Ιστορικά άρθρα, ναζισμός, ολοκαύτωμα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΡΙΧ – Ο δήμιος του Χίτλερ

Posted by christiannaloupa στο Σεπτεμβρίου 22, 2009

ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΣ

http://eleytherospoliorkimenos.blogspot.com/2009/08/2009.html

Τρίτη, 18 Αύγουστος 2009

  ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΤΡΙΧ  Ο δήμιος του Χίτλερ


Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ υπήρξε ο πιο ειδεχθής ναζιστής εγκληματίας. Φιλόδοξος, μνησίκακος, ψυχρός και υστερόβουλος, ο επικεφαλής της υπηρεσίας ασφαλείας του Γ΄ Ράιχ, ο επινοητής της «τελικής λύσης», επιδόθηκε με καταστρεπτική μανία στην εξόντωση εκατομμυρίων εβραίων. Αφησε την τελευταία του πνοή στην Πράγα, δολοφονημένος από τσέχο κομάντο.

Η αφήγηση της ιστορίας ενός ζοφερού δολοφόνου ταιριάζει να αρχίσει από κρύπτη ναού. Στην Πράγα, στα υπόγεια του ορθόδοξου καθεδρικού ναού των Κύριλλου και Μεθόδιου, στην οδό Ρέσλοβα, βρήκαν καταφύγιο οι αλεξιπτωτιστές που το 1942 κατάφεραν να σκοτώσουν τον τρομερό Ράινχαρτ Χάιντριχ, τον πανίσχυρο αρχηγό ασφαλείας του Γ΄ Ράιχ, εκπρόσωπο του Χίτλερ στην Τσεχοσλοβακία και αποτελεσματικό διοργανωτή της εξόντωσης του εβραϊκού λαού. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς άνθρωπο πιο κακόβουλο από τον Χάιντριχ, ο οποίος, όμως, επέδειξε συγχρόνως και πολύπλευρα ταλέντα: έπαιζε βιολί, πιλοτάριζε αεροπλάνα, ήταν καπετάνιος πλοίων, έκανε ξιφασκία.

Τον αποκαλούσαν «ξανθό κτήνος», «δήμιο του Χίτλερ» και «χασάπη της Πράγας». Ο Αϊχμαν δούλευε ως υφιστάμενός του και λέγεται ότι ακόμη και ο Χίμλερ, του οποίου κατ΄ όνομα ήταν υφιστάμενος, κατέληξε να τον φοβάται. Φιλόδοξος, μνησίκακος, ψυχρός και υστερόβουλος, ο Χάιντριχ διηύθυνε με ατσαλένια πυγμή τους εγκληματίες του πιο διεστραμμένου αστυνομικού συστήματος στην Ιστορία. Στην Πράγα έχει κανείς την αίσθηση ότι το φάντασμά του, ντυμένο με τη στολή του στρατηγού των Ες Ες που τόσο πολύ του άρεσε να φοράει, περιπλανιέται μαινόμενο σε αυτό το θλιβερό μέρος της τσεχικής πρωτεύουσας, απαιτώντας λυσσασμένα εκδίκηση, σαν να μην κατάφερε ποτέ να ικανοποιηθεί από τα αντίποινα των συντρόφων του, που προκάλεσαν ποτάμια αίματος και την καταστροφή ενός ολόκληρου χωριού, του Λίντιτσε.

Μια άνιση μάχη
Η κρύπτη της εκκλησίας της Πράγας διατηρεί εύγλωττες μαρτυρίες της άνισης μάχης που δόθηκε ανάμεσα σε μια χούφτα γενναίων ανδρών, οι οποίοι καταδίωξαν το τέρας σε μια επιχείρηση αυτοκτονίας, και της στρατιάς που εξαπολύθηκε εναντίον τους. Στους πέτρινους τοίχους που είναι γεμάτοι κόγχες, άδειες σήμερα, για τη φύλαξη των οστών, μπορεί να δει κανείς ακόμη κάμποσα σημάδια από σφαίρες, ενώ σε μια γυάλινη προθήκη εκτίθεται ένα περίστροφο Κολτ εννέα χιλιοστών, μια χειροβομβίδα Μills και ένα μυδράλιο Sten των αλεξιπτωτιστών καθώς και ένα βιβλίο βουτηγμένο στο αίμα ενός από αυτούς. Στην κρύπτη της εκκλησίας έμειναν κρυμμένοι επί 20 ημέρες οι τρεις φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας ή «στρατιωτικής παύσης» του Χάιντριχ, ύστερα από την επιτυχή έκβαση της αποστολής τους στις 27 Μαΐου του 1942.

Οι επισκέπτες αυτού του χώρου, που έχει μετατραπεί σε μνημείο προς τιμήν των ηρώων του Ηeydrichiady, του κύματος τρομοκρατίας που ξέσπασε μετά τον θάνατο του Χάιντριχ, καθώς και των ηρώων του αντιναζιστικού αγώνα γενικότερα, αφήνουν μικρά δώρα, λουλούδια και μηνύματα σε χαρτάκια που εξαίρουν την ανδρεία όσων πολέμησαν εκεί. Στην κρύπτη της εκκλησίας βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή εγώ και ένας ηλικιωμένος κύριος με κοστούμι, που έχει απορροφηθεί κοιτάζοντας μια εικόνα που κρέμεται στον τοίχο. Συστήνεται, χωρίς να αποκαλύψει το όνομά του, σαν να τελούμε ακόμη υπό καθεστώς παρανομίας, ως «παλιό μέλος της RΑF»- της οργάνωσης που ανέθεσε στους τσεχοσλοβάκους αλεξιπτωτιστές τις επικίνδυνες αποστολές τους- και με προσκαλεί να πιούμε έναν καφέ στο γωνιακό μπαρ με την ονομασία U Ρarasutistu (Οι Αλεξιπτωτιστές). «Μεγάλο κάθαρμα» αποφαίνεται ο γέρος πιλότος, πίνοντας την μπίρα του, μπροστά από το κλασικό πορτρέτο του ναζιστή αρχηγού που κρέμεται στη γωνιά και στο οποίο απεικονίζεται φορώντας την αποτρόπαιη στολή του στρατηγού των Ες Ες. Η φωτογραφία μεταδίδει δυσοίωνη αύρα, ένα σαφές απειλητικό μήνυμα. Ακόμη και ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στην Πράγα, σήμερα, νιώθει κανείς να τον διαπερνά ένα ρίγος.

Τα πρώτα χρόνια
Ο Ράινχαρτ Τρίσταν Χάιντριχ γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1904 στη σαξονική πόλη της Χάλε και τίποτε δεν προμήνυε ότι θα εξελισσόταν σε τέτοιο τέρας. Μεγάλωσε στον ήρεμο κόσμο της μουσικής: ο πατέρας του Μπρούνο Χάιντριχ, αναγνωρισμένος συνθέτης, εμπνεύστηκε τα δύο βαφτιστικά ονόματα του γιου του από δύο όπερες: το πρώτο από τον χαρακτήρα ενός παραδοσιακού λυρικού έργου και το δεύτερο από τη διάσημη όπερα του Βάγκνερ «Τριστάνος και Ιζόλδη». Η μητέρα του Ελίζαμπεθ ήταν ένθερμη καθολική. Ο μικρός συνεσταλμένος Ράινι, όπως τον αποκαλούσε η οικογένειά του, έμαθε να παίζει πιάνο και βιολί και αγαπούσε τη χημεία. Το πώς ο Ράινχαρτ Χάιντριχ κατέληξε να μεταμορφωθεί στον ειδεχθέστερο άνθρωπο της Ευρώπης μόνο με τη μεταμόρφωση του Ανακιν Σκάιγουοκερ σε Νταρθ Βέιντερ μπορεί να συγκριθεί. Ο νεαρός Ράινχαρτ ήταν παιδί έξυπνο, εσωστρεφές, ευαίσθητο και αρκετά όμορφο, αλλά με φωνή τσιριχτή, εξαιτίας της οποίας τον αποκαλούσαν στο σχολείο «κατσίκα». Ακόμη περισσότερο, όμως, απεχθανόταν το παρωνύμιο Ιζι (σημαίνει εβραίος) που του είχαν αποδώσει λόγω της φήμης που ήθελε την οικογένειά του να είναι εβραϊκής καταγωγής- ισχυρισμός που τον καταδίωξε σε όλη του τη ζωή.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η ολέθρια ήττα της Γερμανίας συντάραξαν τα θεμέλια της ατάραχης μικροαστικής ζωής της οικογένειας Χάιντριχ, που είχε στην ιδιοκτησία της ένα ωδείο. Ο Ράινχαρτ, όπως και άλλοι νέοι της ηλικίας του, προσχώρησε σε εθελοντικό σώμα πολιτοφυλακής και από το 1919 ως το 1920 υπήρξε μέλος της Φρέικορπς Μάρκετ, μιας δεξιάς παραστρατιωτικής οργάνωσης. Ωστόσο η μοίρα έμελλε να τον οδηγήσει όχι στους εθνικιστές και πολεμοχαρείς ταραξίες που δρούσαν στους δρόμους της Γερμανίας του Μεσοπολέμου αλλά στη θάλασσα. Ενθαρρυμένος από τις επι σκέψεις ενός οικογενειακού φίλου, του κόμη ναύαρχου Φέλιξ φον Λούκνερ, του ηρωικού διοικητή του επιδρομικού πλοίου Seeadler, ο Χάιντριχ αποφάσισε να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού.

