christianna loupa journey to ithaca

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να'ναι μακρύς ο δρόμος…

  • Καλές Γιορτές!

  • Ειδήσεις απ' όλον τον κόσμο

  • Διαβάστε τις Ειδήσεις στα Αρχαία Ελληνικά!

  • Οι απόψεις των αρθρογράφων που δημοσιεύονται σ’ αυτό το Blog δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τις δικές μου.

  • Όλα τα Σχόλια (εφ’ όσον είναι κόσμια) δημοσιεύονται. Αν δείτε ότι το Σχόλιό σας δεν δημοσιεύεται, παρακαλώ ειδοποιήστε με με e-mail.

  • Αν θέλετε να γίνετε (δωρεάν) συνδρομητής του Blog και να λαμβάνετε τα νεότερα με e-mail

    Γράψτε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε καθημερινά τα νέα του Blog με e-mail.

  • “Με συλλαμβάνουν στο μετρό της Μόσχας. Μα εγώ σωπαίνω και δεν φωνάζω. Μου πέφτουν λίγοι οι Μοσχοβίτες που γεμίζουν τις σκάλες. Δεν μου φτάνουν. Εδώ την κραυγή μου θα την ακούσουν 200, τι θα γίνει όμως με τα 200 εκατομμύρια; Προαισθάνομαι πως θα έρθει κάποτε η μέρα που θα κραυγάσω σ’ αυτά τα 200 εκατομμύρια”. Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1918 – 2008)

  • “Μετά την Καταστροφή, Σμύρνη – Κατοχή”

    meta-tin-katastrofi3 Χριστιάννα Λούπα. Εκδόσεις Ιωλκός. Η μαρτυρία της Ευτέρπης Μαυρουδή - Αμυρά από τη Μικρασία στην Ελλάδα του σήμερα.
  • “Στους Δρόμους του Πεπρωμένου”

    loupa_pepromeno_5x7_jpg Χριστιάννα Λούπα. Ιστορικό Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Ιωλκός. Μέσα από τις προσωπικές στιγμές της Αθηνάς Λαμπρινίδου - Φιλιππακοπούλου ξετυλίγεται καρέ - καρέ η τραγική ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα.
  • Εκδόσεις Ιωλκός (Κάντε κλικ στην εικόνα)

    iolkoslogo
  • Έχετε κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία, που νομίζετε ότι μπορεί να γίνει βιβλίο; Αν ναι, επικοινωνήστε μαζί μου. Θα χαρώ να την ακούσω.

  • Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα

    reporters-sans-frontieres---presentation-et-actions-2337

  • gossip
  • Η μοναδική Μαρία Κάλλας!

    maria-callas
  • Όχι στην παιδική κακοποίηση!

    child_abuse_sym
  • Αμείλικτη τιμωρία για την παιδική πορνογραφία!

  • Γυναίκα κρεμασμένη για λόγους “ηθικής”από τους Ταλιμπάν στον 21ο αιώνα! Σε ποιον Θεό πιστεύουν άραγε;

    hanging_women_and_girls_in_iran
  • Υιοθετήστε ένα αδέσποτο!

    adespota4
  • Νόμος 1197/1981

    Η κακοποίηση, ο βασανισμός και η δολοφονία ζώου είναι πλημέλλημα και τιμωρείται με φυλάκιση έως 5 μήνες ή χρηματική ποινή από 300 έως 1500 ευρώ ή και με τις δύο ποινές.
  • Χρειάζεται τη γούνα της περισσότερο απ’ ότι εσύ!

    sheneedsherfur6x9_web_small
  • Όχι στο κυνήγι της φώκιας!

    sealhunt2
  • Όχι αλκοόλ και τιμόνι!

  • Φύτεψε κι εσύ ένα δεντράκι!

    Planting trees
  • Όχι στα ναρκωτικά!

    SayNotoDrugs-image
  • Πιείτε κανένα καφεδάκι καλύτερα!

    Drink-Coffee-Posters
  • Πάντα υπάρχει κάποιος πιο μόνος από σένα!

    Vasia3

Άρθρα με ετικέτες ‘muslims’

Ισλαμιστές ανέλαβαν την ευθύνη για το “Νιέφσκι Εξπρές” – ΤΟ ΒΗΜΑ

Δημοσιεύθηκε από christiannaloupa στο Δεκεμβρίου 3, 2009

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=302655&ct=2&dt=02/12/2009

Ένοπλοι ισλαμιστές ανέλαβαν την ευθύνη για τη βομβιστική επίθεση κατά της ρωσικής υπερταχείας

Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009  [ 09:45 ]

Ένοπλοι ισλαμιστές ανέλαβαν σήμερα την ευθύνη για την έκρηξη βόμβας που προκάλεσε τον εκτροχιασμό της ρωσικής υπερταχείας Νιέφσκι Εξπρές και τον θάνατο 26 ανθρώπων, σύμφωνα με την ιστοσελίδα KavkazCenter.com.
«Η επιχείρηση αυτή προετοιμάστηκε και εκτελέστηκε ύστερα από τις εντολές του Εμίρη Ντόκου Ουμάροφ του Εμιράτου του Βορείου Καυκάσου», αναφέρεται στην ιστοσελίδα η οποία επικαλείται επιστολή που σημειώνει ότι έλαβε από ισλαμιστές
αντάρτες.
Ο Ουμάροφ, ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί επικεφαλής του «εμιράτου» του Βόρειου Καυκάσου, είναι ο πλέον καταζητούμενος αρχηγός ανταρτικής οργάνωσης.
Ηγείται μιας εξέγερσης που έχει σκοπό την απελευθέρωση από την κυριαρχία της Μόσχας, του Βορείου Καυκάσου που κατοικείται κυρίως από μουσουλμάνους.
Η βομβιστική επίθεση της περασμένης Παρασκευής κατά της πολυτελούς υπερταχείας Εξπρές Νιέφσκι, η οποία εκτελούσε δρομολόγιο από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη, ήταν μέρος της εκστρατείας δολιοφθοράς εναντίον στρατηγικών οικονομικών στόχων, αναφέρεται στην επιστολή.
«Αυτές οι ενέργειες δολιοφθοράς θα συνεχιστούν για όσο καιρό αυτοί που κατέχουν τον Καύκασο δεν σταματήσουν την πολιτική εκκαθάρισης σε βάρος απλών μουσουλμάνων», προστίθεται στην επιστολή.
Η πολύνεκρη επίθεση της Παρασκευής ήταν η χειρότερη τρομοκρατική ενέργεια στη Ρωσία τα πέντε τελευταία χρόνια και προκάλεσε έντονες ανησυχίες για ένα νέο κύμα επιθέσεων σε μεγάλες ρωσικές πόλεις.
Το KavkazCenter.com. έχει δημοσιοποιήσει στο παρελθόν αναλήψεις ευθύνης για επιθέσεις ανταρτών, τις οποίες νομικοί εμπειρογνώμονες αναφέρουν ότι δεν είναι αυθεντικές.

Δημοσιεύθηκε στο ΤΟ ΒΗΜΑ, τρομοκρατία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Inside the mind of a female suicide bomber – The Observer

Δημοσιεύθηκε από christiannaloupa στο Νοεμβρίου 28, 2009

An increasing number of female jihadis are being recruited and trained to blow themselves up in the name of Islam. Alissa J Rubin visits an Iraqi jail to find out what makes young women turn themselves into killing machines

Ranya in Baquba jailRanya in Baquba jail, where she shared a cell with fellow would-be suicide bomber Baida Abdul Karim al-Shammari. Photograph: Michael Kamber

In Baquba, the Iraqi police detective flipped pointlessly through a file on his desk; the daylight was too faint to read by and the electricity had long since gone off. He seemed about to say something. Then a bomb exploded a few blocks away, and his office shook. The radios on his desk crackled. He nodded to his colleagues, and they ran into the hall to join police officers already rushing to the site of the explosion. As he rose to follow them, the detective – Major Hosham al-Tamimi, then director of the National Investigation and Information Bureau – indicated the file before him.

“You will like Baida,” he said. It was a curious thing to say about someone who sought to kill people like him and like me. He added, almost pensively: “I like Baida. She is… honest.”

Baida is one of 16 female would-be suicide-bomber suspects or accomplices who have been captured by the police in Diyala province since the beginning of 2008; almost as many have blown themselves up. When I first met Baida in February, she had already been in jail more than two months. She was in the same cell as another would-be suicide bomber, Ranya, who was 15 when she was caught on her way to a bombing, her vest already strapped on. Ranya’s mother was also in the jail because she was believed to be connected to those involved in trying to organise Ranya’s death.

Nowhere, it seems, have more women blown themselves up in so short a time as in Iraq, where there have been some 60 suicide bombings attempted or carried out by women, the majority of them in 2007 and 2008 – the numbers, for men as well as women, are lower this year, though the attacks continue. It is difficult to learn much about suicide bombers since there is rarely anything left of them.

Each woman’s story is unique, but their journeys to jihad do have things in common. Many have lost close male relatives. Baida and Ranya lost fathers and brothers. Many of the women live in isolated communities dominated by extremists, where radical understandings of Islam are the norm. In such places, women are often powerless to control much about their lives; they cannot choose whom they marry, how many children to have or whether they can go to school beyond the primary years. Becoming a suicide bomber is a choice of sorts that gives some women a sense of being special, with a distinguished destiny. But Hosham urged me not to generalise: “All the cases are different. Some are old; some are young; some are just criminals; some are believers. They have different reasons.”

The rise in the number of female suicide bombers in Iraq coincided with the expanding ability of the security forces to defeat bombers who were men. When, in 2006 and 2007, American and Iraqi forces began to use concrete barriers to protect government buildings, markets and other gathering places from car bombs, the insurgents turned to women, who could use to advantage their traditional dress: a voluminous, floor-length black abaya. Arab notions of modesty make it unthinkable that the police or guards would search women. Gradually the police learned to look for telltale signs, Hosham told me. Women often wear double abayas to hide their suicide vests. And they apply heavy make-up because they believe they are going to heaven and want to look their best. Last September, the Iraqi government completed training for 27 policewomen in Diyala. The effort came too late to save at least 130 people and probably more who have died in the province in suicide bombings carried out by women.

Hosham was right. I liked Baida immediately. She had an open face and pale skin, a medium build and an unassuming manner. Her black veil was simple. A few strands of light brown hair strayed out, suggesting that, while conservative, she was not rigid. She seemed educated and told her story in a straightforward way.

She began in a soft voice: “My name is Baida Abdul Karim al-Shammari, and I am from New Baquba near the general hospital. I am one of eight children; five were killed. The police raided our home. It was a half-hour before dawn during Ramadan. The Americans were with them.”

She added with a touch of pride: “My brothers were mujahideen. They made IEDs.” Mujahideen means holy fighters, and in the context of Iraq, they are fighters against the infidels, the Americans. IEDs are improvised explosive devices. She told me she helped make such devices, going to the market to buy wire and other bomb parts and working at putting bombs together. Men are routinely paid for such work; women are paid, too, but less. Baida was proud to be a volunteer. “I knew we were fighting against the Americans, and they are the occupation,” she told me. “We are doing it for God’s sake. We are doing it as jihad.”

When Baida was 17 her mother died, and a few months later, at her father’s behest, Baida married. Almost immediately she knew she had made a mistake. A week after her wedding, according to Baida, her husband threw a cup of cream at her head; soon beatings became regular. She smiled sweetly and shrugged: “His hand got used to beating me.”

For Baida, as for many Iraqi suicide bombers, violent insurgency was the family business. It was shortly after the American invasion that her brothers began to manufacture IEDs. One was killed when his handiwork exploded as he was concealing it. She had cousins who were also insurgents. While they were paid for their work, she said, she was herself motivated mainly by revenge. Later it would be revenge for the deaths of her father and four brothers in what she said was a joint American-Iraqi raid on their home, but at first it was more general. She told me she watched the Americans shoot a neighbour in 2005, and she replayed the image over and over in her mind: “I saw him running toward them, and then they shot him in the neck. I still see him. I still remember how he fell when the Americans shot him, and I saw him clawing on the ground in the dust before his soul left his body. After that I began to help with making the improvised explosive devices.”

Executing a successful suicide bombing is rarely a lone act. It requires preparing a suicide vest, teaching the would-be bomber how to use it, and planning the mission. It means in some cases setting up a camera nearby so that the event can be filmed. For women, who rarely drive in Iraq, it would be impossible to get to the bomb site without assistance. Most of the women who blew themselves up were supported and trained by a network of extremists – often family members already active in the insurgency.

After her brothers and father were killed, Baida began to work with some of her cousins; they were also fighters and even more radical Islamists than her brothers. One of them died in a suicide attack, but not before introducing her to a group, run from Syria, that was connected to the Islamic State of Iraq – an umbrella organisation of insurgency groups. A goal of the group was to prepare men and women for suicide missions. “Maybe I can introduce you to them,” she said warmly. “You could go meet them since they are free.”

Baida initially did not plan to become a suicide bomber. Her cell members announced their readiness for a suicide mission in front of the group, making a public commitment, signalling that they had embraced the idea of a certain kind of death that would bring membership in a holy community.

The group dynamic seemed designed to make participants feel as if they were freely choosing their destiny. That sense of freedom was an important component of their metamorphosis into suicide bombers. It was certainly important to Baida, who felt she controlled little in her life, to feel in control of her death. When I brought up the reality that the vast majority of suicide bombings in Iraq kill ordinary Iraqis, she would only say that she thought killing Iraqis was haram, or forbidden.

“We had meetings of 11 people; some came to the meeting with their faces covered,” Baida told me. “There were three women in the group. You could choose whether you wanted to do it. They wanted me to wear the explosive belt against the police, but I refused. I said: ‘I will not do it against Iraqis.’ I said: ‘If I do it against the police I will go to hell because the police are Muslims. But if I do it against the Americans then I will go to heaven.”‘

A few weeks later, when I met Baida again, she tried to explain to me the line dividing when it is halal (permitted) to kill a person and when it is forbidden. She said she followed the rules of her group, but her cousins had different rules: they would kill anybody. Was there a difference, I wondered, between killing American soldiers and killing American civilians, like reconstruction workers? No, she said: “I am willing to explode them, even civilians, because they are invaders and blasphemers and Jewish. I will explode them first because they are Jewish and because they feel free to take our lands.” My interpreter asked where she stood: was it halal to kill her? “We consider you a spy, working with them,” Baida said.

Her choice of suicide was not entirely hers to make. The suicide vests given to participants were fitted with remote detonators so that someone else could explode the would-be bomber if she somehow failed to do it herself. This was a relatively new aspect of suicide bombing in Iraq. A second person, with a second detonator, would go on the mission to ensure against changes of heart. “One day this woman, Shaima, said: ‘I am ready.’ I saw Shaima when they put the vest on her. It was very heavy. With Shaima, they exploded her; she did not explode herself. There were five or six killed.”

By the time I met Baida she was eager to get on with her mission, waiting for the day when she would be released from jail and be able to pick up her vest, which she said was being kept for her. (She has yet to be charged with any crime.) She appeared to have let go of most earthly ties. A mother of two boys and a girl, all under eight, she had not seen them since her arrest last year. When I asked if they missed her, she said, almost airily: “Allah will take care of them.”

“As soon as I get out I will explode myself against the invaders,” she told me.

Before we left, I asked when it would be convenient to come and see her again. She said she was being moved soon to a psychiatric hospital in Baghdad, and she was afraid. I asked how we could get in touch. It turned out that she had smuggled a mobile phone into the jail, and kept the sim card hidden in her underwear. Once the phone itself was discovered – she had hidden it in a ceiling-light fixture – and confiscated, but she had somehow got access to another phone.

“They don’t know,” she said softly, nodding at the policemen in the room, who were staring at a music video. I felt a wave of unease. She was not a beginner.

Ranya, like Baida, was from an insurgent family. There was her aunt Wijdan, who police say was a recruiter of women; her father, who the police believed was involved in making bombs for the insurgency; and a brother who was abducted and may also have been involved. A year after Ranya’s father was kidnapped and killed by a Shiite militia, her mother acquiesced to Ranya’s marriage in 2007 to a minor figure in the Islamic State of Iraq.

Less than a year after she was married, Ranya’s husband brought her to a house in Baquba where two women he described as cousins outfitted her with a suicide vest: “They gave me something to eat and something to drink; it had a nice smell,” she recalled. “Then they put the explosive belt on me, those two girls did. I remember there were red wires, but I didn’t know what was inside it. They put it over my head.” Baida later told me that, from her own conversations in jail with Ranya, it was clear that she knew exactly what she was doing and was proud of it.

After Ranya was outfitted with the vest, a woman in the house, Um Fatima, took her shopping. They went to one of Baquba’s bazaars, and as Um Fatima looked at pots and pans Ranya drifted off.

“There was a moment, only a moment, when Ranya felt afraid of death,” Hosham said. Ranya told me she just wanted to see her mother. You can imagine that moment: realising that your life might be about to end and you aren’t ready.

When Um Fatima saw that she had lost Ranya, she fled the market, throwing away the remote detonator she was planning to use if Ranya failed to explode herself. The police later found the detonator. Meanwhile Ranya, wearing her suicide vest, unsure where she was going, wandered Baquba’s back alleys. As she approached a checkpoint manned by members of the Awakening, the American-backed neighbourhood watch formed to fight al-Qaida in Mesopotamia, they ordered her to stop, according to Lieutenant Kadhim Ahmed al-Tamimi, a detective involved in the case. “When they were in doubt about whether she was a suicide bomber they asked a woman on the street to search her, the woman opened the abaya, and when she saw all the wires, she cried out and ran away,” Kadhim said. A few hours later Ranya was in jail along with her mother. Ranya was convicted on 3 August under Iraq’s terrorism law and sentenced to seven and a half years in prison.

One day in March, an interpreter told me that Baida had called several times from the psychiatric hospital and wanted to see us again. We called and told her we would come the next morning.

The Rashad psychiatric hospital lies at the very end of the sprawling Shiite slum of Sadr City. Spread over extensive grounds, it had been neglected for years: the grass was shoulder high and the wards almost bare of furnishings (much of it had been looted after the US invasion). Some patients wandered about, talking to themselves. Some looked as if they had not washed in months.

We met Baida in the office of the head nurse for the criminally insane. She looked tired and much less ebullient than when I saw her in jail. I had brought her a bag of fresh oranges. She accepted them with a weak smile and only asked: “When will you come back? Tomorrow?” I worried she needed the company of more normal people.

When we returned to the office, one of our other interpreters took me aside. A military interpreter before he switched to journalism, he was streetwise; a Shiite who lived in a Sunni neighbourhood; a survivor. He told me Baida had called many times in the last three weeks wanting to know when I would visit the hospital – a bad sign, he said. There are no sureties when dealing with insurgents, but one rule is not to tell them exactly when you will be in a particular place. If they know, they can plan an ambush or a kidnapping or detonate an IED under your car. “Don’t go to see her again,” the interpreter said.

For the next meeting with Baida, our security adviser set a time limit, estimating that as soon as we arrived at the hospital, she might hear we were there and make a phone call to her jihadist friends. Baida called us twice to see “exactly when you are coming”. We lied, keeping it vague. When we did finally go, we met with Baida alone. I asked her gently, and as non-judgmentally as I could, whether she wanted to kill me because I was a foreigner.

“Frankly, yes.” Then she added, to soften it: “Not specifically you, because I know you.”

Would she tell her extremist cousins or her friends about me? “I won’t sacrifice my friendship,” she said. A moment later she reversed herself. “But if they insisted, I would. If they kill Americans they will do a big huge banquet.”

She smiled beatifically.

“Frankly, my cousins called me when they knew I would meet a journalist and translator and they did their best to get your descriptions and the date you would come. They asked me about the date many times. They know the way to the hospital. They would be waiting for you and would kill you. They said to me: ‘If you will do that for us, we will help you escape from the hospital, even from prison.’ They asked for other details: what were your names; what did you look like?”

She seemed excited now at the thought of our capture. “They do not want to kill you, but to torture you and make lunch of your flesh. I could not do anything to help you.”

I looked at my watch, worried we had stayed too long. I got up hurriedly, adjusted my veil, and thanked her for her time. Baida was smiling again. “If I had not seen you before and talked to you, I would kill you with my own hands,” she said. “Do not be deceived by my peaceful face. I have a heart of stone.”

A few days later Baida was transferred back to the jail in Baquba after doctors determined that she had no psychological disorder. “You have a brain like a computer. You shouldn’t be here,” they told her. At this time of writing she is still in jail. For now, she tells whoever asks that she’s prepared to go out and kill the enemy; but if she were to start saying that she no longer would do that, I imagine she would be released quite quickly. And I have no reason to doubt that she would then carry out her dream of blowing herself up.

• Alissa J Rubin is the Baghdad bureau chief for the New York Times

Δημοσιεύθηκε στο The Observer | Με ετικέτα: , , , , , , , | Leave a Comment »

Η Σρεμπρένιτσα, οι “Σκορπιοί” και οι Έλληνες παρακρατικοί (Μέρος 2ο) – της Χριστιάννας Λούπα

Δημοσιεύθηκε από christiannaloupa στο Οκτωβρίου 7, 2009

Το άρθρο αυτό είναι το τρίτο και τελευταίο από μια σειρά παλαιότερων άρθρων που αφορούν τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα.

Ο Μιλόσεβιτς ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου

Ο Μιλόσεβιτς ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου

Μάιος 2007 

Είναι ασφαλώς μεγάλη ικανοποίηση για έναν δημοσιογράφο να βλέπει τα γραφόμενά του να επαληθεύονται, μα είναι ταυτόχρονα και λυπηρό όταν αυτά που επαληθεύονται, θα ήταν προτιμότερο να είχαν διαψευστεί.

Ο λόγος βέβαια για τη συμμετοχή των Ελλήνων παρακρατικών στη σφαγή 8.000 αμάχων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα το 1995, στην οποία είχα αναφερθεί στο άρθρο μου της 16ης του περασμένου Απριλίου. Πολλά τα e-mail που έλαβα από αναγνώστες, άλλοι αμφισβητούσαν τη συμμετοχή, οι περισσότεροι δεν είχαν ακούσει τίποτα σχετικό, άλλοι ζητούσαν περισσότερες λεπτομέρειες και κάποιοι  επικροτούσαν τoυς Έλληνες εθελοντές. Το θέμα αυτό εξ άλλου τεχνηέντως είχε περάσει απαρατήρητο και αρκετός κόσμος είχε παντελή άγνοια.

Όπως και να’ χει πάντως το πράγμα, δίκην καταπέλτη ήρθαν κι έπεσαν οι δηλώσεις του κυρίου Δημήτρη Κούρκουλα, επικεφαλής αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη. Ο Έλληνας διπλωμάτης, αφού κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο των νεκρών της Σρεμπρένιτσα, έκανε δηλώσεις στους δημοσιογράφους και είπε χαρακτηριστικά: «Ντρέπομαι για τους Έλληνες εθελοντές στη Σρεμπρένιτσα… Πρόσφατα διάβασα μια έκθεση για το συμβάν». Και πρόσθεσε μεταξύ άλλων: «Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει έθνος στον κόσμο το οποίο να μην έχει εγκληματίες».

Αυτές είναι και οι πρώτες επίσημες δηλώσεις του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών για το γεγονός μετά από δώδεκα ολόκληρα χρόνια! Φυσικά το όλο θέμα ανακινήθηκε μετά από τη διεθνή πίεση για «κάθαρση» των εγκληματιών πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, που επικρατεί τελευταία (βλέπε καταδίκη «Σκορπιών»).

Αυτό το «Πρόσφατα διάβασα μια έκθεση για το συμβάν», ωστόσο, εμένα προσωπικά με έβγαλε από τα ρούχα μου, θεωρώντας ότι κάποιος μας ειρωνεύεται και υποτιμά τη νοημοσύνη μας. Αφού η Έκθεση του Ολλανδικού Ινστιτούτου Πολεμικής Τεκμηρίωσης (INOD) του 2002, η οποία μάλιστα ανάγκασε και την ολλανδική κυβέρνηση να παραιτηθεί, αναφέρει ρητά τη συμμετοχή Ελλήνων στη γενοκτονία. Αφού κάποιοι από εκείνους που έλαβαν μέρος έδωσαν επώνυμες συνεντεύξεις στα ΜΜΕ καμαρώνοντας, το 1995. Αφού το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει ζητήσει να διερευνηθεί ο ρόλος των Ελλήνων εθελοντών στη Βοσνία. Αφού ο ανεξάρτητος βουλευτής κύριος Ανδριανόπουλος είχε καταθέσει επερώτηση στη Βουλή για το θέμα το 2005 και αφού ο κύριος Παπαληγούρας είχε απαντήσει ότι του θέματος επιλαμβάνεται η Δικαιοσύνη, έρχεται τώρα ο κύριος Κούρκουλας σαν αμερικανός τουρίστας να πει ότι πρόσφατα διάβασε μια έκθεση για το συμβάν;

Σύμφωνα με τον κύριο Τάκη Μίχα στην Ελευθεροτυπία της 8/5/2007 εξ άλλου, η δικαστική έρευνα που επικαλέστηκε ο κύριος Παπαληγούρας ξεκίνησε μεν αλλά μπήκε στο αρχείο δε. Γιατί άραγε; Γιατί όλη αυτή η συγκάλυψη των εγκληματιών πολέμου; Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 1995 έως σήμερα περί άλλα τυρβάζουν; Μήπως γιατί όπως έγραψε η βρετανική εφημερίδα Independent, εάν επιβεβαιωθεί η ανάμειξη Ελλήνων εθελοντών στη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα, η Αθήνα θα βρεθεί σε αμηχανία, μια και υπήρξε στενός σύμμαχος του καθεστώτος Μιλόσεβιτς;

«Δύο είναι οι φυσικοί σύμμαχοι των Σέρβων: ο Θεός και οι Έλληνες». Με αυτά τα λόγια υποδέχτηκε ο Κάρατζιτς την ομάδα των Ελλήνων εθελοντών στο προεδρικό μέγαρο του Πάλε, τον Μάϊο του 1996, και τους απένειμε το μετάλλιο του «λευκού αγγέλλου», την ανώτερη τιμητική διάκριση που υπάρχει στη Σερβία, ως αναγνώριση της ανδρείας τους στο πεδίο της μάχης. Τον Θεό βέβαια καλύτερα να τον αφήσουμε στην άκρη, γιατί μάλλον αποστρέφει το βλέμμα, όταν οι άνθρωποι κατασπαράζονται μεταξύ τους, παρ’ όλο που και οι δυο πλευρές τον θέλουν με το μέρος τους. Όσον αφορά τους Έλληνες, το μόνο που θα κάνω είναι να σας παραπέμψω στις μέρες εκείνες του 1995 και να προσπαθήσω να φρεσκάρω τη μνήμη σας. Ήταν τότε που μια ομαδική υστερία διακατείχε τον κόσμο υπέρ της Ορθόδοξης Σερβίας, υπό το πρίσμα του πανταχού και πάντοτε παρόντος στη χώρα μας αντιαμερικανισμού, αλλά και αντιευρωπαϊσμού στην προκειμένη περίπτωση. Ανοιχτή υποστήριξη στον «αδερφό» Μιλόσεβιτς, που όλοι αποκαλούσαν «χασάπη των Βαλκανίων» κι ας ήταν κι από τους πρώτους που αναγνώρισαν ως Μακεδονία το κράτος των Σκοπίων. Γιγαντώθηκε δε τόσο πολύ εκείνο το κύμα εθνικοθρησκευτικών φαντασιώσεων, που Έλληνες εθελοντές έλαβαν μέρος στην πολιορκία του Σαράγιεβο και πιθανότατα και στο ολοκαύτωμα της Σρεμπρένιτσα.

Ας σημειωθεί εδώ ότι η συμμετοχή Ελλήνων στον πόλεμο της Βοσνίας ασφαλώς δεν τους καθιστά αυτόματα εγκληματίες πολέμου. Αυτό όμως που πρέπει να διαλευκανθεί είναι αν όντως υπήρξε συμμετοχή στη μαζική σφαγή της Σρεμπρένιτσα και αν ναι, ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης πρέπει να πέσει αμείλικτος. Η σιγή ιχθύος πάντως που τηρούν οι διάφορες ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και χρόνια, αντί να εξανεμίζει τις υποψίες, τις κάνει ολοένα και πιο βάσιμες.

Εμείς πάντως εμμένουμε, επιμένουμε και αναμένουμε να κινηθεί κάποια διερευνητική διαδικασία από πλευράς Δικαιοσύνης, όσο επώδυνη κι αν είναι για κάποιους υψηλά ιστάμενους. Γιατί, χωρίς αμφιβολία, αν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου, οι πρωτεργάτες της αριστεροδεξιάς σερβοφιλίας – και δεν είναι λίγοι – δεν θα ξέρουν από πού να φύγουν. Θα δανειστώ τα λόγια του Ριχάρδου Σωμερίτη, από το άρθρο του στο περιοδικό «Δικαιωματικά» (22/10/2000): «…αν δεχτούμε ότι το καθεστώς Μιλόσεβιτς ευθύνεται για εγκλήματα πολέμου, η χώρα μας, που, με πείσμα, φανατισμό, εθελοντές, χρήματα, λαθρεμπόρια που έσπαζαν το παγκόσμια εμπάργκο και άλλα πολλά, μοιράζεται, τουλάχιστον ηθικά, ένα σημαντικό τμήμα αυτής της ευθύνης».

Δημοσιεύθηκε στο Σρεμπρένιτσα, Χριστιάννα Λούπα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Αν δεν αλλαξοπιστήσουν, θα θανατωθούν! – Ας υπογράψουμε όλοι για να σωθούν οι δύο Ιρανές, η Μεργιέμ και η Μαρζιέχ!

Δημοσιεύθηκε από christiannaloupa στο Σεπτεμβρίου 7, 2009

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ!
 

By admin, 2 Σεπτεμβρίου 2009 18:44

INFORMATION AND MAILER FORM INCLUDED – ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΦΟΡΜΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

GR: (Scroll down for the English text)
Αυτές οι δυο γυναίκες θα πεθάνουν!

Μεργιέμ Ρόσταμπουρ και Μερζιέχ Εσμεϊλαμπάντ, καταδικασμένες σε θάνατο επειδή έγιναν χριστιανές

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν με το αιτιολογικό της αλλαγής θρησκεύματος.

1 Σεπτεμβρίου 2009

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν επειδή άλλαξαν θρήσκευμα.
Σύμφωνα με την είδηση της εφημερίδας Bild, στο Ιράν, δύο γυναίκες καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία ότι έγιναν χριστιανές.
Η Meryem και η Marziah που κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης μαστιγώνονται κάθε φορά που ο ιμάμης καλεί για προσευχή τους πιστούς μουσουλμάνους, ταπεινώνονται και τιμωρούνται με στέρηση τροφής και νερού.
Συνελήφθηκαν στις 5 Μαρτίου όταν έγινε έφοδος στο σπίτι τους και βρέθηκε εκεί η Καινή Διαθήκη. Η υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέας Sabatina James που αγωνίζεται για την απελευθέρωσή τους διαμαρτύρεται: «Ζουν στην απομόνωση και ανακρίνονται με τα μάτια κλειστά. 5 φορές την ημέρα, όταν ο ιμάμης καλεί σε προσευχή, μαστιγώνονται. Τους δίνουν πολύ λίγο νερό και φαγητό.»
Σύμφωνα με τους Ισλαμικούς νόμους του Ιράν, όσοι εγκαταλείπουν το ισλάμ, αν πρόκειται για γυναίκες, 5 φορές την ημέρα-τις ώρες που καλούνται οι «πιστοί» σε προσευχή- μαστιγώνονται και μέχρι να υποκούσουν (εννοεί να επιστρέψουν στο ισλάμ) ευτελίζεται η ποιότητα της ζωής τους και μειώνεται η ποσότητα φαγητού και νερού που τους παρέχεται.
Πηγή: http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Στην ιστοσελίδα της Sabatina James, συγκεκριμένα στη σελίδα http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html υπάρχει περιεκτική αναφορά στην υπόθεση. Εκεί μαθαίνουμε ότι οι δυο γυναίκες κρατούνται από τον Μάρτιο στη φυλακή Evin, αρχικά σε ένα κελί με άλλες 25 γυναίκες και στη συνέχεια σε απομόνωση, ότι η πρώτη μέρα της δίκης ήταν στις 9 Αυγούστου και ότι παρότι ο δημόσιος κατήγορος κ. Haddad πίεσε να απαρνηθούν την πίστη τους γραπτά και προφορικά, εκείνες δήλωσαν επανειλημμένα ότι «δεν μετανιώνουν για τίποτα και δεν θα αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό».
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 2: Στην ιστοσελίδα http://www.isavelives.be/en/node/3401 υπάρχει παλιότερο άρθρο της 9ης Απριλίου, πριν δηλ. καταδικαστούν οι δυο κοπέλες. Μεταξύ άλλων διαβάζουμε ότι οι αρχές ζήτησαν από τις οικογένειές τους 400.000 δολάρια για να τις ελευθερώσουν (οι οικογένειες δεν τα είχαν, πρότειναν να υποθηκεύσουν τα σπίτια τους αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό) και ότι δεν τους έδιναν πρόσβαση σε δικηγόρο αλλά τους επέτρεπαν να δέχονται μια επίσκεψη την εβδομάδα και… ένα τηλεφώνημα 1 λεπτού την ημέρα η καθεμιά! Εκεί υπάρχουν και κάποιες διευθύνσεις όπου μπορούσε να απευθυνθεί κανείς μέχρι τοις 20 Μαΐου. Το άρθρο μάλλον προέρχεται από την ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας. Δείτε εδώ την περιληπτική αναφορά της Διεθνούς Αμνηστίας στην υπόθεση: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/030/2009/en


ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ:
Ετοιμάσαμε ένα μικρό μήνυμα στην αγγλική, το οποίο μπορείτε να στέλνετε από αυτή τη σελίδα στην πρεσβεία του Ιράν στο Ηνωμένο Βασίλειο (Λονδίνο) και στη μόνιμη αντιπροσωπεία του Ιράν στον ΟΗΕ. Στις 4 Σεπτεμβρίου προσθέσαμε και το e-mail της ιρανικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες. Η πρεσβεία του Ιράν στην Αθήνα, όπως μας είπαν τηλεφωνικά, δεν έχει ε-mail αλλά μόνο FAX, το οποίο είναι: +302106747945. Όποιοι έχουν φαξ μπορούν να στείλουν τη διαμαρτυρία τους σε αυτό. Μπορεί να μην είναι τόσο εύκολο όσο το να στείλετε την παρακάτω φόρμα, αλλά έχει σημασία να το κάνετε!

Το μήνυμα διαμαρτυρίας έχει ως εξής στα ελληνικά:

«Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι από τον Μάρτιο του 2009 κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης δυο γυναίκες, η 27χρονη Μεριέμ Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμελαϊμπάντ, οι οποίες καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή από μουσουλμάνες έγιναν χριστιανές.

Η είδηση αυτή ήδη μεταδίδεται με μεγάλη ταχύτητα στο Ίντερνετ και προκαλεί πολλά αρνητικά σχόλια για τη χώρα σας.

Ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή της ακτιβίστριας Sabatina James και πολλών άλλων επώνυμων και ανώνυμων, ακτιβιστών και απλών ανθρώπων, Ελλήνων και αλλοδαπών, ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι Μεριέμ Ρόσταμπουρ και Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ να αφεθούν αμέσως ελεύθερες.»

ΠΡΟΣΟΧΗ! Στην παρακάτω φόρμα πρέπει να γράψετε το όνομά σας ΜΕ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ. Τα ελληνικά θα είναι ακατανόητα για τους παραλήπτες του μηνύματος. Μην ξεχνάτε να βάζετε και όνομα ΚΑΙ επώνυμο στο πεδίο Name-Surname.
Στο πεδίο Subject δεν χρειάζεται να γράψετε κάτι, γι’ αυτό και δεν έχει αστερίσκο. Το έχουμε ρυθμίσει έτσι ώστε να μπαίνει αυτόματα ως θέμα η φράση «Release Meryem Rostampour and Marzieh Esmaeilabad». Είναι αρκετό να υποβάλετε το μήνυμα ΜΙΑ ΦΟΡΑ, καθώς είναι ρυθμισμένο να πηγαίνει αυτόματα και στις τρεις διευθύνσεις.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΑΓΓΛΟΦΩΝΟΥΣ. Η φόρμα ξεκινά εκεί που είναι τα κενά πεδία.

ENGLISH TEXT

EN: In Iran, 27 year old Meryem Rostampour and 30 year old Marzieh Amirizadeh Esmaeilabad (see the above photo) will be put to death on charges of having changed their religion.

Since March 2009, both Meryem and Marzieh are being detained in Tehran’s notorious Evin prison. First with 25 women in one (!) cell, then in solitary confinement, where they were interrogated while blindfolded. Their crime? They were Muslims and they converted to Christianity.

The fact that we find particularly worrying is that there is an ongoing investigation against Mariam and Marzieh, for «apostasy».

The provision of Iranian law for cases of abandoning Islam is life imprisonment or the death penalty.

In addition, clause 225.10 of this law foresees for women : «During the five daily prayer times, they must be whipped and their living conditions and the quantity of food, clothing and water must be lowered until they show remorse.»

The 9th of August 2009 was the first day in court. Haddad, the deputy prosecutor insisted with great pressure that the women should renounce their Christian faith, both in writing and verbally. According to secure information, it was a moving sight, how the two women persisted, even with Mr. Haddad, and repeatedly stressed that they did not regret anything and would not recant their faith in Christ.

SOURCE: http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288 (in Turkish), http://www.isavelives.be/en/node/3401 and http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/030/2009/en (in English) and the webpage of Sabatina James (in German): http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html

This page includes a form via which you can send protest e-mails to the Permanent Mission of the Islamic Republic of Iran to the United Nations (iran@un.int) to the Embassy of the Islamic Republic of Iran in Bruxelles (secretariat@iranembassy.be) and to the Embassy of the Islamic Republic of Iran to the U.K. (info@iran-embassy.org.uk.) It is enough to submit your message ONCE for all three destinations.

If you want to send protest messages to other Iranian embassies, you can find all the embassies of Iran worldwide at http://www.worldembassyinformation.com/iran-embassy/index.html

* Name-Surname

* Email

Subject

GR: Επιλέξτε, αντιγράψτε και επικολλήστε το παρακάτω κείμενο μέσα στο πεδίο από κάτω-EN: Select, copy and paste the following text to the field below: Recipients:

Permanent Mission of the Islamic Republic of Iran to the United Nations, e-mail: iran@un.int

Embassy of the Islamic Republic of Iran in Bruxelles, e-mail: secretariat@iranembassy.be

Embassy of the Islamic Republic of Iran in the U.K., e-mail: info@iran-embassy.org.uk

We were surprised to learn that two women, the 27-year old Maryam Rostampour and the 30 year old Marzieh Amirizadeh Esmaeilabad are being held in prison in Tehran since March 2009 and are sentenced to death because they left Islam and converted to Christianity.

The news has already spread rapidly on the Internet and has caused many negative comments about your country.

We are uniting our voices to that of Sabatina James and many other known and unknown activists and ordinary people, both Greeks and foreigners, demanding that human rights be respected and Maryam Rostampour and Marzieh Amirizadeh Esmaeilabad be released immediately.

Δημοσιεύθηκε στο Ισλάμ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Κατά της Γαλλίας στρέφεται η Αλ Κάιντα μετά το «όχι» στη μπούργκα – Απειλεί με επιθέσεις – ΤΟ ΒΗΜΑ

Δημοσιεύθηκε από christiannaloupa στο Ιουλίου 3, 2009

Afghanistan-woman-burga
Παρίσι – Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009 [ 11:53 ]

Με επιθέσεις στο έδαφος της Γαλλίας απειλεί η Αλ Κάιντα, μετά τη δήλωση του Νικολά Σαρκοζί ότι η μπούρκα δεν είναι ευπρόσδεκτη στη χώρα του, επειδή -όπως είπε- αποτελεί «σύμβολο υποταγής».

«Δεν θα ανεχθούμε τέτοιες προκλήσεις και αδικίες και θα πάρουμε εκδίκηση» αναφέρει σε ανακοίνωσή του που δημοσιεύθηκε στο Διαδίκτυο ο Αμπού Μουσάμπ Αμπντούλ Ουαντούντ, ο οποίος αυτοαποκαλείται «αρχηγός της Αλ Κάιντα στη Βόρεια Αφρική.

«Οι μουσουλμάνοι αδελφοί μας κυρίως στη Γαλλία, αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα, ανησυχούν ιδιαίτερα για τις αποφάσεις των Γάλλων πολιτικών και των ηγετών τους, καθώς και για τη συνεχή παρενόχληση που υφίσταται ο λαός μας σχετικά με το θέμα της μπούρκα» αναφέρεται στην ανακοίνωση, η αυθεντικότητα της οποίας δεν έχει εξακριβωθεί.

Την περασμένη εβδομάδα ο Γάλλος πρόεδρος είχε δηλώσει από το βήμα του Κοινοβουλίου πως η μπούρκα αποτελεί «σύμβολο υποταγής και υποβιβασμού» των γυναικών και δεν είναι αποδεκτή στη γαλλική επικράτεια.

Δημοσιεύθηκε στο Ισλάμ | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Η συνέντευξη της κας Ντόρας Μπακογιάννη στην τουρκική κρατική τηλεόραση – Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Δημοσιεύθηκε από christiannaloupa στο Ιουνίου 21, 2009

Dora

(Ξένη δημοσίευση) – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ – ΥΠΕΞ-Συνέντευξη ΥΠΕΞ κας Ντόρας Μπακογιάννη στην τουρκική κρατική τηλεόραση TRT ? T?rk και στον δημ/φο κ. Α. Delek(19.06.09)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

Υπηρεσία Ενημέρωσης και

Δημόσιας Διπλωματίας

Αθήνα, 20 Ιουνίου 2009

Συνέντευξη ΥΠΕΞ κας Ντόρας Μπακογιάννη στην τουρκική κρατική τηλεόραση TRT – T?rk και στον δημ/φο κ. Α. Delek(19.06.09)

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις υπάρχουν διαφορετικά θέματα. Ένα από τα πρώτα είναι η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Ο Πρωθυπουργός, ο κ. Ερντογάν, είπε ότι αυτό το θέμα μπορεί να συζητηθεί, αλλά επίσης σχολίασε για την πολιτική σας στη δυτική Θράκη. Κυρίως, τις υποθέσεις για το Μουφτή και τους συλλόγους στη Θράκη, που είχαν οδηγηθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εσείς πώς το σχολιάζετε αυτό; Αυτά τα δύο θέματα μπορούν να συγκριθούν; Τι πιστεύετε; Μήπως η Τουρκία δεν θέλει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκη, επειδή δεν συμφωνεί με αυτή την πολιτική σας;

Κα Ντ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: «Επειδή θέσατε πολλά θέματα, να ξεκινήσω από την αρχή. Η Συνθήκη της Λωζάνης έχει ουσιαστικά καθορίσει τα θέματα μειονοτήτων και στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Η Συνθήκη της Λωζάνης ισχύει. Βεβαίως, όταν έγινε η Συνθήκη της Λωζάνης υπήρχε μια πολυάριθμη χριστιανική ελληνική κοινότητα στην Κωνσταντινούπολη.

Από τότε τα πράγματα έχουν αλλάξει, γιατί αυτή η χριστιανική κοινότητα έχει ουσιαστικά μείνει με πάρα πολύ λίγους ανθρώπους, άλλωστε έγινε πρόσφατα και μεγάλη συζήτηση στην Τουρκία γι’ αυτό. Αντίθετα, η μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη ευημερεί, αυξάνεται, πληθύνεται και εμείς έχουμε μια μειονοτική πολιτική, για την οποία είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι. Οι Έλληνες μειονοτικοί έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν μιας διακριτικής θετικής μεταχείρισης, δηλαδή μπαίνουν πιο εύκολα στο ελληνικό Δημόσιο, μπαίνουν πιο εύκολα στα ελληνικά Πανεπιστήμια.

Ακολουθούμε αυτή τη πολιτική, διότι ακριβώς πιστεύουμε ότι η ευρωπαϊκή ταυτότητα είναι πάρα πολύ σημαντική για τα παιδιά στη Θράκη, τα οποία έχουν ένα πολύ καλό μέλλον σε ολόκληρη την Ευρώπη και βεβαίως μέσα στην Ελλάδα.

Τώρα, το θέμα του Πατριαρχείου είναι τελείως διαφορετικό. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι αρχηγός 300 εκ. Ορθοδόξων Χριστιανών σε ολόκληρο τον κόσμο. Υπάρχουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί στην Αμερική, στην Ασία, στην Αφρική, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν είναι διμερές θέμα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Είναι θέμα θρησκευτικής ελευθερίας.

Η επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωση του Πατριαρχείου. Ένα Πατριαρχείο, το οποίο μπορούσε, εάν είχε λύσει τα προβλήματά του, να είναι ο καλύτερος πρεσβευτής της Τουρκίας, μιας μεγάλης μουσουλμανικής χώρας, που έχει -και πιστεύω ότι είναι προς τιμή όλων- έναν αρχηγό Χριστιανών μέσα στη χώρα της, είναι διαβατήριο εξαιρετικό. Ο Πατριάρχης είναι εξαιρετικός πρεσβευτής για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.

Θέλω, λοιπόν, να μην συνδέουμε τα δύο θέματα, γιατί δεν συνδέονται από μόνα τους. Δεν είναι θέματα αμοιβαιότητας, όπως δεν είναι γενικώς τα μειονοτικά θέματα.

Να πάω τώρα στο θέμα, που θέσατε για το Μουφτή. Οι Μουφτήδες σε ολόκληρο τον κόσμο, και εδώ, και στην Τουρκία, δεν εκλέγονται. Διορίζονται. Και διορίζονται παντού. Στην Ελλάδα έχουμε ένα λόγο παραπάνω να τους διορίζουμε. Τους διορίζουμε, διότι ασκούν καθήκοντα δικαστού, είναι δηλαδή και δικαστές.

Δικαστής εκλεγμένος δεν υπάρχει. Υπάρχει δικαστής διορισμένος. Ο δικαστής, δηλαδή, που εφαρμόζει το νόμο. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο οι Μουφτήδες είναι διορισμένοι, όπως και στην Τουρκία και στην Ελλάδα».

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ένας από τους παράγοντες που καθορίζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι το κυπριακό πρόβλημα. Πώς βλέπετε τις διαπραγματεύσεις; Κατά τη γνώμη σας, η αλλαγή στο βορρά μπορεί να επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις;

Κα Ντ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: «Η Ελλάδα στηρίζει με όλες της τις δυνάμεις τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, οι οποίες γίνονται αυτή τη στιγμή μεταξύ του Προέδρου Χριστόφια και του κ. Ταλάτ. Πιστεύουμε ότι οι Κύπριοι μπορούν να βρουν τη λύση μεταξύ τους. Είναι πάρα πολύ σημαντικό ότι οι δύο ηγέτες έχουν ξεκινήσει συνομιλίες, έχουν κάνει μία πρόοδο. Δεν είναι επαρκής η πρόοδος που έχει γίνει μέχρι τώρα, αλλά θέλω να ελπίζω ότι θα καταλήξουν σε ένα σχέδιο, το οποίο θα το ονομάσουμε Κυπριακό Σχέδιο. Μακριά δηλαδή από άλλους.

Τώρα, έχει πολύ μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε ότι στο τέλος, όταν πρώτα ο Θεός πετύχουμε και πετύχει η λύση του Κυπριακού, η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρέπει το σχέδιο αυτό, δηλαδή η λύση, να είναι μια λύση λειτουργική, να είναι μια λύση πρακτική, να είναι μια λύση που η χώρα αυτή θα μπορεί ως μέλος της Ε.Ε. να συμμετέχει αποτελεσματικά στην εσωτερική ευρωπαϊκή διαδικασία και ταυτόχρονα να είναι μια λύση που θα ζήσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μαζί.

Αυτό νομίζω είναι το μεγαλύτερο στοίχημα και, κατά τη γνώμη μου, εκείνοι που προσεγγίζουν τη λύση του Κυπριακού με τη λογική των δύο χωριστών κοινοτήτων, που πρέπει να τις κρατήσουμε μακριά τη μία από την άλλη, είναι λάθος.

Θα πετύχουμε στην Κύπρο, εάν ζήσουν μαζί. Εάν καταφέρουμε αυτή τη συμβίωση, που είχαν προβλήματα στο παρελθόν αναμφισβήτητα, αλλά υπήρχαν και περίοδοι που έζησαν πολύ καλά, αν καταφέρουμε τη συμβίωση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσα στην ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να την κάνουμε πετυχημένη.

Τότε θα έχουμε πραγματικά λύσει το Κυπριακό και τότε θα είναι και πάρα πολύ σημαντικό το μήνυμα προς όλους εκείνους τους Ευρωπαίους, που δεν θέλουν την Τουρκία μέλος της Ε.Ε., θα είναι ένα παράδειγμα επιτυχίας η Κύπρος».

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Από τις πρώτες προσδοκίες σας από την Τουρκία στο κυπριακό θέμα είναι να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της. Η προθεσμία που έδωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση γι’ αυτό το θέμα τελειώνει στο τέλος του 2009. Στη Σύνοδο Κορυφής πώς θα είναι η συμπεριφορά σας; Θα ζητήσετε την παύση του ανοίγματος των κεφαλαίων ή προτιμάτε την αναβολή αυτού του θέματος, ενώ συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις;

Κα Ντ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: «Η απόφαση για το πάγωμα των 8 κεφαλαίων είναι μια απόφαση όλων των Ευρωπαίων και όλοι μαζί οι Ευρωπαίοι είπαμε ότι αυτά τα 8 κεφάλαια παγώνουν για να έχει το χρόνο η Τουρκία να εφαρμόσει απολύτως το Πρωτόκολλο της Άγκυρας.

Το Πρωτόκολλο της Άγκυρας είναι μια υποχρέωση της Τουρκίας. Θέλω να εξηγήσω, όσο καλύτερα μπορώ, ότι η Ευρώπη είναι μία, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μία. Οι χώρες-μέλη της Ε.Ε., κάθε μία και μέσα σε αυτές και η Κύπρος, έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα. Οι χώρες που έρχονται, που θέλουν να γίνουν μέλη της Ε.Ε., κρίνονται με βάση τα κριτήρια και τα προαπαιτούμενα, που η Ε.Ε. έχει θέσει.

Δεν είναι μόνο για την Τουρκία. Αυτό ίσχυε για την Ελλάδα παλιά, όταν δεν ήμασταν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ίσχυσε για όλες τις χώρες, ίσχυσε για την Κροατία, ίσχυσε για τη Βουλγαρία. Δεν είναι κάτι, το οποίο έχει εφεύρει η Ευρωπαϊκή Ένωση μόνο για την Τουρκία. Αλλά η Τουρκία, εάν θέλει πραγματικά να πλησιάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτά τα κριτήρια πρέπει να τα πετύχει και πρέπει να τα αποδεχτεί.

Το να ανοίξει, λοιπόν, τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της για κυπριακά προϊόντα είναι μια προϋπόθεση, την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει. Και πάνω σε αυτή τη θέση της, η εμπειρία έχει δείξει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μένει. Δεν αλλάζει».

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Βεβαίως, το μόνο πρόβλημα της Τουρκίας δεν είναι το Κυπριακό για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και εσείς πάντα δηλώνετε ότι υποστηρίζετε την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχετε σχέσεις επίσης με τη Γερμανία και τη Γαλλία. Έχετε επαφές μαζί τους. Και οι δύο χώρες έχουν διάφορες προτάσεις για την Τουρκία. Εσείς πώς τις σχολιάζετε; Έχει πιθανότητα να δοθεί η ειδική προνομιακή σχέση στην Τουρκία;

Κα Ντ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: «Ακούστε, η θέση της Ελλάδας είναι γνωστή και δεν είναι θέση μόνο της δικής μας κυβέρνησης, είναι θέση των δύο μεγάλων κομμάτων στην Ελλάδα. Όταν την είπαμε, εξεπλάγησαν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο. Είπαν: ?Μα οι Έλληνες έρχονται και λένε ότι είναι υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας; Οι Έλληνες, που έχουν προβλήματα με την Τουρκία;?.

Η απάντηση η δική μου σε όλους τους δημοσιογράφους που με ρωτάνε, τους Γάλλους, τους Γερμανούς, που μου θέτουν αυτή την ερώτηση, είναι ότι ?ναι, εμείς οι Έλληνες με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και μεγαλύτερη σαφήνεια και μεγαλύτερη δυναμική υποστηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας?.

Γιατί; Διότι είναι και προς το συμφέρον της Ελλάδας. Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να έχουμε με τη γειτονική μας χώρα τις καλύτερες δυνατές σχέσεις, και τις καλύτερες δυνατές σχέσεις θα τις έχουμε όταν και η Τουρκία έχει πλήρως αποδεχτεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δηλαδή το acquis communautaire.

Διότι πολλά από τα προβλήματά μας θα έχουν αυτομάτως λυθεί. Η Ελλάδα θέλει καλές σχέσεις με την Τουρκία. Αυτό είναι σαφές. Δι’ αυτού του τρόπου, δια της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, πιστεύω ότι έχουμε την καλύτερη προοπτική για να τις αποκτήσουμε και σε διμερές επίπεδο, αλλά και διότι πιστεύουμε ότι όλοι οι λαοί των Βαλκανίων πρέπει να έχουν ένα ευρωπαϊκό μέλλον. Άρα, εμείς είμαστε σαφείς σε αυτή τη θέση μας.

Τώρα, με ρωτάτε για την προνομιακή σχέση. Δεν είναι εύκολο να αλλάξει η Ευρώπη τις αποφάσεις της. Σας το είπα και πριν. Ό,τι ισχύει για το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, που δεν θα αλλάξει η Ευρώπη τις αποφάσεις της, ισχύει και για την προοπτική της Τουρκίας.

Η Τουρκία έχει ληφθεί απόφαση να προχωρήσει για ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Μπορεί να πάρει χρόνο, μπορεί να μην γίνει αύριο, αλλά ο στόχος είναι πλήρης εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου, πλήρης ένταξη. Αυτή είναι η θέση της Ελλάδας και σε αυτό είμαστε πάρα πολύ σαφείς.

Πιστεύω ότι για την τουρκική κοινωνία, -εγώ, ξέρετε, επισκέπτομαι πολύ συχνά την Τουρκία και έχω και πολλούς φίλους στη χώρα σας, έχω περπατήσει και πολύ τις πόλεις- πιστεύω ότι για την ίδια την κοινωνία την τουρκική, αυτή η ευρωπαϊκή προοπτική είναι ο δυνατότερος μοχλός ανάπτυξης, το μεγαλύτερο κίνητρο για δημιουργία».

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Υπάρχει ένα θέμα που τίθεται στην Ελλάδα πρόσφατα και η κυβέρνησή σας έχει πάρει μέτρα γι’ αυτό το θέμα, που είναι οι μετανάστες. Νομίζω ότι έχετε προσδοκίες από την Τουρκία και γι’ αυτό το θέμα. Ποιος είναι ο ρόλος της Τουρκίας σε αυτό το πρόβλημα της Ελλάδας;

Κα Ντ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: «Είναι ένας πάρα πολύ σημαντικός ρόλος, ο ρόλος της Τουρκίας σε αυτό το πρόβλημα της Ελλάδας. Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν υπογράψει ένα Πρωτόκολλο. Πρωτόκολλο επανεισδοχής μεταναστών. Για τι μιλάμε τώρα; Μιλάμε για ένα μεγάλο αριθμό που αγγίζει ενδεχομένως και τις 140 χιλιάδες άτομα, που είναι στις ακτές της Τουρκίας, οι οποίοι είναι θύματα δουλεμπόρων, δηλαδή ό,τι αθλιέστερο μπορεί να υπάρξει σε αυτό τον κόσμο, και οι οποίοι μεταφέρονται από την Τουρκία στην Ελλάδα.

Εκεί ισχύει το Πρωτόκολλο αυτό, το οποίο λέει ότι, όταν τους συλλαμβάνουν στην Ελλάδα, πρέπει να τους στέλνουν πίσω στην Τουρκία. Η Τουρκία, όμως, δεν τους δέχεται πίσω στο έδαφός της και δημιουργεί διάφορα προσκόμματα στην επανεισδοχή τους.

Αυτό τι αποτέλεσμα έχει; Το αποτέλεσμα είναι ότι αυτοί οι δουλέμποροι δεν αποθαρρύνονται και ουσιαστικά συνεχίζουν. Στην Ελλάδα βρίσκεται ένας τεράστιος αριθμός οικονομικών μεταναστών που είναι αδύνατο να τους διαχειριστεί η Ελλάδα, η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα. Έχει όμως υποχρέωση να φυλάξει και τα σύνορά της προς την υπόλοιπη Ευρώπη.

Άρα, είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Το είχα συζητήσει επανειλημμένως με τον κ. Μπαμπατζάν. Ο κ. Μπαμπατζάν έλεγε εκείνη την εποχή ότι «μα ξέρεις, και από εμάς περνάνε». Το ξέρω ότι και από την Τουρκία περνάνε και αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο η Ελλάδα στήριξε την πρόταση της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση να χρηματοδοτηθεί η κυβέρνηση έτσι ώστε να το διαχειριστεί επί του τουρκικού εδάφους.

Ενώ κάναμε αυτό, η ανταπόκριση από την Τουρκία δεν υπήρξε. Θέλω να ελπίζω ότι ερχόμενος και ο κ. Ερντογάν στην Ελλάδα θα μας δοθεί άλλη μια φορά η ευκαιρία να το συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε ότι και οι δύο χώρες είμαστε υποχρεωμένες, πρώτον να τηρούμε τις συμφωνίες μας και δεύτερον να πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις αυτό το οργανωμένο έγκλημα, που είναι το δουλεμπόριο, και άρα να στείλουμε ένα μήνυμα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αποδεχτούμε τη λαθρομετανάστευση».

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Υπάρχει μια διαρκής συζήτηση στην Ελλάδα για Τζαμί. Γιατί δεν χτίζετε ένα Τζαμί στην Αθήνα; Θα χτιστεί;

Κα Ντ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: «Θα χτιστεί και θα σας πω και γιατί δεν χτίστηκε. Στο παρελθόν ήταν πάρα πολύ λίγοι για να μην πω ελάχιστοι, οι Μουσουλμάνοι στην Αθήνα. Έχουμε Τζαμιά στη Θράκη, τα οποία όχι μόνο χτίζονται αλλά και αναπαλαιώνονται και από το Υπουργείο Πολιτισμού και από την Περιφέρεια. Είναι μέσα στην παράδοση την ευρωπαϊκή και, άμα πάτε, θα δείτε ότι είναι πάρα πολλά και πάρα πολύ ωραία. Υπάρχουν τζαμιά και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Η Αθήνα δεν είχε μεγάλο μουσουλμανικό στοιχείο. Τώρα όμως άλλαξαν τα πράγματα, τώρα υπάρχουν μετανάστες Μουσουλμάνοι πολλοί, οι οποίοι βεβαίως έχουν απόλυτο δικαίωμα στο λατρευτικό χώρο, σε μουσουλμανικό νεκροταφείο κλπ.

Έτσι η κυβέρνηση προχώρησε και μάλιστα έχουμε κι ένα χώρο, τον οποίο διέθεσε η Εκκλησία της Ελλάδος για το μουσουλμανικό νεκροταφείο, το οποίο διαμορφώνουμε τώρα, και το Τζαμί όπου έχουμε πάρει την απόφαση στην κυβέρνηση, έχει βρεθεί ο χώρος και προχωρεί τώρα το Υπουργείο Παιδείας στην υλοποίηση και την εφαρμογή αυτής της απόφασης, για να γίνει κι ένα πολύ ωραίο Τζαμί στην Αθήνα».

Δημοσιεύθηκε στο Τουρκία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο »

Ανταλλαγή της Χάλκης με τους μουφτήδες ζητά η Τουρκία! – Τι φέρνει ο Ερντογάν στην Αθήνα – Ελεύθερος Τύπος

Δημοσιεύθηκε από christiannaloupa στο Ιουνίου 15, 2009

Τι φέρνει ο Ερντογάν στην Αθήνα

Κυριακή, 14.06.09

TURKEY GREECE KARAMANLIS

Οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Τουρκίας κ.κ. Κ. Καραμανλής και Ρ. Τ. Ερντογάν τα τελευταία πέντε χρόνια συναντιούνται όταν θέλουν να υποδηλώσουν ότι είναι φίλοι. Το επόμενο Σάββατο θα συναντηθούν για να πείσουν ότι δεν είναι εχθροί.

Το άγχος της κυβέρνησης να υποχρεωθεί η Αγκυρα σε εφαρμογή του πρωτοκόλλου για την επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών θα εκφραστεί προς έναν ηγέτη ο οποίος ζητά αναγνώριση των τουρκικών αξιώσεων στη Θράκη για να λειτουργήσει ξανά η Χάλκη, ενώ αρνείται να εκπληρώσει την υποχρέωση για άνοιγμα των λιμανιών και των αεροδρομίων για τα κυπριακά πλοία και σκάφη, παρά την εκπνοή της σχετικής προθεσμίας που έχει θέσει η Ε.Ε.

Η Αθήνα αιφνιδιάστηκε ευχάριστα όταν ενημερώθηκε για την ανταπόκριση του κ. Ερντογάν στην πρόσκληση να παραστεί στα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης το επόμενο Σάββατο. Η αισιοδοξία ενισχύθηκε όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός έκανε δημόσια αυτοκριτική για τις εθνικές εκκαθαρίσεις που έγιναν στη χώρα του.

Πριν από τρεις μέρες, όμως, τα χαμόγελα «πάγωσαν»: Μιλώντας σε τουρκικό κανάλι επιτέθηκε στην ελληνική κυβέρνηση λέγοντας ότι «δεν αντέχει να ακούει τη λέξη Τούρκος στη Δυτική Θράκη» και ότι «δεν επιτρέπει την εκλογή των μουφτήδων γιατί πιέζεται από τα ΜΜΕ…». «Οι πολίτες μου στη Θράκη» ήταν η φράση του κ. Ερντογάν που ανάγκασε την υπ. Εξωτερικών κυρία Ντόρα Μπακογιάννη να απαντήσει ότι «οι μουσουλμάνοι στη Θράκη είναι Ελληνες πολίτες και είναι περήφανοι γι’ αυτό».  Οι κ.κ. Καραμανλής και Ερντογάν θα ανταλλάξουν χαμόγελα και αβροφροσύνες πάνω στο βράχο της Ακρόπολης, αλλά όταν συναντηθούν κεκλεισμένων των θυρών στο Μέγαρο Μαξίμου θα έχουν, όπως όλα δείχνουν, μια δύσκολη συζήτηση.

Αιτήματα και ανταλλάγματα
Ο πρωθυπουργός «καίγεται» για την απόκρουση των φουσκωτών που έρχονται από την Τουρκία γεμάτα λαθρομετανάστες και για την ηρεμία στο Αιγαίο που θα τον απαλλάξει από τον κίνδυνο διαχείρισης εθνικής κρίσης πριν από τις εκλογές. Ο Τούρκος ομόλογός του διεκδικεί απόλυτη στήριξη της ενταξιακής πορείας της χώρας του και ανταλλάγματα για τη διαφαινόμενη αλλαγή της πολιτικής του απέναντι στο Φανάρι. Βέβαιο είναι ότι θα ικανοποιηθεί από την απόφαση για δημιουργία τζαμιού και μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αττική, αφού -όπως τονίζουν διπλωματικές πηγές- πρόθεσή του είναι να εμφανιστεί ως «πατέρας» όλων των ομοδόξων του εδώ.

Από το φθινόπωρο και μέχρι το τέλος του έτους η ελληνική διπλωματία θα τα δει όλα: Το ορόσημο του Δεκεμβρίου, η ώρα της κρίσης για τις σχέσεις Τουρκίας-Ε.Ε., δημιουργεί τις συνθήκες για εξελίξεις στο Κυπριακό. Η Αγκυρα φαίνεται ότι έχει λάβει διαβεβαιώσεις από τις Βρυξέλλες ότι, αν προχωρήσει σε μια κίνηση καλής θέλησης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, θα ξεπεράσει εύκολα το σκόπελο της μη επέκτασης της τελωνειακής σύνδεσης στην Κυπριακή Δημοκρατία, εξασφαλίζοντας νέα παράταση. Η τουρκική διπλωματία ενθαρρύνει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης με καθεστώς λυκείου και υπό την εποπτεία του τουρκικού υπ. Παιδείας. Θέτει μάλιστα ως προϋπόθεση την ικανοποίηση των τουρκικών απαιτήσεων στη Θράκη. Με αυτά τα δεδομένα, υπάρχει ορατός κίνδυνος να στραφεί η πίεση της Ε.Ε. προς την Αθήνα, που θα καλείται να ανταποδώσει, και στη Λευκωσία, που θα ενθαρρύνεται να ξεχάσει το θέμα της de facto αναγνώρισής της με το επιχείρημα ότι θα επηρεαστούν οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.

Τα διλήμματα θα είναι οδυνηρά και η διαχείριση δύσκολη, ειδικά όταν, παράλληλα, θα βρίσκεται σε εξέλιξη νέα πρωτοβουλία για το Σκοπιανό με όρους blame game. Πολύ περισσότερο, όταν η άνοδος του ΛΑΟΣ (7,1%) συνδέεται ευθέως με την επιδοκιμασία σκληρών θέσεων στα εθνικά θέματα.

 

ΣΠΑΝΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ

Ελεύθερος Τύπος

Δημοσιεύθηκε στο Τουρκία | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »