Έπρεπε να αντικατασταθεί ο Σταύρος Δήμας;- του Δημήτρη Τσαρούχα – News Time

Δημήτρης Τσαρούχας , 21 Νοε, 10:08  

 Επίκουρος Καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Bilkent στην Άγκυρα (dimitris@bilkent.edu.tr).

H πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης να τοποθετήσει τη Μαρία Δαμανάκη στην θέση του επιτρόπου, εναρμονίζεται με την πολιτική του πρωθυπουργού να προωθήσει γυναίκες σε «θέσεις ευθύνης».

 

 Η συλλογιστική είναι λογικοφανής, μια και κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει με την άποψη/διαπίστωση πως το γυναικείο φύλο εξακολουθεί να υποεκπροσωπείται στη δημόσια ζωή και η παρουσία περισσοτέρων γυναικών στο δημόσιο βίο είναι πράξη δικαίου. Με αυτή την έννοια λοιπόν η νέα κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου έχει ήδη δείξει θετικά δείγματα γραφής και ελάχιστοι αμφιβάλλουν για την ειλικρίνεια των καλών προθέσεων που έχει επιδείξει επί του θέματος ο πρωθυπουργός. Σε αυτήν την εικόνα θα πρέπει να προστεθεί και η παράκληση του επαναδιορισθέντος προέδρου της Επιτροπής Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο προς τις χώρες που δεν έχουν ακόμα οριοθετήσει τη επιλογή τους να επιλέξουν γυναίκες. Μόνο έτσι η νέα Επιτροπή θα φτάσει τον ελάχιστο αριθμό γυναικών (8) της προηγούμενης. Και η σουηδική κυβέρνηση φρόντισε να μην  του χαλάσει το χατίρι επιλέγοντας την κ. Cecilia Malström του κυβερνητικού συνασπισμού.

Γινεταί λοιπόν σαφές πως τα επιχειρήματα υπέρ της απόψης αλλαγής του Σταύρου Δήμα εμφανίζονταν  ισχυρά. Και όντως έτσι είναι – αλλά μόνο για εκείνους που δεν πολυλογαριάζουν τους επιτρόπους και υποτιμούν τη σημασία ενός επιτυχημένου επιτρόπου στην όλη παρουσία μιας χώρας έντος της Ένωσης.

Ξεκινώντας με χαμηλό προφίλ το 2004 και μετά από ένα σύντομο πέρασμα απο τη Γενική Διεύθυνση για την Απασχόληση, ο Σταύρος Δήμας εξελίχθηκε σε σταυροφόρο για την σωτηρία του περιβάλλοντος από το πόστο του επικεφαλής του αντίστοιχου χαρτοφυλακίου. Τυγχάνει εκτίμησης από συναδέλφους και υπαλλήλους της Επιτροπής στις Βρυξέλλες και οι προσπάθειες του για τη εισαγωγή νέας κοινοτικής νομοθεσίας σε θέματα κλιματικής αλλαγής έδειξαν πως η Ευρώπη μπορεί να ηγηθεί της δύσκολης αυτής προσπάθειας. Το ότι ένας πρώην δικηγόρος της Wall Street απολαμβάνει της δυσεύρετης εμπιστοσύνης των Ευρωπαίων Πράσινων, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, μόνο τυχαίο δεν μπορεί να είναι.

 
Ο Σταύρος Δήμας ανήκει βέβαια στη Νέα Δημοκρατία, και είναι άντρας. Είναι όμως πετυχημένος στο έργο του, διατηρεί πολύ σημαντικό πόστο για χώρα μεσαίου βεληνεκούς όπως η Ελλάδα και, σε καιρούς χαλεπούς για την ελληνική υστεροφημία στην πρωτεύουσα της Ευρώπης η παρουσία του δημιουργεί θετικούς συνειρμούς για την χώρα μας. Μετά τα Greek statistics, τους έχουμε απόλυτη ανάγκη.

Εν κατακλείδι η επιτυχημένη παρουσία του Δήμα στην Επιτροπή δεν έπρεπε να  ανακοπεί απλά και μόνο  διότι άλλαξε η κυβέρνηση ή γιατί ο Μπαρόζο εμμέσως ζητά την αντικατάσταση του. Το θέμα του επόμενου επιτρόπου ήταν  μια θαυμάσια ευκαιρία για τον πρωθυπουργό για να δείξει πως τα πέρι αξιοκρατίας ισχύουν προς πάσα κατεύθυνση. Η προώθηση των γυναικών σε βαρύνουσες θέσεις και μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί. Όμως άραγε χρειαζόταν να θυσιαστεί η αξιοκρατία  στο βωμό της εξαγγελθείσας ισότητας ;

Χτύπημα στο εμπόριο άγριων ωδικών πτηνών – Μπράβο στους θηροφύλακες!

Από το Blog: Περιοδικόν Ποικίλης Ύλης

http://helectra.wordpress.com/

By ellas 

 Με επιχείρηση – σκούπα στο παζάρι του Σχιστού κατάφεραν ηχηρό πλήγμα στα κυκλώματα που εμπορεύονται την άγρια ζωή. Απελευθερώθηκαν πάνω από 350 πουλιά

Θηροφύλακες της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας και μέλη oικολογικών oργανώσεων απελευθερώνουν τα παράνομα παγιδευμένα πουλιά

Ενα ηχηρό πλήγμα στην παράνομη παγίδευση και μεταπώληση άγριων ωδικών πτηνών κατάφεραν την περασμένη Κυριακή οι ομοσπονδιακοί θηροφύλακες της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Στερεάς Ελλάδας, με μια εκτεταμένη επιχείρηση που πραγματοποίησαν στο παζάρι του Σχιστού.

Οπως εκ του αποτελέσματος επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά, στο… «ξέφραγο αμπέλι» που λέγεται ελληνική ύπαιθρος, οι θηροφύλακες των κυνηγετικών οργανώσεων συνεχίζουν να αποτελούν τον μόνο αξιόπιστο μηχανισμό ελέγχου και καταστολής των παραβατικών συμπεριφορών εις βάρος της άγριας ζωής.

Χτύπημα στο εμπόριο άγριων ωδικών πτηνών

Λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, όπου στοιβάζονται όλα τα αρμόδια υπουργεία, το παζάρι του Σχιστού συνεχίζει να αποτελεί το «ορμητήριο» ενός παράνομου κυκλώματος που εμπορεύεται σε άθλιες συνθήκες άγρια ωδικά πτηνά, χωρίς ουδείς να συγκινείται ή να παρεμβαίνει…

«Εφοδος»

Αυτή τη φορά πάντως στην επιχείρηση των θηροφυλάκων της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας παρείχε την ουσιαστική συνδρομή της αστυνομική δύναμη από το Α/Τ Περάματος καθώς και υπάλληλος του Δασαρχείου Πειραιά, ενώ εκλήθησαν να λάβουν μέρος και εκπρόσωποι των συλλόγων Προστασίας και Περίθαλψης Αγριας Ζωής «ΑΝΙΜΑ» και «ΑΛΚΥΟΝΗ».

Η παρουσία εκπροσώπων των συλλόγων περίθαλψης κρίθηκε ουσιαστική και απαραίτητη, καθώς η προηγούμενη εμπειρία από ανάλογες εφόδους των θηροφυλάκων των κυνηγετικών οργανώσεων είχε διδάξει ότι πολλά από τα πουλιά που κατάσχονται έχουν την ανάγκη άμεσης περίθαλψης πριν γίνει δυνατόν να απελευθερωθούν.

Η παράνομη παγίδευση άγριων ωδικών πτηνών με σκοπό την εμπορική τους εκμετάλλευση αποτελεί για δεκαετίες τώρα μια μεγάλη και χαίνουσα πληγή της ελληνικής πανίδας. Τόσο η έκταση του προβλήματος όσο και η αδυναμία της επίσημης Πολιτείας να το ελέγξει αποτελεσματικά, δημιούργησε την ανάγκη συνεργασιών και κοινών δράσεων μεταξύ κυνηγετικών και περιβαλλοντικών οργανώσεων για την καταστολή του φαινομένου.

Στην πρόσφατη περίπτωση της «επιδρομής» στο παζάρι του Σχιστού, η δύναμη των ομοσπονδιακών θηροφυλάκων της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Στερεάς Ελλάδος και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες κινήθηκαν αθέατοι με τζιπ μέσα από τους δασικούς δρόμους του όρους Αιγάλεω, πετυχαίνοντας τον απόλυτο αιφνιδιασμό των δεκάδων ατόμων που πουλούσαν εκεί το παράνομο «εμπόρευμά» τους.

Περισσότερα από 350 άγρια πουλιά (καρδερίνες, φανέτα, φλώροι, σταρήθρες, κοτσύφια, σταυρομύτες, γαλαζοπαπαδίτσες, βουνοπαπαδίτσες, τσοπανάκοι κ.ά.) κατασχέθηκαν και απελευθερώθηκαν επί τόπου ή λίγο αργότερα σε επιλεγμένη τοποθεσία του όρους Αιγάλεω, ενώ αρκετά ήταν και εκείνα που εξαιτίας των άθλιων συνθηκών στα οποία ήταν στοιβαγμένα, χρειάστηκε να μεταφερθούν για φροντίδα και νοσηλεία στις εγκαταστάσεις του συλλόγου «ΑΝΙΜΑ» στην Καλλιθέα ή στις εγκαταστάσεις της «ΑΛΚΥΟΝΗΣ» στην Πάρο.