Οι γονείς του επιθυμούσαν να γίνει μουσικός, παρ΄ όλα αυτά δέχτηκαν την επιθυμία του να καταταγεί στο Πολεμικό Ναυτικό, δεδομένου ότι επρόκειτο για καριέρα κοινωνικά αποδεκτή. Ετσι, λοιπόν, το 1922 ο Χάιντριχ μπήκε στη στρατιωτική βάση του Κιέλου με ένα βιολί, δώρο του πατέρα του, υπό μάλης. Με τους εκλεπτυσμένους τρόπους του, την αφύσικα ψιλή φωνή του και τη λεπτεπίλεπτη, σχεδόν θηλυκή, φυσιογνωμία του (είχε πολύ σαρκώδη χείλη και τα χέρια του ήταν λεπτά και μακριά, σαν αράχνη, όπως τον περιέγραψε ο υφιστάμενός του Σέλενμπεργκ) υπέφερε αρκετά στο τραχύ περιβάλλον του στρατού. Ενας εκπαιδευτής, μάλιστα, τον έβαλε στο μάτι και όταν μεθούσε τον σήκωνε από το κρεβάτι μέσα στη νύχτα και τον υποχρέωνε να παίξει στο βιολί τη «Σερενάτα» του Τοσέλι, ένα μουσικό κομμάτι που ο Χάιντριχ έκτοτε μίσησε για πάντα.

Αθλητικός υπολοχαγός
Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ διασχίζει τους διαδρόμους της υπηρεσίας των Ες Ες στην Πράγα μαζί με τον- κατά συνθήκη- πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας Εμίλ Χάκα (1941). Ο Χάιντριχ περιφρονούσε τους Σλάβους και υπήρξε αδυσώπητος προς αυτούς (ΤΟΡFΟΤΟ/ΑΚ ΙΜΑGΕS)
Ο νεαρός νεοσύλλεκτος κατέφυγε στη μοναξιά και στα αθλήματα, ειδικότερα στην ξιφασκία, στην οποία έμελλε να επιδείξει άριστες επιδόσεις (υπήρξε αρχηγός της ομάδας ξιφασκίας των Ες Ες αργότερα και επικεφαλής ξιφασκίας της Γερμανίας), αν και δεν είχε την πλέον ενδεδειγμένη συμπεριφορά: όταν κάποτε αποκλείστηκε από ένα πρωτάθλημα πέταξε οργισμένος το ξίφος του στο έδαφος. Το 1923, έχοντας ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του, ο εύελπις έγινε μέλος του πληρώματος του καταδρομικού «Μπερλίν» όπου γνώρισε τον άνθρωπο ο οποίος έμελλε να γίνει ο μεγαλύτερος αντίπαλός του στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες: τον Βίλχελμ Κανάρις, αξιωματικό εκείνη την εποχή στο ίδιο πλοίο.

Ο Χάιντριχ έγινε φίλος με τον Κανάρις και συχνός επισκέπτης στο σπίτι του, όπου συμμετείχε σε μουσικές βεγγέρες με τη γυναίκα του οικοδεσπότη Ερικα η οποία έπαιζε επίσης βιολί. Κάποιες φορές έπαιζαν κροκέ. Η σχέση του με τον Κανάρις, τον αμφιλεγόμενο αρχηγό των υπηρεσιών κατασκοπείας, υπεύθυνο της Αμπβερ, ήταν πάντα εξαιρετικά περίπλοκη. Ελέχθη ότι ο ναύαρχος μπορεί να βρισκόταν πίσω από την επιτυχή- για αυτόν- έκβαση της απόπειρας δολοφονίας του Χάιντριχ σε μια από τις ευρηματικές του επιχειρήσεις αντικατασκοπίας, μια θεωρία συνωμοσίας την οποία ωστόσο αντικρούει το γεγονός ότι ο Κανάρις, η γριά αλεπού, φάνηκε πραγματικά συντετριμμένος από τον θάνατο του παλιού του φίλου όταν έκλαψε στην κηδεία του.

Η ναυτική σταδιοδρομία του Χάιντριχ πήγαινε από το καλό στο καλύτερο: προήχθη σε υπολοχαγό, έχαιρε εκτίμησης από τους ανωτέρους του και διακρίθηκε στην ιστιοπλοΐα, στην ιππασία και στην ξιφασκία. Τότε γνώρισε τη γυναίκα που έμελλε να παντρευτεί, τη Λίνα Ματίλντε φον Οστεν, ένα μοχθηρό πλάσμα αλλά και μια ξανθιά καλλονή της οποίας ο αδερφός είχε καταταγεί στα Ες Ες και η ίδια ήταν ενθουσιώδες μέλος του ναζιστικού κόμματος. Μετά τον πόλεμο η κυρία αυτή καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια κάθειρξη, επειδή χρησιμοποιούσε ανθρώπους ως σκλάβους για να επεκτείνουν και να φροντίζουν την έπαυλή της στην Τσεχία. Ο έρωτας μεταξύ τους ήταν κεραυνοβόλος και σύντομα αρραβωνιάστηκαν. Τότε ξέσπασε η τραγωδία του Χάιντριχ: μια κοπέλα με την οποία είχε συνάψει κρυφή ερωτική σχέση ένιωσε θιγμένη από την αναγγελία αυτού του αρραβώνα και παραπονέθηκε στους ανωτέρους.

Αποβολή και τιμωρία
Η νεαρή ήταν κόρη ενός στενού φίλου του ναύαρχου Ρέεντερ, η υπόθεση πήρε διαστάσεις και στοίχισε στον Χάιντριχ μια δίκη και, στη συνέχεια, την αποβολή του με συνοπτικές διαδικασίες από το Πολεμικό Ναυτικό για προσβολή του Κώδικα Τιμής των αξιωματικών που επέβαλλε κόσμια διαγωγή. Αλλά ο Χάιντριχ κάθε άλλο παρά κόσμιος ήταν σε ό,τι αφορούσε τον ποδόγυρο. Ενιωθε ακόρεστη σεξουαλική πείνα, σε συνδυασμό με μια σαδιστική διάθεση και η σχέση του με τις γυναίκες έδινε την εντύπωση του αρπακτικού που ορμάει στη λεία του, παρ΄ όλο που κοινωνικά προέβαλλε την εικόνα του τέλειου συζύγου και του υποδειγματικού οικογενειάρχη (απέκτησε τέσσερα παιδιά εκ των οποίων το ένα γεννήθηκε μετά τον θάνατό του).

Το μακρύ του χέρι έφτασε ως τη Βαρκελώνη, όπου, κατά τη διάρκεια μιας ναυτικής δεξίωσης στη Γερμανική Λέσχη, την εποχή όπου ήταν αξιωματικός του Ναυτικού χαστουκίστηκε δημόσια από μια νεαρή κοπέλα. Ο διάσημος διερμηνέας των ναζιστών στην Ιταλία και αξιωματικός των Ες Ες Οϊγκεν Ντόλμαν διηγείται στα απομνημονεύματά του ότι ο Χάιντριχ ήταν ο μόνος από τους ναζιστές ηγέτες που του προκάλεσε ενστικτωδώς φόβο από την πρώτη στιγμή που τον είδε στην επίσκεψη που τον συνόδευε σε έναν οίκο ανοχής, την εποχή όπου ήταν ήδη αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών. Ο Χάιντριχ συγκέντρωσε όλες τις πόρνες και έριξε στο πάτωμα μια χούφτα χρυσά νομίσματα για να τις δει να σέρνονται στα πόδια του, μια εικόνα αντάξια της μοχθηρότητας που επεδείκνυαν οι κοόρτεις των Πραιτωριανών του Δομιτιανού.

Η αποβολήτου από το Πολεμικό Ναυτικό ήταν ισχυρό πλήγμα για τον Χάιντριχ, το ισχυρότερο της ζωής του, αυτό που τον οδήγησε στα Ες Ες και στην επίδοσή του στη γενοκτονία. Πληγωμένος, ταπεινωμένος και μνησίκακος, χωρίς σπίτι και δουλειά, κατατάχτηκε στο μοναδικό στρατιωτικό σώμα με κάποιο κύρος που θα μπορούσε να δεχτεί έναν στιγματισμένο άντρα. Στους κόλπους αυτής της νέας και μοχθηρής «αριστοκρατίας» βρήκε ένα υποκατάστατο της βαθιάς ανάγκης του για κοινωνική αναγνώριση και έναν τρόπο να γίνει αποδεκτός από τον κόσμο που τον είχε απορρίψει. Αναμφίβολα τα Ες Ες δέχτηκαν με μεγάλη ευχαρίστηση στις γραμμές τους έναν εκδιωγμένο και εκδικητικό πρώην στρατιωτικό σαν τον Χάιντριχ, ο οποίος, επιπλέον, διέθετε θαυμαστή άρια εμφάνιση.

Ο ιδανικός ναζιστής
Πράγματι ο Χάιντριχ θεωρήθηκε ο «ιδανικός άντρας των Ες Ες», ένας εγκωμιαστικός τίτλος που σήμερα εκπλήσσει. Ωστόσο η άφιξή του εκεί είχε κάτι το κωμικό, όπως εξηγεί ο Ρίτσαρντ Μπρέιτμαν στο διαφωτιστικό βιβλίο του για τον Χίμλερ, με τίτλο «Ο αρχιτέκτονας της γενοκτονίας»: μόλις έμαθε ότι ο Χίμλερ έψαχνε κάποιον για να συστήσει μια μυστική υπηρεσία των Ες Ες, την κατοπινή Ες Ντε, που θα σκορπούσε τον τρόμο, ο Χάιντριχ παρουσιάστηκε απροειδοποίητα στη φάρμα του Χίμλερ, στο Βαλντρούντερινγκ, όπου ο αρχηγός των Ες Ες, λάτρης της γεωργίας, της κηπουρικής όσο και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τον υπέβαλε σε σύντομη ανάκριση και του ζήτησε να σκιαγραφήσει ένα πλάνο για τον νέο τομέα. Ο Χάιντριχ αυτοσχεδίασε, βασιζόμενος στην εμπειρία του ως αναγνώστη κατασκοπικών μυθιστορημάτων και πήρε τη θέση. Οι ιστορικοί, ωστόσο, επισημαίνουν ότι είναι λάθος να θεωρούμε τον Χάιντριχ αποκλειστικά καιροσκόπο: στην πραγματικότητα υπήρξε ιδεολόγος, πιστός στο ναζιστικό δόγμα, και τα εγκλήματά του ήταν απόρροια του φανατισμού του και της αφοσίωσής του στον χιτλερικό σκοπό.

Το νέο, λαμπερό μέλος των Ες Ες επωφελήθηκε της ευκαιρίας να παντρευτεί τη Λίνα φον Οστεν με μια τελετή από την οποία δεν έλειψε η σβάστικα στην Αγία Τράπεζα. Το γαμήλιο δώρο του Χίμλερ στον Χάιντριχ ήταν η προαγωγή του δεύτερου σε αντισυνταγματάρχη. Ο Χάιντριχ έπεσε με τα μούτρα στην οργάνωση της Ες Ντε και δημιούργησε ένα ύπουλο και μοχθηρό όργανο, αφιερωμένο στη δολοπλοκία και στην κατασκοπεία. Ωστόσο ανέκυψε νέα αντιξοότητα: αναδύθηκε και πάλι το παλιό θέμα του εβραϊκού αίματος, αναμφίβολα ως αποτέλεσμα των δολοπλοκιών και του φθόνου στο εσωτερικό του κόμματος. Το ζήτημα έφθασε στα ανώτερα κλιμάκια που διέταξαν τη διεξοδική εξέταση της οικογένειας. Η έρευνα έδειξε ότι ο Χάιντριχ ήταν «καθαρός άριος» αλλά οι υποψίες δεν εξαλείφθηκαν ποτέ ολοκληρωτικά. Σε αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι πολλά στοιχεία της γενεαλογίας του Χάιντριχ (καθώς και ένας μάρτυρας) εξαφανίστηκαν. Στην επιτύμβια στήλη του τάφου της γιαγιάς του, για παράδειγμα, η επιγραφή Σάρα Χάιντριχ μετατράπηκε μυστηριωδώς σε Σ. Χάιντριχ.

Κανένας οίκτος
Είναι πιθανόν αυτή η δαμόκλειος σπάθη του εβραϊκού αίματος να πυροδότησε τον αντισημιτικό φανατισμό του Χάιντριχ. Επιπλέον, ενδέχεται να λειτούργησε ως μοχλός πίεσης από τα υψηλά κλιμάκια του κόμματος (ο Γιοακίμ Φεστ λέει ότι υπέστη εκβιασμούς). Ο Χάιντριχ αποδείχθηκε από την αρχή ένας αδυσώπητος Μακιαβέλι της αστυνομίας. Ενα από τα πρώτα δείγματα των μοναδικών ικανοτήτων του δόθηκε τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, τη νύχτα της 30ής Ιουνίου προς την 1η Ιουλίου 1934, όταν ο Χίτλερ «ξεκαθάρισε» το κόμμα από τους κομματικούς του αντιπάλους. Δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να διατάξει τη θανάτωση του ηγετικού στελέχους του κόμματος Ερνστ Ρεμ, νονού του μεγαλύτερου γιου του.

Μέσα σε λίγο χρόνο ο σκληρός, ανελέητος, δολοπλόκος αλλά και αποτελεσματικός Χάιντριχ κατάφερε, όντας στη σκιά του Χίμλερ, να συγκεντρώσει τεράστια δύναμη στα χέρια του: χρίστηκε αρχηγός της μυστικής αστυνομίας (SΙΡΟ) που περιελάμβανε την Γκεστάπο και υπεύθυνος της Reichssicherheitshaupramt (RSΗΑ), της ανώτατης υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας του Ράιχ, του τρομερού ιστού που διέτρεχε όλες τις υπηρεσίες αστυνόμευσης και κατασκοπείας της χώρας. Μέσα στα κα θήκοντα της υπηρεσίας αυτής ήταν φυσικά και το ζήτημα των εβραίων, οι οποίοι θεωρούνταν κύριοι εχθροί του κράτους.

Στις 31 Αυγούστου του 1939 ο Χάιντριχ είχε το αμφίβολο προνόμιο να σηκώσει την αυλαία του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου: ήταν ο επικεφαλής της Επιχείρησης Τάνενμπεργκ η οποία σκοπό είχε να στήσει μια ψεύτικη πολωνική επίθεση που θα δικαιολογούσε προπαγανδιστικά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία την επόμενη ημέρα. Στην επιχείρηση αυτή χρησιμοποιήθηκαν αιχμάλωτοι του στρατοπέδου Ζαχσενχάουζεν, οι οποίοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, υποδυόμενοι τους πολωνούς επιτιθέμενους στρατιώτες. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Πολωνία τα Ες Ες εγκαινίασαν το πρόγραμμα μαζικών δολοφονιών, με τις ειδικές αστυνομικές μονάδες ασφαλείας του Χάιντριχ, τις περιβόητες einsatzgru ppen, που έμελλε να σπείρουν τον τρόμο στη Σοβιετική Ενωση, διαπράττοντας αμέτρητες φρικαλεότητες.

Ο Χάιντριχ ενεπλάκη σταδιακά στις πλέον επονείδιστες πτυχές του ναζιστικού καθεστώτος και, κατά συνέπεια, κατέληξε να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος», έναν ρόλο για τον οποίο, αν είχε επιζήσει του πολέμου, θα καταδικαζόταν οπωσδήποτε στη Νυρεμβέργη. Κατ΄ εντολήν του Γκέρινγκ διοργάνωσε την περίφημη Διάσκεψη της Βάνζεε όπου, στις 20 Ιανουαρίου του 1942, συγκεντρώθηκαν οι υψηλοί αξιωματούχοι του Γ΄ Ράιχ για να ορίσουν τα διοικητικά μέτρα και τη διοικητική μέριμνα της γενοκτονίας των εβραίων. Μόνο και μόνο για αυτήν την καρποφόρο συγκέντρωση, στην οποία αποφασίστηκε εν μέσω εκλεκτών κρασιών και πούρων η εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων, ο Χάιντριχ αξίζει να καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία της μοχθηρότητας.

Ενέδρα στη Βοημία
Από τον Σεπτέμβριο του 1941, και χάρη σε μια συμπτωματική συμμαχία με τον Μπόρμαν, ο Χάιντριχ συνδύαζε τα καθήκοντά του ως αρχηγού της αστυνομίας και της ασφάλειας της αυτοκρατορίας του Χίτλερ με το υψηλό αξίωμα του επικεφαλής των Ες Ες στη Βοημία-Μοραβία. Με αυτήν την ιδιότητα μετέτρεψε ουσιαστικά τη χώρα σε κράτος των Ες Ες και ανέπτυξε στο μέγιστο τις διαστροφικές του ικανότητες, προς φρίκη όλων των Τσέχων. Η επιτυχία του στην καταστολή κάθε είδους αντίστασης αποδείχθηκε συντριπτική σε τέτοιο βαθμό ώστε, παραδόξως, αποτέλεσε έναν από τους λόγους της δολοφονίας του. Οι εξορισμένοι στο Λονδίνο τσεχικοί κύκλοι ένιωσαν υποχρεωμένοι να οργανώσουν και να υλοποιήσουν μια θεαματική αποστολή που θα έδειχνε στον κόσμο ότι ο τσεχικός λαός δεν είχε υποκύψει στη ναζιστική τυραννία. Ετσι γεννήθηκε η Αnthropoid, η επιχείρηση κομάντος με στόχο τη δολοφονία του.

Ο Χάιντριχ περιφρονούσε τους Σλάβους και τους ετοίμαζε ένα μέλλον αδυσώπητης σκλαβιάς στο Γ΄ Ράιχ. Η περιφρόνησή του για τους σλαβικούς λαούς, σε συνδυασμό με τη μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του, τον έκανε να αμελήσει την προσωπική του ασφάλεια. Οι αλεξιπτωτιστές κομάντος που είχαν εκπαιδευτεί στο Ηνωμένο Βασίλειο τού έστησαν ενέδρα στις 27 Μαΐου του 1942 στη διαδρομή που έκανε κάθε ημέρα την ίδια ώρα και χωρίς συνοδεία, με ένα ξεσκέπαστο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο σοφέρ του των Ες Ες Γιόχαν Κλάιν, από το σπίτι του στα προάστια της Πράγας (μια πολυτελή έπαυλη που είχε κατασχέσει από έναν εβραίο) ως το γραφείο του στο φρούριο Χράντσανι. Σε μια κλειστή στροφή του δρόμου, στα προάστια της πρωτεύουσας, ο λοχίας Γκάμπτσικ όρμησε κραδαίνοντας το Stein του, με σκοπό να αδειάσει τις σφαίρες του στο όχημα. Πάτησε τη σκανδάλη και… τίποτα. Το όπλο είχε κολλήσει. Εκείνη τη στιγμή ο Χάιντριχ πήρε μια μοιραία απόφαση: αντί να διατάξει τον Κλάιν να επιταχύνει, όπως θα ήταν λογικό να κάνει, τον πρόσταξε να σταματήσει για να αντιμετωπίσει ο ίδιος τον επιτιθέμενο. Προφανώς είχε πολλά ελαττώματα, ωστόσο κάθε άλλο παρά δειλός ήταν. Ηταν εξωφρενικά παράτολμος, για τον λόγο αυτό έμαθε να πιλοτάρει αεροπλάνα και, κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν δίστασε να πετάξει με τη Λουφτβάφε σε αναγνωριστικές και μαχητικές αποστολές πρώτα στη Νορβηγία και στη Γαλλία και έπειτα στη Ρωσία όπου, χειριζόμενος ο ίδιος το προσωπικό του καταδιωκτικό Μe-109, καταρρίφθηκε από τον εχθρό και χρειάστηκε να διασωθεί με ειδική επιχείρηση πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Ο Χίτλερ εξοργίστηκε μόλις έμαθε ότι ο μεγάλος ειδικός του σε θέματα ασφαλείας και θεματοφύλακας τόσων μυστικών ριψοκινδύνευε αλόγιστα, ενώ ο Χίμλερ τού απαγόρευσε να ξαναπετάξει.

Ο Χάιντριχ, σταματώντας εκείνη την ημέρα το αυτοκίνητο, έδωσε την ευκαιρία στον άλλο εκτελεστή της δολοφονικής απόπειρας, τον λοχία Κούμπις, να εκσφενδονίσει χειροβομβίδα. Το κατασκεύασμα προσέκρουσε στο πλάι της Μερτσέντες 320 και εξερράγη, με αποτέλεσμα ο αξιωματικός των ναζιστών να τραυματιστεί από θραύσματα του αμαξώματος. Την περίοδο εκείνη ο Χάιντριχ ετοιμαζόταν να κάνει ένα νέο άλμα στην καριέρα του. Περίμενε ότι ο Χίτλερ θα τον όριζε επικεφαλής ασφαλείας όλων των κατακτημένων επικρατειών. Σκοπός του ήταν να εφαρμόσει την εμπειρία του Προτεκτοράτου ειδικά στη Γαλλία, προκειμένου να μειώσει την αντίσταση των Γάλλων, με τις γνωστές αποτρόπαιες μεθόδους. Σε συνδυασμό με τα καθήκοντά του στο υπουργείο Εσωτερικών και στην Αντικατασκοπία καθώς και με τη δράση του, που στόχο είχε την εκτόπιση των εβραίων, το νέο αξίωμα θα εκτόξευε τον Χάιντριχ στην πρώτη γραμμή του Γ΄ Ράιχ. Θάνατος από σηψαιμία.
Η Γκίτα Σερένι, σύμφωνα με την οποία ο Χάιντριχ υπήρξε «η σκοτεινότερη μορφή του ναζιστικού καθεστώτος», πιστεύει ότι φιλοδοξούσε να αντικαταστήσει τον Χίμλερ. Αλλοι ιστορικοί, ωστόσο, διαφωνούν. Ο Ρίτσαρντ Οβερι είπε πρόσφατα σε μένα τον ίδιο ότι η ναζιστική ηγεσία δεν μπορούσε να ανεχθεί έναν Χάιντριχ με μεγαλύτερες δικαιοδοσίες, ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για τους πραγματικούς αρχηγούς. Θεωρεί ότι η μοίρα του ήταν να «κινηθεί οριζόντια και όχι προς τα πάνω». Σε μια άλλη συζήτηση ο επίσης ιστορικός Ρίτσαρντ Τζ. Εβανς ισχυρίστηκε ότι ο Χάιντριχ, παρ΄ όλες τις τακτικές του, δεν θα έπαυε ποτέ να είναι υφιστάμενος του Χίμλερ. Οπως και αν έχει, ο Χάιντριχ μετά την απόπειρα αιμορραγούσε στον δρόμο, νιώθοντας ίσως να εξανεμίζονται τα όνειρά του, αλλά προσκολλημένος ακόμη στο όπλο του και στο μίσος του. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Μπουλόφκα και η πρώτη εκτίμηση ήταν ότι δεν έφερε σοβαρά τραύματα και θα ανάρρωνεπρος φρίκη όλων.

Επειτα από λίγες ημέρες η κατάστασή του επιδεινώθηκε απότομα, υπέστη σηψαιμία, ο οργανισμός του κατέρρευσε και στις 4 Ιουνίου πέθανε. Εικάζεται ότι η χειροβομβίδα περιείχε κάποια τοξίνη με την οποία την είχαν εμπλουτίσει γενναιόδωρα οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ή ότι κάποιος στο νοσοκομείο έδρασε εις βάρος του καταπονημένου δολοφόνου. Το πιθανότερο είναι ότι ο Χάιντριχ δηλητηριάστηκε από κάποιο βακτήριο που εισχώρησε στις πληγές που προκλήθηκαν από το μέταλλο της βόμβας και τα θραύσματα του αυτοκινήτου. Στο πληγωμένο σώμα του βρέθηκαν και υπολείμματα από αλογότριχες που χρησιμοποιούσαν για να γεμίζουν το εσωτερικό των καθισμάτων των αυτοκινήτων. Ως αιτία θανάτου ανακοινώθηκε η μόλυνση τραύματος. Ο Χίμλερ έστειλε τους καλύτερους γιατρούς των Ες Ες για να θεραπεύσουν το δεξί του χέρι, αλλά οι προσπάθειές τους απέβησαν άκαρπες.

Ο γιατρός του Χίτλερ άσκησε δριμεία κριτική στον Καρλ Γκέμπχαρτ, επικεφαλής χειρουργό των Βάφεν Ες Ες, κατηγορώντας τον για ιατρικό λάθος, εξαιτίας της χρήσης σουλφαμίδων στη θεραπεία του ασθενούς. Το περιστατικό αυτό πυροδότησε στη διεστραμμένη ναζιστική λογική άλλη μια φρικαλεότητα που αποτέλεσε τον επίλογο στην καριέρα του Χάιντριχ: ο Γκέμπχαρτ εγκαταστάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ όπου έκανε πειράματα σε αιχμάλωτεςτους προξενούσε πληγές τις οποίες στη συνέχεια μόλυνε ο ίδιος- για να αποδείξει ότι η θεραπεία του Χάιντριχ δεν ήταν λανθασμένη. Αυτά τα πειράματα προκάλεσαν την αγωνία και τον θάνατο μιας ομάδας γυναικών αιχμαλώτων, Πολωνών στην πλειονότητά τους, που επιλέχθηκαν ως ανθρώπινα πειραματόζωα, τις αποκαλούμενες kanichen (κουνέλια). Τον περασμένο Απρίλιο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω μια από τις επιζήσασες στην τελετή για την απελευθέρωση του στρατοπέδου Ράβενσμπρουκ, η οποία μου έδειξε τα πόδια της, αυλακωμένα από μεγάλες ουλές, φριχτά σημάδια τα οποία με κάποιο τρόπο οδηγούσαν πίσω στον Χάιντριχ.

Οταν έκλαψε ο Χίτλερ
Οταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του δολοφόνουο Χίτλερ, ο οποίος διατηρούσε πάντα μια απόσταση από τον μεγάλο δήμιο του καθεστώτος του, στην αρχή καταράστηκε οργισμένος τον υφιστάμενό του για την απρονοησία του, στη συνέχεια παρομοίασε τον θάνατό του με την ήττα σε μια μάχη και, τέλος, συγκινημένος, στην κηδεία του που έγινε δημοσία δαπάνη στην Καγκελαρία του Γ΄ Ράιχ στο Βερολίνο, τον χαρακτήρισε «άντρα με ατσάλινη καρδιά». Οι ναζιστές αρχηγοί αποχαιρέτισαν τον μοναδικό εξ αυτών που σκοτώθηκε σε δολοφονική απόπειρα με φαντασμαγορική τελετή. Η Φιλαρμονική του Βερολίνου παιάνισε το πένθιμο εμβατήριο «Sigfrido», ενώ ο Φύρερ αγκάλιασε τα παιδιά του Χάιντριχ. Ο μεγαλύτερος γιος του πέθανε λίγο αργότερα, όταν τον παρέσυρε φορτηγό.

Στην Πράγα παραμένει ζωντανή η ανάμνηση της σιωπηλής αναμονής που επικράτησε ύστερα από την είδηση της δολοφονικής απόπειρας. Μετά τη νηνεμία η ναζιστική εκδίκηση ξέσπασε σαν ανελέητη καταιγίδα. Τα αντίποινα ήταν φριχτά: μαζικές εκτελέσεις, απελάσεις, ολική καταστροφή του Λεζάκ και του Λίντιτσε, περιοχές όπου εικαζόταν πως είχαν καταφύγει οι αλεξιπτωτιστές, των οποίων τα κεφάλια εκτέθηκαν, δημόσια, μπηγμένα σε παλούκια. Τα κεφάλια του Γκάμπτσικ και του Κούμπις διατηρήθηκαν στη φορμόλη στο ανάκτορο του Πράζσκι ως το τέλος του πολέμου. Σήμερα αποτελεί συγκλονιστική εμπειρία να διασχίζει κανείς την υπέροχη πόλη, που κατακλύζεται από τουρίστες, ακολουθώντας τα ίχνη του Χάιντριχ. Τα βήματα του επισκέπτη αντηχούν στα σκαλιά του φρουρίου Χράντσανι, όπου φαντάζεται κανείς να ανεμίζουν οι μεγάλες σημαίες των Ες Ες, ενώ η μουσική του πατέρα του μοιάζει να αντηχεί στο ανάκτορο Βαλενστάιν, όπου ο ναζιστής ηγέτης παρακολούθησε συναυλία προς τιμήν του Μπρούνο Χάιντριχ, την παραμονή της δολοφονίας του.

Το σκηνικό της δολοφονικής απόπειρας στη συμβολή των δρόμων V Ηolesovickach και Ζenklova σήμερα έχει αλλάξει, αλλά ο επισκέπτης νιώθει ανήσυχος ότι θα δει τη Μερτσέντες του reichprotektor να προβάλλει από στιγμή σε στιγμή. Το χειρότερο μέρος, ωστόσο, είναι το εβραϊκό νεκροταφείο, όπου οι επιτύμβιες στήλες συσσωρεύονται όπως τα αμαρτήματα του Χάιντριχ, του Γκόλεμ του Χίτλερ, σχηματίζοντας μακριές σκιές στο δειλινό. Τη νύχτα, αφού χάζεψα τις πάπιες που κολυμπούσαν στα νερά του Μολδάβα και περιπλανήθηκα στα μπαρ της Μάλα Στράνα, θυμήθηκα το παλιό σλαβικό έθιμο για να ξορκίζει κανείς το κακό φτύνοντας στη φωτιά. Το έκανα με ένα κερί που ήταν αναμμένο στο πάτωμα, μπροστά στην πόρτα ενός μπαρ, μουρμουρίζοντας το όνομα του Ράινχαρτ Χάιντριχ, και η φλόγα έσβησε με ένα θυμωμένο σφύριγμα φιδιού.

ΟΙ KAKΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Καλοκαίρι 2009 ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΤΡΙΧ Ο δήμιος του Χίτλερ
ΤΟΥ JΑCΙΝΤΟ AΝΤΟΝ – ΒΗΜΑ

Posted in Ράινχαρτ Χάινριχ, ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια »

Η φωλιά του Χίτλερ στο Berchtesgaden της Βαυαρίας – Έγχρωμο φιλμάκι της εποχής που αξίζει να δείτε (Η δημοσίευση γίνεται για καθαρά ιστορικούς λόγους) (video)

Posted by christiannaloupa στο Σεπτεμβρίου 4, 2009

Posted in Αδόλφος Χίτλερ, ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Ιούνιος 1940: Ο Χίτλερ στο Παρίσι – Σύντομο ιστορικό – Συλλεκτικές φωτογραφίες και videos (Η ανάρτηση αυτή δημοσιεύεται για καθαρά ιστορικούς λόγους)

Posted by christiannaloupa στο Ιουνίου 18, 2009

Η Βέρμαχτ παρελαύνει στο Παρίσι

Η Βέρμαχτ παρελαύνει στο Παρίσι

Μετά την εκκένωση της Δουνκέρκης και τη διάσωση των Συμμαχικών στρατευμάτων από τον Βρετανικό στόλο, αλλά και τη διάσπαση της Γραμμής Μαζινό, που οι Γάλλοι θεωρούσαν απροσπέλαστη, (μόνο ο Ντε Γκωλ είχε τις αντιρρήσεις του), στις 14 Ιουνίου 1940 οι Γερμανοί μπαίνουν στο Παρίσι και παρελαύνουν στα Ηλύσια Πεδία. Οι Γάλλοι δεν θα τους το συγχωρήσουν ποτέ!

Οι Γερμανικές ορδές ΄παρελαύνουν στα Ηλύσια Πεδία

Οι Γερμανικές ορδές ΄παρελαύνουν στα Ηλύσια Πεδία

Μια εβδομάδα αργότερα, ο Στρατάρχης Ανρί Πεταίν υπογράφει ανακωχή με τη Γερμανία και ο ίδιος τίθεται επικεφαλής της κυβέρνησης-μαριονέτας της Νότιας Γαλλίας, που θα συνεργαστεί με τους Γερμανούς, της λεγόμενης κυβέρνησης του Βισύ, ενώ οι Γερμανοί, σύμφωνα με τη συνθήκη ανακωχής, θα καταλάβουν όλη τη Βόρεια Γαλλία και την ακτή του Ατλαντικού.

Γάλλος που κλαίει καθώς βλέπει τους ναζί να παρελαύνουν

Γάλλος που κλαίει καθώς βλέπει τους ναζί να παρελαύνουν

Λίγες μέρες αργότερα, ο Χίτλερ επισκέπτεται το Παρίσι. Το 1945, λίγο πριν αυτοκτονήσει, δήλωσε ότι η μέρα που επισκέφθηκε το Παρίσι ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής του.

Η φωτογραφία του μπροστά στον Πύργο του Άιφφελ, είναι ίσως η πιο διάσημη φωτογραφία του υπερφίαλου Γερμανού Καγκελλάριου. Παρ’ όλα αυτά το μεγαλύτερο όνειρό του, το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, ήταν να πατήσει το πόδι του στο «Νησί» (Μεγάλη Βρετανία).

Αριστερά ο αρχιτέκτονας Άλμπερτ Σπερ (Speer) Δεξιά ο Αρνο Μπρέκερ

Αριστερά ο αρχιτέκτονας Άλμπερτ Σπερ (Speer) Δεξιά ο Αρνο Μπρέκερ

Hitler Speer Paris june 1940

Οι Γερμανοί στο Παρίσι – Φιλμάκι προπαγάνδας από τα Γερμανικά επίκαιρα της 22/6/1940

Posted in Ιστορικά άρθρα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Συνέντευξη του Αδόλφου Χίτλερ στο περιοδικό Liberty της 9ης Ιουλίου 1932 – ΤΟ ΒΗΜΑ

Posted by christiannaloupa στο Μαΐου 22, 2009

Adolf_Hitler_in_Yugoslavia_crop2

Αδόλφος Χίτλερ

Η συνέντευξη που ακολουθεί παραχωρήθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ στον Γκέοργκ Σιλβέστερ Φίρεκ και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Liberty» στις 9 Ιουλίου 1932

ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ | Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2001
Ο δήμιος του 20ού αιώνα

Σίγουρα ο υπερβολικός εγωκεντρισμός δεν καθιστά τον Χίτλερ ιδεώδη συνεντευξιαζόμενο. Η έμφυτη κλίση του προς τον μονόλογο είναι ιδιαίτερα αισθητή σε αυτή τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Τζορτζ Σιλβέστερ Φίρεκ. Ο εν λόγω γερμανός δημοσιογράφος τον επισκέφθηκε πρώτη φορά την άνοιξη του 1923, «όταν στην ουσία ήταν ακόμη ένας άγνωστος». Τότε ο Φίρεκ είχε γράψει: «Αν επιζήσει, αυτός ο άνθρωπος θα γράψει ιστορία, είτε για καλό είτε για κακό», περιγράφοντας μάλιστα τον Χίτλερ ως «μηχανισμό υπεραναπλήρωσης του συμπλέγματος κατωτερότητας των Γερμανών». Ο ίδιος ο Φίρεκ εξέφρασε αμφιβολίες ως προς τις πληροφορίες για τις αγριότητες που διέπραξαν οι Γερμανοί στα τέλη της δεκαετίας του ’30 και προσπάθησε να κρατήσει τις ΗΠΑ έξω από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα συνελήφθη και κατελήφθη από ένα είδος ψύχωσης με τον πόλεμο. Η καριέρα του ως δημοσιογράφου έληξε απότομα πριν από το τέλος του πολέμου.

Ο «FÜHRER und REIHSKANZLER» («αρχηγός και καγκελάριος») του Γ’ Ράιχ μιλώντας στα στελέχη και στα μέλη του ναζιστικού κόμματος στο Μόναχο, τον Νοέμβριο του 1934. Στο ίδιο μέρος, 8 Νοεμβρίου πάλι, αλλά του 1923, είχε αποπειραθεί να καταλάβει την εξουσία με το «πραξικόπημα της μπιραρίας» (φωτο)

«Οταν θα καταλάβω την εξουσία στη Γερμανία, θα θέσω τέρμα στην υποτέλεια της χώρας μας στις ξένες δυνάμεις και στον μπολσεβικισμό».

Ο Αδόλφος Χίτλερ αδειάζει το φλιτζάνι του σαν, αντί για ζεστό τσάι, να ρουφά την τελευταία σταγόνα μπολσεβικισμού.

«Ο μπολσεβικισμός συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για μας» συνεχίζει ο μαυροφόρος αρχηγός των γερμανών φασιστών ρίχνοντάς μου ένα φαρμακερό βλέμμα. «Εξαλείφοντας μια για πάντα τον μπολσεβικισμό θα επιστρέψουμε την εξουσία σε 70 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Γαλλία δεν οφείλει τη δύναμή της στον στρατό της αλλά στις δυνάμεις του μπολσεβικισμού και στην υποκίνηση των αντιφρονούντων στη χώρα μας. Ο γερμανικός μπολσεβικισμός στηρίζει την τήρηση της Συνθήκης των Βερσαλλιών και του Σεν Ζερμέν. Η συνθήκη ειρήνης και ο μπολσεβικισμός δεν είναι παρά δύο κεφάλια του ίδιου τέρατος. Πρέπει να τα κόψουμε και τα δύο».

Οταν ο Αδόλφος Χίτλερ ανακοίνωσε το πρόγραμμά του, η έλευση του Γ’ Ράιχ που διακήρυσσε έμοιαζε με υπόσχεση μιας χρυσής εποχής. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση η δύναμή του αυξανόταν. Σήμερα δεν έχει ακόμη κατορθώσει να αντικαταστήσει τον Χίντενμπουργκ στην προεδρία αλλά ηγείται του μεγαλύτερου κόμματος στη Γερμανία. Αν ο Χίντενμπουργκ δεν καταλάβει δικτατορικά την εξουσία και αν δεν υπάρξει κάποια εξέλιξη αντίθετη με όλα τα προγνωστικά, το κόμμα του Χίτλερ θα αναλάβει τον έλεγχο του Ράιχσταγκ και της κυβέρνησης. Ο αγώνας του Χίτλερ δεν στρέφεται εναντίον του Χίντενμπουργκ αλλά εναντίον του καγκελαρίου Μπρύνινγκ. Δεν είναι βέβαιο ότι ο διάδοχος του τελευταίου θα μπορέσει να διατηρηθεί στην εξουσία χωρίς την υποστήριξη των εθνικοσοσιαλιστών.

Κατά βάθος πολλοί από αυτούς που ψήφιζαν τον Χίντενμπουργκ ήταν με το μέρος του Χίτλερ αλλά μια βαθιά ριζωμένη αίσθηση πίστης τούς έκανε να παραχωρήσουν την ψήφο τους στον γηραιό στρατάρχη. Αν δεν εμφανιστεί εν μια νυκτί ένας καινούργιος ηγέτης, κανένας στη Γερμανία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον Χίτλερ, εκτός από τον Χίντενμπουργκ ­ και ο Χίντενμπουργκ είναι 85 ετών! Ο χρόνος και η πεισματική αντίσταση της Γαλλίας λειτουργούν προς όφελος του Χίτλερ, εκτός και αν ο ίδιος κάνει κάποια λάθος κίνηση ή η εσωκομματική αντιπολίτευση του στερήσει την ευκαιρία να γίνει ο Μουσολίνι της Γερμανίας.

Δεκανέας του γερμανικού στρατού (1916). Τότε του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός Πρώτης Τάξεως, για τη γενναιότητα που επέδειξε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (φωτο)

Η Α’ Γερμανική Αυτοκρατορία έφθασε στο τέλος της όταν ο Ναπολέων υποχρέωσε τον αυστριακό αυτοκράτορα να παραδώσει το στέμμα. Η δεύτερη τερματίστηκε όταν ο Γουλιέλμος Β’ ακολουθώντας τις συμβουλές του Χίντενμπουργκ διέφυγε στην Ολλανδία. Με τρόπο αργό και μη αναστρέψιμο και παρ’ ότι στερείται σκήπτρων και στεμμάτων άρχισε να εμφανίζεται το Γ’ Ράιχ.

Η συνέντευξη με τον Χίτλερ δεν έλαβε χώρα στο γενικό αρχηγείο του στο Μόναχο αλλά στην ιδιωτική κατοικία ενός ηλικιωμένου γερμανού ναυάρχου. Μιλήσαμε για το μέλλον της Γερμανίας πίνοντας ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι.

­ Γιατί αυτοαποκαλείσθε εθνικοσοσιαλιστής τη στιγμή που το πρόγραμμα του κόμματός σας βρίσκεται στον αντίποδα αυτού που έχουμε συνηθίσει να ορίζουμε ως σοσιαλισμό;

Ο Χίτλερ αφήνει το φλιτζάνι του τσαγιού του στο τραπέζι, γυρνά προς το μέρος μου και απαντά με μια φιλοπόλεμη χροιά στη φωνή:

«Ο σοσιαλισμός είναι η επιστήμη που έχει ως κύριο μέλημά της το κοινό καλό. Ο σοσιαλισμός δεν είναι ίδιος με τον κομμουνισμό. Ο μαρξισμός δεν είναι σοσιαλισμός. Οι μαρξιστές οικειοποιήθηκαν τον όρο διαστρεβλώνοντας τη σημασία του. Εγώ θα δώσω τον σοσιαλισμό πίσω στους σοσιαλιστές. Ο σοσιαλισμός είναι ένας παλαιός, άριος και γερμανικός θεσμός. Οι πρόγονοί μας ζούσαν σε ορισμένα εδάφη και καλλιεργούσαν την ιδέα του κοινού καλού. Ο μαρξισμός δεν μπορεί να θεωρείται σοσιαλισμός. Αντίθετα με τον μαρξισμό, ο σοσιαλισμός δεν απορρίπτει την ιδιωτική περιουσία. Αντίθετα με τον μαρξισμό, δεν καταργεί την προσωπικότητα του ατόμου. Αντίθετα με τον μαρξισμό, ο σοσιαλισμός είναι πατριωτικός.

Θα μπορούσαμε να έχουμε βαπτίσει το κόμμα μας Φιλελεύθερο Κόμμα, αποφασίσαμε όμως να ονομαστούμε εθνικοσοσιαλιστές. Δεν είμαστε διεθνιστές· ο δικός μας σοσιαλισμός είναι εθνικός. Απαιτούμε από το κράτος να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματα των παραγωγικών τάξεων με γνώμονα τη φυλετική αλληλεγγύη. Για μας κράτος και φυλή είναι το ίδιο πράγμα».

Με πλήρη χειμερινό εξοπλισμό (ειδικό αλπικό μπαστούνι, παντελόνι του γκολφ, παπούτσια ορειβασίας) ο ναζιστής ηγέτης (αριστερά) κάνει έναν μοναχικό περίπατο στις αγαπημένες του βαυαρικές Αλπεις. Δεξιά, αγκαλιάζει ένα παιδί κατά τη διάρκεια περιοδείας του. Για τον Χίτλερ η νέα γενιά αντιπροσώπευε την ελπίδα της «νέας τάξης» (φωτο)

Ο Χίτλερ δεν ανταποκρίνεται στο καθαρό γερμανικό πρότυπο. Τα μαύρα μαλλιά του μαρτυρούν ότι κάποιος πρόγονός του ανήκε στους πληθυσμούς των Αλπεων. Επί σειρά ετών αρνιόταν να φωτογραφηθεί. Αποτελούσε μέρος της στρατηγικής του. Ηθελε να είναι αναγνωρίσιμος μόνο από τους φίλους του, έτσι ώστε σε περιόδους κρίσης να μπορεί να εμφανίζεται οπουδήποτε χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Σήμερα βέβαια τον αναγνωρίζουν ακόμη και στα πιο απομονωμένα χωριά της Γερμανίας. Κατά έναν παράξενο τρόπο η εμφάνισή του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επιθετικότητα των πεποιθήσεών του. Ποτέ δεν υπήρξε μεταρρυθμιστής ικανός να βυθίσει το πλοίο του κράτους ή να κόψει πολιτικά κεφάλια με τόσο ευγενικό τρόπο. Συνέχισα τις ερωτήσεις μου.

­ Ποιες είναι οι αρχές του προγράμματός σας;

«Πιστεύουμε στο νους υγιής εν σώματι υγιεί. Το πολιτικό σώμα πρέπει να είναι υγιές για να μπορέσει να είναι υγιές και το πολιτικό πνεύμα. Η ηθική και η σωματική υγεία είναι ταυτόσημες».

­ Ο Μουσολίνι (τον διακόπτω) μου είχε κάνει την ίδια ακριβώς παρατήρηση.

Ενα πλατύ χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπο του Χίτλερ.

«Η κατάσταση στις λαϊκές γειτονιές ευθύνεται για τα εννέα δέκατα της ανθρώπινης διαφθοράς, το αλκοόλ για το υπόλοιπο ένα δέκατο. Οι υγιείς άνθρωποι αναγνωρίζουν την αξία του ατόμου. Θα πατάξουμε τις δυνάμεις της καταστροφής και του εκφυλισμού. Η Βαυαρία παραμένει ένας τόπος σχετικά υγιής γιατί δεν έχει πλήρως εκβιομηχανισθεί. Ολη όμως η Γερμανία, συμπεριλαμβανομένης και της Βαυαρίας, είναι καταδικασμένη σε εκτεταμένη εκβιομηχάνιση εξαιτίας των περιορισμένων εδαφών της. Αν θέλουμε να σώσουμε τη Γερμανία, πρέπει να εξασφαλίσουμε την πίστη των αγροτών μας στη γη. Για να πιστέψουν στη γη πρέπει να έχουν στη διάθεσή τους τον απαραίτητο ζωτικό χώρο για να ζουν και να δουλεύουν».

Ο δήμιος της ανθρωπότητας σε μια σπάνια ανθρώπινη στιγμή χαλάρωσης δίπλα στην 20χρονη ανιψιά του Γκέλι Ράουμπαλ, θυγατέρα της ετεροθαλούς αδελφής του Αντζελα Ράουμπαλ. Ο Χίτλερ την ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που τη συνάντησε ξανά, το καλοκαίρι του 1928. Ποτέ δεν διευκρινίστηκε αν η ίδια ανταποκρίθηκε στο επίμονο κόρτε του. Εκείνος την τυραννούσε με τη ζήλεια και την κτητικότητά του, της απαγόρευε να πάει στη Βιέννη να συνεχίσει τα μαθήματα τραγουδιού που έκανε. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1931 η νεαρή κοπέλα βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιό της. Η έρευνα έδειξε ότι επρόκειτο για αυτοκτονία (φωτο)

­ Και πώς θα εξοικονομηθεί αυτός ο ζωτικός χώρος;

«Πρέπει να διατηρήσουμε τις κτήσεις μας για να εξασφαλίσουμε την επέκτασή μας προς Ανατολάς. Υπήρξε κάποια περίοδος που μπορούσαμε να μοιραστούμε με την Αγγλία την κυριαρχία όλου του κόσμου. Τώρα το μόνο που μας απομένει είναι να απλώσουμε τα δύσκαμπτα πόδια μας προς Ανατολάς. Η Βαλτική είναι στην ουσία μια γερμανική λίμνη».

­ Δεν θα μπορούσε η Γερμανία να επανακτήσει την οικονομική κυριαρχία της στον κόσμο χωρίς να επιδιώξει επέκταση των εδαφών της;

(Κουνάει αρνητικά το κεφάλι του.) «Οπως ο στρατιωτικός, έτσι και ο οικονομικός ιμπεριαλισμός στηρίζεται στην ισχύ. Δεν είναι δυνατή η ύπαρξη παγκόσμιου εμπορίου χωρίς μια δύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο λαός μας δεν έχει μάθει να λειτουργεί με τους όρους της παγκόσμιας ισχύος και του παγκόσμιου εμπορίου. Σε κάθε περίπτωση η Γερμανία δεν μπορεί να αναπτυχθεί εμπορικά και εδαφικά αν δεν επανακτήσει ό,τι έχασε και αν δεν επανέλθει στα όριά της.

Βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση με κάποιον που βλέπει το σπίτι του να καίγεται. Προτού καταπιαστούμε με πιο φιλόδοξα σχέδια, χρειαζόμαστε μια στέγη κάτω από την οποία θα μπορούμε να προφυλαχθούμε. Εχουμε καταφέρει να χτίσουμε ένα καταφύγιο για να μας προστατεύει σε περίπτωση ανάγκης από τη βροχή, μόνο που δεν φροντίσαμε να το φτιάξουμε από γρανίτη. Αυτός είναι ο λόγος που έχουν πέσει πάνω μας αληθινές καταιγίδες από συμφορές. Η Γερμανία βιώνει μια περίοδο εθνικών καταστροφών, ηθικών και οικονομικών.

Το απογοητευτικό σύστημα των κομμάτων μας είναι ένα σύμπτωμα της καταστροφής. Οι κοινοβουλευτικές μειοψηφίες υποβάλλονται σε διακυμάνσεις ανάλογα με τις τάσεις της στιγμής. Η κοινοβουλευτική κυβέρνηση ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στον μπολσεβικισμό».

Ο Χίτλερ με την ερωμένη του Εύα Μπράουν σε μια τρυφερή πόζα στο σαλόνι της πολυτελούς βίλας του Berghof. Στις 30 Απριλίου 1945 η γυναίκα αυτή θα μοιραστεί μαζί του τον θάνατο στο führerbunker, το υπόγειο καταφύγιό του, δεκαεξίμισι μέτρα κάτω από το κατεστραμμένο από τις βόμβες των Συμμάχων κτίριο της καγκελαρίας στο Βερολίνο. Εις αναγνώρισιν της πλήρους αφοσίωσής της, ο Χίτλερ τη νυμφεύεται λίγο πριν από την αυτοκτονία τους (φωτο)­

Δεν είστε, όπως αρκετοί γερμανοί μιλιταριστές, υπέρ μιας συμμαχίας με τη σοβιετική Ρωσία;

Ο Χίτλερ αποφεύγει να απαντήσει ευθέως. Παρόμοια ήταν η αντίδρασή του όταν του είχε ζητηθεί από το «Liberty» να απαντήσει στη δήλωση του Τρότσκι ότι αν ο Χίτλερ αναλάβει την εξουσία θα προκαλέσει έναν αιματηρό αγώνα ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη, υπό την καθοδήγηση της Γερμανίας, και στη Σοβιετική Ενωση. «Είναι πιθανό» είχε πει ο Τρότσκι «να μη συμφέρει τον Χίτλερ να εξαλείψει τον μπολσεβικισμό μέσα στη Ρωσία. Δεν αποκλείεται ο Χίτλερ να εξετάσει ως έσχατη λύση το ενδεχόμενο να συμμαχήσει με τον μπολσεβικισμό αν αισθανθεί ότι χάνει το παιχνίδι. Αν, όπως είχε ισχυριστεί κάποια στιγμή, ο καπιταλισμός αρνηθεί να αναγνωρίσει ότι οι εθνικοσοσιαλιστές είναι το τελευταίο προπύργιο της ιδιωτικής περιουσίας, αν το κεφάλαιο δυσχεράνει τον αγώνα του, η Γερμανία μπορεί να υποκύψει στο σαγηνευτικό τραγούδι της σοβιετικής σειρήνας. Εκείνος όμως εμφανίζεται αποφασισμένος να εμποδίσει πάση θυσία τον μπολσεβικισμό να αποκτήσει ρίζες στη Γερμανία».

Ως αυτή τη στιγμή ο Χίτλερ αντιμετωπίζει με δυσπιστία τις προτάσεις του καγκελαρίου Μπρύνινγκ και άλλων πολιτικών για τη συγκρότηση ενός ενιαίου πολιτικού μετώπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπροστά στο συνεχώς αυξανόμενο ρεύμα ψηφοφόρων προς τον εθνικοσοσιαλισμό ο Χίτλερ εμφανίζεται περισσότερο διατεθειμένος να συνάψει συμφωνίες για κοινά σημαντικά ζητήματα με άλλα πολιτικά κόμματα.

«Οι πολιτικοί συνδυασμοί που θα επιτρέψουν τη συγκρότηση ενός ενιαίου μετώπου» τονίζει ο Χίτλερ «είναι εξαιρετικά εύθραυστοι. Στην πραγματικότητα καθιστούν σχεδόν αδύνατη τη χάραξη μιας σαφώς προσδιορισμένης πολιτικής γραμμής. Διαβλέπω παντού ένα διαρκές πηγαινέλα συμβιβασμών και υποχωρήσεων. Οι παραγωγικές δυνάμεις μας βρίσκονται αντιμέτωπες με την τυραννία των αριθμών. Κάναμε το λάθος να εφαρμόσουμε την αριθμητική και τους μηχανισμούς του οικονομικού κόσμου στη ζωή. Απειλούμεθα από μια διαρκή αύξηση των αριθμών και μια σταδιακή μείωση των ιδανικών. Τα νούμερα από μόνα τους δεν έχουν σημασία».

Ο Χίτλερ ταξίδευε συχνά στη Γερμανία (καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του δεν πήγε ποτέ στο εξωτερικό). Οι σύντομες αυτές εκδρομές τού έδιναν την ευκαιρία να χαλαρώσει και να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του απολαμβάνοντας την εξοχή

­ Ας υποθέσουμε όμως ότι η Γαλλία προβαίνει σε αντίποινα εισβάλλοντας στο γερμανικό έδαφος. Το έχει κάνει παλαιότερα στον Ρήνο, μπορεί να το επιχειρήσει ξανά.

«Δεν έχει καμία απολύτως σημασία πόσα τετραγωνικά χιλιόμετρα έχει στην κατοχή του ο εχθρός» απαντά εξοργισμένος ο Χίτλερ, «αρκεί να αφυπνιστεί η εθνική συνείδηση. Δέκα εκατομμύρια ελεύθεροι Γερμανοί έτοιμοι να πεθάνουν για να ζήσει η πατρίδα τους είναι πολύ δυνατότεροι από 50 εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν δική τους θέληση και των οποίων η φυλετική συνείδηση έχει μολυνθεί από ξένους.

Οραματιζόμαστε μια μεγάλη Γερμανία που θα ενώνει όλους τους γερμανικούς λαούς. Η σωτηρία μας μπορεί να προέλθει από το πιο μικρό κομμάτι γης. Ακόμη και αν είχαμε στη διάθεσή μας τέσσερα εκτάρια γης, αν ήμασταν αποφασισμένοι να τα υπερασπιστούμε με την ίδια τη ζωή μας, αυτά τα τέσσερα εκτάρια θα αποτελούσαν την εστία της αναγέννησής μας. Οι εργάτες μας έχουν δύο ψυχές: μία γερμανική και μία μαρξιστική. Καθήκον μας είναι να αφυπνίσουμε το γερμανικό πνεύμα. Πρέπει να εξαλείψουμε τον καρκίνο του μαρξισμού. Μαρξισμός και παγγερμανισμός είναι αντίθετες έννοιες. Στο δικό μου όραμα του γερμανικού κράτους δεν υπάρχει χώρος για τον ξένο, δεν υπάρχει χώρος για τον σπάταλο, τον τοκογλύφο, τον κερδοσκόπο ούτε για οποιονδήποτε δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει παραγωγικό έργο».

Οι φλέβες στο πρόσωπο του Χίτλερ έχουν φουσκώσει απειλητικά. Η φωνή του γεμίζει το δωμάτιο. Ακούγεται ένας θόρυβος στην πόρτα. Οι ακόλουθοί του, που βρίσκονται διαρκώς κοντά του σαν προσωπική φρουρά, του θυμίζουν ότι πρέπει να εκφωνήσει λόγο σε ένα συλλαλητήριο.

Ο Χίτλερ ήπιε μονορούφι το τσάι του και σηκώθηκε.

Posted in Χίτλερ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Σπύρος Λούης – Αδόλφος Χίτλερ – Ολυμπιακοί Αγώνες Βερολίνου 1936 (Η σπάνια αυτή φωτογραφία δημοσιεύεται για καθαρά εγκυκλοπαιδικούς λόγους)

Posted by christiannaloupa στο Απρίλιος 12, 2009

hitler-louis

Posted in Αδόλφος Χίτλερ | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΟΙ 7 ΝΑΝΟΙ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ… – του Γιάννη Στεφανογιάννη – Χανιώτικα Νέα

Posted by christiannaloupa στο Φεβρουαρίου 14, 2009

Από το Blog του κ. Στεφανογιάννη:

FREE YOUR MIND

http://stefanogiannis.blogspot.com/2008/05/7.html

O Γιόζεφ Μένγκελε, αρχίατρος του Γερμανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς και μια από τις εγκληματικότερες προσωπικότητες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματοποίησε πάνω σε αθώους ανθρώπους μερικά από τα φρικιαστικότερα πειράματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπήρχε, όμως, μια φορά που ο διεστραμμένος αυτός χαρακτήρας φέρθηκε σχεδόν ως κανονικός άνθρωπος.

Εισαγωγή

Η συγκεκριμένη ιστορία, στην αρχή της τουλάχιστον, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα ευχάριστο παιδικό παραμύθι. Δεν είναι, όμως, σε καμία περίπτωση παραμύθι, αφού αποτελεί ένα δραματικό γεγονός, που εκτυλίχθηκε στην κόλαση των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, μέσα στους χώρους που βασανίστηκαν βίαια και θανατώθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι.

Mια φορά και έναν καιρό…

Το 1868 σε ένα μικρό χωριό της Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία, γεννιέται ο Εβραϊκής καταγωγής νάνος Σίμσον Όβιτζ, με ύψος που δεν ξεπερνούσε το ένα μέτρο. Μόλις ενηλικιώνεται, αποφασίζει να μετατρέψει την αναπηρία του σε εργαλείο επιβίωσης: αγοράζει ένα μαύρο κοστούμι και ένα ημίψηλο καπέλο και στη συνέχεια γίνεται δημόσιος διασκεδαστής σε γάμους, γιορτές και πανηγύρια, χορεύοντας, τραγουδώντας ή λέγοντας αστεία και γρίφους. Ο έξυπνος και ταλαντούχος αυτός νάνος παντρεύεται μία φυσιολογική γυναίκα και αποκτά δέκα παιδιά, τα επτά από τα οποία είναι νάνοι.
Πέφτοντας κάτω από τη μηλιά, αλλά και μη μπορώντας να ασκήσουν κανένα άλλο προσοδοφόρο επάγγελμα, τα λιλιπούτεια παιδιά, πέντε κορίτσια και δύο αγόρια, γίνονται κι αυτά διασκεδαστές, μαθαίνοντας να χορεύουν, να τραγουδούν και να παίζουν διάφορα ειδικά κατασκευασμένα, μικρών διαστάσεων, μουσικά όργανα. Ενδεικτικό της οικονομικής τους ευμάρειας, είναι το γεγονός ότι είναι οι μόνοι στην επαρχία τους που έχουν δικό τους αυτοκίνητο και μάλιστα αρκετά χρόνια προτού ξεσπάσει ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Μια διεθνής καριέρα…

Σύντομα, η επιτυχία τους ξεπερνά τα σύνορα της χώρας τους, ενώ οι παραστάσεις τους κατακλύζονται από κόσμο, που είναι περίεργος να δει και να θαυμάσει τους μικροσκοπικούς αυτούς ανθρωπάκους. Στα εβραϊκά, μάλιστα, χωριά, η άφιξή τους θεωρείται σημαντικό πολιτιστικό και ψυχαγωγικό γεγονός. Ο Σίμσον, ο πατέρας και οργανωτής της ομάδας των νάνων, πεθαίνει το 1923. Επτά χρόνια αργότερα, λίγο προτού αφήσει τη ζωή, η μητέρα μαζεύει τα παιδιά και τους δίνει μια συμβουλή που χαράζεται βαθιά στο μυαλό τους: ʽʼΌ,τι και να γίνει, να μείνετε όλοι μαζίʼʼ. Τα χρόνια που ακολούθησαν, οι 7 νάνοι έδωσαν εκατοντάδες παραστάσεις και έγιναν γνωστοί στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες.

Η μεταφορά στο Άουσβιτς…

Στις 30 Αυγούστου 1940, η ρουμανική Τρανσυλβανία γίνεται έδαφος της Ουγγαρίας. Μετά από τέσσερα χρόνια, τον Ιούνιο του 1944, οι 400.000 Εβραίοι της Ουγγαρίας συγκεντρώνονται και μεταφέρονται από τα ναζιστικά στρατεύματα στο Άουσβιτς. Ανάμεσά τους βρίσκονται, ενωμένοι σαν γροθιά, και οι μικροί Όβιτζ που διέθεταν εβραϊκή υπηκοότητα, οι οποίοι έτυχε εκείνη την εποχή να κάνουν περιοδεία στην Ουγγαρία. Μαζί με εκατοντάδες άλλους ομοεθνείς τους, μεταφέρονται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στριμωγμένοι στο χώρο αποσκευών ενός παλιού τρένου. Φτάνοντας, περιμένουν μαζί με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους στην αποβάθρα, παγωμένοι από τον φόβο, ενόσω οι ναζί αξιωματικοί διαχωρίζουν εξευτελιστικά τους νεοαφιχθέντες, χωρίζοντας αυτούς που θα χρησιμοποιηθούν ως εργάτες, από αυτούς που θα σταλούν άμεσα στους φούρνους δηλητηριωδών αερίων. Τότε είναι που εμφανίζεται στο χώρο της μακάβριας διαλογής ο διαβόητος Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, ο γενετιστής του στρατοπέδου, ο συλλέκτης ανθρώπινων πειραματοζώων, κυρίως διδύμων, νάνων, γιγάντων ή άλλων ατόμων με γενετικές ανωμαλίες, τα οποία χρησιμοποιούσε στα απάνθρωπα πειράματά του για τη δημιουργία του υπερανθρώπου της Αρίας φυλής.

Με πρόσχημα την ʽʼεπιστημονικήʼʼ έρευνα γύρω από την κληρονομικότητα, συνήθιζε να υποβάλλει τα θύματά του σε σαδιστικά βασανιστήρια: αφαίρεση νωτιαίου μυελού, μόλυνση με θανατηφόρους ιούς, ακρωτηριασμούς, στειρώσεις, ενέσεις χρωστικών στα μάτια, χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς αναισθησία κ.α. [Όπως αναλύθηκαν σε παλαιότερο άρθρο μου: ʽʼΤα πειράματα γενετικής των Ναζί΄, Χανιώτικα Νέα, 22-1-07]. Στο Άουσβιτς έχει το παρατσούκλι ʽʼΟ Άγγελος του Θανάτουʼʼ επειδή, ενώ διέθετε ευγενικό παρουσιαστικό, κανένας δεν έβγαινε ζωντανός από τα κτηνώδη πειράματά του.

Το θαύμα της επιβίωσης…

Παρά την απάνθρωπη συμπεριφορά του, όμως, προς όλους τους κρατούμενους, ο Μένγκελε περιβάλλει τους επτά νάνους της οικογένειας Όβιτζ με ένα προστατευτικό πέπλο. Γνωρίζοντας πως δεν μπορούν να αντέξουν τη ζωή του στρατοπέδου, τους εφοδιάζει με κουβέρτες και τους απαλλάσσει από το προσκλητήριο και τη ριγέ στολή λέγοντάς τους συχνά: ʽʼΌσο μένετε μαζί μου, όλα θα πάνε καλάʼʼ. Είναι σκληρός και αδυσώπητος με όλους τους άλλους, αλλά πολύ λιγότερο με αυτούς. Στο εργαστήριό του, στο συγκρότημα 10, τους εξετάζει από όλες τις πλευρές, τους φωτογραφίζει, τους μελετά τα δόντια και τα μαλλιά, τους βομβαρδίζει με ερωτήσεις για τη σεξουαλικότητά τους και παρακολουθεί τη συμπεριφορά τους για ώρες ολόκληρες. Παρά την προστασία, όμως, που τους παρείχε, δεν δίστασε να τους υποβάλλει και σε ορισμένα επικίνδυνα, αλλά όχι θανατηφόρα, πειράματα, όπως ενέσεις με βακτήρια, αμέτρητες λήψεις αίματος και βιοψίες, έκθεση σε ακτινοβολία ή χορήγηση καυστικών ουσιών στη μήτρα των κοριτσιών.

Τα 7 αδέλφια υπέμεναν αδιαμαρτύρητα τις εξετάσεις, ακόμη και τα μαρτύρια, που τους υπέβαλε ο Μένγκελε, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα μπορούσαν να οδηγηθούν στους φούρνους αερίων ακόμη και με μια κίνηση των ματιών του. Επίσης, εξασκώντας τη μόνη δουλειά που γνώριζαν στη ζωή τους, διασκέδαζαν πολλές φορές τους αξιωματικούς του στρατοπέδου συγκέντρωσης, τραγουδώντας γερμανικά τραγούδια, χορεύοντας ή λέγοντας διάφορα αστεία. Κάποιες άλλες φορές, ο σατανικός δρ Μένγκελε ανάγκαζε τους 7 νάνους να γδύνονται στη σκηνή, με σκοπό να τους χλευάσει, αλλά και να δείξει στους συναδέλφους του πόσο εκφυλισμένη είναι η Εβραϊκή φυλή!

Το τέλος του πολέμου…

Με το τέλος του πολέμου και την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο στρατόπεδο Άουσβιτς το 1945, ο εγκληματίας Μένγκελε διαφεύγει στο Βερολίνο. Από κει, με πλαστό διαβατήριο, καταφεύγει στην Αργεντινή, όπου διάγει μια ήσυχη ζωή, ανοίγει ένα κατάστημα παιχνιδιών και στο τέλος πνίγεται στη θάλασσα το 1979, μετά από ανακοπή καρδιάς, χωρίς ποτέ να τον αναγνωρίσει ή να τον ενοχλήσει κανείς.
Οι 7 λιλιπούτειοι Όβιτζ επέζησαν όλοι. Το 1949 μεταναστεύουν στο Ισραήλ, στη Χάιφα, όπου συνεχίζουν την καριέρα των διασκεδαστών για μερικά ακόμη χρόνια, χρησιμοποιώντας το όνομα ʽʼΟι 7 νάνοι του Άουσβιτςʼʼ. Το 1955, όμως, μετά από την εμφάνιση προβλημάτων υγείας που προήλθαν από τα πειράματα του Μένγκελε, σταματούν οριστικά τις παραστάσεις και με τα χρήματα που είχαν κερδίσει αγοράζουν δύο κινηματογράφους, ένα κέντρο διασκέδασης και ένα μεγάλο διαμέρισμα, όπου έμεναν όλοι μαζί. Το πρώτο από τα 7 αδέλφια έφυγε από τη ζωή το 1972, ενώ το τελευταίο, η μικρότερη αδελφή, το 2001.
Σαράντα πέντε χρόνια μετά την απελευθέρωσή τους, δύο Ισραηλινοί δημοσιογράφοι, οι Γεχούντα Κορέν και Εϊλάτ Νεγκέβ, θα καταφέρουν να ανασυγκροτήσουν και να αποτυπώσουν στο χαρτί την απίστευτη οδύσσεια των 7 νάνων, γράφοντας ένα βιβλίο με βάση τις μαρτυρίες τους, που είχε τον τίτλο: ʽʼΣτις καρδιές μας ήμασταν γίγαντεςʼʼ.

Ο τελευταίος νάνος…

Το βιβλίο με την απίστευτη ιστορία των 7 νάνων, ολοκληρώθηκε χάρη στις αφηγήσεις του τελευταίου μέλους της οικογένειας Όβιτζ, της Πέρλα, η οποία έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2001. Η γυναίκα αυτή επαναλάμβανε συχνά, με μια πικρή ειρωνεία, τη φράση ʽʼH αναπηρία μας ήταν το μόνο μέσο που βρήκε ο Θεός για να μας κρατήσει στη ζωήʼʼ, αλλά και: ʽʼΣωθήκαμε επειδή ακολουθήσαμε τη συμβουλή της μητέρας μας, δηλαδή να μη χωρίσουμε ποτέ. Αν δεν ήμασταν και οι 7 μαζί, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βγαίναμε ζωντανοί από τα χέρια του Μένγκελε στο κολαστήριο του Άουσβιτςʼʼ.
Έχουν τα κτήνη καρδιά;

Γιατί, όμως, έγιναν όλα αυτά; Γιατί ο αδίστακτος εγκληματίας Μένγκελε, που τεμάχιζε χωρίς αναισθησία ακόμη και μικρά παιδιά, δεν οδήγησε στο θάνατο αυτούς τους 7 μικροσκοπικούς νάνους, όπως έπραξε με αναρίθμητους άλλους ανθρώπους με σωματικές ανωμαλίες; Πολλοί πιστεύουν ότι φιλοδοξούσε να τους εκθέσει μια μέρα στο γερμανικό λαό, ως ζωντανές αποδείξεις των ναζιστικών θεωριών περί ʽʼεκφυλισμού της Εβραϊκής φυλήςʼʼ, με απώτερο σκοπό τη δικαιολόγηση της εξόντωσης εκατομμυρίων Εβραίων και την απόδειξη της ανωτερότητας της ʽʼΑρίαςʼʼ φυλής.

Η αλήθεια, όμως, φαίνεται ότι είναι διαφορετική. Η Πέρλα Όβιτζ, η τελευταία επιζήσασα από την ομάδα των 7 νάνων, ανέφερε σε συνέντευξή της ότι ένας Γερμανός γιατρός, που συμμετείχε στα γενετικά πειράματα, κάποτε της είχε πει: ʽʼΕσύ και τα αδέλφια σου σωθήκατε από το θάνατο, επειδή όταν ήταν μικρός ο Μένγκελε, η μητέρα του τον νανούριζε με την ιστορία της Χιονάτης και των 7 νάνων. Ήταν το αγαπημένο του παραμύθι…ʼʼ

Γιάννης Στεφανογιάννης

________________________________________________________________

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα »Χανιώτικα Νέα» στις 22-5-2008
__________________

Πηγή: BlogΘέα PortalV2.1

Posted in Άουσβιτς, ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια »