Ο κ. Νταβούτογλου και η ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – της Χριστιάννας Λούπα

Δεν λέμε, βέβαια, το παλεύει η Τουρκία. Το παλεύει με νύχια και με δόντια να ανοίξει το δρόμο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τώρα μάλιστα που πλησιάζει κι ο Δεκέμβριος και θα κριθεί η τύχη της. Ανοίγματα από δω, ανοίγματα από κει, διπλωματικές προσεγγίσεις με τη Συρία, την Αρμενία, τη Ρωσία, αλλά και τους Κούρδους, επιστολή στον κ. Παπανδρέου για βελτίωση των διμερών σχέσεων, συνάντηση του Τούρκου Υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Εγκεμέν Μπαΐς με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ματαίωση της Ισραηλινής άσκησης στο Ικόνιο και ποιος ξέρει τι άλλο ακόμα θα επακολουθήσει.

Καλά όλα αυτά, καλά και άγια. Αυτή όμως την εμμονή του Τούρκου ΥΠΕΞ, Αχμέτ Νταβούτογλου, με την πάλαι ποτέ κραταιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, δεν μπορούμε να την καταλάβουμε. Γιατί η αλήθεια είναι ότι μας ζάλισε λίγο με τα περασμένα μεγαλεία που αναπολεί και με το πόσο καλά δούλευαν όλα όταν τα Βαλκάνια βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών.

«Πρότυπο συνεργασίας σε όλους τους τομείς υπήρξαν τα Βαλκάνια κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας », ισχυρίστηκε ο κ. Νταβούτογλου σε πρόσφατη ομιλία του στο Σαράγιεβο, σε διεθνές συνέδριο με θέμα «Η οθωμανική κληρονομιά και οι μουσουλμανικές κοινότητες στα Βαλκάνια».

Δεν είναι αυτά που μάθαμε στα σχολεία – που οπωσδήποτε κάποιοι θα σπεύσουν πρόθυμα να κατηγορήσουν – αλλά πηγές από το ίδιο το οθωμανικό κράτος και ανεξάρτητους φορείς, που έρχονται να διαψεύσουν τα λεγόμενα του κ. Νταβούτογλου περί ισοπολιτείας, ισονομίας, ανεξιθρησκίας κ.λ.π. στην τόσο «ρόδινη και δημοκρατική» Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το παιδομάζωμα, ο βίαιος εξισλαμισμός, η εξοντωτική φορολογία, η πιο σκληρή μορφή της οποίας υπήρξε ο κεφαλικός φόρος (το χαράτσι), το οποίο πλήρωναν οι «άπιστοι» για να μπορούν να έχουν το κεφάλι τους στους ώμους τους για ένα χρόνο και η κρεμάλα είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά του πολυεθνικού εκείνου κράτους, του οποίου όλοι οι υπήκοοι έμοιαζαν να δουλεύουν για την Υψηλή Πύλη και για τους πασάδες, των οποίων τα θησαυροφυλάκια ξεχείλιζαν πάντα από τα πλούτη. Ο Τούρκος περιηγητής του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπή, στο χρονικό του καταγράφει βίαιους εξισλαμισμούς και παιδομάζωμα σε όλο τον Βαλκανικό χώρο. Ως εργαλείο εξισλαμισμού λειτούργησε και η κατάληψη των καλλιεργήσιμων εδαφών από Τούρκους, που οδήγησε τον χριστιανικό πληθυσμό σε “αγροτικό μαρασμό”, ενώ η αποστασία από το Ισλάμ τιμωρείτο με θάνατο.

Παρ’ όλα αυτά ο Τούρκος ΥΠΕΞ δεν είναι ο μόνος που ονειρεύεται παλιά ξινά σταφύλια. Τον περασμένο Απρίλιο, στο Κοσσυφοπέδιο έγινε μεγάλη γιορτή, που οργάνωσε το «Πολιτιστικό Κέντρο Μεχμέτ Πασά»,Τουρκικό Ίδρυμα χρηματοδοτούμενο από την Τουρκία, όπου πραγματοποιήθηκαν διάφορες εκδηλώσεις από τους Τουρκικής καταγωγής Κοσσοβάρους, ενώ μπάντα, που είχε έρθει από την Τουρκία, μεταξύ άλλων, έπαιξε και τον Ύμνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Φανταστείτε πώς θα ήταν να αρχίσουμε κι εμείς να οραματιζόμαστε πάλι τη Μεγάλη Ιδέα και να ονειρευόμαστε την ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και το δικέφαλο αητό! Τότε θα ήταν αυτό που λένε, ο καθένας ό,τι θυμάται χαίρεται!

«Επιθυμούμε μια νέα Βαλκανική, που θα θεμελιώνεται στις πολιτικές αξίες, στην οικονομική αλληλεξάρτηση, στη συνεργασία και στην πολιτιστική αρμονία. Όλα αυτά εξασφαλίζονταν στα οθωμανικά Βαλκάνια», τόνισε ο κ. Νταβούτογλου, θυμίζοντας μάλλον τον νεοοθωμανισμό του Τουργούτ Οζάλ το 1990 και συμπλήρωσε: «Εμείς θα αναβιώσουμε την εποχή αυτή. Τα οθωμανικά Βαλκάνια ήταν μια επιτυχημένη ιστορία και τώρα πρέπει να αναγεννηθούν. Θα κάνουμε τα Βαλκάνια, τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή, μαζί με την Τουρκία ,επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Αυτός είναι ο στόχος της εξωτερικής μας πολιτικής στο μέλλον και θα τον πετύχουμε».

Αυτό που μπορεί κανείς να παρατηρήσει μετά τα παραπάνω νομίζω είναι, ότι μπορεί η Τουρκία να έχει βάλει τα δυνατά της για να περάσει τις επικείμενες εξετάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί να έχει κάνει κάποιες προόδους ως προς την εξάρθρωση του «βαθέως κράτους», έχει όμως πολύ μακρύ δρόμο μπροστά της για να ξεπεράσει τις εθνικιστικές, μεγαλοϊδεατικές φαντασιώσεις της και την ομφαλοσκοπική εξωτερική πολιτική της, η οποία είναι άλλωστε απαράλλαχτη εδώ και πολλούς αιώνες.