christianna loupa journey to ithaca

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να'ναι μακρύς ο δρόμος…

  • Νικηφόρος Μανδηλαράς: Να γίνει αναψηλάφηση της δίκης

    Μπείτε και σεις στην ομάδα

  • R.I.P.

  • Γράψτε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε καθημερινά τα νέα του Blog με e-mail.

    Μαζί με 90 ακόμα followers

  • Ταξίδι ανά τον κόσμο αναζητώντας «ξεχασμένους» Έλληνες! godimitris

  • Υγρότοποι της Ελλάδας

  • Ειδήσεις απ’ όλον τον κόσμο

  • Οι απόψεις των αρθρογράφων που δημοσιεύονται σ’ αυτό το Blog δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τις δικές μου.

  • Όλα τα Σχόλια (εφ’ όσον είναι κόσμια) δημοσιεύονται. Αν δείτε ότι το Σχόλιό σας δεν δημοσιεύεται, παρακαλώ ειδοποιήστε με με e-mail.

  • «Με συλλαμβάνουν στο μετρό της Μόσχας. Μα εγώ σωπαίνω και δεν φωνάζω. Μου πέφτουν λίγοι οι Μοσχοβίτες που γεμίζουν τις σκάλες. Δεν μου φτάνουν. Εδώ την κραυγή μου θα την ακούσουν 200, τι θα γίνει όμως με τα 200 εκατομμύρια; Προαισθάνομαι πως θα έρθει κάποτε η μέρα που θα κραυγάσω σ’ αυτά τα 200 εκατομμύρια». Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1918 – 2008)

  • Μετά την Καταστροφή, Σμύρνη – Κατοχή

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Εκδόσεις Ιωλκός. Η μαρτυρία της Ευτέρπης Μαυρουδή - Αμυρά από τη Μικρασία στην Ελλάδα του σήμερα.
  • ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Ιστορικό Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Ιωλκός. Μέσα από τις προσωπικές στιγμές της Αθηνάς Λαμπρινίδου - Φιλιππακοπούλου ξετυλίγεται καρέ - καρέ η τραγική ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα και της μεταπολεμικής Ευρώπης, που ξαναγεννιέται από τις στάχτες της.
  • Εκδόσεις Ιωλκός (Κάντε κλικ στην εικόνα)

    iolkoslogo
  • Έχετε κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία, που νομίζετε ότι μπορεί να γίνει βιβλίο; Αν ναι, επικοινωνήστε μαζί μου. Θα χαρώ να την ακούσω.

  • gossip
  • Η μοναδική Μαρία Κάλλας!

    maria-callas
  • Όχι στην παιδική κακοποίηση!

    child_abuse_sym
  • Αμείλικτη τιμωρία για την παιδική πορνογραφία!

  • Γυναίκα κρεμασμένη για λόγους «ηθικής»από τους Ταλιμπάν στον 21ο αιώνα! Σε ποιον Θεό πιστεύουν άραγε;

    hanging_women_and_girls_in_iran
  • Υιοθετήστε ένα αδέσποτο!

    adespota4
  • Νόμος 1197/1981

    Η κακοποίηση, ο βασανισμός και η δολοφονία ζώου είναι πλημέλλημα και τιμωρείται με φυλάκιση έως 5 μήνες ή χρηματική ποινή από 300 έως 1500 ευρώ ή και με τις δύο ποινές.
  • Χρειάζεται τη γούνα της περισσότερο απ’ ότι εσύ!

    sheneedsherfur6x9_web_small
  • Όχι στο κυνήγι της φώκιας!

    sealhunt2
  • Όχι αλκοόλ και τιμόνι!

  • Φύτεψε κι εσύ ένα δεντράκι!

    Planting trees
  • Όχι στα ναρκωτικά!

    SayNotoDrugs-image
  • Πιείτε κανένα καφεδάκι καλύτερα!

    Drink-Coffee-Posters
  • Πάντα υπάρχει κάποιος πιο μόνος από σένα!

    Vasia3

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ/CINEMA

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ του Ζαν Κοκτό 

από 20-5-2010, στο ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER (Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101) τηλ. 2108215469, 2108222702, 21.30/23.45 από την New Star

image

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ
ORPHEE / ORPHEUS

του Ζαν Κοκτό
με τους Ζαν Μαρέ, Φρανσουά ΠεριέΜαρία Κασάρες, Μαρία Ντέα, Ανρί Κρεμιέ

[1950 επανέκδοση]

Υπόθεση: Ένας ποιητής του 18ου αιώνα ταξιδεύει στο χρόνο αναζητώντας την θεία επιφοίτηση.

Σε μια μυστηριώδη χώρα συναντά συμβολικούς χαρακτήρες όπως ο Οιδίποδας, η Ευρυδίκη και ο Ορφέας οι οποίοι επιφέρουν το θάνατο και την ανάστασή του. Ο Cocteau επέστρεψε με αυτή την ταινία στην κινηματογραφία για να δώσει ένα τέλος στην καριέρα του. «Με ύστερη γνώση», γράφει το 1961, «μπορώ να δω ότι η ταινία δεν είναι ακριβώς ταινία, αλλά κάτι που μου προσέφερε τα μόνα μέσα για να εκφράσω τα πράγματα που κουβαλάω μέσα μου».

image

Στη «Διαθήκη του Ορφέα», ο Cocteau παίζει τον εαυτό του, χωρίς να κρύβεται πλέον πίσω από φανταστικούς χαρακτήρες, ως ταξιδευτής που τριγυρίζει σε ένα τόπο συντεθειμένο από τις προηγούμενες δουλειές του. Στον πραγματικό κόσμο ο δημιουργός συχνά «έχανε τον εαυτό του» μέσα στο δικό του φανταστικό κόσμο, για παράδειγμα όταν έπαιρνε όπιο ή βρισκόταν στο κινηματογραφικό πλατό. Κατά τη διάρκεια της ταινίας «Η πεντάμορφη και το τέρας» έγραψε: «Ζω σ’ έναν άλλο κόσμο, ένα κόσμο όπου ο χρόνος και ο χώρος είναι ολοκληρωτικά δικοί μου. Τώρα ζω χωρίς εφημερίδες, γράμματα, τηλεγραφήματα, χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο».
Ο χαρακτήρας του Cocteau στην ταινία κυριολεκτικά χάνει τον εαυτό του μέσα στο δικό του μυθικό κόσμο. Η δράση ξεκινάει σε ένα κινηματογραφικό σετ, αποκαλύπτοντας από την πρώτη στιγμή τη μεταφυσική ταυτότητα της ταινίας. Επόμενες σκηνές διαδραματίζονται είτε σε τοποθεσίες από τον «Ορφέα και Ευρυδίκη» και σε άλλες τυπικές για τον Cocteau τοποθεσίες, είτε σε πραγματικές τοποθεσίες οι οποίες συνδέονται με κάποιο τρόπο με τη ζωή του δημιουργού. Χαρακτήρες από τον «Ορφέα» κάνουν guest εμφανίσεις, καθώς και προσωπικοί φίλοι του σκηνοθέτη. Η ταινία καταλήγει σε ένα σκηνικό «ανάκρισης», στην ίδια τοποθεσία με τον «Ορφέα». Αυτή τη φορά ωστόσο οι δικαστές εστιάζουν στον Cocteau και όχι στον Ορφέα. Το αποτέλεσμα θυμίζει πολλές συνεντεύξεις που είχε παραχωρήσει ο δημιουργός μέσα στις δεκαετίες που διήρκησε η καριέρα του, αλλά αυτή τη φορά είναι ο ίδιος που θέτει και τις ερωτήσεις. Με ειλικρίνεια και απλότητα τοποθετεί τον εαυτό του στη θέση του κατηγορούμενου για αθωότητα και δηλώνει ένοχος. Μια υπενθύμιση ότι παρόλη την επιτυχία του ως κινηματογραφιστής , ο Cocteau ήταν πάνω από όλα άνθρωπος των γραμμάτων. Επίσης  μια αναφορά στην πλειονότητα της δουλειάς του που δεν είναι πρώτιστα για την ρομαντική αγάπη, το θάνατο και την αναγέννηση, το χώρο και το χρόνο, αλλά για τον ίδιο τον Cocteau. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την «Διαθήκη του Cocteau» και όχι του Ορφέα.
Μη έχοντας άλλους οικονομικούς πόρους, ο Cocteau κατάφερε να τελειώσει την ταινία, που αποτελεί και το κύκνειο κινηματογραφικό του άσμα, με τα χρήματα που κέρδισε ως έπαθλο ο Truffaut για την ταινία του «Τα 400 χτυπήματα» το 1959.
Όλοι γνωρίζουμε το μύθο του Ορφέα που για να επαναφέρει στη ζωή την Ευρυδίκη, έφτασε στον Κάτω Κόσμο και κατάφερε να επιστρέψει δυστυχώς χωρίς την αγαπημένη του. Ο Cocteau έχει επηρεαστεί καθοριστικά από το μύθο αυτό και όλες οι εκφάνσεις της τέχνης του (ζωγραφική, γλυπτική, θέατρο, κινηματογράφος) μαρτυρούν αυτή του τη λατρεία, με αποκορύφωμα την αυτοβιογραφική του ταινία “Η διαθήκη του Ορφέα”

image

Ο Cocteau μεταχειρίστηκε τον κινηματογράφο για να επικοινωνήσει με τους άλλους: «Οι ταινίες ήταν για μένα αληθινοί πρεσβευτές, αφού οι εικόνες μιλούν για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάζουν. Και το να μεταφράσεις έναν ποιητή είναι αδύνατο. […] Οι ταινίες που έκανα… εισχωρούν αργά μέσα στα πνεύματα, πολύ αργά».
Η σουρεαλιστική αυτή ταινία αποτελεί την περίληψη σε εικόνες της ζωής του ποιητή. Όλα τα στοιχεία της ζωής του Cocteau βρίσκονται σ’ αυτή την εικονική διαθήκη. Πολλοί διάσημοι φίλοι του (Picasso, Yul Brynner, Jean Marais, Charles Aznavour) ερμηνεύουν τους διάφορους ρόλους. Η ταινία, λόγω του έντονα προσωπικού της χαρακτήρα δεν γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, ο Francois Truffaut όμως την υποστηρίζει και χαρακτηρίζει τον Cocteau «πρόδρομο του νέου κύματος στον κινηματογράφο».

Στη Διαθήκη του Ορφέα ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο Κοκτώ, ο οποίος ταξιδεύει με κάθε ποιητική ελευθερία στους χώρους και τα χρόνια που έζησε. Κατά το ταξίδι αυτό ξετυλίγονται  όλες οι αναμνήσεις του ποιητή. Στο τέλος οδηγείται μπροστά σ’ ένα δικαστήριο , του οποίου προεδρεύει η πριγκίπισσα-θάνατος. Εκεί κατηγορείται για δύο εγκλήματα: την αθωότητα και το πείσμα του να εισχωρεί σ’ έναν κόσμο που δεν του ανήκει, τον κόσμο των νεκρών, δηλαδή της ποίησης. Η ετυμηγορία είναι σκληρή. Καταδικάζεται να ζήσει, και έτσι να συνεχίσει να υφίσταται δοκιμασίες.

Ο Cocteau για τη «ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ»

«Οι καθρέφτες καλά θα έκαναν να σκέπτονταν προτού επιστρέψουν τα είδωλα».
«..Εργάστηκα τριάντα χρόνια για να φτιάξω μια ταινία στην οποία οργανώνω τις πράξεις όπως ένας άλλος οργανώνει τις λέξεις για να φτιάξει ένα ποίημα».

«Είναι προνόμιο του κινηματογράφου να μπορεί να επιτρέπει σε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων να ονειρεύονται το ίδιο όνειρο και επιπλέον να μας δείχνει τις οπτικές παραισθήσεις της μη πραγματικότητας με την αυστηρότητα του ρεαλισμού.  Εν ολίγοις, είναι ένα αξιοθαύμαστο όχημα για την ποίηση. Η ταινία μου δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια παράσταση στριπτίζ , αποτελούμενη από μετακινήσεις του κορμιού μου σιγά σιγά μέχρι να αποκαλυφθεί η ψυχή μου τελείως γυμνή.  Γιατί υπάρχει ένα σημαντικό κοινό που ενδιαφέρεται για τον κόσμο των σκιών, που πεινάει για το πιο-πραγματικό-από-την-πραγματικότητα, το οποίο μια μέρα θα γίνει το σημάδι των καιρών μας. Αυτή είναι η κληρονομιά του ποιητή στις διαδοχικές γενιές των ανθρώπων που τον υποστήριξαν».

«Όσο πιο πολύ αγγίζουμε το μυστήριο, τόσο πιο πολύ έχει σημα σία να είμαστε ρεαλιστές».
«Η ταινία αυτή έχει θέμα τον τρόπο με τον οποίο η ζωή αναλαμβάνει να τροφοδοτεί το όνειρο. Άλλωστε η δική μου ζωή πρέ πει να αντανακλάται και να σηματογραφείται δίχως εγώ να το κάνω επίτηδες. Ούτε αρχή, ούτε τέλος, μόνο μια ψυχή».

image

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ είναι μια ταινία ποιητή.

{..}Η εμπορική εκμετάλλευση του Ορφέα δεν απέφερε τα ποθούμενα κέρδη κι έτσι οι παραγωγοί γυρνούν την πλάτη στον Κοκτώ, ο οποίος θα αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες προκειμένου να γυρίσει την τελευταία του ταινία το 1959. Ο Φρανσουά Τρυφώ θα του παραχωρήσει το χρηματικό βραβείο που μόλις είχε πάρει για τα «Τετρακόσια χτυπήματα», προκειμένου ο Κοκτώ, τον οποίο θαυμάζει, να μπορέσει να κάνει την ταινία του. Άλλοι τρεις φίλοι του, ανάμεσα τους κι ο Γιουλ Μπρύνερ, θα τον βοηθήσουν να βρει χρήματα για τη «Διαθήκη τον Ορφέα». Αυτά τα μικρά περιστατικά αποδεικνύουν σε ποιο βαθμό ο Κοκτώ αναγνωρίστηκε και αγαπήθη κε από εκείνους που πραγματικά τον καταλάβαιναν.
Για τη «Διαθήκη τον Ορφέα» ο Κοκτώ ξαναβρίσκει την ελευθερία που είχε στο «Αίμα του ποιητή». Αν την πρώτη φορά ο Ποιητής ήταν ο Ενρίκ Ριβερό, τώρα ο Κοκτώ παίζει το δικό του προσωπικό ρόλο στη Διαθήκη, έργο δυσνόητο για όποι ον δεν γνωρίζει τα αγαπημένα θέματα του ποιητή.
Ακολουθεί την ίδια μέθοδο με το «Αίμα ενός ποιητή», αυτή του ονείρου, δίχως όμως να γίνεται και η περιγραφή του: «Η ταινία αυτή έχει θέμα τον τρόπο με τον οποίο η ζωή αναλαμβάνει να τροφοδοτεί το όνειρο. Άλλωστε η δική μου ζωή πρέ πει να αντανακλάται και να σηματογραφείται δίχως εγώ να το κάνω επίτηδες. Ούτε αρχή, ούτε τέλος, μόνο μια ψυχή».
Κατά τη διάρκεια αυτής της τελευταίας περιπλάνησης ο ποιητής της «Διαθήκης του Ορφέα» πηγαίνει σ’ ένα ραντεβού με τον άλλο κόσμο. Στην πορεία συναντά τα πρόσωπα των παλιότερων έργων του: θεατρικά έργα, ταινίες, ζωγραφιές κ.λπ.· τους φίλους του Σαρλ Αζναβούρ, Γιουλ Μπρύνερ, τον Πικάσο και τη σύζυγο του, τον ταυρομάχο Λουίς Μιγκέλ Ντομινγκίν και την ηθοποιό Λουτσία Μποζέ.
Διασταυρώνεται πολλές φορές με την ποίηση του- πιάνεται στα δίχτυα του «χωροχρόνου» για να τα μπερδέψει περισσότερο- ξεφεύγει από τις δυνάμεις της τάξης ενός κόσμου με τον οποίο, όπως δηλώνει ο Σεζέστ, «δεν έχει καμιά σχέση» και στον οποίο ο ποιητής μπορεί να ζήσει μόνο παράνομα με πλαστά χαρτιά. Δια κρίνει το alter ego του, που του μοιάζει πιθαμή προς πιθαμή, και προσποιείται πως δεν το βλέπει. Ακολουθεί τον Σεζέστ-Εντουάρ Ντερμίτ, το αληθινό alter ego του σε πνευματικό επίπεδο.
Εκείνος, ο αιώνια κατηγορούμενος, συμφωνεί να απαντήσει στους δικαστές του, οι οποίοι τον κηρύσσουν ένοχο αθωότητας και τον καταδικάζουν να ζήσει, αλλά οι θεοί, με τη μορφή της Αθηνάς, καθώς δεν του έχουν εμπιστοσύνη, διαπερ νούν το σώμα του με το δόρυ, προκαλώντας έτσι έναν νέο θάνατο του ποιητή, ο οποίος προφέρει αυτά τα λόγια: «Προσποιηθείτε πως κλαίτε, φίλοι μου, αφού οι ποιητές διαρκώς προσποιούνται πως είναι νεκροί».
Μόνο ο Κοκτώ θα τολμούσε να κάνει μια τέτοια ταινία. Δεν παίζει κάποιο ρό λο, είναι ο ίδιος ο εαυτός του, με μια γραφή ζωντανή και οξυμένη. Έτσι, ο Ζακ Ριβέτ θα γράψει: «Η Διαθήκη τον Ορφέα είναι μια ταινία ποιητή… Τι είναι η ποί ηση… Αυτό που είναι πάντα της μόδας, αυτό που δεν δένεται με καμία μόδα, με κανένα ύφος, αλλά με μια φτώχεια που έχει μετατραπεί σε πλούτο, με μια κατά σταση όπου εκείνος που κουτσαίνει χορεύει- δηλαδή, με μια λέξη, μια ευτυχής ένδεια. Ο ποιητής πρώτα απ’ όλα οφείλει να επινοήσει ξανά την απλότητα, το ρεαλισμό, και ο Κοκτώ επινοεί εκ νέου το ντοκιμαντέρ…»
«Χρησιμοποίησα την ταινία ως φορέα ποίησης για να δείξω πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια. Αν διηγηθώ πως ένας άνθρωπος μπαίνει σ’ έναν καθρέφτη, θα σηκώσετε τους ώμους, αν όμως σας το δείξω{..}

Camerastylo online

http://camerastyloonline.wordpress.com/2010/05/20/orpheus-apo-20-5-2010-trianon-filmcenter/

  

_________________________________________

«Greenberg » «Δεν σκέφτομαι, άρα υπάρχω» – Η νέα ταινία του Noah Baumbach

 

Από CINEMA NEWS.GR

http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=7110

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

» Ben Stiller  bio
» Rhys Ifans
» Jennifer Jason Leigh
» Greta Gerwig
» Chris Messina

» Noah BaumbachΔΙΑΡΚΕΙΑ» 107 λεπτάΠΡΕΜΙΕΡΑ» 15-04-10 ΔΙΑΝΟΜΗ» OdeonLINKS» Επίσημο Site» Imdb ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ» Θανάσης Γεντίμης

Η Florence (Greta Gerwig) είναι μια νεαρή φιλόδοξη τραγουδίστρια που προσπαθεί να βρει τη θέση της στον κόσμο και το δρόμο προς την επιτυχία.

 Εργάζεται ως προσωπική βοηθός στην οικογένεια Greenberg. Όταν ο Phillip Greenberg (Chris Messina) αναχωρεί για ένα μεγάλο ταξίδι με την σύζυγο του και τα παιδιά του, η Florence επισκέπτεται το σπίτι για να επιβλέπει τον σκύλο της οικογένειας αλλά και να ρίχνει μια ματιά στον Roger (Ben Stiller), αδερφό του Phillip, που βρίσκεται στο Λος Αντζελες για να προσέχει το σπίτι. Εργένης γύρω στα σαράντα, ο Roger είναι ευφυής, σαρκαστικός και, όπως και η Florence, ένα είδος χαμένης ψυχής. Σύντομα όμως μια εκκεντρική και απροσδόκητα σημαντική σχέση αναπτύσσεται ανάμεσα τους.

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Noah Baumbach επιστρέφει με ένα ακόμα ενδιαφέρον σενάριο, όπου η πόλη του Λος Αντζελες παίζει το δικό της ρόλο. Ο διευθυντής φωτογραφίας Χάρης Σαβίδης καταφέρνει να δώσει μέσα από τα εκτεταμένα εξωτερικά γυρίσματα μια ξεχωριστή όψη της πόλης.

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
ΓΛΥΦΑΔΑ /ΑΙΘ. 2ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ & ΖΕΠΟΥ 14 ΓΛΥΦΑΔΑΑΤΛΑΝΤΙΣ /ΑΙΘ. 2Λ. ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ 245 ΔΑΦΝΗCINERAMA

ΑΓ.ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30 Π. ΦΑΛΗΡΟ

ODEON COSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ /ΑΙΘ. 7

Λ. ΚΗΦΙΣΙΑΣ 73 ΜΑΡΟΥΣΙ

ODEON ΟΠΕΡΑ /ΑΙΘ. 2

ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 57 ΑΘΗΝΑ

ODEON STARCITY /ΑΙΘ. 7

ΛΕΩΦ.ΣΥΓΓΡΟΥ 111 & ΛΕΟΝΤΙΟΥ Ν. ΚΟΣΜΟΣ

ΤΡΙΑΝΟΝ

ΚΟΔΡΙΓΚΤΩΝΟΣ & ΠΑΤΗΣΙΩΝ 101 ΑΘΗΝΑ

ΔΑΝΑΟΣ /ΑΙΘ. 2

Λ. ΚΗΦΙΣΙΑΣ 109 ΑΘΗΝΑ

 

________________________________

«OCEANS» – Εξαιρετικό Ντοκιμαντέρ των Ζακ Περίν, Ζακ Κλουζό

 

http://evdomos.wordpress.com/

OCEANS

15/04/2010

by ΕΒΔΟΜΗ ΤΕΧΝΗ

Οι δημιουργοί της ταινίας OCEANS θέλησαν να «κολυμπήσουν» σαν ψάρια,

 

ανάμεσα σε άλλα ψάρια, είτε κινηματογραφώντας με ταχύτητα 10 κόμβους την ώρα σε μια περιοχή αλίευσης τόνου, είτε ακολουθώντας τα ακροβατικά των δελφινιών, είτε πηγαίνοντας πλάι με πλάι στο πτερύγιο ενός λευκού καρχαρία… Μετά τα Ταξιδιάρικα Πουλιά, ο Ζακ Περίν και ο Ζακ Κλουζό έχοντας στη διάθεσή τους πρωτοποριακές μεθόδους κινηματογράφησης, μας οδηγούν στην καρδιά των ωκεανών για να ανακαλύψουμε άγνωστα ή γνωστά θαλάσσια πλάσματα. Το OCEANS αναρωτιέται για τις επιπτώσεις του ανθρώπινου αποτυπώματος στην άγρια πανίδα και απαντά στο ερώτημα “Ωκεανός; Ποιος είναι ο Ωκεανός;” μέσα από εικόνες και συναισθήματα.

OCEANS –ΓΑΛΛΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΜΟΝΑΚΟ-2009-103′

Ντοκιμαντέρ των Ζακ Περίν, Ζακ Κλουζό

Ιστοσελίδα: http://www.oceans-lefilm.com/

Διανομή: Village Films

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ζακ Περίν – Σκηνοθέτης και Παραγωγός

Ο άνθρωπος άρχισε σταδιακά τις επιχειρήσεις του στη θάλασσα. Οι ανακαλύψεις του τον οδήγησαν σε πολλές κατακτήσεις. Ταξιδεύοντας πάνω από την επιφάνεια ενός μυστηριώδη κόσμου, δεν μπορούσε να φανταστεί τον ατελείωτο πλούτο και την ποικιλία που έκρυβε. Αν και τα μυστικά του ωκεανού πάντα γοήτευαν τους εξερευνητές, άνοιξαν το δρόμο και για τις άπληστες επιθυμίες τους. Πότε στο παρελθόν δεν έγιναν τόσες ανακαλύψεις, αλλά και ποτέ δεν σημειώθηκαν τόσες επιθέσεις σε αυτό το οικοσύστημα.
Παρόλα αυτά, η θάλασσα είναι ακόμα μία ανεξερεύνητη περιοχή. Τα λιμάνια του ωκεανού είναι ακόμα ανοιχτά σε νέες εξερευνήσεις. Η θάλασσα, τα καράβια και τα ψάρια είναι βασικά θέματα στις ζωγραφιές των παιδιών. Η φυσική εξέλιξη των ειδών που είναι «κρυμμένη» στη θάλασσα είναι μία θαυμάσια ζωντανή ιστορία… Το OCEANS δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ, αλλά μία όπερα για την άγρια ζωή των θαλασσών.
Ο διευθυντής υποβρύχιας φωτογραφίας, και ο κάθε καμεραμάν του OCEANS είχαν τη δική τους συνεισφορά στη «μουσική» της ταινίας, θέλοντας να «γράψουν» έναν ύμνο για τη θάλασσα.

Ζακ Κλουζό – Σκηνοθέτης

“Ο Ωκεανός! Τι είναι ο Ωκεανός;” αναρωτιέται ένα παιδί στην αρχή της ταινίας. Προκειμένου να του απαντήσουμε, ας αφήσουμε κατά μέρους τα στοιχεία, τις αναλύσεις και τiς εξηγήσεις. Στην προσπάθεια μας να αφηγηθούμε την ιστορία των ωκεανών, προσπαθήσαμε να ανοίξουμε πόρτες που δεν είχαν σχέση με τη στατιστική. Προσπαθήσαμε να πούμε μία φανταστική και μαγική ιστορία, να μιλήσουμε για τα θαύματα του μικρόκοσμου των κοραλλιογενών υφάλων, τον ηρωισμό των δελφινιών σε όλο του το μεγαλείο, τους χαριτωμένους χορούς της κυρτόραχης φάλαινας (Humpback Whale -Megaptera novaeangliae) και των γιγάντιων καλαμαριών, τον τρόμο που προκαλούν οι επιθέσεις στους ωκεανούς και στα πλάσματα που τους κατοικούν, το απίστευτο θέαμα της θάλασσας όταν αφήνεται στο έλεος μία μεγάλης καταιγίδας, τη σιωπή που κυριαρχεί σε ένα μουσείο με θαλάσσια είδη που έχουν εξαφανιστεί…
Η ταινία OCEANS δεν πρόκειται να προσπαθήσει να εξηγήσει τη συμπεριφορά και να δώσει πληροφορίες για τα είδη, ή να διδάξει…. Εκείνο που θέλει να κάνει είναι να προκαλέσει συναισθήματα. Πενήντα χρόνια μετά το ντοκιμαντέρ του Κουστό Le Monde du silence, εκατοντάδες κινηματογραφιστές όλων των εθνικοτήτων δημιούργησαν καταπληκτικά ντοκιμαντέρ σχεδόν για κάθε είδους θαλάσσιο πλάσμα. Οπότε αναρωτηθήκαμε που να στραφούμε προκειμένου να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο. Υπήρχε μία μόνο απάντηση: Προς όλες τις πιθανές κατευθύνσεις. Ασφαλώς θα έπρεπε να υπάρχει συνεχής κίνηση, όπως και στα Ταξιδιάρικα Πουλιά, ώστε να δίνεται έμφαση στη δυναμική της θαλάσσιας ζωής. Αλλά επίσης θα έπρεπε να ψάξουμε και για νέους τρόπους ώστε να φωτίσουμε το σκοτάδι ή αλλιώς τη νύχτα του ωκεανού. Πάνω απ όλα θα έπρεπε να διατηρήσουμε την ανεκτίμητη επαφή με τα ζωντανά πλάσματα, τα οποία θα έπρεπε να κινηματογραφήσουμε μέχρι να έχουμε λήψεις που να «μεταμορφώνουν» το αντικείμενο της λήψης σε αυτόνομη προσωπικότητα.
Ένα σπάνιο και πολύ σημαντικό χάρισμα του Ζακ Περίν είναι ότι στη δουλειά του δεν υπάρχουν όρια και φραγμοί για τίποτα, αρχής γενομένης από το όριο του χρόνου. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο στοιχείο: είναι απολύτως αναγκαίο να φιλμάρεις εικόνες που να επιτρέπουν σε κάποιον να δημιουργήσει μία αλληλουχία τόσο πλούσια και δυναμική όπως και σε μία ταινία μεγάλου μήκους. Όμως η φύση δεν είναι ελεγχόμενη και προβλέψιμη. Το να έχουμε χρόνο στη διάθεσή μας, μας επιτρέπει να φιλμάρουμε ξανά και ξανά, όποια και αν είναι τα προβλήματα που συναντάμε.
Το να γυρίσεις μία ταινία όπως το OCEANS, προϋποθέτει συνεχή έρευνα και πιστεύω ότι είναι αυτή η διάθεση του να ψάχνεις προς νέες κατευθύνσεις που χαρακτηρίζει με τον καλύτερο τρόπο αυτούς που εργάστηκαν στην ταινία μέχρι το τέλος. Επειδή, όπως το θέτει ο Ζακ Περίν, νόημα έχει να προσπαθείς μέχρι τέλους να φτάσεις το όνειρό σου, ακόμα και αν το όνειρο δεν έχει τέλος…
Όπως και στα Ταξιδιάρικα Πουλιά, δύο οικογένειες δημιουργών ενώνονται και πάλι: ειδικοί επιστήμονες που μελετούν το βασίλειο των ζώων, με ανθρώπους που δουλεύουν στη δημιουργία ταινιών έτσι ώστε το OCEANS να γίνει κάτι παραπάνω από ένα ντοκιμαντέρ, να γίνει μία ταινία για τη μεγάλη οθόνη.
Τέσσερα χρόνια γυρισμάτων μας οδήγησαν σε πολύ ξεχωριστά μέρη του πλανήτη μας που κάποιος θα μπορούσε να τα χωρίσει σε δύο κατηγορίες: αυτά στα οποία η ζωή συνεχίζεται όπως εδώ και χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια χρόνια και σε εκείνα στα οποία προφανώς η φυσική ροή και τάξη έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά. Η πλούσια θαλάσσια ζωή που ψάχναμε δεν υφίσταται πια σε μέρη όπου έχει μεσολαβήσει το ανθρώπινο «χέρι» μέσω του ψαρέματος, της μόλυνσης, των τσιμεντοποημένων παραλιών.
Όπως μία χούφτα από κομφετί που έχει σκορπιστεί στον πλανήτη, υπάρχουν και «καταφύγια» διασκορπισμένα εδώ και εκεί: προστατευμένες περιοχές όπου η θαλάσσια ζωή συνεχίζεται ή «αναρρώνει» με πείσμα και δύναμη.
Στα νησιά Κόκος, έξω από την Κόστα Ρίκα, αρκεί κάποιος να βάλει το κεφάλι του κάτω από το νερό για να δει ψάρια όλων των ειδών, κάθε είδους καρχαρία, όλων των ειδών τα σαλάχια, χελώνες και άλλα θαλάσσια θηλαστικά. Στη βόρεια Αρκτική, στο μικρό νησί Κομπούργκ, όπου ακόμα και οι Εσκιμώοι οδηγοί μας, δεν είχαν πατήσει το πόδι τους, φώκιες, θαλάσσιοι ίπποι και πολικές αρκούδες ζουν ακόμα στο «σπίτι» τους, ανενόχλητοι από την ανθρώπινη παρουσία.
Στο δυτικό άκρο των νησιών Γκαλαπάγκος, στο ακρωτήρι του νησιού Φερναντίνα, στο οποίο πατά το πόδι του ένας επιστήμονας κάθε είκοσι χρόνια, οι αετοί, μαζί με τα θαλάσσια ιγκουάνα, τους θαλάσσιους ελέφαντες και τους κορμοράνους ήρθαν και κάθισαν λίγες γιάρδες μακριά μας, ώστε να παρατηρήσουν τα δίποδα όντα που έφτασαν μέχρι το νησί τους.
Ήταν κυρίως σε αυτά τα μικρά απομακρυσμένα μέρη του κόσμου όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας OCEANS. Ελπίζουμε η ταινία να μην αποτελέσει την απεικόνιση μίας παρελθούσης βιοποικιλότητας, αλλά να δώσει το μήνυμα μίας ζωής που αντέχει, που ανανεώνεται, που είναι αδάμαστη και ελεύθερη.

Νίκολας Μοβερνέ – Παραγωγός

Όταν ξεκίνησα, ορισμένοι έμπειροι παραγωγοί μου έδωσαν μία καλή συμβουλή: «Στις ταινίες, προκειμένου να αποφύγεις την καταστροφή, πρέπει να μείνεις μακριά από τρία πράγματα: τα παιδιά, τα ζώα και τη θάλασσα.»
Οι παραγωγοί συχνά θεωρούνται άνθρωποι των αριθμών, των προϋπολογισμών και των οικονομικών. Τα δέκα χρόνια που κάνουμε παραγωγές με τον Ζακ Περίν μου έμαθε να μην «κολλάω» στα νούμερα. Για την ταινία OCEANS, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ταινία, αυτή η συμβουλή ήταν πολύτιμη για μένα! Πως να περιορίσεις μία τόσο εξωπραγματική παραγωγή όπως το OCEANS σε μερικά νούμερα; Τι νόημα θα είχε να προσπαθούμε να «χωρέσουμε» τις καταιγίδες σε ένα προκαθορισμένο πρόγραμμα, τη στιγμή που θέλαμε να τις συναντήσουμε στο δρόμο μας και για να το πετύχουμε αυτό ταξιδέψαμε στις τέσσερις γωνιές της γης;
Από την αρχή είχαμε πειστεί ότι η παραγωγή αυτής της ταινίας έπρεπε να γίνει με διαφορετικό τρόπο. Θα έπρεπε να ενημερώσουμε τους συνεργάτες μας για όλους τους περιορισμούς που θα είχε η παραγωγή, ώστε να μας ακολουθήσουν σε αυτήν την περιπέτεια, κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες. Θα ανακαλύπταμε μέρα με τη μέρα τις νέες προκλήσεις που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει η ομάδα μας προκειμένου να «οδηγήσει» την ταινία σε ένα ασφαλές λιμάνι. Παρόλα τα κύματα και τις απρόβλεπτες καταστάσεις που δημιουργούνται στη θάλασσα, ήμασταν αποφασισμένοι να ακολουθήσουμε τον καπετάνιο μας στην πορεία του προς τον ορίζοντα, περνώντας το ένα ακρωτήρι μετά το άλλο. Συμφωνήσαμε όλοι να τραβήξουμε πορεία προς το άγνωστο, πεπεισμένοι ότι αυτή η ταινία θα αντλούσε τη δύναμή της από την αναζήτηση που θα μας οδηγούσε σε μία αποκάλυψη, και θα μας προσέφερε μία νέα ματιά για να βλέπουμε και να ακούμε αυτόν τον κόσμο που ξέραμε ότι είναι μυστηριώδης. Τα πλάσματα της θάλασσας, ο αφρός, ο αέρας, οι βράχοι, όλα αυτά μας έγιναν οικεία. Τώρα που πατάμε τα πόδια μας στη γη, η λίστα αυτών που πρέπει να ευχαριστήσουμε επειδή δέχτηκαν να συνεργαστούν μαζί μας, ως πιστοί ναύτες, είναι πολύ μεγάλη! Τα υπόλοιπα δεν ανήκουν σε εμάς. Ας ελπίσουμε απλά ότι ο κόσμος της θάλασσας θα προστατευτεί, ώστε και άλλα πληρώματα να είναι σε θέση να συνεχίσουν να ταξιδεύουν και να θαμπώνονται από αυτόν, όσο και εμείς.

Στεφάν Ντιράντ – Επιστημονικός Σύμβουλος

Νέα ματιά, νέες τεχνικές

Πίσω από την ταινία OCEANS βρίσκεται το όνειρο του σκηνοθέτη να κολυμπήσει με ψάρια και δελφίνια, να εντοπίσει τις κινήσεις τους κάτω από το νερό και τα περάσματά τους στον ωκεανό, όποια και είναι η ταχύτητά τους, η ανάπτυξή τους σε σχηματισμούς, οι ακροβατικές τους κινήσεις. Εν ολίγης, να μην τα αφήσει ούτε λεπτό, να δημιουργήσει μία κατάσταση οικειότητας από την οποία θα προέκυπτε ενός είδους συνεργασία και νέα συναισθήματα.
Όχι απλά να παρακολουθεί ένα θέαμα , αλλά να γίνει μέρος του. Να μην ρίχνει ποτέ το ρυθμό: η εντύπωση της ταχύτητας και της ζωντάνιας ήταν πολύτιμη. Η πρόκληση ήταν να συνδυάσεις την ποιότητα και την ευελιξία. Το μέγεθος και το βάρος έπρεπε να μειωθούν στο ελάχιστο.
Χάρη στον Ζαν Κλοντ Προτά, της Ελβετικής εταιρείας Subspace Pictures, φτιάξαμε ένα αδιάβροχο, υδροδυναμικό κουτί που ήταν τόσο γρήγορο και ευέλικτο όσο μία φώκια της θάλασσας. Μέσα σε αυτό βάλαμε μία ψηφιακή κάμερα ειδικά σχεδιασμένη για την ταινία, ικανή να αναπαράγει όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου στον υποβρύχιο κόσμο. Ήταν ο Φιλίπ Ρος, διευθυντής φωτογραφίας που ανέλαβε αυτή τη δουλειά, βοηθούμενος από τον Κριστιάν Μουριέ της Consultimage και τον Ολιβιέ Γκαρσία της Hdsystems.
Η ψηφιακή κάμερα μπορεί να τοποθετηθεί μέσα στο κουτί, αλλά και στις τορπίλες στο πίσω μέρος του σκάφους, ενώ είναι σε λειτουργία, ώστε να παρατηρεί τους τόνους και τα δελφίνια που το ακολουθούν. Μπορεί επίσης να προσαρμοστεί και σε ένα polecam (γερανός – jim arm – με επισυναπτόμενη τηλεοπτική κάμερα με προδιαγραφές υψηλής ευκρίνειας) και να κολλήσει στην καρίνα του σκάφους, κινηματογραφώντας εν κινήσει και με ταχύτητα 15 κόμβους.
Επίσης, φτιάξαμε μία μηχανή που μπορεί να κινηματογραφήσει πάνω και κάτω από την επιφάνεια του νερού, η οποία ήταν ιδανική για να ακολουθήσει μία φώκια που κολυμπά με το κεφάλι της έξω από το νερό. Τέλος, η κάμερά μας ήταν δεμένη σε ένα υποβρύχιο μηχανάκι.
Μία ταινία για τη θάλασσα δεν θα ήταν ολοκληρωμένη χωρίς γυρίσματα εξωτερικά και από αέρος. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιήσαμε και παραδοσιακές 35αρες κάμερες.
Αυτή τη φορά, ήταν η μέθοδος των γυρισμάτων και τα μηχανήματα που ήταν πραγματικά πρωτότυπα. Εκτός από τα συνηθισμένα ελικόπτερα (ώστε να μπορούμε να κινηματογραφήσουμε μία καταιγίδα, για παράδειγμα) χρησιμοποιήσαμε κι ένα μίνι ελικόπτερο, το Birdfly, που χειριζόταν με τηλεχειριστήριο ο Φρεντ Ζακμέν, και το οποίο ήταν προσαρμοσμένο στις ανάγκες μας. Αθόρυβο και μικροσκοπικό, μπορούσε να προσεγγίζει με διακριτικότητα τα κήτη όταν ήταν στην επιφάνεια της θάλασσας.
Προκειμένου η κάμερα να μπορεί να κινείται στην επιφάνεια του νερού με τη μέγιστη ταχύτητα, ανάμεσα σε ένα κοπάδι από δελφίνια που πηδούν, ήταν γυροσκοπική και τοποθετημένη στην άκρη ενός γερανού. Αυτή η κάμερα, που έχει την ονομασία «Θέτις» σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Ζακ Φερνάντ Περίν και τον Αλεξάντερ Μπίγκελ. Είναι μοναδική στον κόσμο, επειδή σου επιτρέπει να κινηματογραφείς τον ορίζοντα σε ευθεία γραμμή, τη στιγμή που τρέχεις και ανεβοκατεβαίνεις στα κύματα.
Τέλος, διαμέσου μίας ψηφιακής κάμερας εξοπλισμένης με μία οριζόντια πλατφόρμα που της επέτρεπε να κάνει πολύ μικρές και απαλές κινήσεις, καταφέραμε να «αιχμαλωτίσουμε» την κίνηση του ωκεανού.

Franηois Sarano, Ιδρυτής και Πρόεδρος της ένωσης «Longitude 181 Nature»

“Η ταινία OCEANS, είναι η ανάσα της ζωής που εξελίσσεται …“

Η ταινία Le Monde du Silence του Ζ. Ζ. Κουστώ και του Λουί Μαλ είχε αφήσει κατάπληκτους όλους τους στεριανούς. Το OCEANS, η ταινία του Zακ Περίν και του Ζακ Κλουζό μας εκπλήσσει αποκαλύπτοντας το μεγαλείο της θαλάσσιας ζωής που έχουμε τραυματίσει πριν καλά-καλά το συναντήσουμε και το καταλάβουμε. Για την ένωσή μας, το Longitude 181 Nature, που υποστηρίζει τους Διεθνείς Κανόνες για Υπεύθυνες Καταδύσεις έτσι ώστε να διατηρηθεί η θαλάσσια ζωή και να μοιραστούν οι πόροι της πιο δίκαια, η ταινία OCEANS είναι μία αποκάλυψη: πραγματοποιώντας γυρίσματα στα πιο απόμακρα καταφύγια, ο Ζακ Περίν και ο Ζακ Κλουζό μας αποκαλύπτουν ένα ξεχασμένο ωκεανό, απίστευτου πλούτου και ζωτικότητας.
Αποκαλύπτοντας την πραγματική φύση των έμβιων όντων στη δική τους άγρια δυναμική, μέσα από τις πιο προσωπικές τους σχέσεις, το OCEANS ρίχνει φως ξανά στην πλούσια ζωή που θα μπορούσαμε να συναντούσαμε συχνότερα αν είχαμε τη θέληση να επιτρέψουμε στα ζώα να είναι ελεύθερα στο χώρο τους!
Είμαστε επτά δισεκατομμύρια και στις ηπείρους έχουμε ήδη ξεχάσει τη μυρωδιά της άγριας ζωής. Για το θαλάσσιο πλούτο υπάρχει ακόμη χρόνος, αλλά μόνο αν ο καθένας μας κάνει αυτό που πρέπει. Τα επιστημονικά επιχειρήματα από μόνα τους δεν επαρκούν για την κινητοποίηση αυτή. Δεν κατάφεραν να μας αποτρέψουν από την καταστροφή που συνέβη προκειμένου να κερδίσουν λίγοι, και σε βάρος του γενικού συμφέροντος, μακροπρόθεσμα… Αυτό αποδεικνύεται και από την αποτυχία των συνεδρίων που πραγματοποιήθηκαν στο Ρίο το 1992 και στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2000.
Αποδεικνύεται από την εξαφάνιση του δελφινιού Yangtze Kiang το 2007. Αποδεικνύεται από τη σφαγή των καρχαριών για τα πτερύγιά τους, εναντίον της οποίας η ένωσή μας αγωνίζεται εδώ και χρόνια… Με την παγκόσμια εμβέλεια της γλώσσας της και τη συγκίνηση που θα προκαλέσουν οι εικόνες, το OCEANS, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια συνεχή επιθυμία να σφυρηλατηθεί μια νέα σχέση με τα πλάσματα του τελευταίου μέρους στο πλανήτη που έχει διατηρηθεί παρθένο. Υπήρξε ένα “πριν” και ένα “μετά” από την ταινία Le Monde du Silence, θα υπάρξει ένα “πριν” και ένα “μετά” μετά την ταινία OCEANS.

 

______________________________________

«Το Νησί των Καταραμένων» («Shutter Island») – Η νέα ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε

 

 
 
 
Δειτε τo trailer:
 

Κριτική Ταινίας

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ» Leonardo DiCaprio bio
» Mark Ruffalo
» Ben Kingsley bio
» Emily Mortimer
» Michelle Williams
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ» Martin ScorseseΔΙΑΡΚΕΙΑ» 148 λεπτάΠΡΕΜΙΕΡΑ» 25-02-10 ΔΙΑΝΟΜΗ» OdeonLINKS» Επίσημο Site» Imdb ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ» Θανάσης Γεντίμης

Βρισκόμαστε στο 1954. Ο αξιωματικός της αστυνομίας Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) συνοδευόμενος από το συνεργάτη του, Chuck Aule (Mark Ruffalo), φτάνει στο Shutter Island, ένα απομονωμένο νησί στο νοσοκομείο του οποίου κρατούνται παράφρονες εγκληματίες.

Η υπόθεση που διερευνά αφορά την εξαφάνιση μίας φόνισσας η οποία το έσκασε από το ίδρυμα και πιστεύεται πως κρύβεται κάπου στο νησί. Η παρουσία του εκεί, πέραν από το γεγονός ότι την επιδίωκε για προσωπικούς λόγους, ίσως συνδέεται με τις ριζοσπαστικές θεραπευτικές μεθόδους που ακολουθούν οι γιατροί, οι οποίες κυμαίνονται από αντιδεοντολογικές μέχρι παράνομες. Φαίνεται πως πολλοί γνωρίζουν σημαντικές πληροφορίες για το νησί αλλά κανείς δεν είναι πρόθυμος μιλήσει, πολλώ δε μάλλον ο διευθυντής του ιδρύματος, Dr. John Cawley (Ben Kingsley). Όταν μία θύελλα κόψει τις επικοινωνίες με την ηπειρωτική χώρα, ορισμένοι από τους πιο επικίνδυνους κρατούμενους θα δραπετεύσουν. Η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο και να γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκη. Ακόμα και μέσα στο ίδιο το μυαλό του Daniels.

Μετά το διάλειμμα με το «Shine A Light» που μεσολάβησε από το θρίαμβο του «Departed», ο Martin Scorsese επιστρέφει στα big time κινηματογραφικά πράγματα με ένα αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου. Από τα trailers, πάντως, του «Shutter Island» δεν αποκλείεται να προκύψει ένα σεναριακά πολυδαίδαλο φιλμ με ανάλογα πολύπλοκο φινάλε, στο δρόμο δηλαδή που χάραξε ‘Ο Πληροφοριοδότης’. Οι νύξεις αναφορικά με το σκοτεινό παρελθόν του κεντρικού ήρωα εντείνουν την υποψία ότι θα πρέπει να αναμένουμε στοιχεία ψυχολογικού τρόμου. Πάντως, εκτός των δύο ισχυρών χαρτιών της ταινίας, Kingsley και DiCaprio, ξεχωριστή προσοχή αξίζει να δοθεί στην παρουσία των Jackie Earle Haley («Little Children», «Watchmen»), Emily Mortimer («Match Point»), καθώς και των βετεράνων Max von Sydow (ο ηλικιωμένος παπάς του θρυλικού ‘Εξορκιστή’) και Elias Koteas. Το σενάριο του «Shutter Island» βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Dennis Lehane, συγγραφέα των «Gone Baby Gone» και «Mystic River», ενώ τη διασκευή του ανέλαβε η ελληνικής καταγωγής Laeta Kalogridis.

___________________________________________________________

«Συγγραφέας φάντασμα» (Ghost writer) – Η νέα ταινία του Ρομάν Πολάνσκι

NAYTEMΠOPIKH

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1790860

H επιστροφή του Πολάνσκι

 

Πολιτικό θρίλερ με σύγχρονη θεματολογία, σε «παλιομοδίτικο» περιτύλιγμα αλά Χίτσκοκ. O Ρομάν Πολάνσκι, εμπλέκει τον ήρωά του σε ένα παιχνίδι που τους κανόνες καθορίζουν οι ισχυροί.

Στο φιλμ, τα αγαπημένα μοτίβα του 76χρονου σκηνοθέτη, η συνεχής καταδίωξη, η απομόνωση και το αίσθημα κλειστοφοβίας μεγεθύνονται.

Άλλωστε, φρόντισε γι’ αυτό η ειρωνεία της τύχης, αφού ο Πολάνσκι έκανε το τελικό μοντάζ για το «Συγγραφέα φάντασμα», σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Ελβετία, αναμένοντας την έκδοσή του στις ΗΠΑ, για εκείνη την παλιά ιστορία της αποπλάνησης μιας δεκατριάχρονης.

Η ταινία έκλεψε την παράσταση στη φετινή Μπερλινάλε (Αργυρή Άρκτος Καλύτερης Σκηνοθεσίας) και ο σκηνοθέτης έλαμψε δια της απουσίας του.

Το σενάριο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Χάρις, ο οποίος είχε πάρει μια γεύση από τα παρασκήνια της βρετανικής πολιτικής σκηνής: ως δημοσιογράφος είχε βρεθεί κοντά στον Τόνι Μπλαιρ, λίγο πριν την εκλογή του στο πρωθυπουργικό θώκο.

Ο Ρόμπερτ Χάρις και ο Πολάνσκι, σε δηλώσεις τους, υποστηρίζουν ότι έκαναν το πορτρέτο ενός ισχυρού πολιτικού άνδρα σε πτώση, αλλά οι παραλληλισμοί ανάμεσα στην πορεία του πρώην Βρετανού πρωθυπουργού και του Άνταμ Λανγκ (Πιρς Μπρόσναν), είναι προφανείς. Ακόμη και η δυναμική σύζυγος του Λανγκ, η Ρουθ, διαθέτει λίγη από την ελευθεροστομία της Σέρι Μπλαιρ.

Ο «συγγραφέας φάντασμα»(Γιούαν ΜακΓκρέγκορ), επιβιώνει γράφοντας πικάντικες βιογραφίες για σελέμπριτι, όταν μια νέα επαγγελματική πρόταση ανατρέπει τη ζωή του: καλείται να συνεχίσει την αυτοβιογραφία του πρώην Βρετανού πρωθυπουργού Άνταμ Λανγκ, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του προηγούμενου «ανώνυμου» συγγραφέα Μάικ Μακάρα, ο οποίος είχε αναλάβει να δώσει το λογοτεχνικό τόνο στο όλο εγχείρημα.

Η έκδοση του βιβλίου συμπίπτει με την πολιτική πτώση του Άνταμ Λανγκ, καθώς οι κατηγορίες εναντίον του για εγκλήματα πολέμου πολλαπλασιάζονται.

Ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός εγκαλείται από τους πολιτικούς του αντιπάλους, επειδή επέτρεψε στις αμερικανικές δυνάμεις να συλλάβουν και να βασανίσουν αθώους πολίτες που θεωρούνταν ύποπτοι για τρομοκρατικές επιθέσεις. Ο Λανγκ πληροφορείται την παραπομπή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κατά τη διάρκεια της διαμονής του στα ανατολικά παράλια των ΗΠΑ.

Ο νέος του συνεργάτης (Γιούαν Μακ Γκρέγκορ), μεταβαίνει στην παραθαλάσσια βίλα, όπου βρίσκεται εγκλωβισμένος ο πολιτικός και προσπαθεί να τον βοηθήσει να ολοκληρώσει το βιβλίο του. Ο «ανώνυμος» όμως συγγραφέας ανακαλύπτει, ότι ο θάνατος του προκατόχου του, δεν οφειλόταν σε αυτοκτονία ή ατύχημα, αλλά συνδέονταν με την έρευνά του για το παρελθόν του αινιγματικού πολιτικού. Ακολουθεί λοιπόν τη θανάσιμη διαδρομή του Μακάρα, χάρη στο σύστημα δορυφορικής πλοήγησης (GPS) του αυτοκινήτου του.

Στο ρόλο της μοιραίας γυναίκας, η σύζυγος του Λανγκ, η Ρουθ (Ολίβια Ουίλιαμς), είναι το μυαλό πίσω από την εικόνα του πρώην πρωθυπουργού. Η δεύτερη ισχυρή γυναικεία παρουσία στη ζωή του Λανγκ, είναι η γραμματέας και ερωμένη του Αμέλια (Κιμ Κατράλ), η οποία επισύρει την τρομακτική οργή της συζύγου.

Η σαρκαστική ματιά του Πολάνσκι αποκαλύπτεται στις «λεπτομέρειες» της ιστορίας: οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν στην επικράτειά τους το Δικαστήριο της Χάγης και ξέρουν πώς να προστατεύουν τους παλιούς «συμμάχους».

Tα πιόνια στην πολιτική σκακιέρα κινούνται από πολυεθνικές εταιρείες, όπως η «Χάθερτον»- όνομα συγγενές ηχητικά με τον ενεργειακό κολοσσό «Χαλιμπάρτον» που είχε ισχυρές διασυνδέσεις με την κυβέρνηση Μπους.

Παίζουν οι Πιρς Μπρόσναν, Τομ Ουίλκινσον, Τίμοθι Χάτον, Κιμ Κατράλ, Ολίβια Ουίλιαμς και Γιούαν ΜακΓκρέγκορ. Η ταινία προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Odeon

_______________________________________________________________________

 

«Λουλούδι της ερήμου» ***

kathimerini.gr

http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_qsite1_1_11/03/2010_327997

Δυνατή ιστορία παγιδευμένη σε σκηνοθετικές αδυναμίες

Του Παναγιωτη Παναγοπουλου

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΡΑΜΑ
Σκηνοθεσία: Σέρι Χόρμαν
Ερμηνείες: Λία Κεμπέντε, Τίμοθι Σπολ, Σάλι Χόκινς, Τζούλιετ Στίβενσον, Σοράγια Ομάρ Σκέγκο, Αντονι Μάκι

ΚΡΙΤΙΚΗ. Μια ιστορία βασάνων, βασανισμού και θάρρους είναι η ιστορία της Γουόρις Ντίρι, που έγινε γνωστή από το βιβλίο της «Λουλούδι της ερήμου». Εκεί αφηγήθηκε ότι αναγκάστηκε να υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή στα πέντε της, έτσι, επειδή οι παραδόσεις το πρόσταζαν, τράπηκε σε φυγή από το χωριό της στη Σομαλία, όταν ο πατέρας της συμφώνησε να την παντρέψει με έναν ηλικιωμένο άντρα, περπάτησε εκατοντάδες χιλιόμετρα, έφτασε στο Λονδίνο όπου έγινε υπηρέτρια, έζησε στον δρόμο και έφτασε να γίνει μοντέλο διεθνούς φήμης όταν ανακαλύφθηκε από έναν διάσημο φωτογράφο.

Το βιβλίο της Ντίρι έγινε παγκόσμιο μπεστ σέλερ και ήταν θέμα χρόνου να φτάσει και στον κινηματογράφο. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε η Σέρι Χόρμαν, χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές στη μέχρι τώρα φιλμογραφία της. Το υλικό που η Χόρμαν είχε στα χέρια της θα άξιζε έναν καλύτερο σκηνοθέτη, προκειμένου να δώσει δραματική έμφαση και βάθος σε σημεία που θα όφειλαν να τονιστούν.

Η σκηνοθεσία της Χόρμαν είναι επίπεδη και ορισμένες στιγμές γίνεται υπερβολικά προβλέψιμη, όπως για παράδειγμα στην αρχή της ταινίας, με την εικόνα ενός λουλουδιού στην έρημο…

Από την άλλη πλευρά όμως, η ιστορία της Ντίρι είναι τόσο δυνατή, ώστε να ξεπερνά τις σκηνοθετικές αδυναμίες. Είναι μια ιστορία που σε κρατά από την αρχή μέχρι το τέλος, σε συνδυασμό με το γλυκό, αθώο και όμορφο πρόσωπο της Λία Κεμπέντε -μοντέλο κι αυτή- η οποία υποδύεται την Ντίρι. Στους β΄ ρόλους, η Χόρμαν έκανε έξυπνες επιλογές, διαλέγοντας εξαιρετικούς Βρετανούς ηθοποιούς, όπως τον Τίμοθι Σπολ και τη Σάλι Χόκινς, που δίνουν αμεσότητα και αρκετό χιούμορ στους ρόλους τους.

   
   
Nέα ταινíα
 

_______________________________________ 

«Λευκή κορδέλα» του Μίχαελ Χάνεκε

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=296865&dt=01/11/2009 

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Λευκή κορδέλα σε μαύρη εκπαίδευση

 Η τελευταία βραβευμένη ταινία του σκηνοθέτη Μίχαελ Χάνεκε «επιστρέφει» στη Γερμανία των αρχών του 20ού αιώνα και αναζητεί το σπέρμα του ναζισμού

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

 

«Πρέπει να σας δείρω και εγώ θαπονέσω περισσότερο », λέει στα παιδιά του ο πολύτεκνος πάστορας του μικρού γερμανικού χωριού όπου διαδραματίζεται η τελευταία ταινία του 68χρονου Μίχαελ Χάνεκε. Λίγο αργότερα η πόρτα κλείνει, ο φακός ακίνητος την παρακολουθεί και ο θεατής ακούει τις κραυγές πόνου από τις ξυλιές μέσα στο δωμάτιο. Τα αυστηρά, παγωμένα πλάνα της «Λευκής κορδέλας» έρχονται σε ταύτιση με το βλοσυρό, παντελώς αγέλαστο ύφος των προσώπων που απαρτίζουν το φιλμ, από το οποίο δεν λείπουν οι ξαφνικές εκρήξεις βίας, σωματικής μα κυρίως ψυχολογικής:

 Ενα ψαλίδι βυθισμένο στο σώμα ενός πουλιού, ένας γιατρός που εξευτελίζει με τον χειρότερο τρόπο τη γυναίκα που μεγαλώνει τα παιδιά του («γιατί δεν μπορείς επιτέλους να πεθάνεις! », λέει), ακόμη και η καταστροφή της γης του τοπικού βαρόνου από έναν φτωχό αγρότη με δρεπάνι είναι σκηνές που σφραγίζουν τη μνήμη.

Το σπέρμα του ναζισμού
Οι ιστορίες της «Λευκής κορδέλας»- χρησιμοποιούμε πληθυντικό διότι δεν είναι μία ιστορία αλλά πολλές- τοποθετούνται σε κάποιο ανώνυμο χωριό της Βόρειας Γερμανίας το 1913-1914. Από τον περασμένο Μάιο, όταν η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ των Καννών (όπου και απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα αλλά και το Οικουμενικό Βραβείο), η εποχή που πραγματεύεται ο Χάνεκε έδωσε την αφορμή στον διεθνή Τύπο να μιλήσει για την περίοδο που γεννιόταν ο ναζισμός στη Γερμανία. Τα ανήλικα παιδιά με τα φοβισμένα ή απορημένα πρόσωπα που κυριαρχούν στα περισσότερα πλάνα της ταινίας είναι το μέλλον της Γερμανίας, η γενιά που αργότερα θα γίνει υπεύθυνη για τις απίστευτες βαρβαρότητες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος.

Ο Χάνεκε, ο οποίος δεν μιλά εύκολα γιατις ταινίες του, παραδέχεται ότι δεν επέλεξε τυχαία την εποχή αλλά συμπληρώνει ότι ποτέ δεν θέλησε να περιοριστεί σε αυτό το «συγκεκριμένο μοντέλο φασισμού». Το πώς γεννιέται ο ολοκληρωτισμός είναι ερώτημα διαχρονικό και ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο αν η ταινία, για παράδειγμα, πραγματευόταν την κατάσταση στο σύγχρονο Ιράν. «Σε περιοχές όπου ο κόσμος υποφέρει η ιδεολογία γίνεται πολύ εύκολα αποδεκτή, επειδή οι άνθρωποι αναζητούν κάτι για να πιαστούν- ένα καλάμι που θα τους βγάλει από τη μιζέρια τους» δήλωσε πρόσφατα ο σκηνοθέτης στον «Οbserver». «Οταν η ιδεολογία μετατρέπεται σε φανατισμό, η ανάγκη για την απάντηση ερωτημάτων σταματά να υπάρχει. Οσο λιγότερο έξυπνος είμαι τόσο ευκολότερα θα ακολουθήσω κάποιον που θα μου δώσει απαντήσεις ».

Η «μαύρη εκπαίδευση»
Τα χρόνια που προηγούνται του ξεσπάσματος του Α Δ Παγκοσμίου Πολέμου είναι μια περίοδος που μπορεί να ερευνηθεί με προσοχή και μέσα από «τόνους βιβλίων» τα οποία ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του μελέτησαν εξονυχιστικά. Μεγάλη σημασία εδώ έχει η «μαύρη περίοδος εκπαίδευσης», όπως αποκαλείται στη Γερμανία. «Μαύρη εκπαίδευση» είναι μια έκφραση που άρχισε να χρησιμοποιείται τον 19ο αιώνα και επικράτησε πολλά χρόνια μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως το 1968: Δάσκαλοι και παιδαγωγοί ακολουθούσαν ένα συγκεκριμένο, συντηρητικό, αυστηρό σύστημα εκπαίδευσης του οποίου η ιδεολογία μπόλιασε τα παιδιά με τις ρίζες του τρόμου που αργότερα θα γινόταν μανιφέστο. Επίσης ο ρόλος της θρησκείας υπήρξε καίριος διότι τα παιδιά που έμελλε να γίνουν οι σημαιοφόροι της ναζιστικής Γερμανίας είχαν γαλουχηθεί σε ένα αυστηρό προτεσταντικό πλαίσιο.

Ωστόσο η «Λευκή κορδέλα» δεν εξηγεί το πώς ακριβώς υιοθετήθηκε η φιλοσοφία του ναζισμού διότι ο Μίχαελ Χάνεκε δεν δίνει ποτέ απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει. «Είναι μια από τις πηγές της θεμελιώδους σκέψης» είπε. «Κάποια στιγμή είχα σκεφτεί να ονομάσω την ταινία “Το δεξί χέρι του Θεού” που σημαίνει ότι αυτά τα παιδιά θεωρούν τους εαυτούς τους δεξί χέρι του Θεού επειδή γνωρίζουν τη διαφορά ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό και πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να δικάζουν τους άλλους. Αυτό ανέκαθεν ήταν η αρχή της τρομοκρατίας».

Διόλου τυχαία, η «Λευκή κορδέλα» τελειώνει με την ανακοίνωση της δολοφονίας του αρχιδούκα της ΑυστροουγγαρίαςΦραγκίσκου Φερδινάνδουστο Σαράγεβο, την τότε πρωτεύουσα της αυστροουγγρικής περιοχής Βοσνία- Ερζεγοβίνη. Ο Φερδινάνδος και η εγκυμονούσα σύζυγός τουΣοφία φον Τσότεκ δολοφονήθηκαν στις 28 Ιουνίου του 1914 από τον 19χρονοΓαβρίλο Πρίντσιπ , μέλος του απελευθερωτικού κινήματος «Νέα Βοσνία». Η δολοφονία του αρχιδούκα έδωσε τέλος στα χρόνια της βασιλείας του Οίκου των Αψβούργων στην Ευρώπη, αφού σήμανε το ξεκλήρισμα ενός από τους σημαντικότερους βασιλικούς οίκους στη Γηραιά Ηπειρο, με διάρκεια ηγεμονίας πάνω από έξι αιώνες. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η «δολοφονία του Σαράγεβο», όπως ονομάστηκε, θεωρείται η αφορμή του Α Δ Παγκοσμίου Πολέμου ο οποίος κηρύχθηκε δύο μήνες αργότερα.

Το ασπρόμαυρο φιλμ
Ο Μίχαελ Χάνεκε δυσκολεύεται να βλέπει ιστορικές ταινίες, ιδίως αυτές που μιλούν για τη σχετικά πρόσφατη Ιστορία, διότι οι εικόνες που έχει συγκεντρώσει στη μνήμη του, εικόνες που προέρχονται από ντοκουμέντα αυτών των περιόδων, είναι ασπρόμαυρες (ας σημειωθεί ότι ακόμη και οι ιστορικές σειρές που έχει σκηνοθετήσει για την τηλεόραση είναι ασπρόμαυρες). Δεν ήταν λοιπόν μόνο η αγάπη του για το ασπρόμαυρο φιλμ που τον ώθησε να γυρίσει ασπρόμαυρη τη «Λευκή κορδέλα». Η απόφασή του στηριζόταν σε συγκεκριμένο λόγο: στην πιστή απεικόνιση της μνήμης.

Η δημιουργία της «Λευκής κορδέλας» από τη στιγμή που γεννήθηκε η ιδέα της ως την παρουσίασή της εφέτος στις αίθουσες είχε διάρκεια περίπου δέκα χρόνων, κατά τα οποία ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του όργωσαν όλη τη Βόρεια Γερμανία για να εντοπίσουν τον ιδανικό χώρο γυρισμάτων αλλά και τα πρόσωπα. Επισκέφτηκαν σχολεία, εκκλησίες και άλλα διατηρητέα κτίρια από εκείνη την εποχή και κυρίως μελέτησαν πάρα πολλές φωτογραφίες. Υπάρχει πλούσιο υλικό από εκείνη την περίοδο και οι έρευνες που έγιναν υπήρξαν συγκεκριμένες, χωρίς όμως τίποτε να είναι βασισμένο σε προσωπικές εμπειρίες ή μαρτυρίες.

Οντισιόν με 7.000 παιδιά

Ο σκηνοθέτης Μίχαελ Χάνεκε

Η διανομή των ηθοποιών της «Λευκής κορδέλας» υπήρξε ίσως το δυσκολότερο και πιο χρονοβόρο κομμάτι στη δημιουργία της ταινίας.Το κάστινγκ μοιράστηκε σε τρία μέρη: Πρώτον, τους επαγγελματίες ηθοποιούς,που ήταν το ευκολότερο σκέλος επειδή ο Χάνεκε γνώριζε τα πρόσωπα.Δεύτερον,τους κομπάρσους και,τρίτον,τα παιδιά.Ολα τα πρόσωπα έπρεπε να ταιριάζουν με το πρωτότυπο φωτογραφικό υλικό της εποχής που είχε στη διάθεσή της η παραγωγή. Με τους κομπάρσους τα πράγματα δυσκόλεψαν επειδή,όπως ο Χάνεκε ισχυρίζεται,δεν βρήκε κανένα πρόσωπο που να του αρέσει στις γερμανόφωνες περιοχές. Οι περισσότεροι κομπάρσοι ήλθαν από τη γειτονική Ρουμανία,άνθρωποι χωρίς καμία προηγούμενη κινηματογραφική εμπειρία. Για παράδειγμα, στη σκηνή της υπαίθριας γιορτής χρησιμοποιήθηκαν περίπου 100 ρουμάνοι κομπάρσοι και κάποιοι γερμανοί,τους οποίους είχαν βρει κυριολεκτικά στους δρόμους ή σε καφενεία και των οποίων τα πρόσωπα είναι δυσδιάκριτα.Το τρίτο,όμως,και δυσκολότερο κάστινγκ ήταν των παιδιών. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη,περίπου 7.000 παιδιά έκαναν δοκιμαστικά για την ταινία,από τα οποία κανένα δεν ήταν ήδη δοκιμασμένο πρόσωπο της τηλεόρασης.Για την ανεύρεσή τους η παραγωγή επισκέφτηκε όλα τα χωριά της Βόρειας Γερμανίας,κινηματογραφώντας συνεντεύξεις τους.Από αυτά τα 7.000 ο Χάνεκε ήθελε 30 για την ταινία, εκ των οποίων 30 μόνον τα 10 επρόκειτο να έχουν ρόλο.Τα υπόλοιπα χρησιμοποιήθηκαν σε σκηνές πλήθους, όπως η γιορτή ή το σχολείο.

 

__________________________________________________________

«Chinatown» (1974) Jack Nicholson, Faye Dunaway – Roman Polanski

Αστυνομικό μυστήριο στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του 1930, που άφησε εποχή. 11 Βραβεία.

Αν δεν την έχετε δει, δείτε την οπωσδήποτε σε DVD.  

_______________________________________

«Οι ζωές των άλλων» (Das Leben der Anderen) – Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας – 2005 ( trailer)

 

Στη δεκαετία του 1980 στην Ανατολική Γερμανία, η Στάζι μοιάζει να κυβερνά τις ζωές των ανθρώπων.

Αν δεν έχετε δει την ταινία, δείτε την οπωσδήποτε!

________________________________________

 

«Ανατολικά της Εδέμ» – John Steinbeck – Η πρώτη ταινία του Τζέιμς Ντιν (1954) (trailer)

_______________________________________

 

«Το παράπονο» – από την ταινία «Τα κόκκινα φανάρια»(1963) – τραγούδι: Τζένη Καρέζη – Σταύρος Ξαρχάκος/Λευτέρης Παπαδόπουλος (music video)

____________________________________________________________

«Το φεγγάρι είναι κόκκινο» – Σοφία Βέμπο – Μάνος Χατζιδάκις – Από την ταινία «Στέλλα» – 1955 (video)

__________________________________________________________________

«Breakfast at Tiffany’s» (1961) – Audrey Hepburn – George Peppard (trailer video)

____________________________________________________________

«Τα πράσινα μπερέ» (1968) – John Wayne,  David Janssen, Jim Hutton

Μουσική:  Miklós Rózsa

Μια ταινία για τις Ειδικές Δυνάμεις

Lyrics:
Fighting soldiers from the sky
Fearless men who jump and die
Men who mean just what they say
The brave men of the Green Beret

Silver wings upon their chest
These are men, America’s best
One hundred men we’ll test today
But only three win the Green Beret

Trained to live, off nature’s land
Trained in combat, hand to hand
Men who fight by night and day
Courage peak from the Green Berets

Silver wings upon their chest
These are men, America’s best
One hundred men we’ll test today
But only three win the Green Beret

Fighting soldiers from the sky
Fearless men who jump and die
Men who mean just what they say
The brave men of the Green Beret

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: