christianna loupa journey to ithaca

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να'ναι μακρύς ο δρόμος…

  • Νικηφόρος Μανδηλαράς: Να γίνει αναψηλάφηση της δίκης

    Μπείτε και σεις στην ομάδα

  • R.I.P.

  • Γράψτε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε καθημερινά τα νέα του Blog με e-mail.

    Μαζί με 91 ακόμα followers

  • Ταξίδι ανά τον κόσμο αναζητώντας «ξεχασμένους» Έλληνες! godimitris

  • Υγρότοποι της Ελλάδας

  • Ειδήσεις απ’ όλον τον κόσμο

  • Οι απόψεις των αρθρογράφων που δημοσιεύονται σ’ αυτό το Blog δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τις δικές μου.

  • Όλα τα Σχόλια (εφ’ όσον είναι κόσμια) δημοσιεύονται. Αν δείτε ότι το Σχόλιό σας δεν δημοσιεύεται, παρακαλώ ειδοποιήστε με με e-mail.

  • «Με συλλαμβάνουν στο μετρό της Μόσχας. Μα εγώ σωπαίνω και δεν φωνάζω. Μου πέφτουν λίγοι οι Μοσχοβίτες που γεμίζουν τις σκάλες. Δεν μου φτάνουν. Εδώ την κραυγή μου θα την ακούσουν 200, τι θα γίνει όμως με τα 200 εκατομμύρια; Προαισθάνομαι πως θα έρθει κάποτε η μέρα που θα κραυγάσω σ’ αυτά τα 200 εκατομμύρια». Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1918 – 2008)

  • Μετά την Καταστροφή, Σμύρνη – Κατοχή

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Εκδόσεις Ιωλκός. Η μαρτυρία της Ευτέρπης Μαυρουδή - Αμυρά από τη Μικρασία στην Ελλάδα του σήμερα.
  • ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Ιστορικό Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Ιωλκός. Μέσα από τις προσωπικές στιγμές της Αθηνάς Λαμπρινίδου - Φιλιππακοπούλου ξετυλίγεται καρέ - καρέ η τραγική ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα και της μεταπολεμικής Ευρώπης, που ξαναγεννιέται από τις στάχτες της.
  • Εκδόσεις Ιωλκός (Κάντε κλικ στην εικόνα)

    iolkoslogo
  • Έχετε κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία, που νομίζετε ότι μπορεί να γίνει βιβλίο; Αν ναι, επικοινωνήστε μαζί μου. Θα χαρώ να την ακούσω.

  • gossip
  • Η μοναδική Μαρία Κάλλας!

    maria-callas
  • Όχι στην παιδική κακοποίηση!

    child_abuse_sym
  • Αμείλικτη τιμωρία για την παιδική πορνογραφία!

  • Γυναίκα κρεμασμένη για λόγους «ηθικής»από τους Ταλιμπάν στον 21ο αιώνα! Σε ποιον Θεό πιστεύουν άραγε;

    hanging_women_and_girls_in_iran
  • Υιοθετήστε ένα αδέσποτο!

    adespota4
  • Νόμος 1197/1981

    Η κακοποίηση, ο βασανισμός και η δολοφονία ζώου είναι πλημέλλημα και τιμωρείται με φυλάκιση έως 5 μήνες ή χρηματική ποινή από 300 έως 1500 ευρώ ή και με τις δύο ποινές.
  • Χρειάζεται τη γούνα της περισσότερο απ’ ότι εσύ!

    sheneedsherfur6x9_web_small
  • Όχι στο κυνήγι της φώκιας!

    sealhunt2
  • Όχι αλκοόλ και τιμόνι!

  • Φύτεψε κι εσύ ένα δεντράκι!

    Planting trees
  • Όχι στα ναρκωτικά!

    SayNotoDrugs-image
  • Πιείτε κανένα καφεδάκι καλύτερα!

    Drink-Coffee-Posters
  • Πάντα υπάρχει κάποιος πιο μόνος από σένα!

    Vasia3

ΑΛΕΞΑΝΔΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ και ΚΥΠΡΟΣ – του Ανδρέα Παναγιώτου

Posted by christiannaloupa στο Μαΐου 18, 2010

Από το Facebook του δημοσιογράφου Δημήτρη Τζανακάκη
 
 
Η ομιλία του Κύπριου Ανδρέα Παναγιώτου, στις εκδηλώσεις «Παναγούλεια 2010»
Στις 16 Μαϊου 2010 Κυριακή ο Δήμος Αγ. Δημητρίου μαζί με την Ένωση Κυπρίων Ελλάδος (ΕΚΕ) συνδιοργάνωσαν στα πλαίσια των «ΠΑΝΑΓΟΥΛΕΙΩΝ 2010», που κατ’ έτος γιορτάζουν στον τόπο θανάτου του Πρωταγωνιστή και Βάρδου της Αντίστασης, Αλέξανδρου Παναγούλη.
Κύριος ομιλητής της βραδιάς ήταν ο Κύπριος Πολιτικός Ανδρέας Παναγιώτου, παλαιός φίλος και Συναγωνιστής του Αλέξανδρου Παναγούλη στην Κύπρο, και εκ των βασικών συνεργατών του στη δράση της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ κατά τη διάρκεια της ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, ο οποίος στο λόγο του στα «ΠΑΝΑΓΟΥΛΕΙΑ 2010» είπε τα εξής :

Πρώτη Μαΐου 1976, σχεδόν χαράματα, και η είδηση έφτασε σαν αστραπή σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, στον κάθε Έλληνα όπου κι αν βρίσκεται, στον κόσμο ολόκληρο μέχρι την άκρη της οικουμένης.
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης σκοτώθηκε.
Οι καρδιές πάγωσαν, η σκέψη σταμάτησε, κανένας δεν ήθελε να το πιστέψει. Σκληρή όμως η μοίρα, πικρή και η αλήθεια. Το ηρωικό παλικάρι έφυγε, μας αποχαιρέτισε δυστυχώς για πάντα. Το επίμονο παράπονο κι’ ο αβάστακτος πόνος πλημμύριζαν τη ψυχή μας, οι απορίες και τα τόσα ερωτήματα τροφοδοτούσαν το θολό νεφέλωμα των ανεξήγητων μύθων και του θαυμαστού πλέον θρύλου. Η συναίσθηση της μεγάλης απώλειας, η αγωνία της αισθητής απουσίας, αποτύπωναν την έκφραση της συνείδησης για το ξεχωριστό παλικάρι που τόσο πρόωρα και άδικα χάθηκε.
Είναι πραγματικά από τις λίγες και εξαιρετικές εκείνες περιπτώσεις που τέτοια απρόσμενη είδηση, τόσο συντάραξε, τόσο συγκλόνισε και τόσο συγκίνησε, οδηγώντας αυθόρμητα τον καθένα μέχρι και τον πιο απλό ανώνυμο άνθρωπο και ιδιαίτερα τον ανήσυχο νέο, να προσέρχεται ευλαβικά τιμητής και προσκυνητής στο άψυχο σκήνωμα του, κι’ οι επώνυμοι να συνωστίζονται και ανταγωνίζονται πώς να καταστήσουν εμφανή την παρουσία τους, χαρακτηριστικό του αντικρίσματος και εκτοπίσματος της ακτινοβολίας της προσωπικότητας του. Το μυριόστομο σύνθημα και μήνυμα της λαοθάλασσας που τον συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία αποκαλυπτικό και αντάξιο της αγωνιστικής του ταυτότητας.
Ένας στο χώμα – Χιλιάδες στον Αγώνα.
Κι όμως, δυστυχώς, η ιστορία δεν μας χαρίζει εύκολα άλλο Αλέξανδρο Παναγούλη. Γιατί ο Αλέκος ήταν ένας και μοναδικός.

Γνήσιος Έλληνας, αγνός και φλογερός πατριώτης, με βαθειά πίστη και αφοσίωση στις μεγάλες αξίες, τις μεγάλες ιδέες της Λευτεριάς και της Δημοκρατίας, όπως μας τις κληροδότησε η βαριά Ελληνική παράδοση μέσα από τους αιώνες. Π’ αυτό και σε μας τους Έλληνες πέφτει βαριά η ευθύνη απέναντι τους, γιατί εδώ στην Ελλάδα γεννήθηκαν, αυτή είν’ η Πατρίδα τους και από δω ξεκίνησαν και φώτισαν ολόκληρη την πολιτισμένη ανθρωπότητα.
Ανυπότακτος, εκρηκτικός επαναστάτης, αντάξιος της Ελληνικής Λεβεντιάς, όπως μας έρχεται μέσα από τα τόσα φωτεινά παραδείγματα παλικαριάς, ηρωϊσμού και θυσίας, που εμπνέουν και καθοδηγούν τη στάση και τη συμπεριφορά μας στις μεγάλες δοκιμασίες μέσα από τα κρίσιμα αναδιπλώματα της ιστορίας.
Ιδεολόγος και οραματιστής που νοιαζόταν για μια καλύτερη Ελλάδα, ένα καλύτερο αύριο, όπως δήλωνε στην ιστορική του απολογία ενώπιον του Έκτακτου Στρατοδικείου. Μια απολογία που αποκαλύπτει ακριβώς όλο το μεγαλείο της ανωτερότητας του, απέναντι στη μικρότητα των αδίστακτων δυναστών και τυράννων.
Όταν δήλωνε με θάρρος και περηφάνια ότι ανήκει στην Ελληνική Αντίσταση επεξηγώντας τους υψηλούς σκοπούς της. Ότι δεν καθοδηγείται από ταπεινά και ευτελή κίνητρα, ούτε από χρηματισμό και ξενοκίνητες επιδιώξεις, αλλά από συνέπεια και σεβασμό στα ιδεολογικά του πιστεύω, ως πραγματικός Έλληνας.
Όταν απαντούσε στη μομφή της λιποταξίας, τονίζοντας ότι προτιμά τη λιποταξία αντί την προδοσία, όπως οι ίδιοι έπραξαν ως επίορκοι του στρατεύματος και της αποστολής του, αφού το χρησιμοποίησαν για να καταργήσουν διά της βίας τη Δημοκρατία στη χώρα που την γέννησε και να επιβάλουν διά της βίας την καταδυνάστευση της Πατρίδας τους και του λαού της.

Όταν εξηγούσε ότι δεν αποδέχεται τη βία, όταν όμως διά της βίας επιβάλλεται τέτοια κατάσταση, ελλείψει άλλου τρόπου, μόνο διά της βίας ανατρέπεται, επικαλούμενος ακόμη και τον Χρίστο και τον Γκάντι.
Όταν διεκήρυττε ότι δεν θα σκότωνε κάποιο άνθρωπο, αλλά ένα τύραννο.
Με επιστέγασμα εκείνη την εντυπωσιακή και θαρραλέα κατάληξη, που θα μείνει πλέον ως ιστορικό απόφθεγμα για τις επόμενες γενιές, ότι,
Γνωρίζει ποια θα είναι η ποινή που θα του επιβληθεί και αυτή θα ήταν ασφαλώς η ποινή του θανάτου, αλλά δεν υποχωρεί, θεωρώντας ότι «το ωραιότερο κύκνειο άσμα οποιουδήποτε πραγματικού αγωνιστή, είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος παρά ενώπιον μιας τυραννίας» και αυτή τη θέση αποδέχεται.
Ανήσυχος και προβληματισμένος νέος δεν ανέχεται το φασιστικό δικτατορικό καθεστώς που επέβαλαν διά της βίας οι επίορκοι Συνταγματάρχες. Ούτε αντέχει να παραμείνει θεατής. Εγκατέλειψε τη στρατιωτική μονάδα στην οποία υπηρετούσε αναζητώντας ερείσματα για αντίσταση και αγώνα.

Στις 18.6.67, χρησιμοποιώντας το διαβατήριο γνωστού του Κύπριου φοιτητή, καταφεύγει στην Κύπρο, γιατί όπως ο ίδιος εξηγούσε, ήταν το μόνο ελεύθερο κομμάτι του Ελληνισμού και εκεί θα μπορούσε να βρει στηρίγματα και βοήθεια λόγω της πρόσφατης αγωνιστικής της εμπειρίας από τον απελευθερωτικό της αγώνα εναντίον των Άγγλων.
Στην Κύπρο, η είδηση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 στην Ελλάδα χτύπησε σαν κεραυνός στο κεφάλι μας, κορυφώνοντας την αγωνία και τις ανησυχίες της σκληρής δοκιμασίας της μικρής μας Πατρίδας. Για αυτό και ο ξεσηκωμός ήταν άμεσος.
Από την πρώτη μέρα, με πρωτοστάτες κάποιους νέους επιστήμονες, δημοσιογράφους και ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης, κινητοποιηθήκαμε και εκδώσαμε την πρώτη διακήρυξη καταδίκης του
πραξικοπήματος και της δικτατορίας, αξιώνοντας την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα που τη γέννησε. Την επόμενη, 22 Απριλίου, πραγματοποιήσαμε την πρώτη μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, κατά την οποία εκδώσαμε τη δεύτερη αντιδικτατορική διακήρυξη και εκλέξαμε τη γνωστή Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα από διαπρεπείς προσωπικότητες της Κυπριακής κοινωνίας. (Βίας Μαρκίδης, Χρίστος Κατσαμπάς, κα Πετρώνδα, Σόλων Νικήτας, Τάκης Χ” Δημητρίου, ο υποφαινόμενος και Ζήνων Κατσούρης)
Ήταν η πρώτη Επιτροπή που δημιουργήθηκε παγκόσμια, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της αντιδικτατορικής προσπάθειας, καλώντας το λαό σε αντίσταση, αλλά και επαγρύπνηση, προειδοποιώντας για τους κινδύνους και τις συνέπειες που προέκυπταν πλέον για τη Κύπρο.
Την Επιτροπή εκείνη και τους πιστούς συνεργάτες της που με το αξιόλογο έργο και τις δραστηριότητες της κράτησε στους ώμους της την αξιοπρέπεια της μικρής μας Πατρίδας, παρά τις αντίξοες συνθήκες, παλεύοντας καθημερινά με τις απειλές και τις τρομοκρατικές επιθέσεις των κατευθυνόμενων μπράβων της χούντας.
Αποτελεί γεγονός, ότι ο Αλέκος κατά την πρώτη περίοδο άφιξης του στην Κύπρο, άγνωστος ων και ελλείψει σχέσεων και διασυνδέσεων, ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα, αφού κατ’ απαίτηση των ελληνικών αρχών κηρύχθηκε καθηκόντως καταζητούμενο πρόσωπο και αναζητείτο η σύλληψη του. Παρά ταύτα βρέθηκαν και πάλι οι θαρραλέοι εκείνοι που αποδέχτηκαν και ανέλαβαν την ευθύνη της φιλοξενίας, της απόκρυψης και της προστασίας του. (Οικ. Ζόππου, Αντρέας Χρίστοδουλίδης, ο υποφαινόμενος, Τάκης Χ” Δημητρίου, Νίκος Σιαφκάλης).
Αυτό κράτησε μέχρι τέλος Ιανουαρίου 1968, όταν μετά από παρέμβαση των Χ” Δημητρίου και Βάσου Λυσσαρίδη ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έδωσε οδηγίες στον αρμόδιο Υπουργό να του εκδώσει ταξιδιωτικά έγγραφα προς διευκόλυνση της διαφυγής του και ο Υπουργός Εσωτερικών και Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, εξέδωσε και του παρέδωσε στις 27.1.68 διαβατήριο και την επόμενη, 28.1.68, μέρα Κυριακή, επέβλεψε ο ίδιος προσωπικά την ασφαλή αναχώρηση του από την Κύπρο με προορισμό τη Ρώμη μέσω Βυρητού.
Ήμουν παρών στη συνάντηση Παναγούλη – Γιωρκάτζη για τις διευθετήσεις του διαβατηρίου και της φυγής του από την Κύπρο. Παρακολούθησα με προσοχή τη γνωριμία τους, τις αντιδράσεις τους και τις συζητήσεις που έγιναν μεταξύ τους. Γι’ αυτό και είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω, ότι οι απόψεις, οι εκτιμήσεις και ανησυχίες τους κάπου συνέπιπταν. Από τη μια ο Παναγούλης με όλο εκείνο το πάθος εναντίον της θλιβερής κατάστασης του χουντοφασισμού των Συνταγματαρχών, που ντρόπιαζε την Ελλάδα και από την άλλη ο Γιωρκάτζης πλήρως απογοητευμένος από τη στάση και τη συμπεριφορά τους για την Κύπρο. Και πώς να μην ήταν απογοητευμένος με τα όσα έκπληκτοι παρακολουθούσαμε.
Τις εξ Αθηνών ανοιχτές απειλές ότι βρισκόμαστε εκτός εθνικής γραμμής και θα λογοδοτήσουμε; Την ενθάρρυνση των φανατικών και ακραίων αντιμακαριακών στοιχείων που πανηγύριζαν απειλώντας τους πάντες και τα πάντα ότι πλησιάζουν οι μέρες μας; Το φιάσκο των συνομιλιών του Έβρου; Τις αποκρουστικές και προσβλητικές θεωρίες Παπαδόπουλου περί πόρνης για την οποία δεν αξίζει να τσακώνονται οι δυο εραστές της, αφού μπορούν να τη μοιράζονται; Τα γεγονότα της Κοφίνου και την επακόλουθη συμφωνία, με αποκορύφωμα την εθνική ταπείνωση της απόσυρσης της Ελληνικής Μεραρχίας, την οποία θεωρούσε μαχαιριά στα σπλάχνα μας, αφήνοντας την Κύπρο εκτεθειμένη και απροστάτευτη;
Ήταν για μένα ολοφάνερο, ότι λειτούργησε μεταξύ τους μια ζεστή επικοινωνία και συμπάθεια, που ξύπνησε μέσα τους και τη σπίθα της αγωνιστικής φλέβας που τους χαρακτήριζε, αφού ο Γιωρκάτζης έβλεπε μπροστά του άνθρωπο αποφασισμένο, άνθρωπο με περιεχόμενο, ενδιαφέροντα και αναζητήσεις και όχι όπως τον παρουσίαζαν οι πληροφορίες της χούντας. Και δεν έχω αμφιβολία ότι τα αμοιβαία αισθήματα που ξεπήδησαν από αυτή τη συνάντηση και τη γνωριμία, σηματοδότησαν οπωσδήποτε τις μεταγενέστερες εξελίξεις και
τη συνεργασία τους. Είναι αρκετά αποκαλυπτικά τα πιο κάτω, για να αρκεσθώ μόνο σ’ αυτά.

Όταν ο Γιωρκάτζης παρέδιδε στον Παναγούλη, χέρι με χέρι, το διαβατήριο, αφού του ευχήθηκε καλό ταξίδι, τον παρακάλεσε να το επιστρέψει μέσω μου μόλις φτάσει στον προορισμό του, γιατί είναι επίσημο έγγραφο και ο τυχόν εντοπισμός του θα έχει συνέπειες, δημιουργώντας προβλήματα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Και ο Αλέκος αφού τον ευχαρίστησε, του ανάφερε.
«Κύριε Υπουργέ, όπως εσείς υπήρξατε ειλικρινής μαζί μου, έτσι και γω θα είμαι ειλικρινής μαζί σας και σας λέω ότι δεν θα το επιστρέψω, γιατί αυτό για μένα σημαίνει πολλά».
Η αντίδραση και απάντηση του Γιωρκάτζη ήταν απλώς η σιωπή.
Και δεν έμεινε μέχρι εδώ, αλλά προχώρησε υποδεικνύοντας τρόπους για να μη γίνει αντιληπτός και ενδιαφέρθηκε να βρίσκεται και ο ίδιος στο αεροδρόμιο για να επιβλέψει προσωπικά την ασφαλή αναχώρηση του, όπως και έγινε.
Ο Αλέκος μόλις έφτασε στον προορισμό του και κουβέντιασε με τους συνεργάτες του, μου έστειλε αμέσως μήνυμα στο οποίο με ενημέρωνε για την κατάσταση και με καλούσε να μεταβώ επειγόντως στη Ρώμη για συνεννοήσεις, γεγονός που έπραξα.
Εκεί, μετά από πολλούς προβληματισμούς και συζητήσεις, κατελήξαμε στη δημιουργία ένοπλου κινήματος εναντίον της χούντας, ιδρύοντας προς τούτο την Ελληνική Αντίσταση και καθορίζοντας τους τρόπους και τα πλαίσια της ένοπλης δράσης της.
Την προμήθεια οπλισμού και εκπαίδευση στελεχών θα προσπαθούσαμε να εξασφαλίσουμε από την Κύπρο και γι’ αυτό μου ανατέθηκε και ανέλαβα την αποστολή βολιδοσκόπησης του Γιωρκάτζη.

Ομολογώ ότι δεν αντιμετώπισα δυσκολίες, γιατί ο Γιωρκάτζης ένιωθε τόσο απογοητευμένος από τους Συνταγματάρχες που συμφωνούσε ότι θα έπρεπε να απομακρυνθούν, να «ξεκουμπιστούν» όπως χαρακτηριστικά έλεγε, γιατί τους θεωρούσε πλέον απρόβλεπτους και επικίνδυνους. Έτσι ανταποκρίθηκε πρόθυμος και διατεθειμένος να βοηθήσει. Η μόνη του επιφύλαξη ήταν κατά πόσο πρόκειται για σοβαρή προσπάθεια, έχοντας υπόψη ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έγιναν σοβαρές προσπάθειες ένοπλης αντίστασης, πράγμα που συνεννοηθήκαμε να κουβεντιάσει ο ίδιος με τους ηγέτες του κινήματος.
Στο ενημερωτικό μήνυμα που έστειλα στους συναγωνιστές στη Ρώμη, τόνιζα μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα σχετικά.
«Συμφωνεί απόλυτα με σχέδια όπως τα συζητήσαμε εκεί … Απεδέχθη να
βοηθήσει μέσα στα πλαίσια δυνατοτήτων και πλήρους μυστικότητας ……
Διαπίστωση ελλείψεως σοβαρότητας δι’ αντιμετώπισιν καταστάσεως, ανευθυνότης και σύγχισης τον φοβίζουν για πλέον ενεργόν ανάμειξιν. Ενδεχόμενο διαρροής πληροφοριών και αποκαλύψεων δημιουργούν έλλειψιν εμπιστοσύνης. Εξαρτάται από σας να του αποδείξετε το εναντίον. Είναι πολύτιμη πηγή και πρέπει να διαφυλαχθεί με πολλή προσοχή».
Έτσι, από την Κύπρο εξασφαλίσαμε την πιο σημαντική πηγή βοήθειας, από τον ίδιο τον Υπουργό Εσωτερικών και Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, που εθεωρείτο και ο πανίσχυρος άνδρας που κρατούσε στα χέρια του τον έλεγχο της εσωτερικής κατάστασης.
Από εκείνη τη στιγμή τα πράγματα άρχισαν να κινούνται με τέτοια ταχύτητα, που κατά τη γνώμη μου δεν άφηναν τα κατάλληλα περιθώρια για σωστή προετοιμασία.
Στις 8.5.68 πραγματοποιήθηκε η πρώτη μυστική συνάντηση Γιωρκάτζη -Παναγούλη – Νικολαϊδη στο Παρίσι. Επιστρέφοντας μου ανακοίνωσε ότι υποσχέθηκε να βοηθήσει. Τούτο στήριζε στην αποφασιστικότητα του Παναγούλη να αναλάβει την ευθύνη του ένοπλου κινήματος και την πολιτική σοβαρότητα του Νικολαϊδη, μέσω του οποίου όπως μου ανάφερε, όταν θα αλλάξουν τα πράγματα, θα μπορούσαμε να καθιερώσουμε μια πολύ καλή επικοινωνία και συνεργασία. Το ίδιο επανέλαβε και στον υπεύθυνο για την ασφάλεια τους όταν αργότερα ήρθαν στην Κύπρο, λέγοντας του «Πρόσεχε, γιατί μαζί του βρίσκεται και σημαντικό πολιτικό πρόσωπο».
Κατόπιν τούτου ριχτήκαμε όλοι πλέον επί τω έργω, αναλαμβάνοντας ο καθένας το ρόλο και τις ευθύνες του.
Προσωπικά είχα την ευθύνη του Συνδέσμου ή επί το ακριβέστερο του Συντονιστή για τις συνεννοήσεις μεταξύ Λευκωσίας – Ρώμης – Αθήνας. Επίσης την καθοδήγηση της οργάνωσης πυρήνων Νεολαίας στις μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις που ανατέθηκε στον Στάθη Παναγούλη και άρχισα ήδη να στέλλω σχετικές οδηγίες. Άρχισα ακόμη να στέλλω ενημερωτικά φυλλάδια για εκρηκτικά.
Στις 14.5.68 ο Παναγούλης φτάνει στη Ρόδο και από εκεί στις 15 στην Αθήνα, αρχίζοντας τη συγκρότηση της οργάνωσης του Κινήματος, φορτωμένος με όλο το βάρος της ευθύνης αυτής της φιλόδοξης προσπάθειας.
Μεταξύ 20-22 Μαΐου πραγματοποιούνται δύο ακόμη συναντήσεις Παναγούλη – Γιωρκάτζη στην Αθήνα.
Αρχές Ιουνίου μας στέλλουν τον συναγωνιστή Μάριο τον οποίο φιλοξενήσαμε και εκπαιδεύσαμε στην Κύπρο.
Εν τω μεταξύ ο Παναγούλης αντιμετωπίζει δυσκολίες και προβλήματα και γι’ αυτό στις 8.6.68 εγκαταλείπει την Αθήνα και μεταβαίνει στη Ρώμη.
Μας ζητούν να διευθετήσουμε την κάθοδο τους στην Κύπρο για περαιτέρω συνεννοήσεις. Στις 29.6.68 Παναγούλης και Νικολαΐδης καταφθάνουν στη Κύπρο και φροντίζουμε για την ασφαλή παραλαβή και τη φιλοξενία τους υπό την προστασία έμπιστων συνεργατών.

Από τις συζητήσεις που έγιναν, ήταν πια σαφές, ότι στήριζαν πλέον την όλη προσπάθεια στην αποκλειστική βοήθεια και κάλυψη του Γιωρκάτζη, αφού ότι τους υποσχέθηκαν άλλοι από την Ευρώπη έμεινε χωρίς αντίκρυσμα. Ο Γιωρκάτζης τους επιβεβαίωσε και πάλι την προθυμία του να βοηθήσει σε ότι χρειάζονται.
Συζητώντας τους διάφορους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να αποστείλουμε τον απαραίτητο οπλισμό για τις ανάγκες του κινήματος, ο Παναγούλης έριξε και την ιδέα του διπλωματικού σάκκου, στην οποία και επέμενε. Παρά τις επιφυλάξεις μου ο Γιωρκάτζης τελικά συγκατένευσε και γι’ αυτό τους έδωσα και το παραπλανητικό όνομα του παραλήπτη. Όταν αργότερα τον ρώτησα γιατί δέχτηκε, μου έδωσε την εξήγηση του, από την οποία φαινόταν ότι αφού αναμείχτηκε ήταν αποφασισμένος να διακινδυνεύσει τα πάντα.
Ενώ ο Νικολαΐδης έφυγε, ο Παναγούλης παρέμεινε στην Κύπρο μέχρι της 11.7.68 για σύντομη εκπαίδευση και μάλιστα κατά την αναχώρηση του διακινδύνευσε παίρνοντας μαζί του δυο περίστροφα και διάφορα εκρηκτικά.
Στις 17.7.68 ο Παναγούλης φτάνει και πάλι στην Αθήνα.
Τέλος Ιουλίου και αρχές Αυγούστου άρχισε η αποστολή των δεμάτων με το διπλωματικό σάκκο. Ένα κάθε βδομάδα.
Εν τω μεταξύ αρχίσαμε να προγραμματίζουμε τις αποστολές των ποσοτήτων οπλισμού που θα εκάλυπταν τις ανάγκες του Κινήματος στα πλαίσια του σχεδίου και του χρονοδιαγράμματος που θέσαμε.
Η πρώτη μεγάλη αποστολή με το πρώτο φορτίο, από 20 όπλα, ελαφρά αυτόματα, περίστροφα και πιστόλια και μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών, κρυμμένα από ειδικούς στο μερσεντές του Κλεάνθη Ναύτη, θα αναχωρούσαν από την Κύπρο στις 13.8.68 με το πλοίο Αφροδίτη και θα έφταναν στον Πειραιά στις 15.8.68. Προς τούτο έστειλα και το σχετικό μήνυμα, το οποίο ελήφθη.

Όμως την ίδια μέρα μας πρόλαβαν τα γεγονότα και μόλις καταφέραμε να κρατήσουμε το αυτοκίνητο προτού φορτωθεί στο πλοίο, για να την πληρώσει αργότερα ο Πρόξενος μας στην Αθήνα του οποίου ζητήθηκε η ανάκληση επειδή το μερσεντές του ταξίδεψε με το ίδιο πλοίο, χωρίς ο άνθρωπος να έχει ιδέα.
Σε αυτό το σημείο νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω κάποια βασικά πράγματα από χρέος στην ιστορική αλήθεια.
Η απόφαση της δημιουργίας του ένοπλου κινήματος της Ελληνικής Αντίστασης εναντίον της χούντας, δεν λήφθηκε ούτε στην Κύπρο, ούτε στην Ελλάδα, αλλά στη Ρώμη τον Φεβρουάριο του 1968, όπως ανάφερα προηγούμενα, με πρωτοβουλία του Αλέξανδρου Παναγούλη και μικρής ομάδας αξιόλογων συνεργατών του, μεταξύ τούτων και ο υποφαινόμενος (Παναγούλης, Νικολαϊδης, Αργυρόπουλος, Φιλιππακόπουλος, Στάθης, Παναγιώτου).
Θα εβασίζετο σε οργανωμένο σχέδιο με καθορισμένο πλαίσιο ένοπλης δράσης που θα περιλάμβανε.
Δολιοφθορές, ανατινάξεις και καταδρομικές αιφνιδιαστικές επιθέσεις εναντίον επιλεγμένων στόχων και άλλες δυναμικές δραστηριότητες, όπως επίσης εκτελέσεις εναντίον στελεχών της χούντας, σεσημασμένων βασανιστών και γνωστών συνεργατών τους, με επιδίωξη:
Την ενίσχυση των πολιτικών πιέσεων του εξωτερικού και ιδιαίτερα της Ευρώπης, η οποία άρχισε να δυσανασχετεί ελλείψει σοβαρής αντίστασης στο εσωτερικό. Να αποδείξουμε ότι η χούντα δεν είναι άτρωτη. Να προκαλέσουμε κλίμα ανασφάλειας και αμφισβήτησης της χούντας, ακόμη και μεταξύ των ίδιων. Να ενθαρρύνουμε και άλλες δυνάμεις να βγουν δυναμικά στο προσκήνιο. Να προκαλέσουμε τη δυναμική που θα καλλιεργούσε και δημιουργούσε τις κατάλληλες συνθήκες για να βγει άφοβα ο κόσμος στους δρόμους με μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις, μ^ αποκλείοντας ακόμη και την εξέγερση στρατιωτικών μονάδων, με τελικό σκοπό την ανατροπή της χούντας.
Αποκλείσαμε με αυστηρότητα τα τυφλά κτυπήματα με αθώα θύματα.
Θα ξεκινούσαμε πρώτα από την Αθήνα και Πειραιά και θα προχωρούσαμε στη συνέχεια στις άλλες μεγάλες πόλεις και περιοχές της Ελλάδας. Θα προσπαθούσαμε επίσης να οργανώσουμε πυρήνες Νεολαίας στις μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις, που θα αξιοποιούσαμε ανάλογα με τις εξελίξεις.
Η πρώτη φάση θα είχε χρονοδιάγραμμα 6 μηνών, οπότε ανάλογα με τις εξελίξεις θα επανεκτιμούσαμε την κατάσταση.
Τη γενική ευθύνη για την πολιτική αξιοποίηση της δράσης του Κινήματος και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να εξασφαλισθεί από την Ευρώπη είχε ο Ν. Νικολαϊδης με τους συνεργάτες του στη Ρώμη.
Αρχηγός του Κινήματος της Ελληνικής Αντίστασης ήταν ο Αλέξανδρος Παναγούλης και κανένας άλλος, ο οποίος είχε και την ευθύνη αξιολόγησης και επιλογής των στόχων και της προετοιμασίας διεξαγωγής των επιχειρήσεων.
Η έναρξη δράσης του κινήματος θα έπρεπε να ήταν εντυπωσιακή, ώστε να δημιουργήσει την κατάλληλη δυναμική για τη συνέχεια και θα περιλάμβανε σωρεία εκρήξεων εναντίον επιλεγμένων στόχων και αν μπορούσε την εκτέλεση κάποιου στελέχους της χούντας.
Και είναι αυτό ακριβώς το σχέδιο που προσπάθησε και επεχείρησε να εφαρμόσει ο Παναγούλης, συνεπής στις συνεννοήσεις μας, εντοπίζοντας μάλιστα ότι πέραν των εκρήξεων, ο στόχος κατά στελέχους της χούντας μπορούσε να είναι ο ίδιος ο Παπαδόπουλος.
Επομένως η επιχείρηση της 13ης Αυγούστου δεν αποτελούσε ένα μεμονωμένο γεγονός απόπειρας δολοφονίας του Παπαδόπουλου, όπως επεκράτησε να λέγεται, αλλά θα ήταν απλώς η έναρξη του ένοπλου κινήματος της Ελληνικής Αντίστασης με προοπτική να συνεχίσει σύμφωνα με το σχέδιο και το πρόγραμμα. Γι’ αυτό εξ άλλου θα αρχίζαμε να αποστέλλουμε τις ποσότητες οπλισμού, άλλως δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να το πράξουμε.
Όμως, η επιχείρηση απέτυχε, κατά τη γνώμη μου και λόγω απειρίας και λόγω βιασύνης, χωρίς περιθώρια για συνέχεια, με όλα τα γνωστά επακόλουθα και για τον ίδιο τον Αλέκο και τους συνεργάτες του, αλλά και για μας τους συναγωνιστές του στην Κύπρο, που μπήκαμε πλέον ως πρώτοι στόχοι για εκτέλεση στον κατάλογο των κατευθυνόμενων παράνομων οργανώσεων και ομάδων. Ιδιαίτερα για τον Γιωρκάτζη με την απομάκρυνση του από την Κυβέρνηση και την κατάληξη της στιγερής του δολοφονίας, μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατά του Μακαρίου τον Μάρτιο 1970, στην οποία δυστυχώς διέπραξε το σφάλμα να έχει συνδρομή και ο ίδιος, γι’ αυτό και έφυγε στιγματισμένος.
Τόνισα και άλλες φορές επί τούτου. Εξηγήσεις μπορεί να υπάρχουν, όχι όμως και δικαιολογητικό. Γιατί όσα κι αν μεσολάβησαν και δυστυχώς ήσαν πολλά, όσες πικρίες και καχυποψίες κι αν συσσωρεύτηκαν, ότι και να συνέβαινε, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και περιστάσεις, δεν έπρεπε σε καμιά περίπτωση να ενδώσει στην ασφυκτική πολιορκία που του άσκησαν εν όψει της απόπειρας οι πρωταγωνιστές της ως εντολοδόχοι των εμπνευστών της για να εμπλέξουν σε αυτή και τον ίδιο, με την ψευδαίσθηση ότι θα του τη χάριζαν, ενώ αυτοί αδίστακτοι όπως ήταν προχώρησαν αμέσως στην άγρια δολοφονία του, χωρίς μάλιστα έκτοτε να λογοδοτήσουν.
Πέρα όμως απ’ αυτό, είναι γενικά παραδεκτό, ότι η απομάκρυνση του από την Κυβέρνηση και το περιβάλλον της εξουσίας κατ’ απαίτηση της χούντας και τα εκβιαστικά τελεσίγραφα, είχε και γενικότερες επιπτώσεις, γιατί έφυγε πλέον από τη μέση ο ισχυρός κρίκος που κρατούσε τον έλεγχο της εσωτερικής κατάστασης, με αποτέλεσμα η χούντα να προχωρεί ακάθεκτη στην άλωση του εσωτερικού μετώπου, οι κατευθυνόμενες παράνομες οργανώσεις και ομάδες να οργιάζουν με τις εγκληματικές τους δραστηριότητες και η εσωτερική κατάσταση να μη διαθέτει τη συνοχή και ενότητα των δυνάμεων και παραγόντων εκείνων που αποτελούσαν την ασπίδα προστασίας έναντι των κινδύνων που παραμόνευαν. Και αυτό ήταν ευθύνη και μεγάλη αποτυχία του νέου περιβάλλοντος εξουσίες που προέκυψε.
Θα πρέπει ασφαλώς να γίνεται κατανοητό, ότι η αποτυχία της επιχείρησης, δεν μπορεί να μειώσει, ούτε την αξία και τη σημασία της προσπάθειας, ούτε και τον ίδιο τον Αλέκο. Γιατί και μόνο η απόφαση ανάληψης της ευθύνης του ένοπλου κινήματος και της διενέργειας τέτοιας επιχείρησης, διακινδυνεύοντας τα πάντα, είναι αρκετά για να καταδείξουν το μέγεθος της δύναμης που χρειάζεται, του θάρρους και της τόλμης, της παλικαριάς και αποφασιστικότητας. Και ο Αλέξανδρος Παναγούλης τα είχε αυτά μέσα του, γι’ αυτό τόλμησε και μάλιστα επιλέγοντας από την αρχή την αναμέτρηση του με τον ίδιο τον αρχηγό της χούντας, τον ηγέτη της δικτατορίας, γεγονός που έδινε ευρύτερη διάσταση στην επιχείρηση λόγω της σημασίας του στόχου και του συμβολισμού της. Εξ άλλου τέτοιες ριψοκίνδυνες προσπάθειες έχουν πάντα και το ρίσκο της αποτυχίας, όσο πεπειραμένος κι αν είναι ο μαχητής τους.
Κι όμως ο Παναγούλης δεν σταμάτησε μέχρι εδώ. Επιστρατεύοντας τα μεγάλα ψυχικά αποθέματα δύναμης που έκρυβε μέσα του, τέντωσε και πάλι το ανάστημα του για μια νέα αρχή, καινούργιο ξεκίνημα αντίστασης και αγώνα με τη δική του προσωπική σφραγίδα και τον μοναχικό του τρόπο.
Μέσα από τα φρικτά βασανιστήρια, τη δίκη και την ιστορική του απολογία, την καταδίκη του σε θάνατο, τα διατάγματα εκτέλεσης του και την άρνηση του να ζητήσει χάρη, τις απεργίες πείνας και τις δραπετεύσεις του, τροφοδοτώντας το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Και μέσα από όλο αυτό το μαρτύριο μας αποκάλυψε και μια άλλη ενδιαφέρουσα πτυχή των χαρισμάτων του, την καθαρά πνευματική και συναισθηματική με την εξαίρετη ποίηση που μας χάρισε.
Δεν θα ήταν ίσως υπερβολή να πούμε, ότι από την σύλληψη του και ύστερα, ο αντιδικτατορικός αγώνας, με εξαίρεση τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, διεξαγόταν στο όνομα του.
Γι’ αυτό και δίκαια χαρακτηρίστηκε και καταξιώθηκε στη συνείδηση των ανθρώπων ως σύμβολο Αντίστασης καιΔημοκρατίας.

Ανάφερε μεταξύ άλλων στην απολογία του. «Δεν έχει σημασία ότι εμείς αποτύχαμεν. Άλλοι έρχονται μετά από εμάς. Θα ανατραπεί η κατάσταση διά της βίας. Άλλη οδός δεν υπάρχει. Ο αγών χρειάζεται προσπάθειας».
Δυστυχώς, όμως, μετά τον Παναγούλη δεν βρέθηκαν άλλοι θαρραλέοι να αποτολμήσουν την ένοπλη αναμέτρηση με την χούντα, μέχρι που τελικά η Κύπρος υπήρξε και πάλι το τραγικό θύμα, πληρώνοντας το ακριβό τίμημα.
Με τις καταραμένες και εφιαλτικές αποφράδες εκείνες μέρες του Ιουλίου του 1974, με το εγκληματικό και προδοτικό χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο, που άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στην Τούρκικη εισβολή και κατοχή. Ένα αποτρόπαιο ιστορικό έγκλημα με το οποίο σήμαινε και το τέλος της επαίσχυντης δικτατορίας και την πτώση της χούντας, με την αυτοδιάλυση και εξαφάνιση της, κάτω από το βάρος της ενοχής της Κυπριακής τραγωδίας.
Τη στιγμή που ο Ελληνικός λαός πανηγύριζε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η Κύπρος μετρούσε τις πληγές της για τη μεγάλη εθνική συμφορά και την απερίγραπτη ανθρώπινη τραγωδία.
Η μισή Πατρίδα υπόδουλη, ο μισός πληθυσμός πρόσφυγες, το κάθε σπίτι μαυροφορεμένο, για να κλαίει ακόμη το νεκρό του, να αναζητά τον αγνοούμενο και να ανησυχεί για τον εγκλωβισμένο. Και το χειρότερο η επιβίωση μας στην ίδια μας την Πατρίδα μπήκε κάτω από σοβαρή αμφισβήτηση και ο κίνδυνος του ολοκληρωτικού αφανισμού πλανάται καθημερινά στις σκέψεις μας και τα βλέμματα των παιδιών μας.
Ότι καταφέραμε να κτίσουμε με τόσους αγώνες και θυσίες, χάθηκαν σε μια στιγμή, τα πήρε μαζί της η θλιβερή εφτάχρονη δικτατορία των Συνταγματαρχών, εξανεμίζοντας τόσες δυνατότητες και προοπτικές, τόσα όνειρα κι ελπίδες. Και η ευθύνη μας βαρύνει ως λαό και ως Έθνος.

Και ενώ ακόμη οι πληγές αιμορραγούσαν από το δράμα της εθνικής συμφοράς και του ανθρώπινου πόνου, χάσαμε δυστυχώς τόσο νωρίς και τον Αλέκο, τον οποίο ώριμο και δυναμικό πλέον πολιτευτή, προορίζαμε ως εκφραστή των Κυπριακών θέσεων και διεκδικήσεων στον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο.
Φίλε Αλέκο, όπου κι αν βρίσκεσαι, απ’ όπου κι’ αν μας παρακολουθείς, μη παραλείπεις να μας στέλλεις τις ευχές και τις ευλογίες σου για καλύτερες μέρες, γιατί τις έχουμε τόση ανάγκη σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές της σκληρής μας δοκιμασίας, για να παίρνουμε λίγο κουράγιο, δύναμη και θάρρος, πίστη, ελπίδα.
Με τους συναγωνιστικούς μας χαιρετισμούς.
Αιωνία σου η Μνήμη.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΑΠΩΤΟΥ
ΠΑΝΑΓΟΥΛΕΙΑ 2010

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: