Aνoιξαν τα αρχεία του Φόρειν Όφις τoυ 1979 για Ελλάδα και Κύπρο – TO BHMA

Η πολιτική Ελλάδα και η Κύπρος του 1979 μέσα από τα αρχεία του Φόρειν Όφις

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=307091&dt=30/12/2009

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009  [ 09:10 ]

Άνοιξαν σήμερα για το κοινό και για τους ιστορικούς οι εμπιστευτικοί φάκελοι του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών (Foreign Office) για έτος 1979, όπως συνηθίζεται με τη συμπλήρωση 30 χρόνων.
 
Ανάμεσα σε αυτούς  υπάρχουν φάκελοι που αναφέρονται στην Ελλάδα και την πολιτική της, κυρίως, κατάσταση, εκείνη τη χρονική περίοδο.

Μία 14σέλιδη εμπιστευτική έκθεση του «Φόρεϊν Όφις» αναφέρεται στην επίσημη επίσκεψη, στο Λονδίνο, του Έλληνα πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, για συνομιλίες με την ομόλογό του Μάργκαρετ Θάτσερ.

Η επίσκεψη αυτή πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1979. Σύμφωνα με την εμπιστευτική αναφορά, ο Κ. Καραμανλής ανέλυσε στην πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου τις ελληνικές απόψεις για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό και για την επιστροφή της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, και ζήτησε τη βρετανική υποστήριξη στο θέμα της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή κοινότητα, εκφράζοντας μάλιστα την ευχή το Ηνωμένο Βασίλειο να είναι η πρώτη χώρα που θα επικυρώσει την ένταξη της Ελλάδας.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ διαβεβαίωσε ότι η χώρα της θα υποστηρίξει ανεπιφύλακτα την ελληνική ένταξη. Στις συνομιλίες τους για τις διμερείς σχέσεις, η Μάργκαρετ Θάτσερ, όπως αποκαλύπτεται στη σχετική εμπιστευτική έκθεση του «Φόρεϊν Όφις», εξέφρασε στον Έλληνα πρωθυπουργό τη μεγάλη της επιθυμία, όπως βρετανικές εταιρίες να έχουν συμμετοχή στην κατασκευή μεγάλων έργων στην Ελλάδα, και αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην κατασκευή σταθμών ενέργειας με άνθρακα και στον εκσυγχρονισμό των ελληνικών ηλεκτρικών σιδηροδρόμων. Η βρετανική πλευρά εξέφρασε επίσης το ενδιαφέρον να πουλήσει στην Ελλάδα στρατιωτικά άρματα τύπου “Τσόμπαμ”.

Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής απέφυγε να δεσμευθεί για την αγορά πολεμικού υλικού, λέγοντας ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε δύσκολο στάδιο, ενώ για τα δύο έργα στα οποία αναφέρθηκε η Μάργκαρετ Θάτσερ είπε ότι αυτά θα τα συζητήσει στην προσεχή επίσκεψή του στο Λονδίνο ο υπουργός Συντονισμού Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Οι δύο πρωθυπουργοί συζήτησαν και την κατάσταση στα Βαλκάνια. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής φέρεται να είπε ότι η πρωτοβουλία του για την ανάπτυξη ευρύτερης συνεργασίας στα Βαλκάνια, συναντά την αντίδραση της Σοβιετικής Ένωσης. «Η Σοβιετική Ένωσης φοβάται ότι η πρωτοβουλία μου αυτή μπορεί να δώσει μεγαλύτερη ανεξαρτησία στις βαλκανικές χώρες», ήταν η εκτίμηση του Κ. Καραμανλή, σύμφωνα με την εμπιστευτική έκθεση του «Φόρεϊν Όφις».

Στη συζήτηση για το Κυπριακό, ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε στη Μάργκαρετ Θάτσερ ότι «για να λυθεί αυτό το θέμα χρειάζονται γενναίες αποφάσεις και καλή διάθεση από την πλευρά της Τουρκίας. Οι ελληνοκύπριοι δεν εξαρτώνται από μένα, αλλά οι τουρκοκύπριοι εξαρτώνται από την Άγκυρα», είπε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στη Βρετανή πρωθυπουργό.

Μία εμπιστευτική έκθεση της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα προς το «Φόρεϊν Όφις» έχει θέμα την παραίτηση του Κώστα Σημίτη από το επταμελές εκτελεστικό γραφείο του ΠΑΣΟΚ. Η επίσημη εξήγηση, γράφουν οι Βρετανοί διπλωμάτες, είναι ότι ο Κώστας Σημίτης ενέκρινε και επέτρεψε να κυκλοφορήσει μια αφίσα για την ευρωπαϊκή κοινότητα, με σλόγκαν το οποίο απείχε από την επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ στο θέμα της Ευρώπης. «Ωστόσο» σχολιάζει ο συντάκτης της εμπιστευτικής αναφοράς, «οι πραγματικοί λόγοι της παραίτηση του Κ. Σημίτη, δεν είναι ξεκάθαροι».

Άλλα θέματα που αναφέρονται στα εμπιστευτικά έγγραφου του Φόρεϊν Όφις:

-Οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα το ΗΒ και οι ΗΠΑ, καθώς και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιόζεφ Λουνς, είχαν ασκήσει μεγάλες πιέσεις στην ελληνική κυβέρνηση να ανακαλέσει μια συμφωνία η οποία επέτρεπε στο σοβιετικό στόλο να χρησιμοποιεί τις ευκολίες στα ναυπηγεία της Σύρου. Η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν ότι η σχετική συμφωνία με τη Μόσχα είχε γίνει με ιδιωτική ελληνική εταιρία και αφορούσε μόνο στον εμπορικό στόλο της Σοβιετικής Ένωσης.

-Οι Βρετανοί αστυνομικοί, οι οποίοι συνόδευαν τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή στη διάρκεια της επίσκεψής του στο Λονδίνο ενημέρωναν το «Φόρεϊν Όφις» για όλες τις κινήσεις του, ακόμα και για τα ψώνια που έκανε στα καταστήματα “Σίμπσονς” για υποδήματα και στο “Μπέρμπερις” για ενδύματα.

-Εκπρόσωπος της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα παρακολούθησε το συνέδριο της ΝΔ στη Χαλκιδική, το πρώτο της συνέδριο μετά τη μεταπολίτευση. Στην αναφορά του προς το «Φόρεϊν Όφις», ο Βρετανός διπλωμάτης γράφει ότι «ο Κ. Καραμανλής χωρίς να είναι ιδεολόγος ή πολιτικός φιλόσοφος, στην καλά συγκροτημένη ομιλία του έδωσε έμφαση στο ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό στην κοινωνική πολιτική και γενικά η ομιλία του ερμηνεύεται ως διαθήκη για το κόμμα του, το οποίοι δημιούργησε».

Για την Κύπρο

Στη συμφωνία “υψηλού επιπέδου” του 1979 μεταξύ του τότε Προέδρου της Κύπρου Σπύρου Κυπριανού και του τότε τουρκοκύπριου ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς, καθώς και στις μεταξύ τους συζητήσεις για επιστροφή στους Ελληνοκύπριους των Βαρωσίων (περίκλειστη περιοχή Αμμοχώστου) αναφέρονται τα έγγραφα του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών (Foreign Office), που αποδεσμεύτηκαν σήμερα. Επίσης, αναφέρονται στα θέματα των Βρετανικών Βάσεων και των εγγυήσεων, ενώ Βρετανός διπλωμάτης προέβλεψε, σε ανύποπτο χρόνο, την ανάδειξη του Τάσσου Παπαδόπουλου στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Έγγραφο της βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας στη Λευκωσία, ημερομηνίας 29 Μαΐου 1979, “εκτιμά” σαν θετική τη στάση και των δυο ηγετών, ιδιαίτερα εκείνη του Κυπρίου Προέδρου στη συνάντηση της 18ης-19ης του ιδίου μήνα, αν και υποστηρίζει ότι οι περισσότερες υποχωρήσεις έγιναν από την τουρκική πλευρά. Ενδεικτικό της γενικά εύθραυστης κατάστασης που επικρατούσε, όμως, είναι το ότι το ίδιο έγγραφο “μιλούσε” για κίνδυνο υπονόμευσης της Συμφωνίας πριν ακόμη την επανέναρξη τον διακοινοτικών συνομιλιών που είχαν καθορισθεί για τις 15 Ιουνίου.

Τα προβλήματα άρχισαν να παρουσιάζονται από τη δεύτερη κιόλας συνάντηση των δυο συνομιλητών, Γεωργίου Ιωαννίδη και Ουμίτ Σουλεϊμάν Ονάν, στις 18 Ιουνίου, υπό την προεδρία του κ. Γκουεγιάρ που εκπροσωπούσε τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, με κύριο θέμα συζήτησης εκείνο των αγνοουμένων. Ακόμη περισσότερο οξύνθηκε το κλίμα όταν κατά την τρίτη συνάντηση, στις 20 Ιουνίου, ετέθη το θέμα του Βαρωσιού. Η χειρότερη εξέλιξη, όμως, αποτελούσε η επιμονή της τουρκοκυπριακής πλευράς όπως η αρχή της διζωνικότητας και το θέμα ασφάλειας των Τουρκοκυπρίων υιοθετηθούν ως αποφασισθέντα στοιχεία της Συμφωνίας Μακαρίου-Ντενκτάς που είχε πραγματοποιηθεί στις 12 Φεβρουαρίου 1977. Η τελευταία συνάντηση στα πλαίσια των δικοινοτικών ήταν στις 22 Ιουνίου.

Σε συνέντευξη Τύπου στις 24 Ιουνίου, ο Ραούφ Ντενκτάς είπε ότι “η Συμφωνία με τον Μακάριο προνοούσε για διζωνική ομοσπονδία” και ισχυρίσθηκε ότι ο Αρχιεπίσκοπος “είχε ζητήσει να αποφευχθεί αναφορά σε λέξεις και όρους που θα δημιουργούσαν μια δύσκολη κατάσταση ανάμεσα στην κοινότητα”.

Επίσης, είπε ότι ο χάρτης τον οποίο ο τότε συνομιλητής, Τάσσος Παπαδόπουλος, κατέθεσε στο πλαίσιο των συνομιλιών της Βιέννης, 31 Μαρτίου-1 Απριλίου 1977, προνοούσε για διζωνική ομοσπονδία και ότι ο ίδιος ο Τάσσος Παπαδόπουλος, σε απαντήσεις του σε εκείνη τη συνάντηση, είπε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά συμφώνησε για διζωνική ομοσπονδία. Ο Ντενκτάς αναφέρθηκε και σε ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών Γιάννη Χριστοφίδη στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στις 31 Αυγούστου 1977, κατά την οποία είπε ότι “η ελληνοκυπριακή πλευρά είχε συμφωνήσει για διζωνική ομοσπονδία”.

Ακόμη ισχυρίσθηκε ότι στη συνάντηση της 18ης-19ης Μαΐου με τον Πρόεδρο Κυπριανού, όταν ετέθη το θέμα της διζωνικότητας, ο κ. Κυπριανού αναγνώρισε πως κατά τη συνάντηση Μακαρίου-Ντενκτάς, οι δυο πλευρές συμφώνησαν για τη διζωνικότητα.

Ο Ελληνοκύπριος συνομιλητής Γιώργος Ιωαννίδης, κατά τη συνάντηση της 18ης Ιουνίου, απέρριψε την εκδοχή οποιασδήποτε συμφωνίας για διζωνικότητα ή για ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων κατά τη συνάντηση Μακαρίου-Ντενκτάς. Επίσημος εκπρόσωπος αναγνώρισε ότι σ’ εκείνη τη συνάντηση είχε εγερθεί θέμα διζωνικότητας όπως είχαν εγερθεί και άλλα θέματα, αλλά η ελληνοκυπριακή πλευρά απέρριψε τη διζωνικότητα, όπως η τουρκοκυπριακή είχε απορρίψει άλλα θέματα που είχαν τεθεί. Αυτό που ισχύει, είπε, είναι το επίσημο κείμενο όπως είχε δημοσιευθεί.

Εξάλλου, μνημόνιο της κυπριακής κυβέρνησης, ημερομηνίας 18 Ιουλίου 1979, που επεδόθη στη βρετανική, διερωτάται για το πώς, ύστερα από δυόμισι χρόνια από τη Συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς και δυο χρόνια μετά το θάνατο του Κυπρίου ηγέτη, ανεκαλύφθη μυστική συμφωνία πέραν του επισήμου κειμένου. Το Μνημόνιο εξηγεί ότι με την επιμονή της τουρκοκυπριακής πλευράς στον όρο της διζωνικότητας αποκαλύπτεται ο πραγματικός της σκοπός, να προσδώσει στη διευθέτηση άλλο περιεχόμενο που ακυρώνει την έννοια της ομοσπονδίας.

Ο Πρόεδρος Κυπριανού, υπογραμμίζοντας τη θέληση της ελληνοκυπριακής πλευράς για επανέναρξη, το ταχύτερο δυνατό, των δικοινοτικών συνομιλιών, τόνισε ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά μπορεί να θέσει τόσο το θέμα της διζωνικότητας όσο και της ασφάλειας για συζήτηση στο πλαίσιο των συνομιλιών, οπότε και η ελληνοκυπριακή πλευρά θα έχει τα επιχειρήματα της. Αυτό που η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν μπορεί να αποδεχθεί είναι να θεωρηθούν αυτά σαν προϋποθέσεις για επανέναρξη των δικοινοτικών συνομιλιών.

Σε συνάντηση του με την Μάργκαρετ Θάτσερ (Margaret Thatcher), στη Λουσάκα, στις 31 Ιουλίου 1979, στο πλαίσιο της Κοινοπολιτειακής Διάσκεψης, ο Πρόεδρος Κυπριανού ενημέρωσε τη βρετανίδα πρωθυπουργό για την κατάσταση στην Κύπρο, τονίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι ο όρος της διζωνικότητας δεν χρησιμοποιείται σε κανένα σύνταγμα.

    “Η πρωθυπουργός συμφώνησε ότι δεν πρόκειται για όρο που χρησιμοποιείται στο διεθνές Δίκαιο”, αναφέρει βρετανικό έγγραφο για εκείνη τη συνάντηση.

Σε ένα Μνημόνιο της η Γραμματεία του ΟΗΕ παρουσίασε την αρχή της διζωνικότητας ως αποδεχθείσα από την ελληνοκυπριακή πλευρά, βασιζόμενη στην ομιλία του Γιάννη Χριστοφίδη στο Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο, φυσικά, απερρίφθη από την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Σε μια προσπάθεια να άρει τις δυσκολίες στην επανέναρξη των διακοινοτικών, η Γραμματεία ετοίμασε άλλο Μνημόνιο με την ακόλουθη διατύπωση σχετικά με τα δυο επίμαχα σημεία:

    -Οι δυο πλευρές έχουν επαναβεβαιώσει την υποστήριξη τους για μια ομοσπονδία όπως προνοείται από τις Κατευθυντήριες Γραμμές που θα αποτελείται από δυο συνιστώντα μέρη και που έχουν αναφερθεί σαν περιοχές ή ζώνες.

    -Οι δυο πλευρές έχουν παρουσιάσει ενδείξεις ότι το θέμα της ασφάλειας μπορεί να τεθεί και να συζητηθεί στις διακοινοτικές. Κατανοείται ότι η διευθέτηση θα προνοεί για την ασφάλεια και των δυο κοινοτήτων.

Στις 4 Απριλίου 1979, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Ρολάνδης, σε μια πολύ πειστική στην ανάλυση της επιστολή, ζήτησε από τον ΓΓ του ΟΗΕ όπως καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για επανέναρξη των συνομιλιών.

Το 1979 τέλειωσε χωρίς επανέναρξη των διακοινοτικών. Έγγραφο της βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας, ημερομηνίας 8 Ιουλίου 1979, χαρακτηρίζει την τουρκική στάση σαν στάση κωλυσιεργίας. “Αυτή η στάση θα συνεχισθεί τουλάχιστον μέχρις ότου διευκρινισθεί η θέση της κυβέρνησης Ετζεβίτ”, αναφέρει το έγγραφο. Άλλο έγγραφο, πάλι της βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας, ημερομηνίας 24 Σεπτεμβρίου, καταλήγει στην κατ’ αρχήν παράδοξη εκτίμηση ότι η Συμφωνία Κυπριανού – Ντενκτάς δεν ήταν αρεστή στην Τουρκία, “η οποία και θα καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να παρεμποδίσει την εφαρμογή της”.

Σύμφωνα με έγγραφο του 1979, το θέμα της επιστροφής των Βαρωσίων είχε προσυμφωνηθεί να συζητηθεί στη συνάντηση Κυπριανού – Ντενκτάς τον Μάιο του 1979, μια συζήτηση που θα κάλυπτε τόσο την περιοχή στην οποία θα επέστρεφαν πρόσφυγες όσο και το καθεστώς διοίκησής της.

Στη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, η διοίκηση της περιοχής θα περιήρχετο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, ενώ σύμφωνα με βρετανικό έγγραφο, ο Σπύρος Κυπριανού είπε ότι η τουρκική πλευρά είχε αποδεχθεί να υπάρξουν εγγυήσεις, ότι όταν οι κάτοικοι της Αμμοχώστου επέστρεφαν δεν θα εξαναγκάζονταν να την εγκαταλείψουν ξανά. Ήλπιζε επίσης ότι η επανεγκατάσταση θα άρχιζε πολύ σύντομα.

Για τις υποχρεώσεις των Βρετανών έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με τις Βάσεις, έγγραφο του Φόρεϊν Οφις που απευθυνόταν στον υφυπουργό Εξωτερικών, Σερ Ίαν Γκίλμουρ (Sir Ian Gilmour), ημερομηνίας 20 Ιουνίου 1979, με αφορμή τη συνάντηση που θα είχε την επομένη, στο Λονδίνο, με τον Κύπριο Υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Ρολάνδη, ανέφερε τα εξής:”H Συμφωνία Εγκαθίδρυσης προνοούσε για καταβολή 12 εκατομμυρίων λιρών για την πενταετία μέχρι το 1965 “όπως και μερικές άλλες ειδικές πληρωμές”.

Μετά το 1965, η βρετανική κυβέρνηση, σαν αποτέλεσμα διαβουλεύσεων με την κυπριακή κυβέρνηση και λαμβάνοντας υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες περιλαμβανομένων των οικονομικών αναγκών της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα αποφασίζει το ποσό της οικονομικής βοήθειας που θα προσφέρεται στην κυπριακή κυβέρνηση κατά τα επόμενα πέντε χρόνια. Η κυπριακή κυβέρνηση, συνεχίζει το έγγραφο, έχει, κατά τακτικά διαστήματα, επισύρει την προσοχή της βρετανικής κυβέρνησης στις υποχρεώσεις της. Έχει σε διάφορες περιπτώσεις πει ότι πρέπει να καταβάλλεται ενοίκιο για τις Βάσεις. Αν αυτό αποκλείεται, πρέπει να καταβάλλεται ενοίκιο για τη χρήση ορισμένων περιοχών και για άλλες διευκολύνσεις, όπως η χρήση των δρόμων. Σε μια περίπτωση αναφέρθηκε το ποσό των 150 εκατομμυρίων λιρών σαν οφειλή της Βρετανίας στην Κύπρο.

Η βρετανική κυβέρνηση, αναφέρει στη συνέχεια το έγγραφο, υποστήριζε πάντοτε την άποψη ότι οι κυπριακές απαιτήσεις στερούνται νομικής ισχύος αλλά είναι διατεθειμένη, με ορισμένες προϋποθέσεις, να συζητήσει την επαναπροσφορά βοήθειας. Σαν αποτέλεσμα της εντεινόμενης πίεσης από την κυπριακή κυβέρνηση, η Βρετανία προσφέρθηκε, τον Ιούνιο του 1978, να δώσει δάνειο 7,5 εκατομμυρίων λιρών με 6% για 25 χρόνια το οποίο να χρησιμοποιηθεί για έργα επωφελή και για τις δυο πλευρές.

Προτείνοντας το δάνειο, η βρετανική πλευρά δήλωσε ότι αυτή η πρόταση αντιπροσωπεύει τη συνολική διμερή βοήθεια που η βρετανική κυβέρνηση μπορεί να προσφέρει στην Κύπρο για το προβλεπόμενο μέλλον. Η κυπριακή κυβέρνηση θεώρησε την προσφορά πολύ χαμηλή και απέρριψε τη βρετανική νομική ερμηνεία.

Κατά τη συνάντηση του με τον Σερ Ίαν Γκίλμουρ (Sir Ian Gilmour), ο κ. Ρολάνδης είπε ότι ήταν αναγκαίο για τη Βρετανία να πάρει μέτρα. Δεν ήταν δυνατό να παραγνωρίζονται έτσι οι υποχρεώσεις της. Μια συμφωνία μπορούσε να επιτευχθεί στη βάση ενός προσχεδίου, αντίγραφο του οποίου επέδωσε στον Βρετανό υφυπουργό. Η Βρετανία, είπε ο κ. Ρολάνδης, προσέφερε δάνειο 7.5 εκατομμυρίων λιρών, η Κύπρος ζητεί χορηγία 200 εκατομμυρίων λιρών.

Σε εκείνη τη συνάντηση ο Κύπριος Υπουργός έθεσε και το θέμα των εγγυήσεων. Είπε ότι ο Πρόεδρος Κυπριανού ήταν, κατά έντονο τρόπο, εναντίον των εγγυήσεων από την Ελλάδα και την Τουρκία, σε μια νέα διευθέτηση. Η εμπλοκή των δυο χωρών ήταν εναντίον των δυτικών συμφερόντων και διαιώνιζε τον κίνδυνο να παρασύρονται σε διαμάχη . Πρέπει, επίσης, να αποκλεισθεί η μονομερής δράση από μια εγγυήτρια χώρα. Η Κύπρος επιθυμεί να μετακινηθεί προς την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση). Ενδεδειγμένες εγγυήσεις μπορεί να είναι από βασικές ευρωπαϊκές χώρες. Οι υπερδυνάμεις πρέπει να αποκλεισθούν.

 Άλλο έγγραφο της βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας, ημερομηνίας 19 Απριλίου 1979, αναφέρεται σε επίσκεψη του Λόρδου Κάραντον, τελευταίου Κυβερνήτη της Κύπρου, στη νήσο, όπου παρέστη και μίλησε στη σύνοδο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ηνωμένων Εθνών.

Σε συνομιλία του με τον Ύπατο Αρμοστή, Π. Ρόουντς (P. A. Rhodes), o Λόρδος Κάραντον αναφέρθηκε σε σχέδιο για το Κυπριακό, το οποίο θα εισηγείτο στη βρετανική κυβέρνηση: Το Συμβούλιο Ασφαλείας να διορίσει μια τριμελή ομάδα, έναν από τις δυτικές χώρες, έναν από τις ανατολικές και έναν από τον Τρίτο κόσμο που θα ασχοληθεί με το θέμα. Ως πιθανή δυτική χώρα από την οποία θα προερχόταν το ένα μέλος ανεφέρθη η Σουηδία.

Σε χρόνο ανύποπτο – Φεβρουάριος 1979 – ανώτερος διπλωμάτης της βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας, ο Τζ. Μάρτιν (J. F. Martin), προέβλεψε την ανάδειξη του Τάσσου Παπαδόπουλου στην προεδρία, αν και η πρόβλεψη τον τοποθετούσε σαν διάδοχο του Σπύρου Κυπριανού. Έγγραφο της Αρμοστείας με την υπογραφή του κ. Μάρτιν, ημερομηνίας 20 Φεβρουαρίου 1979, περιγράφει συνάντηση του με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος είχε απαλλαγεί, από τον προηγούμενο χρόνο, από την ευθύνη του συνομιλητή της ελληνοκυπριακής πλευράς. Η απάντηση του σε σχετική ερώτηση, γράφει ο Μάρτιν, αφήνει την εντύπωση ότι “έχει τις βλέψεις του σταθερά στην προεδρία”.

Ανεξέλεγκτος ο αγοραίος έρωτας στην Αθήνα – Του Γιαννη Σουλιωτη – H KAΘHMEPINH

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_06/12/2008_295059 

6/12/2008

Τα κυκλώματα των μαστροπών ελέγχουν ολοένα και περισσότερα «σπίτια»…

Ανομία και έλλειψη ελέγχου είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του αγοραίου έρωτα στην πρωτεύουσα. Διαπίστωση που ερμηνεύει την ανεξέλεγκτη δράση κυκλωμάτων μαστροπών, που με αμείωτο ρυθμό επεκτείνουν τη δράση τους ελέγχοντας διαρκώς μεγαλύτερο αριθμό «σπιτιών» και αλλοδαπών κοριτσιών. Η αποτελεσματικότητα των αστυνομικών επιχειρήσεων στο κέντρο της Αθήνας που ξεκίνησαν πριν από μερικούς μήνες, ως απάντηση στις καταγγελίες κατοίκων και επαγγελματιών του κέντρου, κρίνεται αμφίβολη. Κάτι που στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους αναγνωρίζουν οι υπηρετούντες στο Τμήμα Ηθών.

Στα στενά της πλατείας Θεάτρου, τα κορίτσια από τη Νιγηρία παραμένουν στα πόστα τους, εξοικειωμένα καθώς φαίνεται με την παρουσία των αστυνομικών, ενώ με τη δύση του ήλιου, το Τμήμα Ομόνοιας κυκλώνουν εκδιδόμενες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στις παρυφές του Κολωνακίου, στην οδό Σόλωνος, τοξικομανείς ιερόδουλοι στέκονται πλάι σε παρέες καλοντυμένων νεαρών. Στο Μεταξουργείο, τον Κεραμεικό και τη λεωφόρο Συγγρού, κρυφοί και φανεροί οίκοι ανοχής ξεπηδούν δίπλα σε κοσμικά κέντρα διασκέδασης.

Από την αρχή του έτους μέχρι σήμερα για παράβαση του νόμου «περί εκδιδομένων επ’ αμοιβή προσώπων» συνελήφθησαν 1.600 γυναίκες μόλις 700 εκδίδουν ετησίως άδεια εργασίας, που συνεχίζουν σήμερα να εργάζονται σε πιάτσες, οίκους ανοχής και παράνομα ινστιτούτα «μασάζ» της πρωτεύουσας.

«Αρνούνται την κατηγορία και αθωώνονται πρωτοδίκως ή όταν η υπόθεση εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό. Η σύλληψη δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από μερικές ώρες στα γραφεία της ΓΑΔΑ», δηλώνει με αρκετή δόση ειλικρίνειας στην «Κ» δικηγόρος που εξειδικεύεται σε αυτού του είδους τις υποθέσεις.

Οι αμφιλεγόμενες διατάξεις του νόμου 2734/99 περί «εκδιδομένων επ’ αμοιβή προσώπων» σε συνδυασμό με την έλλειψη πρωτοβουλιών από τους αρμόδιους φορείς δήμου και νομαρχίας Αθηνών έχουν ως αποτέλεσμα μόλις 2 από τους 250 και πλέον οίκους ανοχής της πρωτεύουσας να λειτουργούν νόμιμα, ενώ ακόμα και όταν αστυνομικοί διαπιστώνουν παραβάσεις, οι αρμόδιες για το σφράγισμα των οίκων υπηρεσίες του δήμου μοιάζουν ανήμπορες να πράξουν το παραμικρό.

Αστυνομικοί υποστηρίζουν ότι τα κυκλώματα μαστροπών που συνήθως ελέγχουν περισσότερα από ένα «σπίτια» («η διαχείριση και εκμετάλλευση γίνεται από οργανωμένα κυκλώματα») εξασφαλίζουν ασυλία χρησιμοποιώντας καθ’ υπόδειξη δικηγόρων συγκεκριμένα νομικά τεχνάσματα, προκειμένου να συνεχίζουν ανενόχλητα τη δράση τους.

Οταν, για παράδειγμα, διαπιστώνεται ότι το «σπίτι» στερείται άδειας εγκατάστασης και λειτουργίας, οι παραβάτες προβάλλουν το επιχείρημα πως η επιτροπή χορήγησης αδειών (συμμετέχουν αστυνομικοί, στελέχη του δήμου και της νομαρχίας) δεν έχει συγκροτηθεί. Ψευδής ισχυρισμός (συγκροτήθηκε προ διμήνου) που παραδόξως γίνεται δεκτός από το Διοικητικό Πρωτοδικείο. «Ο ισχύων νόμος περιορίζει τις ατομικές ελευθερίες, γεγονός που αναγνωρίζεται από τα δικαστήρια» υποστηρίζει δικηγόρος με γνώση του θέματος.

Εντός 24ώρου

Συχνά παρατηρείται το φαινόμενο το όνομα που αναγράφεται στο μισθωτήριο συμβόλαιο να αλλάζει εντός 24ώρου, με συνέπεια να παύει η ποινική δίωξη. Σε επιστολή – απάντηση του Τμήματος Ηθών προς τον Συνήγορο του Πολίτη (Απρίλιος 2008) αναφέρεται ότι «οι έλεγχοι της υπηρεσίας δεν μπορούν να αποτρέψουν τη συνέχιση της λειτουργίας των οίκων ανοχής για δύο λόγους, οι οποίοι θα έπαιρναν τον χαρακτηρισμό του νομικού τερτιπιού.

Οταν η υπηρεσία εφαρμόσει τα νόμιμα, με έγγραφο ενημερώνει τον δήμο. Ο δήμος εκδίδει απόφαση σφράγισης, αλλά συχνά αυτό δεν πραγματοποιείται καθώς οι ενδιαφερόμενοι είτε θα προσφύγουν στη Δικαιοσύνη πετυχαίνοντας αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, είτε αλλάζουν το μισθωτήριο συμβόλαιο». Οι διωκτικές αρχές εκτιμούν πως οι περισσότεροι οίκοι ανοχής ελέγχονται από συγκεκριμένους «επιχειρηματίες». Ισχυρισμός που είναι ωστόσο δύσκολο να επιβεβαιωθεί στην πράξη, με τους εγκεφάλους των κυκλωμάτων μαστροπών να εμφανίζονται σε κάποιες περιπτώσεις ως οι ιδιοκτήτες των ακινήτων που εκμισθώνονται σε τρίτους για τη λειτουργία τους ως οίκων ανοχής.

Πρωτοχρονιάτικο Κονσέρτο – Βιέννη – μπαλλέτο – Vladimir Malakhov/Simona Noja/Eva Petters (live video)

«Όχι» του Αρείου Πάγου σε αίτημα αναγνώρισης παιδιού από άγαμο άνδρα – Δεν προβλέπεται από το νόμο – in.gr

27/12/2009

Eurokinissi

Ο Αρειος Πάγος όπως και το Εφετείο δεν δέχθηκαν την αγωγή αναγνώρισης του παιδιού

Αθήνα

Δεν μπορεί να αναγνωρίσει το παιδί του ο άγαμος πατέρας που ήρθε μεν σε σαρκική επαφή με τη μητέρα του παιδιού, αλλά το παιδί γεννήθηκε, ενώ η μητέρα του είχε παντρευτεί άλλον άνδρα, εκρινε η η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Η απόφαση υπ΄αριθμόν 18/2009 επισημαίνει ότι η περίπτωση αναγνώρισης τέκνου από τρίτον δεν προβλέπεται από τη νομοθεσία και σωστά δεν προβλέπεται κατά τη δικαστική απόφαση. Ειδικότερα, πολίτης επεδίωξε δικαστικά να ανατρέψει το τεκμήριο καταγωγής παιδιού το οποίο γεννήθηκε την 17/9/1999, ενώ η μητέρα του είχε παντρευτεί άλλον στις 2/5/1999. Στην αγωγή του υποστήριζε ότι αυτός είναι ο πατέρας του παιδιού, αφού κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψής του από τον Νοέμβριο του 1998 έως τον Μάρτιο του 1999, διατηρούσε μόνιμο, διαρκή και σταθερό ερωτικό δεσμό με τη μητέρα του παιδιού. Μάλιστα, αναφέρει στην αγωγή του ότι το επίμαχο διάστημα είχε συχνότατες ερωτικές συνευρέσεις με τη μητέρα του παιδιού, εν αντιθέσει με τον μετέπειτα σύζυγο της, ο οποίος κατά το ίδιο χρονικό διάστημα δεν είχε τέτοιες συνευρέσεις. Ο Αρειος Πάγος όπως και το Εφετείο δεν δέχθηκαν την αγωγή αναγνώρισης του παιδιού. Συγκεκριμένα, ο Αρειος Πάγος αναφέρει στην απόφασή του ότι σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, την ιδιότητα του τέκνου ως γεννημένου σε γάμο μπορούν να προσβάλλουν: 1) ο σύζυγος της μητέρας, 2) ο πατέρας ή η μητέρα του συζύγου αν αυτός πέθανε χωρίς να έχει χάσει το δικαίωμα προσβολής, 3) το τέκνο, 4) η μητέρα του τέκνου, 5) ο άνδρας με τον οποίο η μητέρα ευρισκόμενη σε διάσταση με τον σύζυγο της, είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης. Το δικαίωμα του τρίτου αυτού προσώπου, αναφέρει η απόφαση του Αρείου Πάγου, «να προσβάλλει την ιδιότητα του τέκνου ως γεννημένου σε γάμο προβλέπεται στο νόμο υπό δύο προϋποθέσεις: α) η μητέρα να βρισκόταν σε διάσταση με το σύζυγό της και β) ο τρίτος να είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια με τη μητέρα». Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις, συνεχίζει η απόφαση του Αρείου Πάγου, «πρέπει να συντρέχουν κατά τον κρίσιμο χρόνο της συλλήψεως του τέκνου». Η δικαστική απόφαση προσθέτει ότι ο ‘περιορισμός του δικαιώματος του τρίτου δικαιολογείται από την ανάγκη διατηρήσεως της ενότητας της οικογένειας, όταν κανένα από τα άμεσα ενδιαφερόμενα μέλη της (σύζυγος, μητέρα, τέκνο) δεν έχει διάθεση ανατροπής της υφιστάμενης καταστάσεως’. Το άρθρο 1469 του Αστικού Κώδικα, αναφέρει η δικαστική απόφαση, [απαιτώντας ως όρο της εφαρμογής του την ύπαρξη διαστάσεως της μητέρας με το σύζυγό της, κατά τη διάρκεια του κρίσιμου χρόνου για τη σύλληψη, άρα υποθέτουσα ύπαρξη γάμου κατά το χρόνο αυτό, δεν καλύπτει την περίπτωση κατά την οποία τρίτος προσβάλλει την ιδιότητα τέκνου ως γεννημένου σε γάμο, ο οποίος τελέσθηκε μετά το κρίσιμο για τη σύλληψή του χρονικό διάστημα». Η απόφαση καταλήγει ότι «ηθελημένα ο νομοθέτης» δεν χορήγησε «το δικαίωμα και τη συναφή ενεργητική νομιμοποίηση στον άνδρα που είχε σαρκική συνάφεια με την άγαμη κατά το κρίσιμο χρόνο της σύλληψης μητέρα, η οποία κατά τον χρόνο του τοκετού ήταν έγγαμη». Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ελένη Παπαδάκη: Mια κορυφαία ηθοποιός – Ένα θύμα των καιρών – Της Χριστιάννας Λούπα

                                                                                                                                                                                                               

Αντί  μνημοσύνου…

Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε κι όλος ο Θεός της Τραγωδίας εφάνη.
Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που άξαφνα κι οι εννιά αδερφές, εσκύψαν να της βάλουνε των αιώνων το στεφάνι.
Άγγελος Σικελιανός

Ποια ήταν η Ελένη Παπαδάκη; Ένα όνομα που στους παλιότερους μπoρεί κάτι να θυμίζει, στους νεότερους όμως παραμένει ανεπίτρεπτα άγνωστο, θαμμένο στην αχλή της Ιστορίας, τσαλακωμένο από κακόβουλες φήμες, ίντριγκες και πάθη, που στοίχησαν τη ζωή σε χιλιάδες Έλληνες κατά τη διάρκεια του μισαρού και καταραμένου Εμφυλίου Πολέμου. Ενός πολέμου που γύρισε την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω, τη στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη, σαν τον Φοίνικα, ξαναγεννιόταν από την τέφρα της.

65 χρόνια πριν, τον Δεκέμβριο του 1944, η Αθήνα είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο μάχης, όπου αδέρφια σκότωναν αδέρφια, γείτονες κατέδιδαν γείτονες, οδομαχίες ταλαιπωρούσαν τους κατοίκους της πρωτεύουσας, λαϊκά δικαστήρια καταδίκαζαν κόσμο σε θάνατο, καταργώντας κάθε νόμο και δικαίωμα και μια μαζική παράνοια είχε καταλάβει και τις δύο παρατάξεις, που διέπραξαν τα πιο ειδεχθή εγκλήματα.

Ένα θύμα των καιρών, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα, υπήρξε και η κορυφαία ηθοποιός του θεάτρου Ελένη Παπαδάκη. Όταν πρωτοδιάβασα την ιστορία της συγκλονίστηκα τόσο πολύ, που άρχισα να αναζητώ διάφορες πηγές που θα μου έδιναν πληροφορίες για τη ζωή της και τον άδικο θάνατό της. Κάποιοι ίσως έχουν διαβάσει το εκπληκτικό βιβλίο του Γιώργου Θεοτοκά «Ασθενείς και οδοιπόροι», που αναφέρεται στη ζωή της μεγάλης τραγωδού, βάσει του οποίου γυρίστηκε και η ομώνυμη σειρά στην τηλεόραση με τη μοναδική ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη.

Η Ελένη Παπαδάκη γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1903 στην οδό Ιπποκράτους 70Β, σ’ ένα νεοκλασικό σπίτι απ’ αυτά που κοιτώντας τα σήμερα προσπαθούμε να μαντέψουμε την ιστορία των ανθρώπων που τα κατοίκησαν κάποτε και που συμπτωματικά υπάρχει ακόμα. Μεγάλωσε μέσα σε μια οικoγενεια διανοούμενων και η ίδια πήρε πολύ καλή μουσική μόρφωση, μιλώντας μάλιστα τέσσερις γλώσσες. Η μεγάλη της αγάπη, ωστόσο, υπήρξε πάντοτε το θέατρο και τελικά έπεισε τους γονείς της να παρακολουθήσει τα μαθήματα της Δραματικής Σχολής του Ελληνικού Ωδείου ως ακροάτρια.

Επικεφαλής του “Θιάσου των Νέων” το 1931 έπαιξε στην  Kωνσταντινoυπoλη με ενθουσιώδεις κριτικές. Τότε ο Toυρκoς πoιητης Χαλίλ Φαχρί σε κριτική του έγραψε:

 ”Είδα μπροστά μου την Ελένη Παπαδάκη ζωντανό σύμβολο της ευγενούς τέχνης, αν και δεν γνωρίζω λέξη ελληνική, ούτε και είχα διαβάσει το έργο, η φωνή, οι κινήσεις της, η μιμική, οι στάσεις της καλλιτέχνιδας αυτής με τη φλογερή ψυχή μου μιλούσαν με λόγια. Άξιον επαίνου η δυναμική της, που τόσο νέα μπορεί και αποδίδει μια ώριμη γυναίκα μάνα”.

Το ταλέντο της δεν άργησε να αναγνωριστεί και πολύ σύντομα βρέθηκε να παίζει στο πλευρό «ιερών τεράτων» του θεάτρου, όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Αλέξης Μινωτής, η Κατίνα Παξινού. Οι ερμηνείες της πάντως ως Αντιγόνη, Εκάβη και Κλυταιμνήστρα θα κάνουν το κοινό να παραληρεί, ενώ πλήθος άλλων ρόλων θα την τοποθετήσουν στην κορυφή της πυραμίδας χωρίς καμία αμφιβολία.

Δυστυχώς όμως, δεν θα αργήσει – διορισμένη πλέον στο νεοσύστατο Εθνικό Θέατρο το 1932 – να βρεθεί αντιμέτωπη με απίστευτες αντιζηλίες και παρασκηνιακές ίντριγκες καταξιωμένων συναδέλφων της, που βλέπουν το ανερχόμενο άστρο της σαν απειλή και προσπαθούν με κάθε τρόπο να την παραγκωνίσουν.

Από την Αγγλία, που είχε πάει με την Κατίνα Παξινού και άλλους ηθοποιούς για να δώσουν κάποιες θεατρικές παραστάσεις, έγραφε σε φίλη της: «Δεν φαντάζεσαι πόσο «καλλιεργημένο» είναι το έδαφος από την Κατίνα για την Κατίνα… Η κατάστασις πάντοτε αηδής».

To 1939 τιμηθηκε με “βασιλικό έπαινο – ευαρέσκεια”, σε ιδιαίτερη τελετή από τον Βασιλέα, “δια τας εις το ελληνικόν θέατρον εξαιρέτους αυτής υπηρεσίας και ιδιαιτέρως δια τας εν τω εξωτερικώ παρασχεθείσας τοιαύτας“.

Κι ενώ οι κλίκες έχουν στην κυριολεξία βαλθεί να την κατασπαράξουν, τα μίση και τα πάθη των αντίπαλων ιδεολογιών ταλανίζουν τη χώρα μας. Οι διαβολές για το πρόσωπο της Ελένης διασπείρονται συστηματικά από τους καρεκλοκένταυρους της θεατρικής σκηνής και η «ρετσινιά» της «αντιδραστικής» την εποχή εκείνη είναι η πιο σίγουρη μέθοδος όχι μόνο για παραγκωνισμό, αλλά και για πλήρη εξόντωση.

 Ως φιλενάδα του κατοχικού πρωθυπουργού Ράλλη άρχισαν να την παρουσιάζουν λοιπόν οι αντίπαλοί της, κάτι που ανάμεσα στη φανατική αριστερή ιδεολογία της εποχής βρήκε ισχυρό έρεισμα, μια και ισοδυναμούσε με έγκλημα καθοσιώσεως. Η ίδια πάντως δεν παραδέχτηκε ποτέ μια τέτοια σχέση.

 Μία πρόγευση λαϊκού δικαστηρίου αποτέλεσε η «δίκη» του Σωματείου των Ηθοποιών στο θέατρο Διονύσια στις 24 Νοεμβρίου 1944. «Θάνατος στην πουτάνα!», ακουγόταν από πολλά στόματα και η Ελένη Παπαδάκη διαγράφηκε από το Σωματείο. Σε επιστολή που έστειλε ωστόσο, προς τη συνέλευση, μια και η ίδια δεν παρέστη για να απολογηθεί, διαβάζουμε μεταξύ άλλων: «Κατά πόσον η όλη στάσις μου κατά το διάστημα της κατοχής υπήρξεν «αντεθνική, αντισυναδελφική, εγωιστική και απρεπής», δύνανται καλλίτερον από εμέ να διαφωτίσουν την Συνέλευσιν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι, οι οποίοι, ασφαλώς θα παρίστανται εις αυτήν, αλλά και πολλοί επίσης διακεκριμένοι συνάδελφοι μη προς εμέ φιλικά διακείμενοι, θα ευρεθούν έστω και κατ’ ιδίαν σκεπτόμενοι ότι εις πολλάς περιπτώσεις η στάσις μου υπήρξε κάθε άλλο παρά αντισυναδελφική ή εγωιστική…».

Πράγματι, η «πριγκίπισσα της μοναξιάς», όπως την αποκαλούσαν, κατά τη διάρκεια της Κατοχής λόγω των διασυνδέσεών της, είχε καταφέρει να σώσει πολύ κόσμο ανεξαρτήτως ιδεολογίας, μεταξύ των οποίων τον γιό του γνωστού βιβλιοπώλη Ελευθερουδάκη και τον γιατρό Γιώργο Μουστρούφα, κατοπινό στέλεχος του Υπουργείου Υγείας υπό τον Πέτρο Κόκκαλη στην Κυβέρνηση του Βουνού. Όμως όλα αυτά είχαν ξεχαστεί τόσο γρήγορα…

Η αυλαία για την τελευταία πράξη του δράματος είχε πια ανοίξει. Ο δρόμος ήταν έτοιμος για τον τελικό αφανισμό.

Θλιβερές λεπτομέρειες σκηνοθετούν το προσωπικό της δράμα. Η Ελένη δεν υποδύεται πια κανέναν ρόλο. Πρωταγωνιστεί στο τραγικό τέλος της ίδιας της ζωής της. Την νύχτα της 21^ης προς 22^α Δεκεμβρίου του 1944, μέσα σε μια Αθήνα που παραπαίει και κοχλάζει από το μίσος, η άτυχη τραγωδός θα συλληφθεί από τον ΕΛΑΣ και θα μεταφερθεί στο διυλιστήριο της Ούλεν στο Γαλάτσι, που έχει μετατραπεί σε κολαστήριο. Ο «καπετάν Ορέστης» θα βγάλει την καταδικαστική απόφαση: Θάνατος με τσεκούρι!

Ο Βλάσης Μακαρώνας εξ άλλου, που την εκτέλεσε τελικά με περίστροφο, θα δηλώσει αργότερα: «Δεν λυπήθηκα παρά το γούνινο παλτό της που το πήρε ο Ορέστης».

Όταν στις 26 Ιανουαρίου του 1945 άρχισε η εκταφή των πτωμάτων, βρέθηκε και το δικό της μαζί με μερικά άλλα σε έναν λάκκο. Δυο μέρες αργότερα έγινε η κηδεία της στον Άγιο Γεώργιο τον Καρύτση. Μαθητές της Δραματικής Σχολής απέθεσαν κλαριά πάνω στο φέρετρο, ενώ πλήθος καλλιτεχνικού και πνευματικού κόσμου μέσα σε μια φορτισμένη από πένθος κι αγανάκτηση ατμόσφαιρα, παραβρέθηκε στην κηδεία.

 Ο Αλέξης Σολομός με τον συγκινητικό του επικήδειο, νομίζω ότι συμπύκνωσε πολλά μέσα σε λίγες λέξεις, σε μια ταραγμένη εποχή που τα λόγια μοιάζουν φτωχά να περιγράψουν:

«…Χρειάζεται να φανούμε μεγάλοι, να φανούμε τέλειοι(…)για να μπορέσουμε να ονομαστούμε χωρίς τύψεις, συνάδελφοι της Ελένης Παπαδάκη(…). Χάσαμε ένα απ’ το πιο τρανά κι απ’ τα πιο σπάνια καυχήματα της ελληνικής σκηνής – χάσαμε έναν καλό φίλο κι έναν ωραίο άνθρωπο(…). Κοιμήσου ειρηνικά, αγαπημένη φίλη…Ίσαμε επάνω δεν φτάνουν μήτε η αρρώστια μιας εποχής, μήτε μιας φυλής η παραφροσύνη. Μια λέξη ακόμα: συγχώρεσέ μας…»

Η τελευταία Πρωτοχρονιά στη Μικρά Ασία – Του Γεώργιου Φρυγανάκη

Aπo τo: Mikrasiatis.gr

http://mikrasiatis.gr/?p=890 

Δημοσιέυτηκε από τον admin την Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009Χωρίς Σχόλια

Του Γεώργιου Φρυγανάκη

Ογδόντα επτά χρόνια από την Τελευταία Πρωτοχρονιά της Μικρασίας, την Πρωτοχρονιά του μοιραίου έτους 1922, ας στρώσουμε τη θύμησή της με ροδανθούς και υάκινθους, αφήνοντας τη φαντασία να μας σεργιανίσει σε παρα­δείσους χαμένους αλλά όχι ξεχασμένους: το Αϊβαλί, τα Αλάτσατα, το Αδραμύτιο και τοΑίδίνι∙ τα Βουρλά, το Δικελί, την Έφεσο και τον Τσεσμέ∙ τη Μενεμένη και τα Μουδανιά∙ το Μαρμαρίσι και τα Μοσχονήσια∙ την Προύσα, την Πάνορμο και την Πέργαμο∙ τη Σινώ­πη, τη Σαμψούντα και την Τραπεζούντα∙ τις Φώκιες και τη Σμύρνη, το “Διαμάντι της Ανατολής”, το “Στέμμα της Ιωνίας” την “πόλη του θρύλου και του πόνου”…

Η Σμύρνη, η “γκιαούρ Ισμίρ”, υποδέχεται την Πρωτοχρονιά του ’22 με ευχές στα αρμενικά, τα ιταλικά, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ολλανδικά και κυρίως στα ελληνικά, αφού η συντριπτική πλειο­ψηφία είναι Έλληνες. Η Σμύρνη με τα τριάντα σχολεία (: την Ευαγγελική Σχολή, το Κε­ντρικό Παρθεναγωγείο, το Ομήρειο Ίδρυμα κλπ,), με τα τέλεια οργανωμένα νοσοκομεία (με πρώτο και καλύτερο το Γκραικικόν) και τους αρρώστους που καταφθάνουν από παντού για να θεραπευτούν, με τα δραστήρια φιλανθρωπικά της ιδρύματα (: το Άσυλο των Αστέγων, το Λαϊκό Κέντρο, το Ορφανοτρο­φείο, τη Φιλόπτωχη Αδελφότητα, το Ταμείο Φτωχών, την Αδελφότητα “Ευσέβεια”, το Σύλλογο Κυριών κ.ά.), με τους δημιουργικούς πνευματικούς συλλόγους της (όπως ο Φι­λολογικός Σύλλογος “Όμηρος”, ο Καλλιτεχνικός, ο δημοσιογραφικός κ,ά,), με τα αθλη­τικά σωματεία της (όπως ο Πανιώνιος και ο Απόλλων) και τις λέσχες της, που συγκέντρωναν όλη την “εκλεκτή κοινωνία”, με τα πολυτελή θέατρα (όπως η Νέα Σκηνή, το Θέατρο Σμύρνης, το Σπόρτιγκ Κλαμπ, το Κράιμερ ή το Γκαίυ) και τους δώδεκα κινηματογρά­φους της, με τις κατάμεστες τράπεζες…και προπαντός η ονειροπόλα Σμύρνη με τον απελευθερωτικό ελληνικό στρατό και με τις δεκαέξι πανέμορ­φες ορθόδοξες εκκλησίες της υποδέχεται τον Αϊ-Βασίλη και τον καινούριο χρόνο….

Η μητρόπολη Αγία Φωτεινή λαμποκοπά μέσα κι έξω. Ο επιβλητικός μητροπολίτης Χρυ­σόστομος με τα χρυσά άμφια και την πατερίτσα του αστράφτει σαν αληθινός βυζαντινός αυτοκράτορας πάνω στο θρόνο του. Το βλέμμα του όμως είναι βυθισμένο στοχαστικά και ανήσυχα στο μέλλον. Λαλεί χαρμόσυνα το πανύψηλο καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής καθώς το μεγάλο βαυαρικό ρολόι του δείχνει ακριβώς 12 κι αντιλαλούν οι καμπάνες των άλλων εκκλησιών απ’ την πόλη και τα μαγευτικά περίχωρά της: το Κορδελλιό, το Αλάμπεη και την Παπασκάλα∙ τα Πετρωτά, την Αγία Τριάδα και το Μερσικλή∙ το Βαϊρακλή και το Δραγάτς∙ το Καρατάσι και το Σαλαγανό∙ την Καλλιθέα(Καραντίνα), την Ενόπη (Γκιοζ Τεπές) και τη Μυρακτή (Κοκάρ-Γιαλή)∙ το Βουρνόβα, το Χατζηλάρ και το Βουνάβασι∙ τον Παράδεισο, το Βουτζά και το Σεβδήκιοϊ…

«Τα στενά της σοκάκια, οι φαντασμαγορικοί βερχανέδες της, τα αρχαϊκά της σπίτια, τα καφασωτά παράθυρα, τα αιώνια μπαλκόνια, οι μιναρέδες, τα ψηλά κωδωνοστάσια, οι τρούλοι της, τα σαχνισίδια της μέσα στο τρεμουλιαστό φως των φαναριών της έδιναν στην πόλη μια εντύπωση έντονα ειδυλλιακή, κάποιο μυστικισμό…»(2) πάντοτε. Μέσα όμως στη νύχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του ‘22 οι μιναρέδες και τα κωδωνοστάσια έμοιαζαν να αποκρεμιούνται σ’ ένα αγκάλιασμα ερωτικό ή θανατηφόρο – δεν ήξερες!

«Το Και, το Παραλλέλι, η Μπελαβίστα, οι Βερχανέδες, οι Μεγάλες Ταβέρνες, το Μπουλβάρ-Αλιότι, ο Κουλές, τα Τράσα (…), τα βαποράκια του Κορδελλιού, το τραμ της πλακόστρωτης προκυμαίας που το ‘σερναν άλογα, τα κατάμεστα με εύθυμο κόσμο κέντρα, τα μονά ζυγά φιστίκια, τα “πολιτάκια” με τα σαντούρια, όλα έμοιαζαν σαν εύθυμες κτυπητές κορδέλες που έπλεκαν ένα χαρωπό γαϊτανάκι. Και μέσα σ’ αυτά η μητέρα να μπαινοβγαίνει με τα παιδιά στα καταστήματα και ν’ αγοράζει τη χαρά του περιττού μέσα σε μεγάλα και μικρά πακέτα…».(3)

Άσε τι γινόταν με τη βασιλόπιτα. «Η νοικοκυρά έβαζε μέσα το φλουρί. Η ίδια σχεδίαζε δικέφαλους αητούς και διάφορα πλουμιά με καρεφύλλια και μύγδαλα [Συνή­θως πατούσε στη μέση μια ρομβοειδή σφραγίδα με το δικέφαλο αητό, απ' αυτές που σκά­λιζαν οι μοναχοί στο Άγιο Όρος]. Η ίδια σκαρίφιζε με ζυμάρι τη χρονολογία. Σαν τρελά μπαινόβγαιναν τα παιδιά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Πότε θα ‘ρθει η ώρα να κό­ψουν την πίτα… Να δουν σε ποιον θα πέσει το φλουρί… Πότε θα μοιράσουν τα ρεγάλα και τους μποναμάδες… Κι οι μεγάλοι αγωνιούσαν για τα ρεγάλα. Ήξεραν ότι όλα ήταν αγο­ρασμένα απ’ του Ξενόπουλου, απ’ τον Μπον Μαρσέ, απ’ τα μεγάλα καταστήματα της Σμύρνης. Πάνω στο στρογγυλό τραπέζι της τραπεζαρίας, η γελένη γεμάτη καρύδια, μύ­γδαλα, φουντούκια, “μάνα του Ουρανού”, κουκουνάρια, σταφίδες, σύκα, κουρμάδες, δα­μάσκηνα, λεμπλεμπούδες. Στη μέση ένα αναμμένο κερί, και τα παιδιά να μπαινοβγαί­νουν, να γεμίζουν τις τσέπες και να μασουλίζουν. Δε σταματούσαν τα κάλαντα και οι ευ­χές στην ξώπορτα…».(4)

Βέβαια, «κάθε παλιά Σμυρνιά, την παραμονή στον εσπερινό, έστελνε στον εφημέριο της ενορίας το κόνισμα του Αγίου Βασιλείου με τον άρτον για το Ύψωμα. Και την άλλη μέρα, ξωλείτουργα ο παπάς ήθελε να πάει στο σπίτι να ψάλει το Απολυτίκιον και το Μεγαλυνά­ριον του Αγίου: “Τον ουρανοφάντορα του Χριστού…”. Η νοικοκυρά κρατούσε μια άσπρη πετσέτα ανοιχτή και ο παπάς βαστώντας τον άρτον τον ύψωνε εκ τρίτου αναφωνών: “Μέγα το όνομα…”. “Της Αγίας Τριάδος”, συμπλήρωνε η οικοδέσποινα. “Πάτερ όσιε, βοήθει τους δούλους σου”, ξανάλεγε ο παπάς κι έκοβε ανάλογες μερίδες, ευλογία για τους εορτάζοντας… Στο Γιαμανλάρ νταγ το πρωί της Πρωτοχρονιάς, όταν ξυπνούσαν οι άνθρωποι, ήθελε να κοιτάξουν το βουνό και να ευχηθούν: “Να είναι στερεωμένοι όλο το χρόνο”. Αν το βουνό ήταν χιονισμένο, αυτό σήμαινε ότι ο χρόνος θα τους ήταν ευτυχισμένος…».(5)

Παρόμοιες σκηνές εκτυλίσσονται παντού…

Στην Κρήνη (Τσεσμές), μετά το κόψιμο και το μοίρασμα της πίτας, άφηναν όλα τα κομμά­τια της πάνω στο τραπέζι μαζί με γλυκά και νερό, για να κατέβει τη νύχτα ο Αϊ-Βασίλης να φάει και να ξεδιψάσει.(6) Επίσης , έσφαζαν στο κατώφλι της πόρτας μια κόττα ή ένα διάνο “για το καλό”.(7)

Στη Χίο της Βιθυνίας, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο νοικοκύ­ρης κάρφωνε ένα κλαδάκι ελιάς πάνω στη βασιλόπιτα, που ακουμπούσαν όρθια στον τοίχο και λειτουργούσε ως ειδώλιο του Αϊ-Βασίλη. Πάνω στο κλαδάκι όλα τα μέλη κρεμούσαν τα χρυσά τους (βραχιόλια, αλυσίδες, σκουλαρίκια, δακτυλίδια κ.ά.) και τα άφηναν εκεί όλη τη νύχτα, για να τους φέρει ο Αϊ-Βασίλης ευτυχία.(8)

Στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) η νοικοκυρά σχημάτιζε με ένα πιρούνι πάνω στην πίτα ένα σταυρό “τσιμπιστό”, για να… βγαίνουν τα μάτια των εχθρών και να μην τους γλωσσοτρώνε, ενώ με ένα κλειδί έκαναν διάφορα πλουμιά για να “κλειδώνεται” το στόμα των εχθρών. (9) Εξάλλου, όποιος κέρδιζε το φλουρί δεν το έπαιρνε. Το εξαγόραζε η νοικοκυρά, γιατί ήταν γρουσουζιά να φύγει από το σπίτι.(10)

Στον Πόντο τοποθετούσαν στο εικονοστάσι έξι κλαδιά ελιάς και έξι δάφνης με την ευχή: “ήρθε καλοχρονιά, ας πάει κακοχρονιά”. Επίσης τα κορίτσια έριχναν στη θάλασσα στάρι και αλάτι και έφερναν στο σπίτι θαλασσινό νερό με βότσαλα, που σκόρπιζαν στα δωμάτια, για να έχουν αφθονία αγαθών. Στη Σινώπη, ειδικότερα, κάθε Πρωτοχρονιά κάρφωναν πάνω από το τζάκι ένα νέο κλαδί ελιάς, για να τους δίνει νέα ζωή (11), ενώ όποιος έβρισκε το φλουρί έπρεπε να πάει πρωί πρωί στη βρύση να αφήσει ένα κομμάτι πίτα αλειμμένο με μέλι και βούτυρο, για να εξευμενίσει το στοιχειό που κατοικούσε σ’ αυτή, και να φέρει στο σπίτι ένα κουβά “αγιοβασιλιώτικο νερό” για ανανέωση. (12)

Στα Κοτύωρα καλό σημάδι για την οικογένεια ήταν να πέσει το νόμισμα στην Παναγία, που της “μελετούσαν” και το πρώτο κομμάτι. (l3)

Στην Κασταμονή, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οι νοικοκυρές εκτός από τη βασι­λόπιτα ετοίμαζαν και τον αϊβασιλιώτικο χαλβά και μάλιστα με ιδιαίτερη φροντίδα, γιατί από την επιτυχία του εξαρτούσαν την τύχη της χρονιάς. Μετά τον Εσπερινό, τέσσερις ομάδες μαθητών με λευκούς χιτώνες, γαρνιρισμένους με θαλασσί χρώμα και με πολύχρω­μα φαναράκια στα χέρια επισκέπτονταν όλα τα σπίτια. Τα κεράσματα ήταν ρακί και μεζέ­δες για τους μεγάλους και ξηροί καρποί ή φρούτα για τους μαθητές. Με τα χρήματα που εισέπρατταν κάλυπταν έξοδα του σχολείου…(14)

Έτσι έγιναν όλα, όπως κάθε χρόνο, την Πρωτοχρονιά του 1922. Όμως, μήπως δε σταύ­ρωσαν την πίτα “τρις” με το μαχαίρι; Μήπως δε “μελέτησαν” σωστά τα κομμάτια της; Μήπως δεν πάτησαν σωστά πάνω της τη σφραγίδα και ο δικέφαλος αποτυπώθηκε μονοκέ­φαλος ή ακέφαλος; Μήπως το “φλουράκι” το κέρδισε το Τουρκάκι που παραστεκόταν ή του το “μαρτύρησε” το πονηρό Φραγκάκι; Μήπως δεν πέτυχε ο αϊβασιλιώτικος χαλβάς της Κασταμονίτισσας; Μήπως ξέχασαν να ανανεώσουν τα παλιά κλαδιά ελιάς και δάφνης στα εικονοστάσια τους; Ή μήπως το πρωί της Πρωτοχρονιάς του ‘22 πυκνή ομίχλη έκρυβε τη θέα του αχιόνιστου Γιαμανλάρ Νταγ; Μήπως, πάλι, έπιασαν κάποιες κατάρες των Λε­βαντίνων εμπόρων που είχαν θησαυρίσει κάτω απ’ το παλιό τουρκικό καθεστώς των διο­μολογήσεων και τώρα έβλεπαν ότι δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τους Έλληνες; Ή μήπως πίσω απ’ τα καφάσια των παραθύρων τα κατακόκκινα από λύσσα μάτια των Τούρκων “μάτιαζαν” το Ελληνικό στοιχείο, που ζούσε το όνειρο της Ανάστασης; Δεν μπορεί, κά­ποιο κακό σημάδι θα είδαν οι Μικρασιάτες την παραμονή ή ανήμερα της Πρωτοχρονιάς!…

Την Πρωτοχρονιά του 1922 η τραγωδία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας βρί­σκεται σε κορύφωση. Όλα όμως έγιναν όπως κάθε χρόνο στη “Βασιλίδα της Ιωνίας” και τα περίχωρά της. Γιατί, όπως γράφει ο Η. Βενέζης, «Η καταιγίδα, η καταστροφή πλησία­ζαν. Εμείς ήμαστε τότε σχεδόν παιδιά, δεν είχαμε νου και μάτια να δούμε. Αλλά οι πατέρες μας, που είχαν και τα δυο, δεν ήθελαν να δουν. Δεν είχαν μήτε φαντασία. Η ζωή των ελληνικών κοινοτήτων συνεχιζόταν μέσα σε μιαν ατμόσφαιρα ευφορίας – που είναι χαρακτηριστική των απελπισμένων καταστάσεων…».(12) Για κάποιους ασφαλώς στα παρασκήνια ή και στις κερκίδες του παγκόσμιου αυτού θεάτρου όλα αυτά είναι απλώς στοιχεία τραγικής ειρωνείας, αφού το ξέρουν ή το φαντάζονται ότι πρόκειται για την τελευταία Πρωτοχρο­νιά των Ελλήνων στη Μικρά Ασία.

Το τελευταίο, βέβαια, επεισόδιο της τραγωδίας (η «κα­ταστροφή», η «έξοδος») θα παιχτεί «επί σκηνής» τον Αύγουστο του ίδιου έτους…

Από τότε οι Ελληνομικρασιάτες, μπορεί να μετρούσαν όπως όλοι οι χριστιανοί το χρόνο με αφετη­ρία τη Γέννηση του Χριστού, ως πρόσφυγες όμως αναμετρούσαν το χρόνο με αφετηρία την αποφράδα εκείνη μέρα του Αυγούστου που οι πύρινες γλώσσες έζωσαν θανατηφόρα τον Ελληνι­σμό της Μικρασίας, αφανίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι του και ξεριζώνοντας το υπόλοιπο από τα χώματα όπου για τριάντα ολόκληρους αιώνες ζούσε και δημιουργούσε έργα θαυ­μαστά. Γι’ αυτό και η βασιλόπιτά τους ουσιαστικά ήταν συνδυασμός του “εορτα­στικού” άρτου και του “μελίπηκτου” των αρχαίων προσφορών προς τους θεούς και προς τους νεκρούς αντίστοιχα!…

Υ.Γ. Πριν από 15 χρόνια, παρουσιάζοντας τα έθιμα αυτά στην εκδήλωση κοπής της πίτας του ενιαίου τότε Συλλόγου Μικρασιατών Ρεθύμνου στο Δημαρχείο της πόλης μας, είχα προτείνει να κόβονται δύο βασιλόπιτες, όπως ήταν το έθιμο στην Αρτάκη της Κυζίκου(15): μια «ανεβατή», αφιερωμένη στο Χριστό, τον Αϊ-Βασίλη και τους οικείους και μία «λειπανάβατη», αφιερωμένη στους νεκρούς μας, θαμμένους και άταφους.

Ι) Ισαβέλλα Μαλόβρουββα, «Σμύρνη, Διαμάντι της Ανατολής. Περιοδεία φαντασίας στην παλαιά Σμύρνη», Μικρασιατικά Χρονικά, τόμος Α’, σελ. 181-184. 2) Διδώ Σωτηρίου, Οι νεκροί περιμένουν, σελ. 54. 3) lφιγένεια Χρυσοχόου, Ξεριζωμένη Γενιά, σελ. 394. 4) Σωκράτης Ρωνάς, «Λαϊκό Μηνολόγιο Σμύρνης», Μικρασιατικά Χρονικά, τόμος Ζ’, σελ. 310. 5) Δημ. Λουκάτος, ” Το έθιμο της Βασιλόπιτας”, Μικρασιατικά Χρονικά, Τόμος Ι΄, σελ. 121. 6) Δημ. Λουκάτος, ό.π., σελ. 123. 7) Γεώργιος Μέγας, Ελληνικαί εορταί και έθιμα λαϊκής λατρείας, Αθήνα 1956, σελ. 61. 8 ) Δημ. Λουκάτος, ό.π., σελ. 124. 9) Γ. Μέγας, ό.π., σελ. 60-61. 10) Δημ. Λουκάτος, ό.π., σελ. 125. 11) Γ. Μέγας, ό.π., σελ. 72. 12) Γ. Μέγας, ό.π., σελ. 70. 13) Λύσανδρος Θεοδωρίδης, «Η Παραμονή του Αγίου Βασιλείου εις Κασταμονήν», Μικρασιατικά Χρονικά, τόμος Β’, σελ. 172. 14) Ηλίας Βενέζης, Μικρασία, Χαίρε, σελ. 37-38. 15) Δημ. Λουκάτος, ό.π., σελ. 108.

Πηγή: Αγονη Γραμμή        

Η εχθρική κοινωνία – τoυ οικονομολόγoυ κ.Βασίλη Βιλιάρδου

Eυxαριστω τoν κ. Παυλo Kαρκανιδα για την απoστoλη

Aπo τo: www. sofokleous10.gr

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2009-12-27-23-46-28-2009122718224/

Δευτέρα, 28 Δεκέμβριος 2009 01:40

Η αίσθηση ότι επικρατεί το Δίκαιο, η εξάλειψη της συγκριτικής φτώχειας, η καταπολέμηση της αλαζονείας και η ισότιμη αντιμετώπιση όλων, απέναντι στους κοινούς κανόνες συμβίωσης, είναι οι βασικότερες προϋποθέσεις δημιουργίας «κοινωνικών» συνειδήσεων

 Κατηγορούμαστε από πληθώρα μέσων μαζικής ενημέρωσης του εξωτερικού, από τις κυβερνήσεις μας αλλά και από τους ίδιους τους εαυτούς μας σε σταθερή, σχεδόν μονότονη βάση, ότι «φοροδιαφεύγουμε συστηματικά» – κυρίως από «στρεβλή» ευχαρίστηση, θύματα και θύτες μαζί ενός ιδιόμορφου «αθλητικού ιδεώδους» της φυλής μας, στο οποίο διακρινόμαστε παγκοσμίως, για τις εξαιρετικές επιδόσεις μας. Με περιορισμένες ίσως εξαιρέσεις, ενδεχομένως χωρίς καμία αμφιβολία, οι κατηγορίες αυτές δεν είναι «άνευ αντικειμένου» – είναι σωστές δηλαδή, κρίνοντας από πολλές διαφορετικές διαπιστώσεις.

 Πρόκειται όμως για μία «εγγενή ασθένεια» του λαού μας, η οποία δεν μπορεί να αιτιολογηθεί λογικά, ή ίσως οφείλεται σε άλλες, όχι και τόσο «ανεξήγητες» αιτίες; Μήπως είναι ένα «μέσον προστασίας», αναμφίβολα «μη συμβατικό», απέναντι σε δεδομένες, ανεξέλεγκτες συνθήκες, οι οποίες ουσιαστικά «αναγκάζουν», οδηγούν καλύτερα στην «παρανομία», χωρίς απαραίτητα να αντλούν ευχαρίστηση οι «παραβάτες» από τις «στρεβλές» συμπεριφορές τους; Μήπως οφείλεται σε μία γενικώς επικρατούσα «κριτική στάση» των Πολιτών απέναντι στο κράτος τους και στη δημόσια διοίκηση τους – πολλές φορές ακόμη και μηδενιστικά «απορριπτική», η οποία όμως δεν είναι «εξτρεμιστικά» παράλογη, όπως συνήθως παρουσιάζεται;

 Δεν είναι αλήθεια ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας (πολλών άλλων χωρών πλέον αφού, για παράδειγμα, στη Γερμανία 100.000 άτομα προσάγονται κάθε χρόνο στα Δικαστήρια, λόγω ιδιωτικής χρεοκοπίας – μέσο καθαρό ετήσιο εισόδημα ελευθέρων επαγγελματιών, με βάση τις φορολογικές τους δηλώσεις, 14.580 €, έναντι περίπου 12.000 € των Ελλήνων), υποχρεωμένο να επιβιώνει, χρόνια τώρα, στηριζόμενο στις δικές του αποκλειστικά δυνάμεις, χωρίς την παραμικρή «προστασία» από το κράτος του; Δεν φορολογείται έμμεσα ο Πολίτης, με χίλιους δυο τρόπους, όπως

 (α)  Από τα φροντιστήρια που πρέπει να στέλνει τα παιδιά του – επειδή το κράτος συνεχίζει να επιμένει στην εισαγωγή στα Πανεπιστήμια μέσω εξετάσεων (με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να οδηγούνται χιλιάδες παιδιά Ελλήνων σε χώρες του εξωτερικού, οι οποίες «εξαργυρώνουν» αδρά τις «συστημικές» αδυναμίες και τις «πολιτικές αγκυλώσεις» μας), ενώ κάποιοι καθηγητές των δημοσίων σχολείων δεν διδάσκουν σωστά, για να κάνουν ιδιωτικά «κατ’ οίκον» μαθήματα;

 (β)  Από κάποιους γιατρούς που πρέπει να πληρώνει, επειδή ουσιαστικά εξασκούν το επάγγελμα τους στα ιδιωτικά τους ιατρεία – ενώ μέσα από τον «επίσημο» χώρο εργασίας τους  (νοσοκομεία, ΙΚΑ κλπ), προσελκύουν απλά και μόνο πελάτες;

 (γ)  Από πολλούς άλλους οι οποίοι, «προστατευμένοι» από μία «συντεχνιακή νομοθεσία» στα μέτρα τους, τον «απομυζούν» σε σταθερή βάση;

 Δεν είναι «φόροι» τα υπερβολικά ποσά που πληρώνονται στους Δήμους, μεταξύ άλλων για την αποκομιδή των σκουπιδιών, όταν υπολογίζονται με το τετραγωνικό του ακινήτου και όχι με το μέγεθος του «κάδου», όπως παντού στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου, ακόμη και όταν δεν είναι νοικιασμένο, όταν δεν έχει δηλαδή σκουπίδια, να πληρώνει το ίδιο ποσόν, σαν να είχε;

 Δεν είναι «φόροι» οι συνεχώς αυξανόμενες τιμές πλήθους «αγαθών» και «υπηρεσιών», ακόμη και προϊόντων βασικής διατροφής, επειδή ο ανταγωνισμός δεν λειτουργεί σχεδόν σε κανέναν επιχειρηματικό κλάδο;

 Μειώνονται ποτέ οι τιμές «χρέωσης», οι οποίες κάποια στιγμή αυξήθηκαν, έστω αιτιολογημένα; (για παράδειγμα, το ηλεκτρικό ρεύμα λόγω πετρελαίου, το οποίο όμως παρέμεινε ακριβό, παρά την πτώση που ακολούθησε;). Δεν συνιστούν και αυτές οι τιμές με τη σειρά τους «φόρους», αφού μειώνουν (άδικα) το εισόδημα μας;

 Εάν όλοι αυτοί οι «φόροι», όπως και πολλοί άλλοι (θα μπορούσαμε να αναφέρουμε χιλιάδες ακόμη, όπως τα νέα τέλη κυκλοφορίας, με το απίστευτο «περιβαλλοντικό» τέλος – που ευχόμαστε όμως να διατεθεί για το περιβάλλον), δεν καταλήγουν στα ταμεία του κράτους (κάποιοι καταλήγουν βέβαια, αλλά κακοδιαχειρίζονται – εάν δεν «μεταναστεύουν» στα ταμεία της διαφθοράς), σημαίνει μήπως ότι δεν μας επιβαρύνουν το ίδιο, χωρίς μάλιστα την παραμικρή «ανταποδοτικότητα»; Εάν τα προσθέσουμε όλα αυτά στο 21% περίπου του ΑΕΠ που πληρώνουμε για φόρους (ίδιο σχεδόν με τη Γερμανία, υψηλότερο από την Ιαπωνία), δεν θα «υπερσκελίσουμε» τις ρεαλιστικές «φοροδοτικές» ικανότητες του πληθυσμού μας; Πόσο μάλλον του έντιμου φορολογικά, εν μέσω παγκόσμιας, ευρωπαϊκής αλλά και αμιγώς Ελληνικής ύφεσης και κρίσης; 

 Περαιτέρω, εάν ο μέσος Πολίτης δεν έχει τη δυνατότητα της «φοροαποφυγής» των πολυεθνικών (που «επιβάλλεται» ουσιαστικά από αυτές στα κράτη, με τη βοήθεια των πανίσχυρων «λόμπυ» τους), πρέπει να αντιμετωπίζει με απάθεια και με κατανόηση τις νομότυπες «υπεξαιρέσεις» τους; Εάν η «φορολογική βάση», το φορολογητέο δηλαδή εισόδημα που έχει στη διάθεση της η Πολιτεία, μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με τον αριθμό και το μέγεθος των πολυεθνικών, πρέπει ο Πολίτης να λειτουργεί «εξισορροπητικά», πληρώνοντας ο ίδιος τους φόρους που εκλείπουν; που έχουν «αφαιρέσει» δηλαδή οι πολυεθνικές από τα ταμεία του κράτους;    

 Δεν πρέπει να υπάρξει κάποτε «συναινετικός» διάλογος των κοινωνικών εταίρων, με τη στενή συνεργασία των κομμάτων, ο οποίος θα επιλύσει πραγματικά τα χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας μας, πριν ακόμη «αναζητηθεί» η «συνέπεια» και η «φορολογική συνείδηση»; Δεν πρέπει κάποτε να σταματήσει να «βάλλει» ο ένας εναντίον του άλλου – Πολίτες και Κράτος – σαν να πρόκειται για δύο διαφορετικές, εχθρικά αντιμαχόμενες «φατρίες»; Αν και, κατά την άποψη μας, είναι πλέον πολύ αργά για τέτοιου είδους ερωτήματα, δεν πρέπει να πάψουμε να «εναποθέτουμε» όλες τις προσδοκίες μας στο κράτος, σταματώντας να είμαστε οι ίδιοι τα αναπόσπαστα μέρη εκείνου του «συστήματος εξουσίας» που κατηγορούμε, περιμένοντας ταυτόχρονα την εκπλήρωση των ονείρων μας από το ίδιο;        

 Όμως, εάν οι φόροι που πληρώνουμε δεν μπορούν να αυξηθούν, παρά το ότι η οικονομική μας κατάσταση (υπερχρέωση, τεράστια ελλείμματα κλπ) το επιβάλλει, πως είναι δυνατόν να επιλυθούν τα προβλήματα μας; Τέλος, εάν η «άλλη λύση», η υγιής οικονομική ανάπτυξη δηλαδή, η οποία προϋποθέτει έναν «λειτουργικό» παραγωγικό μηχανισμό, δεν μπορεί να επιτευχθεί λόγω της σχεδόν πλήρους καταστροφής του, πως είναι δυνατόν να ξεφύγουμε από την υφιστάμενη «παγίδα ρευστότητας» και να αποφύγουμε τη χρεοκοπία;

 Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ 

 Προσπαθώντας να καταλάβουμε, ανεξάρτητα από τα άλυτα προβλήματα που διαπιστώνουμε, γιατί η χώρα μας παρέμεινε, παρά το φυσικό πλούτο και τις μεγάλες δυνατότητες της, συγκριτικά στάσιμη και φτωχή, εντελώς ανίσχυρη και μάλλον «παραμελημένη», συνειδητοποιήσαμε ότι, το σημαντικότερο εμπόδιο στην πρόοδο της ήταν (και είναι), μία παράδοξη εχθρότητα των Ελλήνων απέναντι στο κράτος τους – κατ’ επέκταση, απέναντι στον εαυτό τους, αφού το κράτος είμαστε όλοι εμείς.

 Η αιτία αυτής της εχθρότητας, η «πηγή» ουσιαστικά όλων των προβλημάτων και των δυσλειτουργιών της Ελλάδας, η οποία «καταδικάζει» τους Πολίτες της να αντιστέκονται σε κάθε είδους πρωτοβουλία, με στόχο την καλυτέρευση της χώρας τους (διαρθρωτικά μέτρα κλπ), έχουμε την άποψη ότι δεν είναι άλλη από μία απίστευτη «αλαζονεία της εξουσίας», η οποία δηλητηριάζει κυριολεκτικά ολόκληρο τον «κοινωνικό βίο».  

 Αναφερόμενοι στην έννοια της «εξουσίας», δεν περιοριζόμαστε μόνο στη θεσμική της «έκφραση», στους πολιτικούς δηλαδή, αλλά σε όλες τις υπόλοιπες «μορφές» της: επιχειρηματίες, βιομήχανους, managers, δημοσιογράφους, εκδότες, τραπεζίτες, ανώτερους δημοσίους λειτουργούς, αθλητές, καθηγητές, ηθοποιούς, τηλεοπτικούς «αστέρες», τραγουδιστές και γενικά σε όλα τα, κατά κάποιον τρόπο, «προβεβλημένα» άτομα – ουσιαστικά στα «πρότυπα» της κοινωνίας μας.

 Όλοι αυτοί, αλλά και πολλοί άλλοι, χαρακτηρίζονται δυστυχώς από μία υπερβολικά μεγάλη αλαζονεία, η οποία «διεγείρει» τις αντιδράσεις του υπολοίπου πληθυσμού, δημιουργώντας συναισθήματα «συγκριτικής φτώχειας» και αδικίας. Το αποτέλεσμα είναι «ο απλός Πολίτης» να τοποθετείται απόλυτα εχθρικά, απέναντι σε όλους και σε όλα, θεωρώντας τους πάσης φύσεως «προβεβλημένους αστέρες», τους διάφορους «αλαζόνες» δηλαδή,  σαν τα επί μέρους «συστατικά» του κράτους: σαν το ίδιο το «μισητό» κράτος.   

 Εάν δεν επιλυθεί αυτό το πρόβλημα, εάν δεν καταπολεμηθεί δηλαδή η «αλαζονεία της εξουσίας», η οποία δημιουργεί, αυτόματα, συμπλέγματα κατωτερότητας σε όλον τον υπόλοιπο πληθυσμό, δύσκολα θα αλλάξει κάτι στη χώρα μας – υποθέτουμε ότι δεν θα εφαρμοστεί κανένα διαρθρωτικό μέτρο, ακόμη και αν αντιμετωπίσουμε «κατά πρόσωπο» τη χρεοκοπία ή εάν «διοικηθούμε» από την καλύτερη κυβέρνηση του κόσμου.

 Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

 Ειδικά σε σχέση με τη φορολογία, διαπιστώνουμε ότι ακόμη και κάποια προηγμένα κράτη (Γερμανία, Γαλλία κ.α.), τα οποία είχαν «ενσωματώσει» πολλά χρόνια πριν τη φορολογική στη λοιπή συνείδηση των Πολιτών τους (ο δικός μας χρόνος προσαρμογής πιθανολογούμε ότι «έληξε» περί το έτος 2000), ευρίσκονται ξανά αντιμέτωπα με το ίδιο πρόβλημα. Τα μέσα δε που αυτή τη φορά επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν για την αντιμετώπιση του προβλήματος, είναι εντελώς διαφορετικά: δεν είναι πλέον «εκπαιδευτικά» και ανασταλτικά, αντίστοιχα με του παρελθόντος, αλλά δυστυχώς «καταναγκαστικά» και κατασταλτικά.

 Αναλύοντας το γεγονός, θεωρούμε ότι η δημιουργία συνείδησης γενικότερα, δεν απαιτεί απλά και μόνο θεωρητικές αναφορές σε θέματα που θα επιθυμούσαμε να αντιμετωπίζονται συνειδησιακά από αυτούς που εκπαιδεύουμε – είτε αυτοί είναι τα παιδιά μας, είτε το σύνολο των Πολιτών μίας κοινωνίας. Αυτό που πραγματικά απαιτείται, είναι η έμπρακτη τήρηση των συγκεκριμένων κανόνων, εν πρώτοις από τους διδάσκοντες και στη συνέχεια από τα κάθε είδους προβεβλημένα πρότυπα του στενού περιβάλλοντος μας και της κοινωνίας γενικότερα.

 Ειδικά όσον αφορά τη φορολογική συνείδηση και ανεξάρτητα από την εκάστοτε φορολογική νομοθεσία που «επιλέγεται» ή επικρατεί, η βασικότερη προϋπόθεση  μίας «εκπαιδευτικής» δημιουργίας της, είναι αναμφίβολα η ορθολογική και απολύτως διάφανη κατανομή των εξ αυτής προερχομένων εσόδων από το Κράτος – η χρηστή διαχείριση δηλαδή.  

 Όταν οι πολίτες εμπιστευθούν το κράτος τους, αναφορικά τουλάχιστον με τη διαχείριση των φόρων που εισπράττει από αυτούς, έχουν ήδη τοποθετηθεί οι βάσεις της φορολογικής συνείδησης. Όταν δηλαδή είναι απολύτως βέβαιοι ότι τα χρήματα τους, αυτά που με τόσο κόπο και θυσίες κερδίζουν μόνοι τους και χωρίς τη βοήθεια του Κράτους, επιστρέφουν ξανά σε αυτούς με τη δημιουργία σχολείων, νοσοκομείων, ορφανοτροφείων, γηροκομείων, δρόμων, αεροδρομίων κλπ, τα οποία διευκολύνουν τη ποιότητα της επαγγελματικής και λοιπής ζωής τους, η δημιουργία φορολογικής συνείδησης είναι σχεδόν δεδομένη. 

 Όταν τώρα υπάρξει φορολογική συνείδηση, η Πολιτεία δεν έχει ανάγκη από το μεγαλύτερο μέρος των αντίστοιχων ελεγκτών της, με αποτέλεσμα να μειώνεται το κόστος λειτουργίας του εξαιρετικά κοστοβόρου και ουσιαστικά «αντιπαραγωγικού» φοροεισπρακτικού μηχανισμού της.

 Περαιτέρω, κατά την άποψη μας, η ποιότητα της Δημοκρατίας και η Ελευθερία που χαρακτηρίζει μία κοινωνία, είναι αντιστρόφως ανάλογες των αστυνομικών και λοιπών καταναγκαστικών μέτρων που επιβάλλει η Εξουσία, με στόχο το, κατά την άποψη της, «κοινό όφελος». Όταν επομένως διαπιστώνουμε την αύξηση των μέτρων αναγκαστικής επιβολής των κοινωνικών κανόνων, όπως για παράδειγμα τη δημιουργία ειδικών «κατασταλτικών σωμάτων», μειώνεται (παύει να εξελίσσεται, οπισθοδρομεί) τόσο η Δημοκρατία, όσο και η Ελευθερία.

 Δυστυχώς, παρατηρείται ότι τέτοιου είδους ενέργειες προέρχονται κυρίως από την, ανεπαρκή φυσικά, πολιτική εξουσία εκείνων των κρατών (ή διακρατικών ενώσεων), τα οποία έχουν χάσει το δρόμο τους, διαχωρίζοντας τη θέση τους από τους Πολίτες τους. Αυτά τα κράτη μεταβιβάζουν τις υπευθυνότητες τους και ενοχοποιούν τους Πολίτες τους για την κακή λειτουργία των συστημάτων τους – κατ’ αναλογία με τους γονείς, οι οποίοι ενοχοποιούν τα παιδιά τους και όχι τον εαυτό τους, όταν αυτά «παραστρατούν» καθ’ οποιονδήποτε τρόπο. 

 Δεν καταλαβαίνουν ότι οι κοινωνίες τους έχουν απόλυτη συναίσθηση των εκάστοτε πεπραγμένων τους και δυσανασχετούν, βλέποντας την κατασπατάληση των δικών τους πόρων. Προϊόν αυτής της δυσανασχέτησης τους είναι η αντίδραση απέναντι στους πάσης φύσεως κοινούς κανόνες και η αυξανόμενη διαγραφή υφισταμένων συνειδησιακών λειτουργιών, όπως αυτή της φορολογικής συνείδησης. 

 ΥΓ: Η «μηδενική άμεση φορολόγηση», με την απ’ ευθείας ενίσχυση των αδύναμων εισοδηματικών τάξεων από το κράτος θα ήταν, κατά την άποψη μας, ιδιαίτερα «ανταγωνιστική» απέναντι σε άλλα κράτη και «κοινωνικά» πιο σωστή – προϋποθέτει όμως διάφορα προπαρασκευαστικά στάδια (μεταξύ άλλων, αύξηση των έμμεσων φόρων) και φυσικά δεν είναι άμεσα εφαρμόσιμη.

 Με τη φράση «μηδενική άμεση φορολόγηση», εννοούμε ουσιαστικά την πλήρη κατάργηση όλων εκείνων των φόρων, οι οποίοι δεν διαπιστώνονται αυτόματα και δεν «εκπίπτουν» στην «πηγή», αλλά είναι το αποτέλεσμα πολύπλοκων «ατομικών δηλώσεων» και κοστοβόρων κρατικών ελέγχων. Αυτές οι λειτουργίες συμβάλλουν στην διαφθορά και ενισχύουν την «κοινωνική εγκληματικότητα» (φοροδιαφυγή κλπ), ενώ δημιουργούν «εξ ορισμού» μεγάλες ανισότητες (όπως, για παράδειγμα, τη συνεχώς μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση της εξαρτημένης εργασίας, σε σχέση με την ανεξάρτητη – αντίθετα, τη μεγαλύτερη «ελεγκτική» επιβάρυνση των ελευθέρων επαγγελματιών), οι οποίες θα ήταν ιδανικό να εξαλειφθούν.        

Αθήνα, 25. Δεκεμβρίου 2009

Βασίλης Βιλιάρδος

viliardos@kbanalysis.com 

 Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου   

Εκτελέστηκε στην Κίνα ο Βρετανός που είχε καταδικαστεί για διακίνηση ναρκωτικών – TA NEA

Σοκαρισμένος ο Γκ.Μπράουν

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009

Τελευταία ενημέρωση: 29/12/2009 10:24

Web-Only

Εκτελέστηκε σήμερα τα ξημερώματα στην Κίνα ο 53χρονος Βρετανός, Ακμάλ Σαΐχ, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε θάνατο για διακίνηση ναρκωτικών, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Γκόρντον Μπράουν, καταδικάζοντας έντονα την εκτέλεση.

«Καταδικάζω την εκτέλεση του Ακμάλ Σαΐχ και είμαι σοκαρισμένος και απογοητευμένος που οι επίμονες εκκλήσεις μας για επιείκια δεν εισακούστηκαν», αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο Βρετανός πρωθυπουργός.

Η Κίνα, με τη σειρά της, απορρίπτει τις κατηγορίες του Λονδίνου για την εκτέλεση του 53χρονου άνδρα, χωρίς ωστόσο, να επιβεβαιώνει ακόμη επισήμως ότι ο Ακμάλ Σαΐχ εκτελέστηκε.

«Η κινεζική δικαιοσύνη χειρίστηκε την υπόθεση αυτή σύμφωνα με τις επιταγές του νόμου. Η Κίνα σεβάστηκε απολύτως τα δικαιώματα του κατηγορούμενου να ασκήσει έφεση», τόνισε εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών.

Ο 53χρονος Ακμάλ Σαΐχ είχε συλληφθεί τον Νοέμβριο του 2008 με την κατηγορία της διακίνησης 4 κιλών ηρωίνης. Η οικογένειά του είχε κάνει έκκληση στις κινεζικές αρχές, ζητώντας να μην εκτελεστεί η ποινή, επειδή ο Σαΐχ έπασχε από διπολική διαταραχή και είχε παραπλανηθεί από μία συμμορία εμπόρων ναρκωτικών, προκειμένου να εισάγει λαθραία την ηρωίνη.

Πες πως μ′ ανταμωσες – Σταματης Kοκοτας (music video)

Μουσική: Γιάννης Σπανός // Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Ποιητικό Ημερολόγιο 2010 από τις εκδόσεις Ιωλκός

Κορίδης Γιάννης ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2010 Για 15η συνεχόμενη χρονιά κυκλοφορεί το Ποιητικό Ημερολόγιο διατηρώντας μία παράδοση που το έχει πλέον μετατρέψει σε εκδοτικό θεσμό. Σε επιμέλεια-ανθολόγηση του Γιάννη Κορίδη. Κοσμείται με τέσσερα έργα του Θεόφιλου. Κάθε μέρα (ολοσέλιδη) περιέχει τις απαραίτητες ημερολογιακές πληροφορίες και ένα αντιπροσωπευτικό ποίημα Έλληνα δημιουργού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Δημιουργοί από τον Ίβυκο μέχρι τον Ανδρέα Κάλβο, και από τη Μαρία Πολυδούρη μέχρι το Θανάση Κ. Κωσταβάρα, ανθολογούνται στο φετινό Ποιητικό Ημερολόγιο. Το Ποιητικό Ημερολόγιο είναι μια ανθολογία ποίησης που κυκλοφορεί κάθε χρόνο. Δεν επαναλαμβάνονται τα ίδια ποιήματα και δεν προβάλλονται μόνο κλασικοί δημιουργοί, αλλά και σύγχρονα ονόματα που επιβεβαιώνουν την εξελικτική πορεία της Ελληνικής Ποίησης. Πρόκειται για μια ακόμη ποιοτική έκδοση-προσφορά των εκδόσεων ΙΩΛΚΟΣ στον ελληνικό ποιητικό Λόγο.   Σελίδες: 392 – Σκληρό εξώφυλλο Τιμή: 15,00 ευρώ ISBN: 978-960-426-549-7 Ημερολόγιο, Ελληνική Ποίηση, Ανθολογία

Βαρύ το κατηγορητήριο κατά του «πιστολέρο με το μαύρο τζιπ» – Την Τρίτη η απολογία του – in.gr

28/12/2009

ΑΠΕ

Ο 31χρονος οδηγείται στον εισαγγελέα

Αθήνα Τελευταία ενημέρωση 14:34

Δείτε το βίντεο… Δίωξη για πέντε απόπειρες ανθρωποκτονιών και για παράβαση του νόμου περί όπλων άσκησε ο εισαγγελέας εναντίον του «πιστολέρο» που είχε τρομοκρατήσει τις προηγούμενες ημέρες τους Αθηναίους, πυροβολώντας μέσα από ένα τζιπ. Πρόκειται για 31χρονο οδηγό ταξί, ο οποίος συνελήφθη την Κυριακή, και -σύμφωνα με την αστυνομία- έχει στο ενεργητικό του έξι επιθέσεις, μια εκ των οποίων το 2008. Η υπόθεση παραπέμφθηκε σε τακτικό ανακριτή, στον οποίο αναμένεται να απολογηθεί την Τρίτη ο φερόμενος ως δράστης των επιθέσεων.  Ο ίδιος δεν δίνει εξηγήσεις για τις πέντε επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 20 και 22 Δεκεμβρίου, στη διάρκεια των οποίων τραυματίστηκαν τέσσερα άτομα, εκ των οποίων τα δύο σοβαρά. Πηγές από την αστυνομία αναφέρουν ότι ο 31χρονος αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα. Η αστυνομία, πάντως, υποστηρίζει ότι τα στοιχεία σε βάρος του είναι αδιάσειστα, ενώ υπάρχει και βίντεο από τα σημεία των επιθέσεων που δεν αφήνει αμφιβολίες για τον δράστη. Από τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης, που διενεργήθηκε στο όπλο που βρέθηκε σε αποθηκευτικό χώρο στο σπίτι του 31χρονου, καθώς και στους δύο κάλυκες των 9 χιλιοστών που βρέθηκαν στο αυτοκίνητό του, προκύπτει πως ο 31χρονος είναι ο δράστης των επιθέσεων: - Στις 20 Δεκεμβρίου στη Λεωφ. Αθηνών κατά 16χρονου Αφγανού - Στις 21 Δεκεμβρίου στο Βοτανικό κατά 45χρονου Βούλγαρου - Στις 21 Δεκεμβρίου στην οδό Θεσσαλονίκης στο Μοσχάτο κατά 57χρονου, που νοσηλεύεται με σοβαρό τραυματισμό στην σπονδυλική στήλη -Στις 21 Δεκεμβρίου στη συμβολή Πειραιώς και Μετσόβου στο Μοσάτο, κατά 42χρονου, που δεν τραυματίστηκε - Στις 22 Δεκεμβρίου στον Κολωνό κατά 47χρονης, που τραυματίστηκε σοβάρα Επιπλέον, σύμφωνα με την αστυνομία ο 31χρονος είχε πραγματοποιήσει ακόμη μία επίθεση στις 26 Οκτωβρίου 2008, στον Κορυδαλό, πυροβολώντας με το ίδιο όπλο στον αέρα, χωρίς να τραυματίσει κάποιον. Τότε, η σφαίρα είχε καρφωθεί στο ελενίτ μιας κατοικίας. Η αστυνομία, που είχε εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του, έφθασε στα ίχνη του 31χρονου μετά από τηλεφώνημα ενός πολίτη. Ο δράστης συνελήφθη σε μπλόκο στην Ομόνοια, ενώ οδηγούσε το τζιπ, που τελικά ήταν χρώματος κυπαρισσί, με βρώμικα -και όχι φιμέ- τζάμια. Μέσα στο τζιπ ανιχνεύτηκαν, επίσης, ίχνη πυρίτιδας  από πυροβολισμούς. Newsroom ΔΟΛ

Από το εμβόλιο… στον Μανδραβέλη – του Τάκη Μίχα – News Time

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=26386

Ο Τάκης Μίχας αρθρογραφεί σε ελληνικά και διεθνή έντυπα. Είναι συγγραφέας του βιβλίου “Ανίερη Συμμαχία: η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς”.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πολιτικοϊδεολογικά  φαινόμενα των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα  είναι η εμφάνιση του λεγόμενου «φαιοκόκκινου μετώπου». Πρόκειται για την ιδεολογική σύμπραξη ατόμων που προέρχονται  από διαμετρικά αντίθετα πολιτικούς χώρους  και την δυναμική παρέμβαση τους στα τεκταινόμενα στη χώρα μας. Έτσι άτομα η ομάδες προερχόμενα από την Αριστερά  σε πολλές περιπτώσεις συμπράττουν με άτομα και ομάδες που προέρχονται από την Δεξιά. Το μόνο κοινό ιδεολογικό στοιχείο που έχει αυτή η ετερόκλητη συμμαχία είναι αφ ενός η απόρριψη του ορθολογισμού και αφ έτερου  η αντίληψη ότι η Ελλάδα κινδυνεύει διαρκώς από διεθνείς συνωμοσίες που έχουν ως στόχο την εδαφική της συρρίκνωση  και  την πολιτισμική της ταπείνωση.

 

 

 
Το «φαιοκόκκινο μέτωπο» καταγράφει σημαντικές  επιτυχίες τα τελευταία έτη: Την συστράτευση  όλου σχεδόν του Ελληνικού λαού στο τάγμα των αρχιεγκληματιών Κάρατζιτς και Μλάντιτς ,την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, την καλλιέργεια ενός έντονου αντιαμερικανισμού -και πρόσφατα  την ανάδειξη στην ηγεσία της  ΝΔ  του κατ’ εξοχήν ενσαρκωτή των ιδεωδών και ελπίδων του μετώπου δηλαδή του Αντώνη Σαμαρά ( μια πρόβλεψη: Στις επόμενες εκλογές ο κ. Σαμαράς θα πάρει  περισσότερους ψήφους από το ΚΚΕ από ότι  έχει πάρει ποτέ Έλληνας ηγέτης της Δεξιάς. Άλλωστε του το χρωστάνε: ο κ. Σαμαράς ως Ευρωβουλευτής είχε καταψηφίσει «μετά βδελυγμίας» την πρόταση των Ευρωπαίων συντηρητικών και φιλελεύθερων για την ταύτιση των εγκλημάτων του ναζισμού με αυτά του σταλινισμού)

Θα πρέπει παρεμπιπτόντως να σημειωθεί εδώ ότι πολλές φορές  διαφέρουν οι λόγοι για τους οποίους υποστηρίζεται κάτι από  τα δυο τμήματα του μετώπου. Έτσι πχ. το «φαιό» σκέλος του μετώπου υποστήριζε τους Σέρβους στον πρόσφατο πόλεμο στην Βοσνία λόγω  Ορθοδοξίας και του  «Ισλαμικού τόξου». Από την άλλη πλευρά το «κόκκινο» σκέλος του μετώπου τους  υποστήριζε για την «αντιιμπεριαλιστική»(δηλαδή αντιαμερικανική και αντιδυτική) στάση τους.

Είναι ενδιαφέρον ότι τον τελευταίο καιρό οι παρεμβάσεις του «φαιοκόκκινου μετώπου» δεν περιορίζονται μόνο στον χώρο της πολιτικής αλλά επεκτείνονται και σε χώρους όπως π.χ. την δημόσια υγεία, προκαλώντας με αυτό τον τρόπο την ιδεολογικοποίηση της. Κλασσική περίπτωση αποτελούν οι πολιτικές παρεμβάσεις-αναλύσεις που έγιναν για το νέο αντιγριπικό εμβόλιο. Από το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ μέχρι την Χρυσή Αυγή η ιδεολογική προβληματική του «φαιοκόκκινου μετώπου»  ήταν κοινή: Τα παιχνίδια που παίζουν οι διεθνείς φαρμακοβιομηχανίες στην πλάτη του άμοιρου ελληνικού λαού.

 Έτσι από την πλευρά της η ακροδεξιά «Χρυσή Αυγή»  αφού  επεσήμανε στους  αναγνώστες της ότι  «η βεβιασμένη παραγωγή του εμβολίου εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους» απεκάλυπτε  ποιοί ακριβώς προκαλούν αυτούς τους κινδύνους: «Δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι δικαιολογημένη η υστερία η οποία δημιουργήθηκε γύρω από την «πανδημία» της νέας γρίπης αλλά οι φαρμακοβιομηχανίες – κολοσσοί είναι σίγουρο πως αύξησαν θεαματικά τον τζίρο τους και αναμένεται να εισπράξουν πολλά από την πώληση του εμβολίου».

Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος κινήθηκε και  ο εκπρόσωπος του ΣΥΝ  κ. Τριγάζης που διαπίστωνε ότι  «το μόνο σίγουρο για την γρίπη είναι ότι τεράστια κέρδη ετοιμάζονται να αποκομίσουν οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες οι οποίες βιάζονται να διαθέσουν τα υπό παραγωγή εμβόλια προτού καν δοκιμαστούν»

Από την πλευρά του πάλι το ΚΚΕ, δικαιολογώντας τον πρωτοποριακό ρόλο του, πήγαινε την ανάλυση του ένα βήμα πιο πέρα. Οι φαρμακοβιομηχανίες δεν ήσαν απλώς κατακριτέες επειδή κέρδιζαν χρήματα διαθέτοντας ένα προβληματικής ποιότητας εμβόλιο ,αλλά είχαν οι ίδιες κατασκευάσει τον ιό της  γρίπης! Έτσι στην ανακοίνωση του για την γρίπη τo KKE αναφέρει ότι «δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι διάφοροι τύποι ιών προέρχονται από ερευνητικά εργαστήρια που ελέγχονται από τα μονοπώλια»(σ.σ. όταν το ΚΚΕ αναφέρεται σε μονοπώλια δεν αναφέρεται στα μοναδικά πραγματικά μονοπώλια που υπάρχουν στον κόσμο δηλαδή τα κρατικά)

 

Όμως τα τελευταία χρόνια η συναντίληψη του «φαιοκόκκινου μετώπου» δεν περιορίζεται μόνο στην υποστήριξη κοινών θέσεων και συνθημάτων. Επεκτείνεται και στις μορφές πάλης για την προώθηση αυτών των αντιλήψεων. Κυρίαρχη εδώ μορφή είναι η  χρήση βίας που στοχεύει  στην φίμωση  της έκφρασης απόψεων που θίγουν τα ιερά και όσια του μετώπου.

Έτσι π.χ. το 2004 τραμπούκοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ εισέβαλαν σε ένα συνέδριο που γινόταν στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για να εμποδίσουν την ομιλία του Στέφεν Κορτουα που ήταν επιμελητής του γνωστού βιβλίου «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού». Πιο πρόσφατα οι καθεστωτικοί αντιεξουσιαστές της Αριστεράς διέκοψαν ένα συνέδριο του Παντείου και πέταξαν αυγά σε ένα από τους ομιλητές, τον γνωστό δημοσιογράφο  Πάσχο Μανδραβελλη. Και φυσικά είναι ακόμα νωπό το επεισόδιο του ξυλοδαρμού του καθηγητή (και συνεργάτη του newstime.gr)  Γιάννη Πανούση από τους καθεστωτικούς αντιεξουσιαστές των Εξαρχείων.

Όμως και από την πλευρά του το «φαιό» σκέλος του μετώπου έχει δώσει και αυτό  περίλαμπρους αγώνες για να καταργηθεί  η ελευθερία της έκφρασης ενοχλητικών απόψεων .Έτσι πρόσφατα οπαδοί της Χρυσής Αυγής διέκοψαν  την παρουσίαση  ενός βιβλίου που έκανε αναφορά στα εγκλήματα της ΕΛΔΥΚ σε βάρος των Τουρκοκυπρίων σκίζοντας τα βιβλία, προπηλακίζοντας τους συμμετέχοντες και ματαιώνοντας τελικά την εκδήλωση.

Σταλινισμός που αποτρελάθηκε – του Πάσχου Μανδραβέλη

http://medium.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3418:2009-12-23-08-40-34&catid=69:2008-09-01-08-37-10&Itemid=91

Τετάρτη, 23 Δεκέμβριος 2009 10:37

Η εύκολη εξήγηση γι’ αυτή τη διολίσθηση του ΚΚΕ σε όλο και πιο ανορθολογικές θέσεις, είναι αυτή που θα έλεγε ο Βρετανός πολιτικός Φίλιπ Σνόουντεν: «Πρόκειται περί μπολσεβικισμού που αποτρελάθηκε».

---

Πριν από λίγες ημέρες ο «Ριζοσπάστης» διακήρυσσε στο πρωτοσέλιδό του ότι «η βελτίωση της ζωής του λαού δεν γίνεται με την αντιμετώπιση της διαφθοράς» (16/12/2009). Χθες κατήγγειλε σε πηχυαίο τίτλο την κυβέρνηση ότι «στήνει χαφιέδικους μηχανισμούς με πρόσχημα την εγκληματικότητα» (22/12/2009). Αύριο -ποιος ξέρει; – μπορεί το ΚΚΕ να κατέβει σε κοινή πορεία με τους αντιεξουσιαστές για την «άμεση απελευθέρωση» των συλληφθέντων για ληστείες τραπεζών. Ο ανορθολογικός κατήφορος δεν έχει τέλος. Στο παράλληλο σύμπαν που ζει η ηγεσία του ΚΚΕ, η λογική είναι παράλογη και ο παραλογισμός λογική. Ακόμη ο «αστυνομικός της γειτονιάς» είναι για τον «Ριζοσπάστη» «χαφιέδικος μηχανισμός» που έχει πραγματικό στόχο «να χτυπηθεί η λαϊκή πάλη και ριζοσπαστικοποίηση».Το «εθνικό πρόγραμμα προστασίας κρίσιμων υποδομών» είναι επίσης «ύποπτο» διότι (αντιγράφουμε): «Στην κατηγορία των υποδομών ζωτικής σημασίας μπορούν να συμπεριληφθούν μια σειρά δημόσιων ή ιδιωτικών επιχειρήσεων. Γι’ αυτές προτείνονται διαρκή μέτρα ασφαλείας, τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουν και “απειλές” από εργατικές κινητοποιήσεις.» Οπως διαβάζουμε στο ίδιο ρεπορτάζ η δήλωση του κ. Χρυσοχοΐδη περί «επαναστατικού ταμείου το οποίο συγκεντρώνει λεφτά για να αγοράζονται “καθαρά όπλα”» έγινε «με προφανή την πρόθεσή του να αμαυρώσει τη μαζική λαϊκή επαναστατική πάλη».

Η εύκολη εξήγηση γι’ αυτή τη διολίσθηση του ΚΚΕ σε όλο και πιο ανορθολογικές θέσεις, είναι αυτή που θα έλεγε ο Βρετανός πολιτικός Φίλιπ Σνόουντεν: «Πρόκειται περί μπολσεβικισμού που αποτρελάθηκε». Η πραγματική απάντηση πρέπει να έχει να κάνει με τις εσωκομματικές διεργασίες εντός του κόμματος (είναι πολλοί αυτοί που δεν καλοβλέπουν τη σεχταριστική τακτική της κομματικής ηγεσίας) συν την προσμονή ότι η οικονομική κρίση της χώρας αποτελεί ευκαιρία για την «όξυνση των ταξικών αντιθέσεων» και «το δυνάμωμα της ταξικής πάλης».

Στην ουσία η ηγεσία του ΚΚΕ σπεκουλάρει στη διόγκωση της κρίσης για πολιτικά οφέλη. Επιχειρεί να «μεγαλώσει τα αδιέξοδα» όχι για να αποδείξει ότι το ΚΚΕ μπορεί να τα πάει καλύτερα, αλλά ότι ο καπιταλισμός τα κάνει χειρότερα. Δεν έχει πολιτική πρόταση εξόδου από την κρίση, κυριαρχεί το γινάτι της δικαίωσης των ελπίδων που η ζωή απέδειξε ότι ήταν φρούδες. Στη διάχυτη παραβατικότητα που ταλαιπωρεί τους πολίτες προσθέτουν κι άλλη με καταλήψεις δημόσιων υπηρεσιών, πανεπιστημίων, ακόμη και στούντιο καναλιών. Αντιτίθενται σε κάθε πρόταση καταπολέμησης της εγκληματικότητας, όχι γιατί πάσχουν από σύνδρομο καταδίωξης, αλλά γιατί πιστεύουν ότι κάθε βελτίωση της καθημερινότητας του πολίτη, έρχεται σε αντίθεση με τον βασικό τους στόχο. Η μεγιστοποίηση της μιζέριας του ελληνικού λαού θεωρείται πλέον ενδιάμεσο στάδιο στην πορεία προς τον σοσιαλισμό.

Το ΚΚΕ βιώνει το σοκ της ήττας και γι’ αυτό καιρό τώρα ετεροπροσδιορίζεται. Δεν έχει πλέον αναφορά τις ανάγκες του λαού. Θεωρεί τον καπιταλισμό, την Δύση, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη ως εξ ορισμού απάνθρωπα συστήματα και με βάση αυτή την πίστη άρχισε να προσδιορίζει την πολιτική του στάση. Το πρόβλημά του είναι η προς δυσμάς μυωπία, η δαιμονοποίηση κάθε πτυχής της Δύσης και η ενδόμυχη πεποίθησή, ότι «πού θα πάει; Θα καταρρεύσει».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 23.12.2009

Ξεπέρασαν τις 30.000 οι αυτοκτονίες στην Ιαπωνία το 2009 – in.gr

Κόσμος, Σαβ 26/12/2009 12:46

Πάνω από 30.000 άτομα αυτοκτόνησαν στην Ιαπωνία από τον Ιανουάριο μέχρι τον Νοέμβριο του 2009. Κατά μέσό όρο σημειώνονται 90 αυτοκτονίες την ημέρα. Οι παρατεταμένες οικονομικές κρίσεις θεωρούνται ένας από τους κύριους λόγους για την αύξηση των αυτοκτονιών μετά το 1998. Πρόκειται για την 12η χρονιά που ο αριθμός των αυτοκτονιών στην Ιαπωνία ξεπερνά τις 30.000.

Συλλήψεις τριών ατόμων στην Τουρκία για «κατασκοπεία υπέρ της Ελλάδας» – News Time

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=26489

Οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν τρεις Τούρκους με την κατηγορία της κατασκοπείας για λογαριασμό της Ελλάδας, αναφέρουν σήμερα τουρκικές εφημερίδες, όπως μεταδίδει το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων από την Άγκυρα. 

 

  Τρεις άνδρες που παρακολουθούνταν εδώ και περίπου ένα χρόνο από την αστυνομία και τις τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών (MIT) συνελήφθησαν την Τετάρτη στη Σμύρνη και την Αλικαρνασσό, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.

Σύμφωνα με την εφημερίδα “Χουριέτ” οι ύποπτοι λάμβαναν 500 με 1.000 ευρώ ο καθένας για κάθε πληροφορία που έδιναν σε έλληνες πράκτορες για τις τουρκικές στρατιωτικές βάσεις, όπως αναφέρει το τηλεγράφημα του γαλλικού πρακτορείου ειδήσεων.

Κατά τη διάρκεια ερευνών που έγιναν στα σπίτια των ανδρών βρέθηκαν φωτογραφικές μηχανές, κιάλια, πολλές τηλεφωνικές συσκευές και φωτογραφίες τουρκικών βάσεων, σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας “Βατάν”.

Πάμε για φούντο !! Εκτός εάν… – του κ. Παύλου Καρκανίδα (Αυστραλία)

Ευχαριστώ τον κ. Παύλο Καρκανίδα για την αποστολή του κειμένου                                                                                                           Το έχω πει και το έχω γράψει επανειλημμένως,  ότι, η Ελλάδα δεν χάνει από τους άλλους, αλλά χάνει η Ελλάδα από την Ελλάδα, εξαιτίας του κακού εαυτού της.  Τι να πούμε για την χουντική επταετία επειδή είναι γνωστό σε όλους, ότι έδωσαν  αιτία στους Τούρκους για την εισβολή στη Κύπρο και για τη διχοτόμησή της. Η δε παντελής  αδιαφορία των συνταγματαρχών για το Μακεδονικό, άφησε ανενόχλητους τους Σκοπιανούς για επτά ολόκληρα χρόνια, να αλωνίζουν σε όλο τον κόσμο,  πετυχαίνοντας διπλωματικές νίκες και αναγνωρίσεις του συνταγματικού ονόματος της χώρας τους, ως “Μακεδονία”. Πλην όμως οι πολιτικοί μας ηγέτες εκτός ότι είναι υπεύθυνοι για την επταετή δικτατορία που μας επέβαλλε η Αμερική, διαχρονικά δεν χειρίσθηκαν σωστά ούτε το Κυπριακό, ούτε το θέμα του Αιγαίου, αλλά ούτε και το Μακεδονικό. Με την ήπια και  αδρανή, ασταθή και ελλιπή, φοβισμένη και νοσηρή, σεμνή και ταπεινή, υποτονική και ανεκτική και μονομερώς ειρηνική και ενδοτική Ελληνική  διπλωματία και πολιτική,  η Ελλάδα άρχισε να χάνει σιγά, σιγά… και λίγο, λίγο,  στο Μακεδονικό και σιγά, σιγά… και λίγο, λίγο, να χάνει  και στα ελληνοτουρκικά, – Θράκη – Αιγαίο – Κύπρο – και μετά αν εξακολουθήσει με την ίδια νοσηρή τακτική, θα κινδυνεύσει να χάσει και από την Αλβανία στις Αλβανικές για την Ήπειρο  διεκδικήσεις της. (Τσαμουριά)… Εκτός λέω,  εάν,  σοβαρευτούμε και αλλάξουμε. Για να γίνει η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Η Ελλάδα λέει ότι υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ , αλλά με την προϋπόθεση να τηρεί τους όρους που θέτει η ΕΕ. Δηλαδή να κάνει τις Δημοκρατικές αλλαγές που απαιτούνται στη διακυβέρνηση της χώρας, ώστε να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών, καθώς και αυτών των αλλόθρησκων  και των φυλετικών μειονοτήτων.  Αυτά είναι τα βασικά που ζητάει και η Ε.Ε. από την Τουρκία.   Η  Ελλάδα όμως πρέπει και είναι αναγκαίο να επιβάλλει και τους δικούς της όρους στην Τουρκία, και να της πει ξεκάθαρα και σοβαρά, και ορθά κοφτά ότι (α) εάν δεν σταματήσει τις παραβιάσεις στον Ελληνικό  θαλάσσιο και εναέριο χώρο των συνόρων μας στο Αιγαίο, που είναι και σύνορα της ΕΕ, και (β) εάν δεν αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματά της από την Κύπρο,  που είναι και έδαφος της ΕΕ, δεν μπορεί να υποστηρίζει την επιδίωξή της να γίνει μέλος της ΕΕ. Εξάλλου και η Ε.Ε. πρέπει να πει στη Τουρκία ότι δεν  μπορεί να αποδεχθεί να γίνει μέλος της, εφόσον τα σύνορα που παραβιάζει στο Αιγαίο είναι Ελληνικά, αλλά είναι και δικά της,  και για το Κυπριακό η ΕΕ μπορεί και πρέπει να πει στη Τουρκία πως εφόσον έχει κατοχικά στρατεύματα στο έδαφος της ΕΕ,  και επειδή η Κύπρος, όπως και κάθε μέλος,  είναι έδαφος της ΕΕ,  δεν μπορεί να αποδεχθεί την Τουρκία να γίνει μέλος της. Ηλίου φαεινότερο είναι ότι τις παραβιάσεις τις κάνει η Τουρκία σκόπιμα, αφενός για να εκφοβίζει την Ελλάδα, ακόμη και με πόλεμο, ελπίζοντας ότι θα την εξαναγκάσει να υποκύψει στις απαιτήσεις της στο Αιγαίο. Αφετέρου για να επισημάνει στην Ε.Ε.   ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΤΗΣ ΜΕ  ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ. Και με την πρόθεση, αν τελικά γίνει μέλος, να το  επαναφέρει  προς λύση από την ΕΕ. Και ελπίζει ότι οι απόψεις της θα υπερκεράσουν τις Ελληνικές, επειδή η πληθυσμιακή και στρατιωτική της δύναμη είναι επταπλάσια της ελληνικής. Για το συμπέρασμα αυτό βασίζεται στο ρητό: –“Το δίκαιο του ισχυρότερου είναι πάντοτε το καλύτερο” Η Ελλάδα εξ αντιθέτου πιστεύει ΕΣΦΑΛΜΕΝΑ ότι αν η Τουρκία γίνει μέλος στην ΕΕ, δεν θα παραβιάζει τα σύνορά μας στο Αιγαίο, ούτε και πως θα έχει διεκδικήσεις στο Αιγαίο, και πως όλα τα προβλήματα και οι διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες θα κοπάσουν, και ως διά μαγείας θα λυθούν υπέρ της Ελλάδας και ειρηνικά.  Και με αυτήν την λανθασμένη άποψη, υποστηρίζει φανατικά την εισδοχή της Τουρκίας στην ΕΕ.  Η λογική όμως λέει πως η Τουρκία αν μπει στην ΕΕ, είναι πιθανόν να δικαιωθεί, (έχει δεν έχει δίκιο) στις διεκδικήσεις της εις βάρος της Ελλάδος, διότι είναι επταπλάσια ισχυρότερη από την Ελλάδα, και η επιρροή της μέσα στην ΕΕ, θα είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή της Ελλάδος.  Αλλά και “χάριν της ειρήνης”, όπως ακριβώς είπε η πρώην Πρόεδρος της Βουλής στον κ. Κάρολο Παπούλια. Επομένως το  συμφέρον της Ελλάδας είναι να αλλάξει τη στάση της για την εισδοχή της Τουρκίας  στην ΕΕ, θέτοντας τους δικούς της όρους που προανέφερα, και που αν δεν συμμορφωθεί με αυτούς, δεν θα έχει καμία πιθανότητα να μπει στην ΕΕ. Έτσι όμως που ως τώρα φέρεται χλιαρά η Ελλάδα στη Τουρκία και στους άλλους επίδοξους γείτονές της, τους διευκολύνει,  τους εμπνέει, τους ενθαρρύνει, τους φανατίζει  και τους ανοίγει την όρεξη  στον ένα μετά του άλλου, στις διεκδικήσεις τους εις βάρος της Ελλάδας. Και ανοιχτά και φανερά, συμμαχούν διπλωματικά και εναρμονισμένα μεταξύ τους, (Σκόπια-Άγκυρα) για να αλληλοϋποστηρίζονται στις τοποθετήσεις τους στη Βαλκανική διπλωματική Σκακιέρα.  Συμμαχίες που έχουν κοινό στόχο την Ελλάδα, επειδή διεκδικούν κάθε μία και κάτι πολύ σημαντικό από αυτή. Συμμαχίες διπλωματικές, που υπονοούν ότι δεν αποκλείεται να γίνουν και στρατιωτικές.  Η δε Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να παίρνει θέσεις υπέρ των αδίκων και εναντίον της Ελλάδος. Συγκεκριμένα, όλα δείχνουν ότι δέχεται την ΠΓΔΜ να μπει στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, με  το όνομα  “Μακεδονία”.  Αυτή η απόφαση εάν εκτελεστεί, θα είναι βεβιασμένη, απερίσκεπτη και λανθασμένη.  Διαβλέπω ότι θα δημιουργήσει οξύτητα και κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών και στην ΕΕ, στους κόλπους της οποίας αν αμφότερες θα ανήκουν. Τότε για ποιόν λόγο η ΕΕ την δέχεται ως “Μακεδονία”;  Αφενός επειδή η Ελλάδα ολιγωρεί να τους εκθέσει με σθένος, σαφήνεια και αποφασιστικότητα, ότι η παράλογη διεκδίκηση των Σκοπιανών για το όνομα “M” και μάλιστα  που ουδόλως τους ανήκει, γίνεται για να διεκδικήσουν την Ελληνική ιστορία της Μακεδονίας, την οποίαν ήδη την έχουν διεκδικήσει, και εν συνεχεία και εν ευθέτω χρόνο να διεκδικήσουν και την “ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΗ”. Όπως βλέπετε την πίτσα δεν την τρως ολόκληρη μονομιάς, αλλά την κόβεις σε πολλά κομμάτια, και τα τρως ένα, ένα, και σιγά, σιγά, για να μην βαρυστομαχιάσεις. Κομμάτι, κομμάτι κοντεύουν να μας την φάνε όλη τη Μακεδονία μας. Και εμείς σαν να είμαστε χαζοί αντί να τους πολεμάμε, καθόμαστε και τους κοιτάμε. Και αφετέρου αποθρασύνθηκαν οι Σκοπιανοί, επειδή η ίδια η Ελλάδα είναι αυτή που βλακωδώς αποδέχθηκε το όνομα καταρχήν ΠΓ-ΔΜ-, και τώρα το «Βόρεια Μακεδονία». Εάν εμείς οι ίδιοι δεν εκφράζουμε σωστά τις απόψεις μας, πώς είναι δυνατόν να ζητάμε από τους ξένους να μας κατανοήσουν. Πρέπει λοιπόν εμείς αμέσως τώρα,  να ανακαλέσουμε την πρότασή μας περί «Β.Μ.» γιατί η κάθε παραχώρηση και υποχώρησή μας αποθρασύνει τους κλεπτό – Σκοπιανούς.  Εάν δεν ήτανε ο Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος ένωσε τους Έλληνες, (πλην των Σπαρτιατών.) για να πάνε να πολεμήσουν και να νικήσουν  τους Πέρσες μέσα  στη χώρα τους τη Περσία,  σήμερα η Ευρώπη μπορούσε να ήταν ΙΡΑΝ.  Και το 1940,  η Ελλάδα πολεμώντας  τους Ιταλούς  6 μήνες και τους Γερμανούς 6 εβδομάδες, έσωσε κατά μεγάλο μέρος την Ευρώπη, αλλά και τη Σοβιετική Ένωση, από την υποδούλωση στη ναζιστική Γερμανία και στη φασιστική Ιταλία, επειδή τους έδωσε χρόνο για να προετοιμασθούν, αλλά και επειδή τους αναπτέρωσε το ηθικό και τους έδωσε ελπίδα. Αυτά δεν είναι λόγια δικά μου, αλλά όλοι ξέρετε ότι τα είπαν οι πρωθυπουργοί και οι στρατηγοί της Γαλλίας,  Αγγλίας, Ρωσίας και  Αμερικής. Δεν μπορεί λοιπόν η Ε.Ε. να ΑΓΝΟΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ και να παίρνει αποφάσεις στα τυφλά, ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ, η επειδή δεν την ενδιαφέρει η ΙΣΤΟΡΙΑ. Αφετέρου η Ε.Ε. παίρνει τη θέση των Σκοπίων, επειδή λανθασμένα  φαίνεται να μην την ενδιαφέρει η Ελλάδα που είναι ήδη μέλος της. Προφανώς θεωρεί την Ελλάδα  πειθήνιο πρόβατο και πιόνι της, (και είναι δυστυχώς). Για δε τα Σκόπια που είναι υποψήφιο μέλος της, λέει πως δεν πρέπει  η Ελλάδα να τα παρεμποδίζει να γίνουν και αυτά μέλος, εξαιτίας ενός “ασήμαντου” λόγου που είναι η ονομασία.  Αυτό το κατωτέρω σενάριο τελεσιγραφικού τύπου, διάβασε και διαβίβασε η πρώην πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, στο κ. Κάρολο Παπούλια κατά την ανάληψη της Προεδρίας του. Το παραθέτω  αυτούσιο: Κύριε Πρόεδρε,  Έχω την εξαιρετική τιμή να σας αναγγείλω επισήμως ότι η Βουλή των Ελλήνων σας εξέλεξε σήμερα σε δημόσια συνεδρίασή της και με τη μεγάλη, πλειοψηφία των 279 ψήφων ως Πρόεδρο της Ελληνικής  Δημοκρατίας. Η εκλογή αυτή που έγινε σύμφωνα με το πνεύμα και το  γράμμα του Συντάγματος αποτελεί κορυφαία πράξη της Δημοκρατίας, αλλά ταυτόχρονα και επιβράβευση της μέχρι σήμερα διαδρομής σας ως πολιτικού και ανθρώπου”. “Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία, πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις : “  “Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί  με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής  Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της  ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν  να προστατεύονται,  αλλά  και  να παραβιάζονται από αρχές και  εξουσίες πέραν, των γνωστών  και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία  θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης”.  “Η χώρα μας εξάλλου θα έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά διλήμματα σε πολλούς τομείς: στα  εθνικά θέματα δρομολογούνται εξελίξεις που   απαιτούν σύμπνοια και νηφαλιότητα, στον  οικονομικό και κοινωνικό τομέα πρέπει να γίνουν τομές και να ληφθούν  σοβαρές αποφάσεις για τη βελτίωση της ζωής των, πολιτών, η  διαπαιδαγώγηση των νέων θα απαιτήσει αναπροσανατολισμούς στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, ο ελληνικός πολιτισμός θα πρέπει να ανακτήσει την ιστορική του πρωτοπορία”. “Επιτρέψτε μου, κύριε Πρόεδρε, ως Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων να σας εκφράσω εκ μέρους όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων και των Βουλευτών, αλλά και προσωπικά, τις θερμότερες ευχές για την επιτυχή εκπλήρωση των καθηκόντων σας”. »»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»» http://www.youtube.com/watch?v=V2_0s30y0uY »»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»» Απορία: Αλήθεια, όταν τελείωσε αυτή την προσφώνησή της, η τότε κα  Πρόεδρος της Βουλής, ο κ. Κάρολος Παπούλιας -σήμερα πρόεδρος της Δημοκρατίας- δεν ρώτησε να πληροφορηθεί λεπτομερώς  για όλα αυτά τα φοβερά που του είπε, πως τα γνώριζε και τα έλεγε με τόση βεβαιότητα, πότε θα  αρχίσουν να υλοποιούνται κλπ ; ,ή, μήπως τα γνώριζε από πριν και ο ίδιος; »»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»» Η Ελλάδα έπρεπε πριν μπει στην Ε.Ε., να ζητήσει και να πάρει διαβεβαιώσεις ότι η Ε.Ε. θα εγγυάται την Εθνική, την ιστορική, πολιτιστική  και την εδαφική ακεραιότητά της. Οι δε γείτονες για να γίνουν μέλη, θα έπρεπε να τους έχει τεθεί ο όρος, ότι δεν θα  έχουν διαφορές με οποιοδήποτε  μέλος της Ε.Ε. Αλλά όχι μόνο δεν ζητήσαμε τέτοιες εγγυήσεις από την Ε.Ε. και από το ΝΑΤΟ, αλλά εσφαλμένα και εν λευκώ τους εμπιστευτήκαμε. Επιπλέον κάναμε λάθη επί λαθών  και   “αυτοκτονήσαμε.”  Νομιζόταν, από πολλούς, και αναμενόταν,  ότι με τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ κ. Ομπάμα θα λυθεί το ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ  πρόβλημα υπέρ των θέσεων της Ελλάδος. Η πρόσφατη συνάντηση  στην Ουάσινγκτον της κ. Ντόρας Μπακογιάννη με την ομόλογό της κ. Χίλλαρυ Κλίντον τους διέψευσε.  Δεν το συζήτησε με την κ. Κλίντον, είπε η κ. Μπακογιάννη, αλλά το συζήτησε είπε, με άλλους αξιωματούχους του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, χωρίς να πει τι διαμείφθηκε με αυτούς, που σημαίνει κακά μαντάτα. Διότι εάν τα νέα ήταν καλά, θα διαβάζαμε ένα κατεβατό των διαμειφθέντων.  Ο πρώην Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, άνοιξε το λάκκο τού Μακεδονικού,… και η πρώην Υπουργός των Εξωτερικών κόρη του, εκλήθη να το ενταφιάσει,… χαμογελαστή !! ( τι αναισθησία. Πρωτάκουστο και εξοργιστικό, νεκροθάφτης να γελάει πριν και κατά την ταφή του νεκρού.  ) Παρηγορητικός ο πατέρας Κ.Μ,…με το διαβόητο… (“σε δέκα χρόνια θα το έχετε ξεχάσει” )  Πατέρας με 35%  και κόρη με 15%,  έχουν μαζί το 50% της ΕΤΘΤΕΘ ( Επιχείρησης Τελετών Θανάτων Των Εθνικών Θεμάτων ), έτσι, για να είμαστε ακριβολόγοι και ακριβοδίκαιοι…. Το άλλο 50% είναι συνιδιοκτησία όλων των από 65ετίας πρώην  πρωθυπουργών και Υπουργών Εξωτερικών,  γι’ αυτό, θα κληθούν όσοι ακόμη είναι εν ζωή,        (συμπεριλαμβανομένου του πρώην Υπουργού των Εξωτερικών και  νυν  προέδρου του ΠΑΣΟΚ )  να κρατούν ένθεν και ένθεν το σχοινάκι, για να κατεβάσουν το φέρετρο του Μακεδονικού στο λάκκο.  Ο πρώην  πρωθυπουργός, κ. Καραμανλής,  θα είναι ο σοφέρ της νεκροφόρας,…λόγω τιμής!! Τα έχω πει και τα έχω γράψει σφαιρικά, καθαρά και ξάστερα, ξανά και ξανά και ξανά.  Αλλά, “στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα”,… Και πιο κουφός κι’ απ’ τον κουφό, είναι αυτός που δεν θέλει να ακούσει !!  Ούτε και τον Kissinger ν’ ακούσει !! Παρόλα αυτά θέλω να ελπίζω ότι η ΕΛΛΑΔΑ θα αφυπνισθεί, έστω και την τελευταία στιγμή για να ζήσει και πρέπει να ζήσει. Ο  διπλωμάτης Henry Kissinger, παρόλο καθόλου φιλέλληνας, είχε πει κάτι πολύ σωστά, για να διεκδικεί η Ελλάδα το δίκιο της. Τα εξής :  «Πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει δίκιο να φέρει αντίρρηση και συμφωνώ με την Αθήνα για το όνομα. Ο λόγος είναι ότι γνωρίζω ιστορία, που δεν ισχύει για τους περισσότερους από τους άλλους, συμπεριλαμβανομένων των περισσοτέρων στην Κυβέρνηση και τη διοίκηση στην Ουάσινγκτον. Η δύναμη της Ελλάδος είναι η ιστορία της, την οποίαν, πρέπει να πω, η Αθήνα δεν έχει χρησιμοποιήσει μέχρι τώρα» –   Henry Kissinger , πρώην Υπουργός εξ. ΗΠΑ. Παγκοσμιοποίησης.   Τέλος, δεν φαίνεται να έχει αντιληφθεί η Ελλάδα, ότι η Ε.Ε. είναι ταυτισμένη  με την παγκοσμιοποίηση, που σημαίνει παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ (Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. ) Η Ε.Ε. είναι μικρογραφία αυτής της παγκοσμιοποίησης. Είναι η αρχή, είναι το πρώτο βήμα.  Αυτό το πρώτο βήμα της Αμερικανικής παγκοσμιοποίησης επετεύχθη στην Ευρώπη, επειδή οι ΗΠΑ είχαν παίξει πρωταρχικό ρόλο στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, και ακόμη μεγαλύτερο μετά τη λήξη του πολέμου.  Η επιρροή τους στην Ευρώπη ήταν αποφασιστική, οικονομικά, στρατιωτικά, διπλωματικά, και κοινωνικοπολιτικά,  παίζοντας το ρόλο της προστάτιδας των δυτικών χωρών από την απειλή του ανατολικού μπλοκ. Για να πετύχει στα σχέδιά της η Αμερική, προσπάθησε να διαλύσει την Σοβιετική Ένωση, πράγμα που το επέτυχε. Έτσι η Αμερική, άρχισε να υπερέχει της Ρωσίας πια, σε όλους τους τομείς. Τον οικονομικό, τον διπλωματικό και τον στρατιωτικό. Η Αγγλική γλώσσα προπολεμικά, δεν ήταν εξαπλωμένη σε ετερόγλωσσες χώρες. Σήμερα έχει γίνει διεθνής και μιλιέται σχεδόν ως δεύτερη γλώσσα σε  όλο σχεδόν τον κόσμο. Με όλη αυτή την υπεροχή, και με τη διάλυση της ανταγωνίστριας Σοβιετικής Ένωσης, χάθηκε η ισορροπία των δύο υπερδυνάμεων και η ΗΠΑ έμεινε μόνη της στη κορυφή. Έτσι δημιουργήθηκε μια  ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ που έγινε το θεμέλιο της παγκοσμιοποίησης, αλλά η πραγματοποίησή της δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, κυρίως λόγω μιας νέας αναδυόμενης υπερδύναμης, της Κίνας. Η Ελλάδα όμως βρίσκεται ήδη μέσα στον κλοιό της Αμερικανοκρατούμενης κυριαρχίας, επειδή είναι μέλος της Ε.Ε. η οποία Ε.Ε. έχει μαμά και γκουβερνάντα την Αμερική.  Αυτό σημαίνει ότι τα γεωπολιτικά προβλήματα της Ελλάδας, απαιτούν λύσεις συμφέρουσες στην Παγκοσμιοποίηση την Αμερικανική. Για να επιβληθεί η Παγκοσμιοποίηση στα διαπλεκόμενα συμφέροντα των Βαλκανικών χωρών, εκδώσαν και κυκλοφόρησαν ένα μανιφέστο δήθεν για την ειρηνική συμβίωση των λαών της Βαλκανικής χερσονήσου.  Η αλήθεια είναι ότι αυτό το μανιφέστο σκοπό είχε να εξαλείψει τις εθνικό-πατριωτικές πεποιθήσεις, έτσι ώστε οι λαοί των Βαλκανίων, να εξουσιάζονται από την παγκοσμιοποίηση  και να κατευθύνονται από αυτήν. Εάν τα γνώριζε όλα αυτά η Ελλάδα, έπρεπε να πει στην Ευρώπη. Θέλω να μπω  στην  Ενωμένη Ευρώπη διότι είμαι Ευρωπαία, αλλά όχι σε βάρος της Ελλάδας, όχι εις βάρος της ιστορίας της, όχι εις βάρος της ακεραιότητάς της.  Εάν δεν τα γνώριζε, μπορεί και τώρα να τους πει, ότι πάνω και πρώτα από την Ε.Ε. για μένα βάζω τη πατρίδα μου Ελλάδα. Απαίτησή μου είναι, η Ε.Ε. να μου εγγυάται την διασφάλιση των συνόρων μας, της ελευθερίας μας, της ανεξαρτησίας μας, των  παραδόσεών  μας,  και της ιστορία μας. Αυτά που μας ανήκουν δεν τα διαπραγματευόμαστε ποτέ και με κανέναν. Έχετε κύριε πρωθυπουργέ τα κότσια να τα πείτε αυτά έξω από τα δόντια στους  Ευρωπαίους ιθύνοντες, ή, τους φοβόσαστε;                                                                                                 24  Δεκεμβρίου 2009