Οι θηροφύλακες υπέβαλαν δεκάδες μηνύσεις σε όσους συνελήφθησαν να έχουν στην κατοχή τους άγρια πουλιά και παράνομα μέσα παγίδευσής τους, ενώ κατέστρεψαν επί τόπου εκατοντάδες ξόβεργες και κλουβιά-παγίδες (καπαντζέδες) που πωλούνταν παράνομα στη λιανική αγορά.

Η μέχρι τώρα εμπειρία, πάντως, δείχνει ότι μια ολοκληρωμένη κατά το δυνατόν προσπάθεια περιορισμού του παράνομου εμπορίου άγριων πουλιών στη χώρα μας θα πρέπει να περιλαμβάνει και την παράλληλη ευαισθητοποίηση του κοινού που τα αγοράζει, διαμορφώνοντας έτσι και τις συνθήκες ζήτησης…

Στο επίπεδο της καταστολής εξάλλου απαιτείται η παράλληλη δίωξη των «πουλοπιαστών» αλλά και των εμπόρων που τα διακινούν, καθώς οι δύο αυτές κατηγορίες δεν συμπίπτουν πάντα. Ολοι οι φορείς πάντως που συμμετείχαν στην επιχείρηση του Σχιστού συμφώνησαν να επαναλάβουν ανάλογες «εφόδους» και σε άλλες περιοχές που δραστηριοποιείται το παράνομο κύκλωμα. Και σε κάθε περίπτωση, η βούληση κυνηγετικών και περιβαλλοντικών οργανώσεων να αθροίσουν τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης παραβατικής συμπεριφοράς κάνει τις προοπτικές πιο αισιόδοξες…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΙΛΑΚΟΣ

Πηγή: ΕΘΝΟΣ

Δημοσιεύθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2009

Περί επαίνων – Από το Blog του κ. Θεόφιλου Ελευθεριάδη

http://theofiloseleftheriadis.blogspot.com/

Κυριακή, 08 Νοεμβρίου 2009

περί επαίνων

«Ο έπαινος από τους άλλους πρέπει να έρχεται από μόνος του ΄ εμείς πρέπει να ασχολούμεθα με την θεραπεία της ζωής μας.»

Επίκουρου προσφώνησις, 36

«…Τι απ` όλα αυτά είναι ωραίο επειδή απλά επαινείται , και τι φθείρεται διότι κατακρίνεται ; Μήπως το σμαράγδι γίνεται λιγότερο όμορφο όταν δεν επαινείται ;…»

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Δ΄, 20

«Θέλεις να επαινεθείς από άνθρωπο που τρις την ώρα καταριέται τον εαυτό του ;
Θέλεις να αρέσεις σε άνθρωπο που δεν αρέσει στον εαυτό του ;…»

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Η΄, 53

Ο Τύπος καίγεται – του Πάσχου Μανδραβέλη – LIFO

Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία και στην κρίση του Τύπου…

---

Επιτέλους! Έγραψε Γάλλος για την κρίση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, οπότε μπορεί να συζητηθεί το θέμα και στην Ελλάδα. Στην ελληνική βιβλιοπαραγωγή είναι κανόνας: αν δεν συζητείται κάτι στη Γαλλία, δεν υπάρχει ως θέμα στην Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι εκδότες της χώρας είναι francophile και όλοι οι μεταφραστές (κοινωνιολογικών βιβλίων) francophone. Μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι στον θρόνο της ελληνικής διανόησης μέχρι σήμερα κάθονταν αριστεροί γαλλοσπουδαγμένοι, που όριζαν εν πολλοίς την ατζέντα της συζήτησης. Ίσως πάλι να οφείλεται στο γεγονός ότι Ελλάδα και Γαλλία έχουν πανομοιότυπα προβλήματα.

Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης είναι καλοδεχούμενο. Αμερικανικό στη δομή, τεκμηριωμένο, κατατοπιστικό και -όλως παραδόξως για γαλλικό βιβλίο- σαφές. Ίσως επειδή ο συγγραφέας του Bernard Poulet είναι αρχισυντάκτης του οικονομικού περιοδικού «L’ Expansion». Προφανώς, έχει θεραπευθεί από τη γαλλική ασθένεια της φιοριτούρας, που μαστίζει τις κοινωνικές επιστήμες.

Ο συγγραφέας έχει το ίδιο μαράζι που πολλοί διατυπώνουν και στην Ελλάδα. Κυριαρχεί ένας καταστροφικός εφησυχασμός για ό,τι πάει στραβά, και φυσικά για την κρίση του Τύπου. «Ίσως είναι καιρός να πανικοβληθούμε» τιτλοφορεί το πρώτο του κεφάλαιο και γράφει: «Στη Γαλλία ορισμένοι προσπαθούν να καθησυχάσουν τους εαυτούς τους: “Όλα αυτά (σ.σ.: τα συμπτώματα της κρίσης του Τύπου) συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες! Εδώ είναι διαφορετικά”».

«Έχουν άδικο», σημειώνει ο Poulet, «εδώ είναι χειρότερα…». Και αν είναι χειρότερα στη Γαλλία, μπορούμε να φανταστούμε πώς είναι στην Ελλάδα.

Αναφέρει για παράδειγμα ο Bernard Poulet: «Τα κόστη παραγωγής και διανομής αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 75% της τιμής πώλησης της εφημερίδας. Σε αντιστάθμισμα οι (κρατικές) ενισχύσεις προς τον καθημερινό ειδησεογραφικό Τύπο είναι πολλές και σημαντικές: χαμηλότερα ταχυδρομικά και σιδηροδρομικά τέλη, ΦΠΑ στο 2,1%, ενισχύσεις για τη μεταφορά, για τον εκσυγχρονισμό της διάθεσης και της διανομής, για την αποκέντρωση της εκτύπωσης κ.λπ. Το συνολικό ύψος (των ενισχύσεων) υπερβαίνει το 10% του τζίρου του τομέα και αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο των εσόδων από πωλήσεις. Φαίνεται δύσκολο να γίνει κάτι περισσότερο και συνεπώς δεν μπορούμε να περιμένουμε τη θαυματουργό ανάπτυξη από τις κρατικές επιδοτήσεις».

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Αν και δεν έχει υπολογιστεί το ύψος των κρατικών ενισχύσεων στον Τύπο (οι περισσότερες είναι αδιαφανείς και φυσικά ο… Τύπος δεν ασχολείται με τα του οίκου του), ξέρουμε ότι για πολλές εφημερίδες το ύψος της κρατικής ενίσχυσης φτάνει στο 100% των εσόδων τους. Πώς αλλιώς μπορούν να επιβιώνουν εφημερίδες με καθημερινή κυκλοφορία 400 φύλλων;

Το ελληνικό πρόβλημα του Τύπου είναι σε παραλληλία και πλήρη αντιστοιχία με το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Όπως η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση ήταν απλώς η αφορμή να αναδειχθούν τα πολλά δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, έτσι και τα προβλήματα των ελληνικών εφημερίδων έχουν μικρή σχέση με την κρίση του διεθνούς Τύπου. Η κρίση του ελληνικού ενημερωτικού μοντέλου οφείλεται στο γεγονός ότι άδειασαν τα ταμεία της τροφού του, δηλαδή του κράτους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ισολογισμοί όλων σχεδόν των μεγάλων επιχειρήσεων Τύπου είναι επί χρόνια αρνητικοί, αλλά η μόνη μεγάλη εφημερίδα που έκλεισε ήταν εκείνη που (παρά τις υπερβολές της ιδιοκτησίας της) ήταν αμιγώς επιχειρηματική προσπάθεια.

Σ’ αυτή την κρίση πολλοί επιχειρηματίες του Τύπου απαντούν με περιορισμό του κόστους. Φωναχτά στη Γαλλία, σιωπηρά στην Ελλάδα. Για τον Bernard Poulet ο περιορισμός του κόστους δεν αρκεί. Εξάλλου, στη Γαλλία το δοκίμασαν επί μακρόν: «Εδώ και πολλά χρόνια τα μέτρα εξοικονόμησης δαπανών και τα σχέδια λιτότητας διαδέχονται το ένα το άλλο», γράφει για τη Γαλλία. «Μαζικές απολύσεις έπληξαν πολλές εκατοντάδες μισθωτούς και ακόμη και η μεγαλύτερη γαλλική εφημερίδα, η “Quest France”, αναγκάστηκε να αποφασίσει τον Σεπτέμβριο του 2008 την κατάργηση 125 θέσεων εργασίας. Η δρακόντεια μείωση των λειτουργικών εξόδων των εφημερίδων, η μείωση του αριθμού των σελίδων και του μεγέθους τους (…), το κλείσιμο γραφείων ανταποκριτών στο εξωτερικό, ο περιορισμός του χρόνου για την διεξαγωγή ερευνών κ.λπ. μειώνουν σίγουρα τα κόστη, χωρίς ωστόσο να εξασφαλίζουν κερδοφόρους ισολογισμούς. Ο πολλαπλασιασμός των ενθέτων (μόδα, αυτοκίνητα, ρολόγια…) για να “τσιμπήσουν” οι διαφημιστές, ο πληθωρισμός των “πρόσθετων προϊόντων” (βιβλία, CD, DVD, στιλό, ηλεκτρονικές συσκευές, καφετιέρες κ.λπ.), τα οποία μετατρέπουν την εφημερίδα σε δωρεάν ένθετο εμπορικής προσφοράς, δεν είναι παρά προφανώς προσωρινές λύσεις ανάγκης.

«Όλα αυτά τα φάρμακα είναι μερικές φορές χειρότερα από την αρρώστια. Στη φρενήρη κούρσα τους για να ισοσκελίσουν τους λογαριασμούς τους, οι εφημερίδες αποδυναμώνουν την εικόνα τους και φτωχαίνουν το περιεχόμενό τους. Όταν φτωχαίνεις την προσφορά για να κλείσεις οικονομικές τρύπες, μπαίνεις σε έναν φαύλο κύκλο. Τελικά, χάνεις αναγνώστες, δημιουργώντας έτσι νέα ελλείμματα».

Αυτή είναι και η κατάσταση στον ελληνικό Τύπο. Οι εκδότες συρρικνώνουν το έτσι κι αλλιώς χαμηλό κόστος των δημοσιογραφικών τμημάτων, επενδύοντας όλο και περισσότερο στα μπιχλιμπίδια, τα οποία υποτίθεται ότι συνοδεύουν τις εφημερίδες. Ξεχνούν ότι το βασικό προϊόν τους είναι η σκέψη, το μεράκι και οι γνώσεις των ανθρώπων που ερευνούν και γράφουν. Στην προσπάθεια να συμπιέσουν το κόστος, προσπαθούν με τους ίδιους ανθρώπους να παράγουν περισσότερα προϊόντα, ενώ στην ουσία παράγουν μόνο περισσότερο τυπωμένο χαρτί δίχως σκέψη.

Το πρόβλημα του Τύπου στην Ελλάδα, στη Γαλλία αλλά και στις ΗΠΑ είναι κοινό. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα προϊόντα του πνεύματος. Η παραγωγικότητα δεν είναι γραμμική σε ό,τι χρειάζεται σκέψη. Οι περισσότερες ώρες δουλειάς των δημοσιογράφων παράγουν περισσότερες λέξεις με λιγότερη σκέψη. Μόνο που οι αναγνώστες δεν πληρώνουν για να αγοράσουν λέξεις· βρίσκουν άφθονες και δωρεάν στο διαδίκτυο. Θα αγόραζαν ένα έντυπο, αν μπορούσε να τους προσφέρει μια υπηρεσία. Αν μια εφημερίδα γινόταν πλοηγός στη θάλασσα των πληροφοριών που τους περιβάλλει, αν μπορούσε να βάλει τάξη στο χάος.

Για να έχει μέλλον ο Τύπος, δεν αρκεί να μεταμορφωθεί σε ηλεκτρονικός. Δεν φτάνει να μπει στο διαδίκτυο. Πρέπει να καταφέρει να συμπυκνώνει καθημερινά την πραγματικότητα σε θεωρία, να δίνει νόημα στις αμέτρητες πληροφορίες που καθημερινά λαμβάνουμε από εκατοντάδες Μέσα. Δεν είναι εύκολο. Θέλει διαρκή παραγωγή σκέψης, νέων ιδεών, επενδύσεις σε ανθρώπους -εκπαίδευση και επανεκπαίδευσή τους: δεν μπορεί, για παράδειγμα, ένας δημοσιογράφος να διαβάζει λιγότερο από τους αναγνώστες του- και κυρίως αλλαγή θεώρησης της ίδιας της βιομηχανίας.

Μπορεί να το κάνει; Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου τιτλοφορείται «Επιβίωση, θάνατος, αναγέννηση». Η ακολουθία αυτή είναι νομοτέλεια. Η επανάσταση που ζούμε δεν είναι αναίμακτη· έχει θύματα. Επιχειρήσεις κλείνουν, δημοσιογράφοι μένουν χωρίς δουλειά, κοντά στα πολλά ξερά καίγονται και χλωρά. Ο Bernard Poulet μεταφέρει στο βιβλίο τα λόγια του Αμερικανού εκδότη Dean Singleton: «Στο μέλλον δεν θα υπάρχουν παρά δύο κατηγορίες εφημερίδων. Οι επιζήσασες και οι νεκρές». Οι πρώτες, ακόμη και αν δεν θα μοιάζουν με τις εφημερίδες που σήμερα ξέρουμε, θα είναι χρήσιμες. Δεν θα προσθέτουν θόρυβο στον πολύ θόρυβο της πληροφορίας που καθημερινά μας βομβαρδίζει. Θα προσφέρουν μία βασική υπηρεσία. Θα μειώνουν τον θόρυβο της υπερπληροφόρησης. Θα ταχτοποιούν το χάος που δημιουργεί η πληροφορική μας κοινωνία».

Bernard Poulet
«Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης»
Μτφρ.: Γιώργος Αγγελόπουλος
Επίμετρο: Νίκος Μπακουνάκης
Εκδόσεις Πόλις
Σελ.: 288, τιμή: €18

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Lifo» στις 19.11.2009

CERN: Επαναλειτουργία του πειράματος – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

 Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Επειτα από δεκατέσσερις μήνες διακοπής εξαιτίας μιας σοβαρής βλάβης, ο μεγαλύτερος επιταχυντής σωματιδίων στον κόσμο αναμένεται να τεθεί και πάλι σήμερα σε δοκιμαστική λειτουργία, έγινε γνωστό από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικής Ερευνας (CERN) στη Γενεύη.

Σωματίδια θα αρχίσουν και πάλι να κινούνται νωρίς σήμερα το πρωί στο μεγάλο επιταχυντή αδρονίων που δεν λειτούργησε μέχρι στιγμής παρά για λίγες ώρες.

«Αυτή τη στιγμή, δεν ανακοινώνουμε ακριβή ημερομηνία (για την επαναλειτουργία), αλλά ορίζουμε στόχους», δήλωσε ο Τζέιμς Γκίλις, εκπρόσωπος του CERN.

Φρικιαστική υπόθεση δολοφονιών αποκαλύπτεται στο Περού – Σοκ στην κοινή γνώμη – ΤΑ ΝΕΑ

21/11/2009

Σοκ στην παγκόσμια κοινή γνώμη έχει προκαλέσει η υπόθεση μιας συμμορίας που κατηγορείται ότι σκότωνε ανθρώπους -ίσως τα θύματά της να φτάνουν ακόμη και τα 60- με κίνητρο να αφαιρέσει το λίπος από τις σορούς τους και να το πουλήσει σε εταιρίες που παράγουν καλλυντικά.

Ορισμένοι ειδικοί εκφράζουν τις αμφιβολίες τους σχετικά με το αν η συγκεκριμένη ιστορία φρίκης ευσταθεί.

Ο Σεράπιο Βεραμέντι, ένας από τους υπόπτους που συνελήφθησαν και φέρεται να είχε ηγετικό ρόλο στη συμμορία, προκάλεσε ρίγη στους πολίτες του Περού που αναρωτιούνται εάν όσα είπε είναι πράγματι αλήθεια.

Ακόμα και βετεράνοι Περουβιανοί αστυνομικοί είπαν πως πρόκειται για την πιο μακάβρια ιστορία που έχουν ακούσει ποτέ.

Τα μέλη της συμμορίας αυτοαποκαλούνταν Los Pishtacos. Στην μυθολογία των πολιτισμών των Ανδεων, ο πιστάκο είναι κάτι σαν μπαμπούλας ή βαμπίρ, ένας ανθρωπόμορφος διάβολος, συνήθως λευκός, που δολοφονεί για να κλέψει το λίπος ή να κομματιάσει τις σορούς των ιθαγενών. Η έννοια προέρχεται από την λέξη pishtay, η οποία στα Κέτσουα σημαίνει αποκεφαλισμός, διαμελισμός, ή κόψιμο του λαιμού.

Πολλοί Περουβιανοί διερωτώνται ως πού είναι ικανοί να φτάσουν οι άνθρωποι για να ικανοποιήσουν την απληστία τους.

Ο Βεραμέντι συνελήφθη αυτήν την εβδομάδα μαζί με τρεις συνεργούς του όταν, σε ελέγχους ρουτίνας σε λεωφορεία που ταξίδευαν από τις επαρχίες στη Λίμα, βρέθηκαν μπουκάλια από λεμονάδες γεμάτα λίπος που εργαστηριακοί έλεγχοι έδειξαν ότι ήταν ανθρώπινο. Τα μπουκάλια είχαν σταλεί ως ασυνόδευτα πακέτα.

«Επρόκειτο για δείγμα» δήλωσε ο Βεραμέντι, δηλώνοντας ότι η συμμορία συνέλεξε περίπου 17 λίτρα ανθρώπινου λίπους που ήλπιζε να πουλήσει σε εταιρίες που παράγουν προϊόντα ομορφιάς -ορισμένες εκ των οποίων είπε πως βρίσκονται στην Ευρώπη- με αντίτιμο 15.000 δολάρια το λίτρο.

Οι αρχές βρήκαν μια ποσότητα λίπους στο σπίτι ενός ακόμη φερόμενου ως πιστάκο, του Έλμερ Καστιγιέχος, σ’ ένα χωριό στην επαρχία Ουανούκο, στο κεντρικό Περού, περίπου 400 χλμ. βορειοανατολικά από τη Λίμα.

Επτά ύποπτοι παραμένουν ασύλληπτοι.

Αν και ορισμένοι αστυνομικοί εκφράζουν αμφιβολίες για το αν η υπόθεση στέκει, ο διευθυντής των τμήματος εγκληματικών ερευνών Εουσέμπιο Φελίς υπογράμμισε πως οι αρχές πιστεύουν ότι πράγματι υπήρξαν δολοφονίες σαν κι αυτές που περιέγραψε ο Βεραμέντι.

Ο Φελίς σημείωσε ότι δεν είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή να εκτιμηθεί επακριβώς πόσους ανθρώπους δολοφόνησαν τα μέλη της συμμορίας.

Η αστυνομία φοβάται πως η συμμορία ενδέχεται να δρούσε επί χρόνια, ίσως ακόμα και δυο δεκαετίες, και δεν αποκλείουν την ανάμιξή της στις εξαφανίσεις, επί σειρά ετών, 60 αγροτών στις επαρχίες Ουανούκο και Πάσκο, στα βουνά όπου ζούσαν οι ύποπτοι που συνελήφθησαν.

Ο πρόεδρος του ιατρικού συλλόγου του Περού, Χούλιο Κάστρο Γκόμες, εμφανίζεται επιφυλακτικός ως προς την εγκυρότητα των όσων καταγγέλλονται, αλλά η αστυνομία εξακολουθεί να προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση, ειδικά καθώς ανακύπτουν στοιχεία ότι τουλάχιστον το ένα θύμα -ένας 27χρονος- πράγματι δολοφονήθηκε και το σώμα του αποστραγγίστηκε με αυτόν τον τρόπο.

Προειδοποιητική επιστολή της Κομισιόν για τα αιωρούμενα σωματίδια – Παράβαση των ορίων – in.gr

ΑΠΕ

Τα αυτοκίνητα έχουν σημαντικό μερίδιο στην εκπομπή PM10

Βρυξέλλες

Η Ελλάδα και επτά ακόμα χώρες-μέλη της ΕΕ έλαβαν προειδοποιητικές επιστολές από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για υπερβάσεις στις εκπομπές αιωρούμενων σωματιδίων «PM10», τα οποία έχουν διάμετρο μόλις 10 μικρόμετρα (χλιοστά του χιλιοστού) και περνούν έτσι μέσα στους πνεύμονες. Οι οκτώ χώρες-μέλη (Ελλάδα, Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Ουγγαρία, Σλοβακική Δημοκρατία, Ρουμανία) έχουν καθυστερήσει να συμμορφωθούν με τα όρια που ισχύουν από το 2005. Τα σωματίδια PM10 προέρχονται κυρίως από τη βιομηχανία, τα αυτοκίνητα και τις οικιακές εγκαταστάσεις θέρμανσης. Είναι δυνατόν να προκαλέσουν άσθμα, καρδιαγγειακά προβλήματα, καρκίνο των πνευμόνων και πρόωρο θάνατο. Πολλά κράτη μέλη της ΕΕ ζήτησαν η προθεσμία για την τήρηση των ορίων να παραταθεί έως τον Ιούνιο του 2011. Παρατάσεις εγκρίθηκαν τελικά για ορισμένες χώρες που καταβάλλουν προσπάθειες συμμόρφωσης, αντίθετα με τους οκτώ που έλαβαν προειδοποτικές επιστολές (η Γαλλία, μάλιστα, θα λάβει ξεχωριστή επιστολή επειδή δεν ελέγχει και τις εκπομπές διοξειδίου του θείου). «Καλώ τα οκτώ κράτη-μέλη να αντιμετωπίσουν αυτές τις ελλείψεις και να βελτιώσουν την προστασία των πολιτών το συντομότερο δυνατόν. Η ανθρώπινη υγεία είναι ύψιστη προτεραιότητα» δήλωσε ο επίτροπος Περιβάλλοντος Σταύρος Δήμας Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θανατική ποινή: Η εσχάτη των ποινών – της Χριστιάννας Λούπα

H θανατική ποινή αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα της αντεγκληματικής πολιτικής, ως προς την ορθότητα και τη σκοπιμότητά της. Οι γνώμες σχετικά με τη νομιμοποίηση της εσχάτης των ποινών διίστανται, με τους νομικούς και τα δημοκρατικά κράτη να τάσσονται αναμφίβολα κατά, ενώ τα τριτοκοσμικά, ως επί το πλείστον, κράτη και μια μερίδα του κόσμου να τάσσονται υπέρ.

Είναι γεγονός ότι σε χώρες όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν ακόμα άγνωστες λέξεις, η θανατική ποινή και συχνά με βάναυσο τρόπο, επιβάλλεται με ιδιαίτερη ευκολία και μάλιστα ακόμα και για ιδεολογικούς – πολιτικούς λόγους. Στον πολιτισμένο κόσμο παράλληλα, μία μερίδα πολιτών θεωρεί ότι η θανατική ποινή συνιστά μια μορφή συναισθηματικής δικαίωσης και ικανοποίησης των συγγενών του θύματος καθώς και εκδίκηση για το ειδεχθές έγκλημα που διαπράχθηκε, ενώ κάποιοι τη δέχονται ως μέσον περιστολής και πρόληψης της εγκληματικότητας. Η Νομική επιστήμη όμως, έχει από καιρό απορρίψει τη θεωρία περί παραδειγματισμού ως σκοπό της ποινής, η οποία παραπέμπει σε μεσαιωνικές ή ταλιμπανικές πρακτικές. Ας σημειωθεί εξ άλλου εδώ ότι, πουθενά βάσει στατιστικών στοιχείων δεν έχει αποδειχθεί ότι η θανατική ποινή αποτελεί το πιο αποτελεσματικό μέσο για την καταστολή του εγκλήματος ή της πολιτικής βίας. Τα ποσοστά εγκληματικότητας στις χώρες που εφαρμόζεται δεν έχουν μειωθεί, ούτε καν σε περιόδους όπου οι καταδίκες αυξάνονταν αισθητά.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία άλλωστε, η θανατική ποινή, είναι η “υπέρτατη μορφή σκληρής, απάνθρωπης και ταπεινωτικής τιμωρίας”, η οποία “είναι αυθαίρετη και αποδεδειγμένα αναποτελεσματική στη μείωση της εγκληματικότητας και διαιωνίζει ένα κλίμα βίας μέσα στο οποίο ποτέ δεν μπορεί να επιτευχθεί πραγματική δικαιοσύνη”. Παρ’ όλα αυτά, τουλάχιστον 2.390 άνθρωποι εκτελέστηκαν στη διάρκεια του 2008 σε 25 χώρες και άλλοι 8.864 βρίσκονται στη σειρά περιμένοντας τον θάνατό τους με εκτέλεση. Τα πρωτεία στις εκτελέσεις κρατά η Κίνα με 88%, ακολουθεί το Ιράν, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και οι Η.Π.Α. Στην πραγματικότητα, 58 χώρες διατηρούν στη νομοθεσία τους και εφαρμόζουν τη θανατική ποινή, ενώ άλλες 92 χώρες την έχουν καταργήσει εντελώς  και 35 χώρες διατηρούν νομοθεσία που επιτρέπει τη χρήση της θανατικής ποινής για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, ωστόσο δεν την έχουν εφαρμόσει τουλάχιστον για τα τελευταία 10 χρόνια.

Στην Ελλάδα η τελευταία εκτέλεση ήταν εκείνη του 27χρονου Βασίλη Λυμπέρη στο Ηράκλειο, στις 25 Αυγούστου 1972, ο οποίος είχε κάψει ζωντανούς την εν διαστάσει σύζυγό του, την πεθερά του και τα δύο παιδιά του, ηλικίας 2,5 και 1 έτους αντίστοιχα, στο σπίτι τους στο Χαλάνδρι. Το έγκλημα του Λυμπέρη ήταν προμελετημένο και είχε μάλιστα και τρεις φίλους του συνεργούς. Καμία άλλη εκτέλεση δεν έγινε έκτοτε μέχρις ότου η θανατική ποινή καταργήθηκε νομοθετικά το 1994 και συνταγματικά το 2001.

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο, που πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη στη μελέτη του θέματος, είναι ο μη αναστρέψιμος χαρακτήρας της θανατικής ποινής. Όσοι έχουν δει την ταινία «Η ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ», που είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία άλλωστε, καταλαβαίνουν τι εννοώ. Η θανατική καταδίκη ενός αθώου έχει τύχει να συμβεί κάποιες φορές και όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται εκ των υστέρων είναι πια πολύ αργά.

Σε τελική ανάλυση, ποιος έχει δικαίωμα να αφαιρέσει μια ζωή; Μπορεί μια ανθρώπινη ετυμηγορία να καταδικάσει κάποιον σε θάνατο; Η ανθρώπινη ζωή είναι απόλυτο αγαθό ή επιδέχεται εξαιρέσεις; Νομιμοποιείται το Κράτος, μέσα από ένα θεσμοθετημένο πλαίσιο, να σκοτώσει κάποιον επειδή σκότωσε; Μήπως η θανατική ποινή δεν είναι τελικά παρά ένας φόνος επικυρωμένος από την ίδια την Πολιτεία;

Εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ – Νοέμβριος 2009

	Γιάννης Πέτσας Το «έβδομο ανακοινωθέν» Σχήμα 14×21 εκ.  Σελίδες 368  ISBN 978-960-426-552-7 Τιμή 20,00 ευρώ «Το “έβδομο” ανακοινωθέν» είναι ένα φανταστικό δοκίμιο και παράλληλα μια φανταστική αυτοβιογραφία – ένα μυθιστόρημα. Ακροβατεί μεταξύ ιστορικών γεγονότων και μυθοπλασίας. Τρομοκράτες, παρακρατικοί, στρατηγοί, φύλακες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και δικαστές ζουν, παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου. Χτυπούν, βρίζουν και καθοδηγούν. Κλείνουν το μάτι και με τη μυθική τους διάσταση εισβάλλουν στο μυαλό και τη φαντασία του αναγνώστη.   Το βιβλίο του εικαστικού Γιάννη Πέτσα είναι μια «παραχάραξη» και μια ευχάριστη έκπληξη.  Ελληνική λογοτεχνία, Μυθιστόρημα, Τρομοκρατία, 17 Νοέμβρη, Ερυθρές Ταξιαρχίες, Πολιτική, 20ός αιώνας.    Ξεφυλλίστε το βιβλίο | Το Blog του συγγραφέα
	Ελένη Β. Πίππα Το μεγάλο μυστικό Σχήμα 14×21 εκ.  Σελίδες 448  ISBN 978-960-426-551-0 Τιμή 20,00 ευρώ Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, Απόστολος Ταϋγάνης, γεννήθηκε στο Μεγαλοχώρι της Λάρισας. Μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, ο μικρός Απόστολος επιβιώνει και με τη βοήθεια κάποιων «αγγέλων» καταφέρνει να ξεφύγει από την προδιαγεγραμμένη πορεία των προγόνων του και να φθάσει πολύ ψηλά στον κοινωνικό ιστό. Αλλάζοντας τη μοίρα του, συγκρούεται με πρόσωπα, αντιλήψεις και μισαλλόδοξα αισθήματα, τραυματίζοντας όμως την ψυχή του, γεμίζοντάς τη φόβο, απελπισία και μοναξιά για  το «μεγάλο μυστικό»…   Η συγγραφέας Ελένη Β. Πίππα στο βιβλίο της Το μεγάλο μυστικό υποστηρίζει την άποψη ότι το διαφορετικό δε σημαίνει και κατώτερο. Έμμεσα τονίζει ότι ο αποκλεισμός των διαφορετικών ανθρώπων υποκρύπτει φανατισμό και έλλειψη ανθρωπιάς.   Ελληνική λογοτεχνία, Μυθιστόρημα, Ρατσισμός, Τσιγγάνοι, Κοινωνία, Ελλάδα, 20ός αιώνας.
	Γιάννης Βουρλάκος Ο τελευταίος περίπατος  Σχήμα 17×24 εκ.  Σελίδες 80  ISBN 978-960-426-553-4 Τιμή 10,00 ευρώ O ποιητικός λόγος του Γιάννη Βουρλάκου λυρικός, βιωματικός, στιβαρός με έντονες εικόνες και εξάρσεις, ισορροπεί ανάμεσα στην ερωτική μνήμη και το βαθύ πένθος, περιπλανιέται ανάμεσα στην αναπόληση και τη συντριβή.   Ποίηση, Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση. Ξεφυλλίστε το βιβλίο
Τα βιβλία μας διατίθενται στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία και στο ηλεκτρονικό κατάστημα των Εκδόσεων Ιωλκός. Δείτε ακόμη τις προσφορές του ηλεκτρονικού καταστήματός μας και τις εκδηλώσεις των εκδόσεων Ιωλκός.

Louise Joy Brown: το πρώτο “παιδί του σωλήνα”

Από το Blog: “Επιστημονικές Ειδήσεις”

http://www.sciencenews.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=191&Itemid=41

02.11.07

[Στη φωτογραφία η μικρούλα Louise Joy Brown σε ηλικία δύο χρονών] 25 Ιουλίου 1978, Βρετανία: έρχεται στον κόσμο η Louise Joy Brown, η πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια για τη γέννηση “παιδιού του σωλήνα”. Αν και η τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για τη σύλληψή της ανακοινώθηκε ως θρίαμβος της ιατρική και της επιστήμης, προκάλεσε επίσης πολλά ερωτηματικά για την μελλοντική της χρήση. Η μεγάλη επιτυχία ανήκει στους Dr. Patrick Steptoe, γυναικολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο του Oldham και τον Dr. Robert Edwards, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, αν και μέχρι το 1977 όλες τους οι προσπάθειες, κατέληγαν σε εγκυμονούσες γυναίκες, μόνο για μερικές εβδομάδες. Η ιδιαιτερότητα και το ενδιαφέρον για την Lesley Brown ξεκίνησε όταν πέρασε επιτυχώς τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης. Οι Lesley και John Brown ήταν ένα νέο ζεύγος από το Μπρίστολ που για εννιά χρόνια όλες τους οι προσπάθειες έμεναν άκαρπες. Στις 10 Νοεμβρίου 1977, η Lesley υφίστανται την in vitro διαδικασία γονιμοποίησης. Χρησιμοποιώντας ένα λαπαροσκόπειο ο Dr. Steptoe απομακρύνει ένα ωάριο από τις ωοθήκες της Lesley και το δίνει στον Dr. Edwards ο οποίος αναμιγνύει το ωάριο με τα σπερματοτοζωάρια του John. Μετά την γονιμοποίηση, κι εφότου το νεοδημιουργηθέν ζυγωτό αρχίζει να διαιρείται μεταφέρεται μετά από 2,5 μέρες στην μήτρα της Lesley (μέχρι τότε οι επιστήμονες περίμεναν το ζυγωτό να φτάσει στο στάδιο των 64 κυττάρων, περίπου μετά από τέσσερις ή πέντε ημέρες). Εννιά ημέρες πριν από την προσδοκώμενη μέρα γέννησης, η Lesley εμφάνισε υψηλή πίεση στο αίμα, με αποτέλεσμα το παιδί να γεννηθεί τελικά με καισαρική τομή: στις 11:47 μ.μ., 25η Ιουλίου του 1978 γεννιέται ένα υγιέστατο κοριτσάκι με μπλε μάτια και ξανθιά μαλλιά, η Louise Joy Brown. Ζυγίζει 2.25 κιλά.

Η οικονομική ύφεση και τα παιδιά του κόσμου – Κραυγή αγωνίας – του Σπύρου Γκάρου (Γερμανία)

Ευχαριστώ τον δημοσιογράφο κ. Σπύρο Γκάρο για την αποστολή του κειμένου με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων από την υπογραφή της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού από τα Ηνωμένα Έθνη.

 Όπως κάθε χρόνο γιορτάζουμε πάλι φέτος, πάντα με το ίδιο σκηνικό, με τις ίδιες εικόνες, το ίδιο μοτίβο, „τη γέννηση του Χριστού“. Τα κέντρα στις πόλεις, οι πλατείες, οι βιτρίνες, οι εκκλησίες  φωταγωγημένες, η ίδια  μουσική, με το ίδιο πάντα ρεφρέν, όλα προετοιμασμένα για το μεγάλο γεγονός. Μεγάλη είναι η χαρά για τα παιδιά, το ίδιο μεγαλύτερη  και για τα εμπορικά καταστήματα. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν αυτός ο χαρούμενος κόσμος γνωρίζει ότι στον πλανήτη  υπάρχουν πάνω από 10 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών, τα οποία πεθαίνουν κάθε χρόνο από ασιτία,  μεταδοτικές ασθένειες και από το ακάθαρτο πόσιμο νερό. Ότι επίσης, περισσότερα από 200 εκατομμύρια, ηλικίας  5 – 10 χρονών, εργάζονται σε βαριές χειρονακτικές εργασίες για 50 Cents την ημέρα  (UNESCO 2009).

Αυτά τα εκατομμύρια των παιδιών δεν είναι θύματα μίας έλλειψης αγαθών, αλλά μίας άνισης κατανομής αυτών. Με λίγα λόγια μιας οργανωμένης ανώμαλης κατάστασης: Δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι σ΄ αυτόν τον πλανήτη,  ζουν στην αθλιότητα με 1 δολάριο την ημέρα, αντιθέτως το

1% από τους μεγιστάνες του πλούτου έχουν εισόδημα όσο τα 60% των φτωχών της γης.    

 Είναι ένα  δύσκολο πρόβλημα να ασχοληθεί κανείς με το δράμα αυτών των ανθρώπων, ιδιαίτερα αυτών που ζουν στις χαρακτηριζόμενες υποανάπτυκτες χώρες, στην Αφρική, Νότιο Αμερική, Ασία ακόμα και σε πολλές ανεπτυγμένες της Ευρώπης και Β. Αμερικής. Είναι δύσκολο να αλλάξουμε μία κοινωνική κατάσταση, που πριν από πολλούς αιώνες διαιωνίζεται στον πλανήτη “Γαία”, αυτός που μας περιστρέφει, ανεξαιρέτως εθνικότητας και χρώματος, σαν μία μάζα μέσα στο άπειρο, σ’ αυτόν που μας χαρίζει τη ζωή και μας τρέφει.  Είμαστε 6,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι που συνεχώς  αυξανόμαστε, κι όσο αυξανόμαστε τόσο ο ανταγωνισμός μεταξύ μας γίνεται χρόνο με το χρόνο μεγαλύτερος, ποιος και πως θα επιζήσει… Έχουμε αποθρασυνθεί,  αφού για την πολυτέλεια και την καλοπέραση μας, φτάσαμε τη μητέρα  “Γη”  να την πετροβολάμε και να τη ξεδοντιάζουμε, δηλαδή την καταστρέφουμε… Ποιος μας έδωσε αυτό το δικαίωμα; Έχουμε ξεφύγει από τα όριά μας, ζούμε μόνο με το εγώ και ξεχάσαμε το εμείς.

Η υποκρισία, η απληστία και η υπερκατανάλωση μας έχουν διαλύσει. Φοράμε παρωπίδες και δεν βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Ελάχιστα ασχολούμαστε με την οικογένειά μας, με τα παιδιά μας. Είναι γεγονός ότι περισσότερες ώρες διαθέτουμε για τ’ αμάξι μας και το ποδόσφαιρο παρά γι’  αυτά. Δυστυχώς, δεν έχουμε καταλάβει ότι οδηγούμαστε κι οδηγούμε κι αυτά στη μεγάλη καταστροφή. Εμείς οι ίδιοι βάζουμε δυναμίτη στα θεμέλια του σπιτιού μας για να το τινάξουμε μία ημέρα στον αέρα…

Τους προειδοποιητικούς τριγμούς  δεν τους έχουμε πιάσει. Η παγκόσμια οικονομική ύφεση που μας οδηγεί στο φαλίρισμα  και στη φτώχεια δε μας τρομάζει, το ίδιο δε μας τρομάζει και η καταστροφή του κλίματος. Δύο πράγματα τα οποία είναι δικά μας δημιουργήματα και όχι των παιδιών μας και των παιδιών της Βραζιλίας , της Νιγηρίας, του Μπαγκλαντές  ή οποιασδήποτε άλλης χώρας των 122 πάμπτωχων του πλανήτη κι αν προέρχονται. Εμείς πεθαίνουμε από την πολυφαγία και την ασωτία, ενώ αυτά από την πείνα, το Aids και τις άλλες αρρώστιες. Ζούμε και πλουτίζουμε από τη δυστυχία των άλλων, αυτών που οι κυβερνώντες μας τους ονομάζουν τρομοκράτες. Ένας κοινωνιολόγος στα Ηνωμένα Έθνη, ο πανεπιστημιακός καθηγητής, Jean Ziegler,  ανάφερε τα εξής:

 “Δεν  τίθεται θέμα, στους ανθρώπους του Τρίτου Κόσμου, να τους δώσουμε περισσότερα, αλλά να τους κλέβουμε λιγότερα”.

 Και πιο συγκεκριμένα ο Edmund Kaiser, ιδρυτής της οργάνωσης „Terre des Ηommes“ η οποία υπάγεται στη Διεθνή Οργάνωση για τα ορφανά κι εγκαταλελειμμένα παιδιά στη Νότιο Ινδία, σ’ ένα βιβλίο του έγραφε τα παρακάτω:

“Αν κάποιος αφαιρέσει το σκέπασμα από το λέβητα, μέσα στον οποίο έχουμε κλειδώσει αυτά τα φτωχά παιδιά, τότε ο ουρανός και η γη θα υποχωρήσουν από την κραυγή του πόνου, αυτών των αθώων υπάρξεων. Σίγουρα όμως ούτε η γη, ούτε ο ουρανός, αλλά και κανένας  από εμάς, θα ήθελε πράγματι να μετρηθεί με το μέγεθος της δυστυχίας  αυτών των ανθρώπων, όπως επίσης δεν θα ήθελε τη σύνθλιψή του από την πίεση και την ορμή τους όταν ξεχυθούν προς τα έξω… “.

 Τα κύματα των προσφύγων του „τρίτου κόσμου“ δηλαδή οι „οι λαθρομετανάστες“ είναι σήμερα μία προειδοποίηση.

 Τα κύρια αίτια του θανάτου, για εκατομμύρια ανθρώπων κάθε χρόνο, είναι η πείνα. Την πείνα την προκαλούμε εμείς οι ίδιοι, οι χορτασμένοι. Αυτοί που σήμερα πεθαίνουν από πείνα είναι θύματα δικά μας, τα θύματα ενός εγκλήματος. Ο δολοφόνος έχει ακριβές όνομα και όχι αφηρημένο,  αυτό είναι η εκμετάλλευση, η απληστία,  η αδιαφορία, και ο εγωκεντρισμός. Δεν είμαι απαισιόδοξος, αλλά αυτά που συμβαίνουν γύρω μου δεν μου δημιουργούν αισθήματα αισιοδοξίας.  Τα παιδιά του κόσμου είναι και δικά μας παιδιά… Δεν εννοώ να γίνουμε ιεραπόστολοι, όχι βέβαια, αλλά να γίνουμε περισσότερο ρεαλιστές, να γνωρίζουμε, ότι οι αρνητικές επιπτώσεις αυτής της κοινωνίας επηρεάζουν όλους μας, να γνωρίζουμε τι θέλουμε. Σήμερα φτάσαμε  σε έναν “Κορεσμό“, στο ,,Kollaps,,  κάτι θα πρέπει να αλλάξει στη βάση και η βάση είναι τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι, εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους συμπαρασταθούμε, να μη τους εγκαταλείψουμε στη μοίρα τους.

“The great pretender” – “Only you” – The Platters – Καναδάς 1955 (live video)

Επίσκεψη του Χίτλερ στη Γδύνια (Gotenhafen) της Πολωνίας (20-9-1939) (video)

Αφορμή για εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία δεν υπάρχει και οι Ναζί αποφασίζουν να την δημιουργήσουν. Οι άνδρες της SS παίρνουν 150 κρατούμενους από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, τους μεταφέρουν στον συνοριακό σταθμό διαβιβάσεων του Γκλάιβιτς και τους ντύνουν με πολωνικές στολές. Αμέσως μετά τους υποχρεώνουν να καταπιούν δηλητήριο, πυροβολούν τα πτώματα, προξενούν μικρές καταστροφές στον σταθμό, ώστε να φαίνεται ότι δέχτηκε επίθεση. Στον ασύρματο του σταθμού ένας άνδρας των SS ουρλιάζει στα Πολωνικά ότι τα στρατεύματα της Πολωνίας πρόκειται να εισβάλουν στην Γερμανία. Ο διοικητής του σταθμού συνταγματάρχης Στάινμετς αρχικά δοκιμάζει να αντισταθεί στην απάτη, αλλά οι SS του απαντούν με ένα “Fuhrerbefehl!” (διαταγή του Φύρερ). Μετά τη λήψη και σχετικών φωτογραφιών, οι SS αποχωρούν.

Με αυτό τον τρόπο ο Χίτλερ μπορεί πλέον να αναγγείλει επίσημα, την 1η Σεπτεμβρίου 1939, στο Ράιχσταγκ ότι οι Πολωνοί προσπάθησαν την προηγούμενη να εισβάλουν στο Γερμανικό έδαφος και ότι η Βέρμαχτ ανταποδίδει τα πυρά που δέχτηκε στις 5:45 το πρωί. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Ο Χίτλερ έχει διατάξει την επίθεση κατά της Πολωνίας από τις 31 Αυγούστου. Η Βέρμαχτ, με βάση λεπτομερές σχέδιο που κατάρτισαν ο Βάλτερ φον Μπράουχιτς και το Επιτελείο του, με το κωδικό όνομα Fall Weiss (λευκό σχέδιο), επιτίθεται από ξηράς, θαλάσσης και αέρος στην Πολωνία. Είναι 1 Σεπτεμβρίου 1939 και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αρχίζει.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1939 ο Χίτλερ επισκέπτεται την παραθαλάσσια πόλη Γδύνια, την οποία μετονόμασε σε Gotenhafen. Πολύ σύντομα το λιμάνι μετατράπηκε σε πανίσχυρη βάση του Γερμανικού στόλου.

Πηγές:
wikipedia

http://www.gotenhafen.pl

Αγνοια κινδύνου – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ενα τμήμα του κυβερνώντος κόμματος αρνείται να αντιμετωπίσει τη σκληρή δημοσιονομική πραγματικότητα και ενδέχεται να οδηγήσει τη χώρα σε σοβαρή περιπέτεια. Χθες, πέτυχε να ακυρώσει την ουσία των πρώτων μέτρων που επιχείρησε να λάβει ο υπουργός Οικονομικών, στέλνοντας το εντελώς λάθος μήνυμα στην Κομισιόν και στις αγορές. Και, βεβαίως, είναι δικαίωμα των εκπροσώπων του λαϊκισμού να θέλουν να ζουν σε ένα δικό τους κόσμο και να μπουν στον επικίνδυνο κατήφορο της αναζήτησης συνωμοσιών πίσω από τις δηλώσεις Τρισέ ή τις κινήσεις των αγορών. Είναι όμως και υποχρέωση του αρμόδιου υπουργού και των άλλων κυβερνητικών στελεχών, οι οποίοι καταλαβαίνουν τι θα πει αγορά και κρίση, να εξηγήσουν τις κόκκινες δημοσιονομικές γραμμές, να υπερασπισθούν το γιατί η χώρα χρειάζεται τώρα γενναία μέτρα και μεταρρυθμίσεις. Αυτό προφανώς δεν μπορεί να το κάνει ένας υπουργός μόνος του. Μια κυβέρνηση που κάνει πίσω ακόμη και σε όχι τόσο τολμηρά μέτρα με τις πρώτες ανεπαίσθητες πιέσεις και ενώ είναι νωπή η ισχυρή εντολή, δίνει ένα πολύ κακό μήνυμα σε όλες τις κατευθύνσεις.

Περί Δημιουργού και Δημιουργίας – του Παύλου Καρκανίδα (Αυστραλία)

Ευχαριστώ τον κ. Παύλο Καρκανίδα για την αποστολή του κειμένου

Επικοινώνησα ( αλληγορικά ) ξανά με τον Υπέρτατο Υπερφυσικό Δημιουργό (τον Μεγάλο όπως τον λένε κάποιοι), και κατέληξα στους εξής συλλογισμούς:

Συλλογισμός Α΄:

Ο ΘΕΟΣ, ή, Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΝΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ, ή Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΨΥΧΗ, ή, Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟΣ ΤΕΧΝΙΤΗΣ, η Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ. Το όποιο ΟΝΟΜΑ του το Δίνομε εμείς οι Άνθρωποι. Ως προς εμένα, όποιο όνομα μπορείς και να του δώσεις, αρκεί αυτό να υποδηλώνει ΤΟΝ Δημιουργό της πανίδας, δηλαδή το σύνολο των Ζωικών ειδών στη στεριά και στη θάλασσα (σε αυτά συμπεριλαμβάνεται και ο Άνθρωπος), και Δημιουργό της χλωρίδας, δηλαδή το σύνολο των φυτικών ειδών στη στεριά και στη θάλασσα, και Δημιουργό γενικότερα της όλης Φύσης. Με άλλα λόγια υποστηρίζω με βεβαιότητα την Ύπαρξη Δημιουργού της Ζωής στον πλανήτη μας. Όσον αφορά τη Δημιουργία  του σύμπαντος και τα σύμπαντα, και για Ζωή σε άλλους Γαλαξίες και Πλανήτες, έχω και έχουμε μόνο υποθέσεις.

Συλλογισμός Β΄:

Καταλαβαίνετε πως για όποιο Δημιούργημα Υπάρχει, οπωσδήποτε Υπάρχει και Δημιουργός, αυτό είναι Αναντίρρητο Αξίωμα. Περιττεύει να γνωρίζετε και τον πατέρα του, και όλο του το σόι. Τότε γιατί ρωτάτε για την καταγωγή του Δημιουργού που και να μας πει, οτιδήποτε μας πει, δεν πρόκειται να καταλάβουμε τίποτε. Γιατί; Διότι όπως θα δείτε από τα παραδείγματα που θα σας δώσω, κατά κανόνα, κανένα δημιούργημα δεν ξέρει, δεν μπορεί να ξέρει, ούτε καν τον Δημιουργό του, πολλώ μάλλον δεν μπορεί να ξέρει το σόι του Δημιουργού του, αν αυτό υπάρχει, τι, και πώς. Εξαίρεση είναι (α) ο Ηλεκτρονικός Υπολογιστής, ο οποίος αν ρωτηθεί ξέρει να σου πει ποιος είναι ο Δημιουργός του. Και (β) ο άνθρωπος, ο οποίος ξέρει να πει ποιος είναι ο Δημιουργός του.

Λοιπόν σας δίνω ελάχιστα παραδείγματα δημιουργημάτων, αν και μπορούσα να σας παραθέσω, πολλά, αλλά το συμπέρασμα βγαίνει και από τα λίγα, για αυτό τα λίγα τα λέμε και παραδείγματα. “Άλλωστε, το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν”

Δημιουργός ο Άνθρωπος. Παραδείγματα Δημιουργημάτων του.

1.- Ο Παρθενώνας είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Ο Παρθενώνας Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Ο Παρθενώνας δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Ο Παρθενώνας ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ τον Δημιουργό του.

2.- Ο Ζωγραφικός Πίνακας είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Ο Ζωγραφικός Πίνακας Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Ο Ζωγραφικός Πίνακας δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Ο Ζωγραφικός Πίνακας ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ τον Δημιουργό του.

3.-Το Σπίτι σας είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Το Σπίτι σας Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Το Σπίτι σας δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Το σπίτι σας ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ τον Δημιουργό του.

4.- Το Αυτοκίνητό σας είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Το Αυτοκίνητό σας Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Το Αυτοκίνητό σας δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Το αυτοκίνητό σας ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ τον Δημιουργό του.

5.- Το Αεροπλάνο είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Το Αεροπλάνο Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Το αεροπλάνο δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Το αεροπλάνο ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ τον Δημιουργό του.

6.- Το Φράγμα της Λίμνης του Μαραθώνα είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Το Φράγμα της Λίμνης του Μαραθώνα Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Το Φράγμα της Λίμνης του Μαραθώνα δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Το φράγμα της Λίμνης του Μαραθώνα ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ τον Δημιουργό του.

7.- Ο Ηλεκτρονικός Υπολογιστής, ( ο προγραμματισμός του και το διαδίκτυο), είναι δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Ο Ηλεκτρονικός Υπολογιστής Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Ο Ηλεκτρονικός Υπολογιστής δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Ο Ηλεκτρονικός Υπολογιστής αν ρωτηθεί,  ΞΕΡΕΙ τον Δημιουργό του.

Δημιουργός ο Υπέρτατος Υπερφυσικός Υπέρ-τεχνίτης. Παραδείγματα δημιουργημάτων του.

8.- Η Βερικοκιά που κάνει Βερίκοκα είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Η Βερικοκιά που κάνει Βερίκοκα Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Η Βερικοκιά που κάνει Βερίκοκα δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Η Βερικοκιά ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ τον Δημιουργό της. ( Να, τι εστί βερίκοκο )

9.- Ο Ποντικός είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Ο Ποντικός Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Ο Ποντικός δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Ο Ποντικός ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ποιος τον Δημιούργησε.

10.- Τα Ζώα, τα Φυτά, είναι Δημιουργήματα, δεν είναι Δημιουργοί. Τα Ζώα, τα Φυτά, Δημιουργήθηκαν από Δημιουργό.  Τα Ζώα, τα φυτά, δεν αυτό-δημιουργήθηκαν. Τα ζώα, τα φυτά, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ότι έγιναν από Δημιουργό, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΝ ποιος είναι ο Δημιουργός τους.

11.- Η Φύση που γεννά είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός. Η Φύση Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Η Φύση δεν αυτό-δημιουργήθηκε.” Η Φύση ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ότι έγινε από Δημιουργό, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ποιος είναι Ο Δημιουργός της.

12.- Ο Άνθρωπος είναι Δημιούργημα, δεν είναι Δημιουργός ζωής. Ο Άνθρωπος Δημιουργήθηκε από Δημιουργό. Ο Άνθρωπος δεν αυτό-δημιουργήθηκε. Ο Άνθρωπος έχει από όλα τα ζώα τον πιο ικανό, ανεπτυγμένο, και εξελισσόμενο προοδευτικώς Νου, Επενδυμένο με μυαλό από Ύλη. Ο Άνθρωπος μπορεί και Δημιουργεί, πράγματα όπως π.χ. τα 1 έως 7 παραδείγματα που σας ανέφερα. Ο Άνθρωπος είναι το μόνο Δημιούργημα (εύλογο, ζώο) στον Πλανήτη Γη, που ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ότι κάποιος Δημιουργός τον Δημιούργησε αυτόν και τα άλλα είδη στη Φύση, και γενικά την όλη Φύση. Ο Άνθρωπος δεν ξέρει ποιος είναι, πως και τι είναι, ο Δημιουργός του, αν και πλησιάζει στη περιγραφή και στη γνώση αυτών των αγνώστων στοιχείων. Είπαμε ο Νους του ανθρώπου είναι παρασάγγας ανώτερος από όλα τα ζώα στον πλανήτη μας, αλλά δεν έχει τόση μεγάλη ικανότητα ώστε να Ισχυρίζεται ότι είναι Παντογνώστης. Και τούτο διότι Ο Νους του έχει δημιουργηθεί με όρους, και μέσα σε ένα πλαίσιο.

Συλλογισμός Γ΄:

(α) Όλα τα είδη, των ζώων και των φυτών είναι δημιουργημένα με μια πολυπλοκότητα και τελειότητα σε άλλα με λιγότερη, και σε άλλα με περισσότερη τελειότητα. Ας αναφερθούμε στην πανίδα. Με μια απλή ματιά μας, διαπιστώνουμε στα ζωικά δημιουργήματα ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ, απλά και μόνο από την εξωτερική τους εμφάνιση.  Και αν κάνουμε ανατομία, βλέπουμε τα διάφορα όργανα τα οποία κάθε ένα από αυτά κάνει και ένα απαραίτητο και ωφέλιμο έργο. Να πούμε για το όργανο της καρδιάς, η οποία είναι μια κατασκευασμένη ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΝΤΛΙΑ που αντλεί και ωθεί 60 έως 100 φορές το λεπτό αίμα, και δουλεύει μέρα νύχτα ασταμάτητα σε όλη μας τη ζωή; Αξίζει να πάτε στο Google και να γράψετε για αναζήτηση «πως λειτουργεί η καρδιά» και να ανοίξετε “πως λειτουργεί η καρδιά- in gr. Health”! Να πούμε για τον Νου και τις πολλές λειτουργίες του μυαλού; Να πούμε για τον ύπνο και τον ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ του μυαλού, ώστε να λειτουργούν όλα τα όργανα του σώματος κατά τη διάρκεια του ύπνου; Δεν είναι σκοπός μου να γράψω για τη ΠΟΛΥ ΠΟΛΥΠΛΟΚΗ ΜΗΧΑΝΗ, ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ θα έλεγα, που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ, διότι δεν αρκούν δύο τόμοι των 1000 σελίδων έκαστος, για να περιγράψουμε τη μηχανική τελειότητα και πολυπλοκότητα  και λειτουργία, και συναρμολόγηση και συντονισμό των διαφόρων συστημάτων, οργάνων και αδένων που έχουν σκοπό, τη διατήρηση της σωματικής, ψυχικής και της διανοητικής ζωής του ανθρώπου. Σκοπός μου είναι, να αποδείξω και να πείσω μετά βεβαιότητας, ότι αυτός ο πολύ πολύπλοκος μηχανισμός του οργανισμού του ανθρώπου, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, δημιουργήθηκε από έναν ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΥΠΕΡΤΕΧΝΙΤΗ!!!

Επίλογος:

Αυτά μου είπε (αλληγορικά) στη δευτερολογία του ο  Μέγας Νους -Δημιουργός -Τεχνίτης, περί Δημιουργίας της Ζωής και της Φύσης. Αυτές είναι και οι θέσεις οι δικές μου.  Εάν παρά ταύτα κάποιοι εξακολουθούν  να διαφωνούν  και να έχουν άλλες ιδέες και θεωρίες περί της ζωής και δημιουργίας στο πλανήτη μας, δεν έχουν παρά να μας παραθέσουν τα δικά τους επιχειρήματα και ποιοι είναι οι συλλογισμοί τους. Οι αναγνώστες με τη σειρά τους κρίνουν, συγκρίνουν, συλλογίζονται, διαλογίζονται, και αποφασίζουν το κατά δοκούν λογικό.

Παύλος Καρκανίδας

Ο Γκρούεφσκι της Αθήνας και ο Σαμαράς των Σκοπίων – του Τάκη Μίχα – News Time

 18 Νοε, 15:43

Σχετικά άρθρα:

9 Νοε Την απόφαση το 1992 για το Σκοπιανό την πήραν άλλοι, αφού απέπεμψαν εμένα – Σαμαράς στα “Νέα”

10 Νοε Σε τι πιστεύει ο Αντώνης Σαμαράς

5 Νοε ΝΔ: Και το Μακεδονικό στο κάδρο της αντιπαράθεσης

Ο Τάκης Μίχας αρθρογραφεί σε ελληνικά και διεθνή έντυπα. Είναι συγγραφέας του βιβλίου “Ανίερη Συμμαχία: η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς”.

 

Η αλήθεια μιας πρότασης, πολλές φορές, δεν εξαρτάται τόσο από το αν ανταποκρίνεται σε μια εξωτερική πραγματικότητα, αλλά από τις συνέπειές της. Ο λόγος π.χ. για τον οποίο θεωρούμε σωστή την πρόταση ότι «για τη λοίμωξη ευθύνονται τα μικρόβια και όχι οι μάγισσες», δεν οφείλεται στο ότι δεν υπάρχουν μάγισσες -κάτι το οποίο δεν μπορούμε να αποδείξουμε. Πιστεύουμε στην ορθότητα της παραπάνω πρότασης επειδή γνωρίζουμε ότι αν πάρουμε αντιβιοτικά θα γίνουμε καλά, ενώ αν κάνουμε ξόρκια η κατάστασή μας, μάλλον, θα χειροτερεύσει.

 

 Όταν, λοιπόν, κανείς εξετάζει την πολιτική του Αντώνη Σαμαρά για το Μακεδονικό, δεν πρέπει να θέτει τόσο το ερώτημα αν είναι σωστό ή λάθος ότι η «Μακεδονία είναι μόνο ελληνική», αλλά επίσης, ποιες συνέπειες είχε αυτή η άποψη. Και ενώ μπορεί να διαφωνούμε μεταξύ μας για την ορθότητα της πρότασης, είναι δύσκολο να διαφωνήσουμε ότι είχε καταστροφικές επιπτώσεις.128 κράτη αναγνώρισαν τη γειτονική χώρα με το συνταγματικό της όνομα, μεταξύ των οποίων, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Κίνα –ακόμα και η Σερβία! Ακόμα και ο πιο ακραίος Έλληνας εθνικιστής θα πρέπει να παραδεχθεί -αν είναι καλόπιστος- ότι η πολιτική Σαμαρά είχε καταστροφικές επιπτώσεις για τις ελληνικές θέσεις στη διεθνή κοινότητα.

 Όποιος τότε είχε, έστω και μια μίνιμουμ αίσθηση του διεθνούς περιβάλλοντος, θα μπορούσε να είχε εύκολα προβλέψει τις συνέπειες των απόψεων του κ. Σαμαρά. Ένας λόγος για τον οποίο δεν περνούσαν οι ελληνικές θέσεις, οφειλόταν στη γενικότερη καχυποψία με την οποία αντιμετωπιζόταν η Αθήνα, λόγω των στενών σχέσεων με το καθεστώς Μιλόσεβιτς. Ένας άλλος λόγος ήταν ότι η προσπάθεια της Ελλάδας να κάνει μια χώρα να αλλάξει το όνομά της, έθετε σε άμεσο κίνδυνο την έννοια της «εθνικής κυριαρχίας», πάνω στην οποία θεμελιώνεται κάθε κράτος. Ένας τρίτος λόγος ήταν ότι, στη συνείδηση της διεθνούς κοινότητας, η «Δημοκρατία της Μακεδονίας» είχε κατοχυρωθεί ως μια υπαρκτή οντότητα από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και κανείς δεν έβλεπε το λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Επίσης, κανείς δεν πίστευε ότι αυτό το μικροσκοπικό και οικονομικά εξαθλιωμένο κράτος, θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για την Ελλάδα, μια χώρα με τις, ίσως μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο.

 Όμως, προσωπικά πιστεύω, ότι στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, το πιο αδύναμο στοιχείο της ελληνικής επιχειρηματολογίας ήταν η προσπάθεια να θεμελιωθεί η αποκλειστική ελληνικότητα της Μακεδονίας σε ένα αφήγημα αδιάσπαστης συνέχειας «διαμέσου των αιώνων» της Κλασσικής Αρχαιότητας/Μακεδονίας με τη σύγχρονη ιστορική πραγματικότητα. Αυτό το επιχείρημα , με τις παραδηλώσεις της «εθνικής καθαρότητας» που συνεπάγετο, ξυπνούσε στους Ευρωπαίους τους χειρότερους εφιάλτες του παρελθόντος. Να σημειωθεί εδώ ότι η άποψη την οποία προέβαλαν τότε τα Σκοπια, δεν συγκρουόταν με την ελληνική επιχειρηματολογία, απλά την παρέκαμπτε. Εκείνη την εποχή, το εθνικό αφήγημα των γειτόνων αναζητούσε τη γένεσή τους -όχι τόσο στην Κλασσική Αρχαιότητα, όσο  στην περίοδο της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για τον Γκλιγκόρωφ και τους ινστρούκτορες του κύκλου του η (σλαβική) Μακεδονία ήταν ένα «νέο» έθνος -και γι’ αυτό, άλλωστε, δεν είχε καμία αντίρρηση στην ονομασία «Νέα Μακεδονία».

 Τα χρόνια πέρασαν και στην πορεία συνέβησαν δυο πολύ σημαντικά γεγονότα που έμελλαν να αλλάξουν την κατάσταση άρδην υπέρ της Ελλάδας. Το πρώτο σημαντικό γεγονός είναι ότι το ελληνικό ΥΠΕΞ, ακολουθώντας και αυτό τους κανόνες της δαρβινικής εξέλιξης, έγινε ευφυέστερο. Έτσι, αφενός εγκατέλειψε τα περί «διαμέσου των αιώνων» επιχειρήματα, υποκαθιστώντας τα με επιχειρήματα γεωστρατηγικής φύσης. Αφετέρου, εγκατέλειψε τη θέση της αποκλειστικής ελληνικότητας της Μακεδονίας, αποδεχόμενο τώρα την ιδέα της «σύνθετης ονομασίας».

 Αλλά το πιο σημαντικό, ίσως, γεγονός που ωφέλησε περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο τις ελληνικές θέσεις, ήταν η άνοδος στην εξουσία του πνευματικού σωσία του κ. Σαμαρά, δηλαδή του Νικολάι Γκρούεφσκι. Ο οποίος, αμέσως μόλις ανέλαβε την εξουσία και προτού ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις, έβαλε μπροστά να εφαρμόσει «πολιτική Σαμαρά», δηλαδή, να κατοχυρώσει τη «μακεδονικότητα» της επικράτειάς του, συνδέοντάς την με μια «διαμέσου των αιώνων» πολιτισμική, εθνική και γλωσσική συγγένεια με την Κλασσική Αρχαιότητα. Και άρχισαν οι μετονομασίες αεροδρομίων  και αυτοκινητοδρόμων, η ανέγερση ανδριάντων των Μακεδόνων Βασιλέων, η αδρή χρηματοδότηση των αρχαιολόγων και οι εκδόσεις «Επιστημονικών Εγχειριδίων» –μέτρων που είχαν ένα και μόνο σκοπό: την «τεκμηρίωση» της ιστορικής συνέχειας.

Όπως ήταν φυσικό και προβλεπόμενο, οι Δυτικοί αντέδρασαν στην πολιτική Γκρούεφσκι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο είχαν αντιδράσει πριν από είκοσι έτη, στην ίδια και απαράλλαχτη πολιτική Σαμαρά: Έκλεισαν τα αυτιά τους και όσο πιο πολύ ο Γκρούεφσκι φωνάζει για συνέχεια «διαμέσου των αιώνων», τόσο πιο πολύ τα κλείνουν. Με αποτέλεσμα, σήμερα να μην είναι η Αθήνα στο επίκεντρο των διεθνών πιέσεων, αλλά τα Σκόπια. Όμως -θα παρατηρήσει ο καλόπιστος αναγνώστης- ακόμα και αν τα δεχθούμε όλα αυτά, αν δηλαδή δεχθούμε ότι η πολιτική Σαμαρά είχε τις ίδιες αρνητικές επιπτώσεις για την Ελλάδα, με αυτές που έχει η πανομοιότυπη πολιτική Γκρούεφσκι σήμερα για την ΠΓΔΜ, δεν είμαστε άδικοι να επικεντρώνουμε την κριτική μας μόνο στον πρώην υπουργό Εξωτερικών, και όχι και στην άλλη διεκδικήτρια του θρόνου;

 Δεν συμμετείχε, άραγε, και η κ. Μπακογιάννη στα μαζικά συλλαλητήρια που είχαν ως κεντρικό σύνθημα «Η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική»; Είχε ποτέ της κάνει -έστω και μια δήλωση στήριξης των ελάχιστων διανοούμενων και δημοσιογράφων- που ρισκάροντας την επαγγελματική τους καριέρα, και ενίοτε τη φυσική τους ακεραιότητα, τόνιζαν από τότε τα αδιέξοδα της ελληνικής πολιτικής; Είχε ποτέ της σκεφθεί να εκφράσει δημόσια, μια έστω αμυδρή υποψία ότι ο Μιλόσεβιτς, ίσως να μην ήταν τελικά ο πιο πεφωτισμένος ηγέτης στην ιστορία της ανθρωπότητας; Όχι. Τίποτα από αυτά δεν έπραξε η κ. Μπακογιάννη.

 Όμως, υπάρχει πάντοτε μια ουσιαστική διάκριση μεταξύ αυτών που διαμορφώνουν μια πολιτική και αυτών που απλώς την αποδέχονται. Η κ. Μπακογιάννη έχει το ελαφρυντικό ότι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία -κάτι που, ασφαλώς, δεν ισχύει για τον κ. Σαμαρά.