christianna loupa journey to ithaca

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να'ναι μακρύς ο δρόμος…

  • Νικηφόρος Μανδηλαράς: Να γίνει αναψηλάφηση της δίκης

    Μπείτε και σεις στην ομάδα

  • R.I.P.

  • Γράψτε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση για να λαμβάνετε καθημερινά τα νέα του Blog με e-mail.

    Join 44 other followers

  • Ταξίδι ανά τον κόσμο αναζητώντας “ξεχασμένους” Έλληνες! godimitris

  • Υγρότοποι της Ελλάδας

  • Ειδήσεις απ’ όλον τον κόσμο

  • Οι απόψεις των αρθρογράφων που δημοσιεύονται σ’ αυτό το Blog δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τις δικές μου.

  • Όλα τα Σχόλια (εφ’ όσον είναι κόσμια) δημοσιεύονται. Αν δείτε ότι το Σχόλιό σας δεν δημοσιεύεται, παρακαλώ ειδοποιήστε με με e-mail.

  • “Με συλλαμβάνουν στο μετρό της Μόσχας. Μα εγώ σωπαίνω και δεν φωνάζω. Μου πέφτουν λίγοι οι Μοσχοβίτες που γεμίζουν τις σκάλες. Δεν μου φτάνουν. Εδώ την κραυγή μου θα την ακούσουν 200, τι θα γίνει όμως με τα 200 εκατομμύρια; Προαισθάνομαι πως θα έρθει κάποτε η μέρα που θα κραυγάσω σ’ αυτά τα 200 εκατομμύρια”. Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1918 – 2008)

  • Μετά την Καταστροφή, Σμύρνη – Κατοχή

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Εκδόσεις Ιωλκός. Η μαρτυρία της Ευτέρπης Μαυρουδή - Αμυρά από τη Μικρασία στην Ελλάδα του σήμερα.
  • ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ

    Διαβαστε τις πρωτες 50 σελιδες του βιβλιου

  • Χριστιάννα Λούπα. Ιστορικό Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Ιωλκός. Μέσα από τις προσωπικές στιγμές της Αθηνάς Λαμπρινίδου - Φιλιππακοπούλου ξετυλίγεται καρέ - καρέ η τραγική ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα και της μεταπολεμικής Ευρώπης, που ξαναγεννιέται από τις στάχτες της.
  • Εκδόσεις Ιωλκός (Κάντε κλικ στην εικόνα)

    iolkoslogo
  • Έχετε κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία, που νομίζετε ότι μπορεί να γίνει βιβλίο; Αν ναι, επικοινωνήστε μαζί μου. Θα χαρώ να την ακούσω.

  • gossip
  • Η μοναδική Μαρία Κάλλας!

    maria-callas
  • Όχι στην παιδική κακοποίηση!

    child_abuse_sym
  • Αμείλικτη τιμωρία για την παιδική πορνογραφία!

  • Γυναίκα κρεμασμένη για λόγους “ηθικής”από τους Ταλιμπάν στον 21ο αιώνα! Σε ποιον Θεό πιστεύουν άραγε;

    hanging_women_and_girls_in_iran
  • Υιοθετήστε ένα αδέσποτο!

    adespota4
  • Νόμος 1197/1981

    Η κακοποίηση, ο βασανισμός και η δολοφονία ζώου είναι πλημέλλημα και τιμωρείται με φυλάκιση έως 5 μήνες ή χρηματική ποινή από 300 έως 1500 ευρώ ή και με τις δύο ποινές.
  • Χρειάζεται τη γούνα της περισσότερο απ’ ότι εσύ!

    sheneedsherfur6x9_web_small
  • Όχι στο κυνήγι της φώκιας!

    sealhunt2
  • Όχι αλκοόλ και τιμόνι!

  • Φύτεψε κι εσύ ένα δεντράκι!

    Planting trees
  • Όχι στα ναρκωτικά!

    SayNotoDrugs-image
  • Πιείτε κανένα καφεδάκι καλύτερα!

    Drink-Coffee-Posters
  • Πάντα υπάρχει κάποιος πιο μόνος από σένα!

    Vasia3

Αρχείο για Νοεμβρίου, 2009

Η επίθεση με αυγά κατά του Πάσχου Μανδραβέλη

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 30, 2009

Την περασμένη Τετάρτη ο δημοσιογράφος κ.Πάσχος Μανδραβέλης δέχτηκε επίθεση με αυγά από “αντιεξουσιαστές”, “προστάτες” του ασύλου,στη Νομική Σχολή, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην οποία είχε κληθεί να συμμετάσχει.

Την εκδήλωση διοργάνωνε ο Φοιτητικός Όμιλος Προβληματισμού «Ελεύθερη Σκέψη» και το θέμα της ήταν «Η Κουλτούρα της Πολιτικής Βίας». Στην εκδήλωση συμμετείχαν, εκτός από τον κ. Μανδραβέλη, οι κκ. Νίκος Αλιβιζάτος και Ολύμπιος Δαφέρμος.

Ο γνωστός δημοσιογράφος - ένας από τους πιο σοβαρούς και έντιμους του χώρου - σχολιάζει το γεγονός με άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

http://medium.gr/index.php

Το άσυλο, τα αυγά και τα επιχειρήματα

Σάββατο, 28 Νοέμβριος 2009 11:09

 

Οταν τέλειωσαν -αυτό που αργότερα αποκάλεσαν με προκήρυξή τους στο indymedia «παρέμβαση» – μου κόλλησαν τα δύο βασικά τους επιχειρήματα στη μούρη.


Για πρώτη φορά συνάντησα τα «επιχειρήματα» των αποκαλούμενων «αντιεξουσιαστών» στο καλυπτόμενο από το άσυλο προαύλιο του Πάντειου Πανεπιστημίου. Ηταν τρία αυγά, που με πέτυχαν στα πόδια. Τα πιτσιρίκια που καθοδηγούσε ένας τριαντάρης προφανώς ήταν πολύ συνεσταλμένα για να σημαδέψουν το πρόσωπο. Τα αυγά θεωρούνται πλέον μέρος της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών στα πανεπιστήμια· έτσι απάντησε ο «χώρος» σε μια γόνιμη συζήτηση για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Οταν στράφηκα να τους ρωτήσω «γιατί ρε παιδιά;», ο τριαντάρης με το παγωμένο βλέμμα με προειδοποίησε: «Φύγε! Φτηνά τη γλίτωσες! Φύγε!».Η καθηγήτρια του Παντείου κ. Πέρσα Ζέρη πλήρωσε τις απόψεις της πιο ακριβά. Οι «αντιεξουσιαστές» σημάδεψαν καλύτερα: τα τρία αυγά την πέτυχαν. Οι επιτιθέμενοι δεν ήταν της σχολής· είχαν έρθει για να προστατεύσουν το άσυλο του πανεπιστημίου, από τις ιδέες των καθηγητών του.

Τη δεύτερη φορά που συνάντησα τα «επιχειρήματα» των αποκαλούμενων «αντιεξουσιαστών» ήταν προχθές βράδυ σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε ο Φοιτητικός Ομιλος Προβληματισμού «Ελεύθερη Σκέψη» με θέμα «Η κουλτούρα της πολιτικής βίας». Μια ομάδα αποκαλούμενων «αντιεξουσιαστών» αποφάσισε να δείξει στους φοιτητές με έργα τι είναι η «κουλτούρα της πολιτικής βίας», έκαναν δηλαδή κάτι σαν εργαστήριο μετά τις θεωρίες που ανέπτυξαν δύο εξέχουσες προσωπικότητες του αντιδικτατορικού αγώνα, ο Ολύμπιος Δαφέρμος και ο Δημήτρης Ψυχογιός.

Δεν ήρθαν να ακούσουν και να μιλήσουν. Kαμιά 15αριά από αυτούς μπούκαραν ξαφνικά προς το τέλος της εκδήλωσης. Διέκοψαν τον καθηγητή κ. Νίκο Αλιβιζάτο που εκείνη τη στιγμή μιλούσε για το άρθρο μου υπέρ της ελευθερίας έκφρασης ακόμη και του Indymedia. Εψεξαν τους φοιτητές που τόλμησαν να καλέσουν σε χώρο πανεπιστημιακού ασύλου «έναν υπονομευτή του ασύλου σαν τον Μανδραβέλη». Το αστείο είναι ότι και αυτοί δεν ήταν φοιτητές. Μπουκάροντας στο άσυλο και προπηλακίζοντας τους ομιλητές, δήλωναν ότι βρίσκονταν εκεί για να το… προστατεύσουν.

Εσπρωξαν τους ομιλητές και πήραν ο μικρόφωνο. Διάβασαν ένα κείμενο που δεν άκουσε κανείς, διότι οι φοιτητές της αίθουσας αντέδρασαν με αποδοκιμασίες στην εισβολή. Δεν άκουσαν τη φοιτήτρια που φώναζε «αν θέλετε να μιλήσετε, να περιμένετε την σειρά σας». Πού να ήξερε η νεαρή ότι η «προάσπιση του ασύλου» δεν προηγείται μόνο των καλών τρόπων, αλλά και της θέλησης των φοιτητών να μιλήσουν.

Στο σχοινοτενές κείμενο με πολλά τσιτάτα περί «Δεκέμβρη ο οποίος συνεχίζεται» αντέδρασε ο κ. Ολύμπιος Δαφέρμος. «Κάτσε κάτω!», ήταν η επαναστατική απειλή. «Δεν είσαι στους αγώνες». Πού να ήξεραν οι πτωχοί τη γνώσει ότι μιλούσαν σε ένα μέλος της Συντονιστικής του Πολυτεχνείου, έναν άνθρωπο που υπερασπίστηκε το άσυλο και τη δημοκρατία απέναντι στα τανκς.

Οταν τέλειωσαν -αυτό που αργότερα αποκάλεσαν με προκήρυξή τους στο indymedia «παρέμβαση» – μου κόλλησαν τα δύο βασικά τους επιχειρήματα στη μούρη. Τα επιχειρήματά τους έσταζαν πολύ, αλλά ήταν ελάχιστα πειστικά. Οπως σχολίασε κάποιος στο indymedia, «O τύπος έχει γράψει τις άπειρες αθλιότητες και φιλοδωρείται μόνο με αυγά… και μόνο δύο. Αυτή είναι η ηθική ανωτερότητα του α/α χώρου». Κάποιος άλλος σχολίασε με μεγαλύτερη επαναστατική θέρμη: «Ο Μανδραβέλης είναι ο τύπος που ‘γραψε τώρα τελευταία και κείμενο για το INDYMEDIA και το άσυλο… Ο τύπος είναι για μπάτσες χωρίς υπερβολές με τον κυνισμό που τον διακατέχει!! Πρέπει η Παλαβή Αριστερά, όπως λέει κι αυτός, να τον συναιτίσει».

Τρία θαυμαστικά: Οχι μόνο δεν κατάλαβε το κείμενο για το Indymedia, αλλά γράφει και το «συνετίσει» με «αι».

Φύγαμε από την σχολή όλοι μαζί και αγκαζέ, γιατί υπήρχε ο φόβος να μας περιμένουν έξω. «Από τη χούντα έχω να βγω έτσι από πανεπιστήμιο», σχολίασε η δημοσιογράφος κ. Αννα Δαμιανίδη. «Τότε, πιανόμασταν αγκαζέ για να μην μπορέσουν οι αστυφύλακες να συλλάβουν ή να χτυπήσουν κάποιον».

Τρία πράγματα πρέπει να σημειωθούν στην κατακλείδα αυτής της προσωπικής κατάθεσης. Το πρώτο είναι η βαθύτατη άγνοια αυτών των που κυκλοφορούν με τον μανδύα του «αντιεξουσιαστή». Τι στην ευχή; Ούτε την πρόσκληση δεν είχαν διαβάσει όταν έψεγαν ένα μέλος της συντονιστικής του Πολυτεχνείου ότι «δεν είναι στους αγώνες»; Το δεύτερο είναι η αντίδραση των φοιτητών στην «παρέμβαση». Υπήρξε τόση αποδοκιμασία κατά των «αντιεξουσιαστών» που κάποιος είπε στον σύντροφό του δίπλα: «Πάμε να φύγουμε. Το κοινό δεν είναι καλό». Το τρίτο είναι ότι επέμεναν, παρά το γεγονός ότι αντιλήφθηκαν ότι το «κοινό δεν είναι καλό». Η αντίδραση των παριστάμενων φοιτητών έδειξε ότι αυτό που αποκαλούν «παρέμβαση» ήταν εντελώς αντιπαραγωγικό. Οχι μόνο δεν μπόρεσαν να πείσουν κάποιον, αλλά αντιθέτως εξόργισαν και πιθανούς συμπαθούντες. Οπως έγραψε κάποιος πάλι στο Indymedia: «Ο Μανδραβέλης συμμετείχε σε μια συζήτηση για τον Δεκέμβρη και την αντι-βία, ακόμα και αν δεν μας αρέσουν αυτά που λέει θα έπρεπε να γίνει παρέμβαση, αφού πρώτα είχε ακουστεί η όποια άποψή του, με εκφώνηση κειμένου, μοίρασμα φυλλαδίων, μη βίαιη και με επιχειρήματα. Εκτος και αν δεν έχουμε πια επιχειρήματα, εκτός αν έχουμε πλέον μόνο αυγά…».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 28.11.2009

Δημοσιεύθηκε στο Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πάσχος Μανδραβέλης | Με ετικέτα: , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

Ολοκαύτωμα – Πολύ σκληρό και θλιβερό video – Παρακαλώ απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 30, 2009

Δημοσιεύθηκε στο ναζισμός | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

“Κοντσέρτο Αραχουένθ” (Concierto Aranjuez) – Joaquin Rodrigo (1901 – 1999) – Ένα αριστούργημα! (music video)

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 30, 2009

Δημοσιεύθηκε στο κλασική μουσική | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

Αποχή πανεπιστημιακών διαμαρτυρόμενων για τη βία μέσα στα ΑΕΙ – Αυξάνονται τα κρούσματα

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 30, 2009

28/11/2009

Πρίσμα
Το τελευταίο περιστατικό σημειώθηκε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αθήνα
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο
 
 

Οι καθηγητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνας θα απέχουν από τα καθήκοντά τους τη Δεύτερα 30 Νοεμβρίου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επίθεση που σημειώθηκε την περασμένη εβδομάδα μέσα στο ίδρυμα σε βάρος του καθηγητή του Μάκη Σαπουντζόγλου.

Το απόγευμα της Τετάρτης 25 Νοεμβρίου ομάδα περίπου 15 ατόμων αγνώστων στοιχείων εισέβαλε στην αίθουσα, όπου δίδασκε ο καθηγητής, και τού ζήτησε με ακραίο τρόπο να σταματήσει τη διάλεξή του και να αποχωρήσει, διότι ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τη συγκεκριμένη αίθουσα για δικούς τους σκοπούς.

Όπως είναι φυσικό ο καθηγητής αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να δεχτεί χυδαία φραστική επίθεση, αλλά και χειροδικίες. Δεν πρόκειται βέβαια για το πρώτο περιστατικό βίας που συμβαίνει στο ίδρυμα. Πρόκειται, όμως, για την πρώτη φορά που ασκείται σωματική βία σε βάρος καθηγητή κατά την ώρα του μαθήματός του.

Newsroom ΔΟΛ

 

Δημοσιεύθηκε στο τρομοκρατία | Με ετικέτα: , , , , , , , | 2 σχόλια »

Mια υπέροχη φωτογραφία!

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 29, 2009

Μέσα στην πεζή, σκληρή και άγρια καθημερινότητα που βιώνουμε, τέτοιες φωτογραφίες μας θυμίζουν ότι υπάρχουν ακόμα μικρές, τρυφερές στιγμές, που δυστυχώς όμως τις προσπερνάμε χωρίς να τους δίνουμε σημασία.

Μήπως τελικά τα παιδιά, με τις αγνές ψυχές τους, είναι το “άλεφ” της ζωής;

Δημοσιεύθηκε στο Φωτογραφίες | Με ετικέτα: , | Αφήστε Σχόλιο »

Η Τουρκία στον ελληνικό καθρέπτη του φόβου – του Αλέξανδρου Μασσαβέτα – News Time

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 29, 2009

Κωνσταντινούπολη Αλέξανδρος Μασσαβέτας ,
22 Νοε, 23:03 , Πολιτική , Παρεμβάσεις ad, Tουρκία

Δημοσιεύθηκε στο Αλέξανδρος Μασσαβέτας, Τουρκία, News Time | Με ετικέτα: , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

«Οκτώ συμμορίες ελέγχουν όλη την Αττική» – Σε ζώνες επιρροής έχουν χωρίσει την πρωτεύουσα τα νέα κυκλώματα προστασίας – TA NEA

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 29, 2009

Οι νονοί έχουν επεκταθεί μέχρι και στα ψιλικατζίδικα, ενώ νέοι παίκτες είναι οι συμμορίες παλιννοστούντων στη Βορειοδυτική Αττική και η κινέζικη μαφία στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΡΑΔΕΛΗΣ svradelis@dolnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009

Προστασία ακόμη και στα περίπτερα και τα ψιλικατζίδικα πωλούν πλέον οι συμμορίες των νονών. Στις «ζώνες επιρροής» όπου έχουν μοιράσει τις τελευταίες τρεις δεκαετίες την Αττική δρουν πλέον λιγότερες συμμορίες αριθμητικά, ωστόσο είναι καλύτερα οργανωμένες με κατανεμημένους ρόλους στα μέλη τους. Το δόγμα που ίσχυε παλαιότερα «πολλά από λίγους» έχει πλέον αντικατασταθεί με το «λίγα από πολλούς».

Όπως διαπιστώνει η Αστυνομία από τους ελάχιστους επιχειρηματίες που προχωρούν σε επώνυμες καταγγελίες στο στόχαστρο των συμμοριών δεν είναι μόνο τα νυχτερινά μαγαζιά, αλλά ακόμη και τα περίπτερα και τα ψιλικατζίδικα, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου ο τζίρος τέτοιων επιχειρήσεων είναι σημαντικός. Είναι χαρακτηριστική η απελπισμένη καταγγελία ιδιοκτήτη μίνι μάρκετ κοντά στην Πλατεία Κουμουνδούρου, ο οποίος περιέγραψε στην Αστυνομία ότι αναγκάζεται να καταβάλλει 300 ευρώ την εβδομάδα στους εκβιαστές-προστάτες, αλλά αρνήθηκε να υποβάλει μήνυση από φόβο. Άλλωστε, οι συμμορίες έχουν αποδείξει ότι δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα, καθώς στον πόλεμο που έχει ξεσπάσει ανάμεσά τους έχουν δολοφονηθεί περισσότεροι από τριάντα άνθρωποι από το 2005 έως σήμερα.

«Το πρόβλημα της προστασίας παραμένει πολύ υψηλά σε προτεραιότητα και ολοένα εντείνεται. Πλέον για προστασία πληρώνουν περίπτερα, ψιλικατζίδικα, μίνι μάρκετ, συνοικιακά καταστήματα και όχι μόνο μεγάλα καφέ και νυχτερινά κέντρα όπως συνέβαινε στο παρελθόν», λέει στα «ΝΕΑ» ανώτερος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ.

Η χαρτογράφηση των συμμοριών προστασίας που λυμαίνονται τον χώρο των καταστημάτων, που έκανε το Τμήμα Δίωξης Εκβιαστών, έδειξε πως οι 16 μεγάλες συμμορίες της δεκαετίας του ΄90 έχουν μειωθεί σε 8. Τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών με τις δολοφονίες αρκετών «νονών» είχαν ως αποτέλεσμα το ξαναμοίρασα της πίτας και των περιοχών όπου προσπαθεί να κυριαρχήσει κάθε συμμορία.

Για τον Πειραιά, τη Λεωφόρο Συγγρού, την Κηφισιά, του Ψυρή και τη Δυτική Αττική, κυρίως το Μπουρνάζι, προκαλούνται ακόμη συγκρούσεις μεταξύ των συμμοριών. Για τον έλεγχο αυτών των περιοχών διαγκωνίζονται οι 3 μεγαλύτερες συμμορίες της Αθήνας και ήδη ο αριθμός των νεκρών έχει φτάσει τους 29. Πιο ξεκάθαρα είναι τα πράγματα σε Ασπρόπυργο και Αχαρνές, όπου οι συμμορίες που έχουν τον έλεγχο απαρτίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από παλιννοστούντες. Σε περιοχές όπου δεν υπάρχει πολύ χρήμα για τους «νονούς», αυτοί επιτρέπουν σε μικρότερες ομάδες να δραστηριοποιούνται. «Συνήθως πρόκειται για φτωχές περιοχές όπου τα 20 ή τα 50 ευρώ που χρεώνουν για προστασία τα μικρά ψάρια είναι ψίχουλα για τα μεγάλα και γι΄ αυτό δεν ασχολούνται. Οι “καλοί” από τις μικρές συμμορίες καταλήγουν συνήθως εισπράκτορες» των μεγάλων», λέει αξιωματικός του Τμήματος Δίωξης Εκβιαστών.

Χωριστή περίπτωση αποτελούν τα κινέζικα καταστήματα, τα οποία ελέγχει και προστατεύει η αποκαλούμενη κινέζικη μαφία. «Δειλά δειλά έχουν αρχίσει να έρχονται στην Αστυνομία και Κινέζοι καταστηματάρχες από την Πλατεία Κουμουνδούρου και την Ευριπίδου, αλλά όλοι τους φοβούνται να κατονομάσουν τους «νονούς». Ξέρουν πως η τιμωρία τους δεν θα είναι ένα σπάσιμο του καταστήματός τους, όπως συνήθως τιμωρούν οι Έλληνες “νονοί” αλλά ο θάνατος, είτε ο δικός τους είτε μέλους της οικογένειάς τους», αναφέρει αξιωματικός του Τμήματος Δίωξης Εκβιαστών. Από το 2002 πάντως η δράση της κινέζικης μαφίας βρίσκεται σε κάθε αναφορά της Ελλάδας στην Ιντερπόλ για το οργανωμένο έγκλημα στη χώρα.

«Στο νέο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί στην Αθήνα, μόνο οι Κινέζοι και σε ένα βαθμό οι παλιννοστούντες από τη Σοβιετική Ένωση έχουν συστήσει αμιγώς εθνοτικές συμμορίες. Στις υπόλοιπες η σύνθεση είναι μεικτή», αναφέρει στα «ΝΕΑ» αξιωματικός της Ασφάλειας Αττικής.

Κάθε περιοχή έχει τη δική της ταρίφα

Το «νονόσημο» διαφέρει κατά περίπτωση και καθορίζεται από τρεις παράγοντες: τη θέση, το είδος κάθε καταστήματος και την πελατεία. Όπως κατά περιόδους έχουν αποκαλύψει στην Αστυνομία εισπράκτορες των συμμοριών, ένα νυχτερινό μαγαζί στην Ιερά Οδό, την Πειραιώς και τη Συγγρού μπορεί να φτάσει να πληρώσει μέχρι και 5.000 ευρώ την εβδομάδα. Ένα περίπτερο σε κεντρική πλατεία της Αθήνας που δουλεύει όλο το 24ωρο πληρώνει μέχρι και 100 ευρώ την εβδομάδα, ενώ για μίνι μάρκετ στο κέντρο η ταρίφα φτάνει και τα 300 ευρώ. Ένα καφέ στην Δυτική Αττική που έχει 100- 200 πελάτες την ημέρα πληρώνει 150 – 250 ευρώ την εβδομάδα.

Παράλληλα οι αρχηγοί των συμμοριών φροντίζουν να επενδύουν και σε νόμιμες επιχειρήσεις. Η Αστυνομία διαθέτει στοιχεία ότι το 60% των αρχηγών των συμμοριών, ιδιαίτερα όσοι επέζησαν από τις προηγούμενες γενιές, έχουν επενδύσει σε ακίνητα, ακόμα και σε επιχειρήσεις, κυρίως σε καφετέριες και μικρά νυχτερινά κέντρα, τα οποία χρησιμοποιούν κυρίως για το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.

Επιβάλλουν ακόμη και τους τραγουδιστές

«Από μια πίστα με 1.000 άτομα τα βράδια που δουλεύει η ταρίφα είναι 3.000 και πρέπει να πληρώνεται κάθε Παρασκευή», είχε καταθέσει στους αστυνομικούς εισπράκτορας συμμορίας στην Ασφάλεια. Στη «δικαιοδοσία» του ανήκαν τρία καταστήματα της Λεωφόρου Συγγρού, ια πίστα και δυο μεγάλα μπαρ. Το «νονόσημο» που έπρεπε να φέρνει στο αφεντικό του ήταν 7.000 ευρώ. «Νονοί όχι μόνο ελέγχουν τα μαγαζιά, αλλά επιβάλλουν και τα ονόματα που θα τραγουδήσουν, μέχρι και την εταιρεία που θα προμηθεύσει με λουλούδια το μαγαζί», έχουν καταγγείλει ιδιοκτήτες μαγαζιών στην ΕΛ.ΑΣ. «Μια φορά όταν στα χέρια μας έπεσε ένας μεγαλονονός μας είχε πει χαρακτηριστικά, «τραγουδιστές εμείς φτιάχνουμε, τους επιβάλλουμε στα μαγαζιά, επιβάλλουμε ακόμη και τα σουξέ».

Την αλήθεια των λόγων του μεγαλονονού που τώρα βρίσκεται στη φυλακή, αλλά συνεχίζει να ελέγχει μεγάλο μέρος της Δυτικής Αττικής, οι αστυνομικοί δεν μπορούν να την τεκμηριώσουν. Τη μετακίνηση όμως των νονών της Αθήνας στη συμπρωτεύουσα όταν μετακομίζουν τραγουδιστές την έχει αποκαλύψει αρκετές φορές το Τμήμα Δίωξης Εκβιαστών της Θεσσαλονίκης. «Οι συμμορίες της Θεσσαλονίκης ελέγχουν τα μικρά μαγαζιά. Όταν έρχονται τα μεγάλα ονόματα για τις πίστες στη Θεσσαλονίκη, τότε ανεβαίνουν οι Αθηναίοι και ελέγχουν το παιχνίδι», αποκαλύπτει ανώτερος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ.

Οι Κινέζοι εκβιαστές ελέγχουν την Τσαϊνατάουν της Θεσσαλονίκης
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΟΥΜΑΚΑΣ

«Δώσε μας τα χρήματα, διαφορετικά θα σου σπάζουμε κάθε εβδομάδα το μαγαζί, όπως σήμερα». Κρατώντας σιδηρόβεργες, Κινέζοι εκβιαστές είχαν μόλις κάνει γυαλιά-καρφιά το κατάστημα ρούχων και παιχνιδιών συμπατριώτη τους, στην Περαία Θεσσαλονίκης.

Η Αστυνομία συνέλαβε δύο από τους Ασιάτες μαφιόζους και αναζητεί τον τρίτο της συμμορίας.

Η δράση της κινέζικης μαφίας στη Θεσσαλονίκη λαμβάνει τους τελευταίους μήνες ανησυχητικές διαστάσεις, προκαλώντας ανησυχία στην Τσαϊνατάουν απέναντι από τα δικαστήρια. Για πρώτη φορά η Αστυνομία ομολογεί την ύπαρξη δομημένων εγκληματικών ομάδων, ωστόσο οι έρευνες σκοντάφτουν στην ομερτά που έχει επιβληθεί στη φιλήσυχη έως σήμερα κινέζικη κοινότητα.

Το πιο ανησυχητικό είναι πως δέκα χρόνια μετά την έλευση των πρώτων Κινέζων μεταναστών στη Θεσσαλονίκη, η δραστηριότητα των Ασιατών μαφιόζων ξεπερνά τα στενά όρια της κινέζικης κοινότητας, φτάνοντας στη διακίνηση λαθρομεταναστών, το εμπόριο ναρκωτικών, πιθανότατα και όπλων.

Στα μέσα του καλοκαιριού συνελήφθη ένας 50χρονος Έλληνας ταξιτζής τον οποίο ελληνικές και ξένες διωκτικές αρχές θεωρούσαν ως νούμερο ένα διακινητή Κινέζων λαθρομεταναστών προς τα Βαλκάνια. Σύμφωνα με τις αναφορές τις Ιντερπόλ, στην ομάδα του 50χρονου συμμετείχαν Κινέζοι διακινητές, οι οποίοι την τελευταία δεκαετία εφοδίαζαν με πλαστά διαβατήρια και βίζες τους λαθρομετανάστες και τους μετέφεραν μέσω Μόσχας και Βελιγραδίου στη Θεσσαλονίκη, ζητώντας 8.000

έως 13.000 δολάρια από τον καθένα.

«Από την αρχή του χρόνου σχηματίστηκαν πέντε δικογραφίες σχετικά με τη δράση οργανωμένων κινέζικων εγκληματικών οργανώσεων. Το πρόβλημα είναι ο νόμος της σιωπής που έχει επιβληθεί στην κινέζικη κοινότητα. Όχι μόνο αρνούνται να καταγγείλουν εκβιασμούς και απειλές, αλλά συνήθως προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν ελληνικά ή αγγλικά» εξηγεί στα «ΝΕΑ» αξιωματικός της Αστυνομίας.

Η «καυτή» ζώνη. Από το 2000, οι κινέζικες επιγραφές παραμένουν αδιάλειπτα φωτεινές στα καταστήματα φθηνών ρούχων και παιχνιδιών στις οδούς Αισώπου, Ταντάλου, Αναγεννήσεως και Μοναστηρίου. Οι περισσότεροι Κινέζοι μετανάστες ακολούθησαν την ίδια διαδρομή με τα φθηνά εμπορεύματά τους: από τις επαρχίες Τσερτσιάν και Φούτσιεν της Νοτιοανατολικής Κίνας στην Ιταλία, έπειτα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Νοίκιασαν χώρους διαμονής ακριβώς πάνω από τα καταστήματά τους, τα οποία παλιότερα ήταν βιοτεχνίες ή πορνεία».

Δημοσιεύθηκε στο ΤΑ ΝΕΑ, εγκληματικότητα | Με ετικέτα: , , , , , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

“Φωνές” – Κων/νος Καβάφης (1863 – 1933) – Απαγγέλει η Έλλη Λαμπέτη – Τραγουδά η Joan Faulkner

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 29, 2009

Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα του Καβάφη, που εντυπωσιάζει με το απέριττο ύφος και την περιεκτικότητα του λόγου.

 

Ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος μουσικοσυνθέτης, ο Αλέξανδρος Καρόζας, (δυστυχώς όχι πολύ γνωστός στην Ελλάδα), μελοποίησε το υπέροχο αυτό ποίημα. Δείτε το video από την Alte Oper της Φρανκφούρτης, το 1993. Τραγουδά η Joan Faulkner. 

Voices

Voices, loved and idealized,
of those who have died, or of those
lost for us like the dead.

Sometimes they speak to us in dreams;
sometimes deep in thought the mind hears them.

And with their sound for a moment return
sounds from our life’s first poetry—
like music at night, distant, fading away

Μετάφραση: Edmund Keeley and Philip Sherrard, από το βιβλίο Collected Poems, Edited by George Savidis. Revised Edition. Princeton University Press, 1992

(Στο τραγούδι χρησιμοποιείται η μετάφραση ελαφρώς παραλλαγμένη).

Ο Αλέξανδρος Καρόζας γεννήθηκε στην Κατερίνη, στους πρόποδες του Ολύμπου στην Ελλάδα, που σε ηλικία επτά ετών έπρεπε να εγκαταλείψει. Οι εντυπώσεις από την πατρίδα του αντικατοπτρίζονται κυρίως στην μουσική του πρώτου του δίσκου „O Οδυσσέας του Βορρά„, αλλά και τα CD που ακολουθούν, „Αφιέρωμα στον Καβάφη / Hommage a Kavafis“, „Tο όνειρο του ‘Ικαρου“ και „Opus Xenon“, είναι ζωντανή απόδειξη της προσπάθειάς του να εναρμονίσει το μοντέρνο με την παράδοση, τα ηλεκτρονικά με τα κλασσικά μουσικά όργανα, την έμπνευση με το σχέδιο. Ο Αλέξανδρος Καρόζας μένει στην Φρανκφούρτη/Μάιν, στο Βερολίνο και στην Κωνσταντινούπολη, αισθάνεται όμορφα σε αυτό τα κοσμοπολίτικο περιβάλλον και έχει αναπτύξει από πολύ νωρίς επαφές με την διεθνή μουσική σκηνή. Η μουσική του είναι μία γέφυρα ανάμεσα στους πολιτισμούς. Η πιο σημαντική του μουσική εμφάνιση μέχρι σήμερα είναι την Πρωτοχρονιά του 2000 / Χιλιετηρίδα στην Στήλη της Νίκης στο Βερολίνο στην μεγαλύτερη παράσταση φωτός του κόσμου, που σκηνοθέτησε ο Gert Hof. Η σημαντικότερη σύνθεσή του είναι η μελοποίηση των ποιημάτων του ‘Ελληνα ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη. Συμμετείχε σε διεθνείς παραγωγές με καλλιτέχνες όπως ο Hossam Ramzy, Joan Faulkner, Richard Williams, Steven Rodby, το συγκρότημα Oregon και συνεργάστηκε με πολλές ορχήστρες, όπως η Κρατική Ακαδημαική Ορχήστρα Πετρούπολης και η Γερμανική ‘Οπερα Βερολίνου. Ο Αλέξανδρος Καρόζας παρήγαγε όπερες και συμφωνικά έργα του Μίκη Θεοδωράκη καθώς και μία ζωντανή ηχογράφηση με τον Γιώργο Νταλάρα στην Alte Oper Φρανγφούρτης. Σήμερα συνθέτει επίσης μουσικές για κινηματογραφικές ταινίες καθως και για παραστάσεις με συστήματα πολυμέσων (μουλτιμίντια). Ο Αλέξανδρος Καρόζας πείθει με την προσωπικότητά του και την φυσικότητά, με την οποία εναρμονίζει τα στοιχεία σε κάτι καινούργιο.

http://www.karozas.com/biography.html

Δημοσιεύθηκε στο ποίηση | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

Ίχνη ζωής από τον Άρη! – ΕΡΤ

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 29, 2009

Σαββατο, 28 11 2009 11:12

http://news.ert.gr/el/epistimi/eidiseis/30136-ixni-zois-apo-ton-ari

Υπάρχει τελικά ζωή στον Άρη; Σύμφωνα με επιστήμονες της NASA , υπάρχουν πειστικές μέχρι σήμερα ενδείξεις ότι υπάρχει ζωή στον Άρη υπό την μορφή μικροοργανισμών (βακτηρίων). Όπως δήλωσαν, η ενδελεχής μικροσκοπική εξέταση αποκάλυψε δομές με μορφή σκουληκιού, σε έναν μετεωρίτη από τον Άρη που έπεσε στη Γη πριν περίπου 13.000 χρόνια.

Σύμφωνα με τους “Τάιμς του Λονδίνου” και τη βρετανική “Ντέιλι Μέιλ”, τα βακτήρια βρίσκονται ενσωματωμένα κάτω από τα επιφανειακά στρώματα του αρειανού βράχου, γεγονός που υποδηλώνει ότι ήδη βρίσκονταν μέσα του όταν αυτός προσέκρουσε στον πλανήτη μας και ότι ο μετεωρίτης δεν μολύνθηκε εκ των υστέρων από γήινα βακτήρια, 

“Ένα πολύ ισχυρό στοιχείο για την ύπαρξη ζωής στον Άρη”, η ανακάλυψη σύμφωνα με τον επικεφαλής επιστήμονα του Διαστημικού Κέντρου Τζόνσον της NASA Ντέηβιντ Μακέι, ο οποίος μελετά τον μετεωρίτη από τότε που ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1984, στους λόφους Άλαν της Ανταρκτικής. Το 1996, ο Μακέι και οι συνεργάτες του συντάραξαν τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, όταν για πρώτη φορά υποστήριξαν ότι τα μικροαπολιθώματα στο βράχο υποδηλώνουν την ύπαρξη ζωής, όμως οι σκεπτικιστές επιστήμονες είχαν στη συνέχεια απορρίψει τους ισχυρισμούς, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες απολιθωμένες δομές μπορεί κάλλιστα να μην είναι βιολογικής προέλευσης. Όμως η νέα ανάλυση, υπό τη δρα Κάθι Τόμας-Κέπρτα, με ηλεκτρονικά μικροσκόπια υψηλής ανάλυσης (που δεν υπήρχαν πριν 13 χρόνια, όταν είχαν γίνει οι προηγούμενες μελέτες), ενισχύουν πλέον -αν δεν αποδεικνύουν- ότι ο αρειανός βράχος όντως κρύβει στα σπλάχνα του ενδείξεις αρχαίας ζωής.

 Τα αρχαία μικρόβια πιθανότατα θα εισέδυσαν στο βράχο, όταν ένα μέρος από την επιφάνεια του Άρη καλυπτόταν από νερά και οι επιστήμονες πιθανολογούν ότι υπήρχαν μορφές ζωής. Ο αστροβιολόγος Ντένις Μπαζιλίνσκι του πανεπιστημίου της Νεβάδα των ΗΠΑ, ο οποίος μέχρι τώρα ήταν ένας από τους σκεπτικιστές, δήλωσε πλέον ότι, μετά τα νέα στοιχεία, αποδέχεται τη βιολογική εξήγηση των απολιθωμάτων, πρόσθεσε όμως ότι δεν μπορεί ακόμα να απαντηθεί με σιγουριά το ερώτημα της ζωής στον “κόκκινο πλανήτη”.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο συγκεκριμένος μετεωρίτης αποσπάστηκε από την επιφάνεια του Άρη, μετά την πτώση κάποιου αστεροειδούς στον πλανήτη, και έφθασε στη Γη αφού περιπλανήθηκε στο διάστημα επί 16 εκατ. χρόνια. Οι ερευνητές μπόρεσαν να ανιχνεύσουν την αρειανή προέλευσή του, καθώς η χημική σύνθεσή του ταίριαζε με αυτήν του Άρη.

Τα αποτελέσματα της νέας έρευνας δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό πλανητικής γεωχημείας “Geochimica et Cosmochimica Acta” που εκδίδει η Γεωχημική και Μετεωριτική Εταιρία, ενώ αναμένεται να ανακοινωθούν επισήμως από τη NASA την ερχόμενη Δευτέρα. Η ίδια ομάδα ερευνητών της NASΑ μελετά δύο ακόμα μετεωρίτες από τον Άρη, έναν που βρέθηκε στην Αίγυπτο το 1911 και έναν που ανακαλύφθηκε στην Ανταρκτική από ιαπωνική αποστολή. Σύμφωνα με τις έρευνες των αμερικανών επιστημόνων -που πρόκειται να δημοσιευτούν σύντομα- και αυτοί οι βράχοι περιέχουν απολιθώματα μικροβιακής ζωής.

 ΠΗΓΕΣ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δημοσιεύθηκε στο Επιστήμη | Με ετικέτα: , , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

“Forever and ever” – Ντέμης Ρούσσος – 1973 (live video)

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 29, 2009

Δημοσιεύθηκε στο Μουσική | Με ετικέτα: , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

Κακοποίηση γυναικών: Ας σπάσουμε επιτέλους τη σιωπή! – της Χριστιάννας Λούπα

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 28, 2009

«Η βία κατά των γυναικών είναι ίσως η πιο επαίσχυντη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ συνόρων, πολιτισμών ή πλούτου. Όσο συνεχίζεται, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάνουμε ουσιαστική πρόοδο προς την ισότητα, την ανάπτυξη και την ειρήνη».

Κόφι Άναν, Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ

 Η αλήθεια είναι πως δεν πρέπει να περιμένουμε την 25η Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, για να ευαισθητοποιηθούμε σχετικά με το θέμα. Σύμφωνα με δεδομένα του ΟΗΕ, έως 70% των γυναικών βιώνουν σωματική ή σεξουαλική βία από άνδρες στη διάρκεια της ζωής τους  και στις περισσότερες περιπτώσεις η βία ασκείται από τον σύζυγο, τον σύντροφο ή κάποιον γνωστό, πρόκειται δηλαδή για ενδοοικογενειακή βία. Μα το χειρότερο είναι ότι τα περισσότερα θύματα διαλέγουν το δρόμο της σιωπηλής υποταγής και της μηδενικής αντίδρασης, συνήθως από φόβο, ντροπή, αλλά και πολύ συχνά λόγω άγνοιας του τρόπου με τον οποίο πρέπει να αντιδράσουν, καθιστώντας έτσι την κακοποίηση ένα ανομολόγητο έγκλημα.

Στην Ελλάδα ισχύει ο νόμος 3500/2006 για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας. Βαριές οι ευθύνες της Πολιτείας και ως προς τις νομοθετικές ατέλειες και ως προς την έλλειψη υποδομής για την υποστήριξη – ψυχολογική και υλική – των κακοποιημένων γυναικών, που συχνά, ακόμα κι αν κινήσουν νομική διαδικασία, βρίσκονται μπλεγμένες στα ατέλειωτα γρανάζια της γραφειοκρατίας και των επιτήδειων νομικών ελιγμών.

Κι επειδή οι στατιστικές και οι θεωρίες είναι καλές σε επιστημονικό επίπεδο, ιδού μερικές πρακτικές και χρήσιμες συμβουλές για εκείνες που τις χρειάζονται, προκειμένου να κάνουν την υπέρβαση και να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Και ας μην ξεχνάμε: Η βία κατά των γυναικών δεν είναι ούτε ιδιωτική, ούτε γυναικεία υπόθεση. Είναι υπόθεση που αφορά όλους μας.

Τι πρέπει να κάνεις αν έχεις υποστεί κακοποίηση:

Πήγαινε όσο το δυνατόν συντομότερα σε οποιοδήποτε Αστυνομικό Τμήμα. Μπορείς να υποβάλεις μήνυση. Ζήτησε οπωσδήποτε την καταγραφή του περιστατικού κακοποίησης στο βιβλίο συμβάντων του Α/Τ και ζήτησε αντίγραφο.

Ζήτησε από τον εισαγγελέα να δώσει εντολή
στον  αρμόδιο ιατροδικαστή να υποβληθείς σε ιατροδικαστική εξέταση, όσο γίνεται πιο σύντομα.

Αφού μεταβείς στην ιατροδικαστική υπηρεσία και υποβληθείς στις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, ζήτησε αντίγραφο της ιατροδικαστικής έκθεσης.

Αν έχεις πάει σε νοσοκομείο ζήτησε να καταγραφεί το περιστατικό στο βιβλίο συμβάντων ως κακοποίηση και κράτησε οπωσδήποτε αντίγραφο.

Εφ’ όσον έχει καταγραφεί το περιστατικό της κακοποίησης στο βιβλίο συμβάντων της Αστυνομίας, μπορείς να μην επιστρέψεις στη συζυγική στέγη και να μετακομίσεις προσωρινά μαζί με τα παιδιά σου (αν υπάρχουν) και να στείλεις στο σύζυγο μια εξώδικη δήλωση, που να ανακοινώνει τη μετοίκισή σου (και των παιδιών σου).

Σε κάθε περίπτωση, ζήτησε υποστήριξη από ανθρώπους που εμπιστεύεσαι ή επικοινώνησε με κάποιον φορέα υποστήριξης κακοποιημένων γυναικών, προκειμένου να βρεις ξενώνα φιλοξενίας και προσωρινή εργασία, όπως:

Κέντρα Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών: Αθήνα: 210 5235318, 210 5235250, Πειραιάς: 210 4112091, 210 4129101.

Γραμμή ΣΟΣ «Δίπλα σου»: για θύματα οικογενειακής βίας και για θύματα σωματεμπορίας. Γραμμή βοήθειας, 9πμ-9μμ καθημερινά για όλη την Ελλάδα, τηλ. 800.11.88881 χωρίς χρέωση από σταθερό, τηλ. 210 7786800 για κλήσεις από κινητό.

Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της γυναίκας – Βοήθεια για τη βία μέσα στην οικογένεια: Παροχή δωρεάν νομικών συμβουλών. 210 3616232 (18.00 -20.00).

Δημοσιεύθηκε στο Χριστιάννα Λούπα, ανθρώπινα δικαιώματα | Με ετικέτα: , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

Νεαρό κορίτσι από το Σουδάν καταδικάστηκε σε 50 μαστιγώσεις – Sigma Live

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 28, 2009

Ποιός επιτέλους θα σταματήσει αυτούς τους παρανοϊκούς;

http://www.sigmalive.com/news/international/215815

27/11/2009

Ενα 16χρονο κορίτσι από το Σουδάν δέχθηκε 50 χτυπήματα με το μαστίγιο όταν ένα δικαστήριο έκρινε ότι η φούστα της –που έφτανε μέχρι το γόνατο– ήταν άσεμνη, δήλωσαν σήμερα ο δικηγορός και η οικογένειά της.

Η μητέρα της έφηβης Σίλβα Κασίφ δήλωσε σήμερα στο πρακτορείο Ρόιτερ ότι σκοπεύει να καταθέσει μήνυση εναντίον της αστυνομίας που συνέλαβε την κόρη της και του δικαστή που την καταδίκασε, διότι η κόρη της είναι ανήλικη και χριστιανή.

Η υπόθεση αυτή έρχεται στο φως έπειτα από την πολύκροτη δίκη και ολιγοήμερη φυλάκιση της σουδανής δημοσιογράφου Λούμπνα Αχμεντ αλ Χουσέιν επειδή φορούσε παντελόνι, ενδυμασία που κρίθηκε επίσης άσεμνη.

Η Κασίφ, η οικογένεια της οποίας κατάγεται από την πόλη Γιάμπιο του νότιου Σουδάν, συνελήφθη την ώρα που πήγαινε στην αγορά κοντά στο σπίτι της, σε προάστιο του Χαρτούμ την προηγούμενη εβδομάδα.

“Είναι ένα μικρό κορίτσι, αλλά οι αστυνομικοί την τραβούσαν μέσα στην αγορά σα να ήταν εγκληματίας”, δήλωσε η μητέρα της Ντόρο.

Η Ντόρο δήλωσε ότι η Κασίφ πήγε στο δικαστήριο όπου καταδικάστηκε και μαστιγώθηκε από μία γυναίκα αστυνομικό μπροστά στον δικαστή.

Συλλήψεις για άσεμνη εμφάνιση, μέθη και άλλα αδικήματα κατά της δημόσιας τάξης δεν είναι σπάνιες στο Χαρτούμ, που διοικείται σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο (σαρία). Ομως η τιμωρία κατοίκων της πρωτεύουσας που κατάγονται από το νότο –όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι χριστιανοί και δεν ακολουθούν τον ισλαμικό νόμο– παραμένει ένα ευαίσθητο θέμα.

Δημοσιεύθηκε στο Ισλάμ, ανθρώπινα δικαιώματα | Με ετικέτα: , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

Δεκάδες άτομα, ανάμεσά τους και υπεράνω υποψίας, εμπλέκονται σε μεγάλη υπόθεση παιδικής πορνογραφίας, μέσω διαδικτύου – Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 28, 2009

Συγγραφέας Τομαράς Κ. (ANA) – 1 ημέρα πριν

 Άνθρωποι υπεράνω υποψίας εμπλέκονται στη μεγάλη υπόθεση διακίνησης σκληρού παιδικού πορνό, μέσω Ίντερνετ, που αποκαλύφθηκε ύστερα από γιγαντιαία επιχείρηση της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος Αθήνας και Θεσσαλονίκης, σε 16 πόλεις της χώρας. Οι αστυνομικοί ερευνούσαν την υπόθεση τους τελευταίους τέσσερις μήνες και η επιχείρηση είχε την κωδική ονομασία «Τσάρλι». Σχηματίστηκαν δικογραφίες σε βάρος συνολικά 55 ατόμων, εκ των οποίων συνελήφθησαν εντός του ορίου του αυτοφώρου 17 άτομα και συγκεκριμένα 16 Έλληνες και ένας αλλοδαπός, κατηγορούμενοι για πορνογραφία ανηλίκων μέσω διαδικτύου κατά συρροή και κατά συνήθεια. Ανάμεσα στους κατηγορούμενους είναι καθηγητής πανεπιστημίου, δικηγόρος από το Κιλκίς, ο οποίος όμως αφέθηκε ελεύθερος, καθηγητής φυσικής αγωγής, επιχειρηματίες και φοιτητής. Όπως έγινε γνωστό από την αστυνομία, κατά τη διάρκεια παγκόσμιας ψηφιακής έρευνας στο Ίντερνετ εντοπίστηκαν 158 ηλεκτρονικά ίχνη Ελλήνων χρηστών και γι αυτό ενημερώθηκε η Ελληνική Αστυνομία. Σε ψηφιακή ανάλυση, η οποία πραγματοποιήθηκε στα ηλεκτρονικά ίχνη, ταυτοποιήθηκαν οι 55 χρήστες του Ίντερνετ, οι οποίοι διακινούσαν στο διαδίκτυο σκληρότατο υλικό παιδικής πορνογραφίας, όπου απεικονίζονταν πολύ μικρά παιδιά σε σεξουαλική δραστηριότητα με ενήλικους, ενώ η σκληρότητα σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν πρωτοφανής. Μετά τον εντοπισμό των 55 ατόμων και αφού ενημερώθηκαν οι εισαγγελικές Αρχές, κλιμάκια της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος σε συνεργασία με τις τοπικές αστυνομικές υπηρεσίες έκαναν εφόδους σε σπίτια σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Ηράκλειο, Καβάλα, Φάρσαλα, Αλεξανδρούπολη, Κατερίνη, Νέα Καλικράτεια και Νέο Μαρμαρά Χαλκιδικής, Κιλκίς, Ηγουμενίτσα, Ιωάννινα, Άργος, Ρόδο και Χανιά. Από τις έρευνες βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 88 σκληροί δίσκοι ηλεκτρονικών υπολογιστών, οκτώ φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές και μεγάλος αριθμός cd και dvd συνολικής χωρητικότητας 50.000 GB (γιγαμπάιντ), τα οποία εξετάζονται στη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών. Διαπιστώθηκε, επίσης, ότι ορισμένοι από τους εμπλεκόμενους, ενώ απουσίαζαν από τα σπίτια τους, είχαν ενεργοποιήσει ειδικό πρόγραμμα ανταλλαγής αρχείων και κατέβαζαν υλικό παιδικής πορνογραφίας με άλλους παιδόφιλους σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Μόνο στην Αττική διενεργήθηκαν χθες συνολικά 32 κατ΄οίκον έρευνες με την εποπτεία του προϊστάμενου Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, Ιωάννη Σακελλάκου. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στους αρμόδιους εισαγγελείς.

 © 2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

 

Δημοσιεύθηκε στο παιδική πορνογραφία, παιδική κακοποίηση | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

«Συγγνώμη» για την παράνομη στείρωση των γυναικών Ρομά ζητά η Τσεχία – «Έχουμε λάβει μέτρα» – ΤΟ ΒΗΜΑ

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 28, 2009

 Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009  [ 15:57 ]

 

Η κυβέρνηση της Τσεχίας εξέφρασε την Τρίτη μεταμέλεια για την παράνομη στείρωση των γυναικών Ρομά. Αν και η πρακτική αυτή υποτίθεται ότι σταμάτησε το 1990, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν ότι καταγεγραμμένα περιστατικά υπήρξαν έως και το 2003.

Σύμφωνα με τον υπουργό Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τσεχίας, Μίκαελ Κότσαμπ, η τσεχική κυβέρνηση έχει λάβει μέτρα για να διασφαλίσει ότι η πρακτική αυτή δε θα επαναληφθεί.

Η Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τσεχίας δήλωσε ότι η «μεταμέλεια» της κυβέρνησης δεν είναι αρκετή και ζήτησε οικονομική αποζημίωση για τις γυναίκες που υπέστησαν τη στείρωση.

Ωστόσο, ο επίτροπος της τσεχικής κυβέρνησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Γιαν Λιτομίσκι, δήλωσε: «Η κυβέρνηση δε ζητάει συγγνώμη από τις γυναίκες επειδή αρνείται να επωμιστεί την ευθύνη για ατομικά λάθη, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν ξεκίνησε», λέγοντας ότι η ευθύνη για την πράξη αυτή βαραίνει τους γιατρούς που προέβαιναν στις στειρώσεις.

Η καταναγκαστική στείρωση θεωρείται ότι είχε ως στόχο τον περιορισμό του πληθυσμού των Ρομά.

Η πρακτική αυτή σταμάτησε με την πτώση του κομμουνισμού στην Τσεχοσλοβακία το 1990, ωστόσο, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν ότι το τελευταίο καταγεγραμμένο περιστατικό σημειώθηκε το 2003.

Αν και δεν υπάρχουν ακριβή αρχεία για το πόσες γυναίκες στειρώθηκαν, μόνο στην πόλη Οστράβα 80 γυναίκες Ρομά καταγγέλλουν ότι υποβλήθηκαν σε αυτή την πρακτική.

Αντιδράσεις για το θέμα οδήγησαν σε επίσημη έρευνα, ενώ το 2005 ο κρατικός επίτροπος προστασίας των δικαιωμάτων του πολίτη παραδέχθηκε το πρόβλημα και ζήτησε να αποζημιωθούν οικονομικά οι γυναίκες που υπέστησαν στείρωση ανάμεσα στα έτη 1973 και 1991.

Δημοσιεύθηκε στο TO BHMA | Με ετικέτα: , , , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

Μέριλιν Μονρόε (1926 – 1962): Πραγματικές σκηνές από τη ζωή της (video)

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 28, 2009

Δημοσιεύθηκε στο κινηματογράφος | Με ετικέτα: , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

Inside the mind of a female suicide bomber – The Observer

Αναρτήθηκε από τον/την christiannaloupa στο Νοεμβρίου 28, 2009

An increasing number of female jihadis are being recruited and trained to blow themselves up in the name of Islam. Alissa J Rubin visits an Iraqi jail to find out what makes young women turn themselves into killing machines

Ranya in Baquba jailRanya in Baquba jail, where she shared a cell with fellow would-be suicide bomber Baida Abdul Karim al-Shammari. Photograph: Michael Kamber

In Baquba, the Iraqi police detective flipped pointlessly through a file on his desk; the daylight was too faint to read by and the electricity had long since gone off. He seemed about to say something. Then a bomb exploded a few blocks away, and his office shook. The radios on his desk crackled. He nodded to his colleagues, and they ran into the hall to join police officers already rushing to the site of the explosion. As he rose to follow them, the detective – Major Hosham al-Tamimi, then director of the National Investigation and Information Bureau – indicated the file before him.

“You will like Baida,” he said. It was a curious thing to say about someone who sought to kill people like him and like me. He added, almost pensively: “I like Baida. She is… honest.”

Baida is one of 16 female would-be suicide-bomber suspects or accomplices who have been captured by the police in Diyala province since the beginning of 2008; almost as many have blown themselves up. When I first met Baida in February, she had already been in jail more than two months. She was in the same cell as another would-be suicide bomber, Ranya, who was 15 when she was caught on her way to a bombing, her vest already strapped on. Ranya’s mother was also in the jail because she was believed to be connected to those involved in trying to organise Ranya’s death.

Nowhere, it seems, have more women blown themselves up in so short a time as in Iraq, where there have been some 60 suicide bombings attempted or carried out by women, the majority of them in 2007 and 2008 – the numbers, for men as well as women, are lower this year, though the attacks continue. It is difficult to learn much about suicide bombers since there is rarely anything left of them.

Each woman’s story is unique, but their journeys to jihad do have things in common. Many have lost close male relatives. Baida and Ranya lost fathers and brothers. Many of the women live in isolated communities dominated by extremists, where radical understandings of Islam are the norm. In such places, women are often powerless to control much about their lives; they cannot choose whom they marry, how many children to have or whether they can go to school beyond the primary years. Becoming a suicide bomber is a choice of sorts that gives some women a sense of being special, with a distinguished destiny. But Hosham urged me not to generalise: “All the cases are different. Some are old; some are young; some are just criminals; some are believers. They have different reasons.”

The rise in the number of female suicide bombers in Iraq coincided with the expanding ability of the security forces to defeat bombers who were men. When, in 2006 and 2007, American and Iraqi forces began to use concrete barriers to protect government buildings, markets and other gathering places from car bombs, the insurgents turned to women, who could use to advantage their traditional dress: a voluminous, floor-length black abaya. Arab notions of modesty make it unthinkable that the police or guards would search women. Gradually the police learned to look for telltale signs, Hosham told me. Women often wear double abayas to hide their suicide vests. And they apply heavy make-up because they believe they are going to heaven and want to look their best. Last September, the Iraqi government completed training for 27 policewomen in Diyala. The effort came too late to save at least 130 people and probably more who have died in the province in suicide bombings carried out by women.

Hosham was right. I liked Baida immediately. She had an open face and pale skin, a medium build and an unassuming manner. Her black veil was simple. A few strands of light brown hair strayed out, suggesting that, while conservative, she was not rigid. She seemed educated and told her story in a straightforward way.

She began in a soft voice: “My name is Baida Abdul Karim al-Shammari, and I am from New Baquba near the general hospital. I am one of eight children; five were killed. The police raided our home. It was a half-hour before dawn during Ramadan. The Americans were with them.”

She added with a touch of pride: “My brothers were mujahideen. They made IEDs.” Mujahideen means holy fighters, and in the context of Iraq, they are fighters against the infidels, the Americans. IEDs are improvised explosive devices. She told me she helped make such devices, going to the market to buy wire and other bomb parts and working at putting bombs together. Men are routinely paid for such work; women are paid, too, but less. Baida was proud to be a volunteer. “I knew we were fighting against the Americans, and they are the occupation,” she told me. “We are doing it for God’s sake. We are doing it as jihad.”

When Baida was 17 her mother died, and a few months later, at her father’s behest, Baida married. Almost immediately she knew she had made a mistake. A week after her wedding, according to Baida, her husband threw a cup of cream at her head; soon beatings became regular. She smiled sweetly and shrugged: “His hand got used to beating me.”

For Baida, as for many Iraqi suicide bombers, violent insurgency was the family business. It was shortly after the American invasion that her brothers began to manufacture IEDs. One was killed when his handiwork exploded as he was concealing it. She had cousins who were also insurgents. While they were paid for their work, she said, she was herself motivated mainly by revenge. Later it would be revenge for the deaths of her father and four brothers in what she said was a joint American-Iraqi raid on their home, but at first it was more general. She told me she watched the Americans shoot a neighbour in 2005, and she replayed the image over and over in her mind: “I saw him running toward them, and then they shot him in the neck. I still see him. I still remember how he fell when the Americans shot him, and I saw him clawing on the ground in the dust before his soul left his body. After that I began to help with making the improvised explosive devices.”

Executing a successful suicide bombing is rarely a lone act. It requires preparing a suicide vest, teaching the would-be bomber how to use it, and planning the mission. It means in some cases setting up a camera nearby so that the event can be filmed. For women, who rarely drive in Iraq, it would be impossible to get to the bomb site without assistance. Most of the women who blew themselves up were supported and trained by a network of extremists – often family members already active in the insurgency.

After her brothers and father were killed, Baida began to work with some of her cousins; they were also fighters and even more radical Islamists than her brothers. One of them died in a suicide attack, but not before introducing her to a group, run from Syria, that was connected to the Islamic State of Iraq – an umbrella organisation of insurgency groups. A goal of the group was to prepare men and women for suicide missions. “Maybe I can introduce you to them,” she said warmly. “You could go meet them since they are free.”

Baida initially did not plan to become a suicide bomber. Her cell members announced their readiness for a suicide mission in front of the group, making a public commitment, signalling that they had embraced the idea of a certain kind of death that would bring membership in a holy community.

The group dynamic seemed designed to make participants feel as if they were freely choosing their destiny. That sense of freedom was an important component of their metamorphosis into suicide bombers. It was certainly important to Baida, who felt she controlled little in her life, to feel in control of her death. When I brought up the reality that the vast majority of suicide bombings in Iraq kill ordinary Iraqis, she would only say that she thought killing Iraqis was haram, or forbidden.

“We had meetings of 11 people; some came to the meeting with their faces covered,” Baida told me. “There were three women in the group. You could choose whether you wanted to do it. They wanted me to wear the explosive belt against the police, but I refused. I said: ‘I will not do it against Iraqis.’ I said: ‘If I do it against the police I will go to hell because the police are Muslims. But if I do it against the Americans then I will go to heaven.”‘

A few weeks later, when I met Baida again, she tried to explain to me the line dividing when it is halal (permitted) to kill a person and when it is forbidden. She said she followed the rules of her group, but her cousins had different rules: they would kill anybody. Was there a difference, I wondered, between killing American soldiers and killing American civilians, like reconstruction workers? No, she said: “I am willing to explode them, even civilians, because they are invaders and blasphemers and Jewish. I will explode them first because they are Jewish and because they feel free to take our lands.” My interpreter asked where she stood: was it halal to kill her? “We consider you a spy, working with them,” Baida said.

Her choice of suicide was not entirely hers to make. The suicide vests given to participants were fitted with remote detonators so that someone else could explode the would-be bomber if she somehow failed to do it herself. This was a relatively new aspect of suicide bombing in Iraq. A second person, with a second detonator, would go on the mission to ensure against changes of heart. “One day this woman, Shaima, said: ‘I am ready.’ I saw Shaima when they put the vest on her. It was very heavy. With Shaima, they exploded her; she did not explode herself. There were five or six killed.”

By the time I met Baida she was eager to get on with her mission, waiting for the day when she would be released from jail and be able to pick up her vest, which she said was being kept for her. (She has yet to be charged with any crime.) She appeared to have let go of most earthly ties. A mother of two boys and a girl, all under eight, she had not seen them since her arrest last year. When I asked if they missed her, she said, almost airily: “Allah will take care of them.”

“As soon as I get out I will explode myself against the invaders,” she told me.

Before we left, I asked when it would be convenient to come and see her again. She said she was being moved soon to a psychiatric hospital in Baghdad, and she was afraid. I asked how we could get in touch. It turned out that she had smuggled a mobile phone into the jail, and kept the sim card hidden in her underwear. Once the phone itself was discovered – she had hidden it in a ceiling-light fixture – and confiscated, but she had somehow got access to another phone.

“They don’t know,” she said softly, nodding at the policemen in the room, who were staring at a music video. I felt a wave of unease. She was not a beginner.

Ranya, like Baida, was from an insurgent family. There was her aunt Wijdan, who police say was a recruiter of women; her father, who the police believed was involved in making bombs for the insurgency; and a brother who was abducted and may also have been involved. A year after Ranya’s father was kidnapped and killed by a Shiite militia, her mother acquiesced to Ranya’s marriage in 2007 to a minor figure in the Islamic State of Iraq.

Less than a year after she was married, Ranya’s husband brought her to a house in Baquba where two women he described as cousins outfitted her with a suicide vest: “They gave me something to eat and something to drink; it had a nice smell,” she recalled. “Then they put the explosive belt on me, those two girls did. I remember there were red wires, but I didn’t know what was inside it. They put it over my head.” Baida later told me that, from her own conversations in jail with Ranya, it was clear that she knew exactly what she was doing and was proud of it.

After Ranya was outfitted with the vest, a woman in the house, Um Fatima, took her shopping. They went to one of Baquba’s bazaars, and as Um Fatima looked at pots and pans Ranya drifted off.

“There was a moment, only a moment, when Ranya felt afraid of death,” Hosham said. Ranya told me she just wanted to see her mother. You can imagine that moment: realising that your life might be about to end and you aren’t ready.

When Um Fatima saw that she had lost Ranya, she fled the market, throwing away the remote detonator she was planning to use if Ranya failed to explode herself. The police later found the detonator. Meanwhile Ranya, wearing her suicide vest, unsure where she was going, wandered Baquba’s back alleys. As she approached a checkpoint manned by members of the Awakening, the American-backed neighbourhood watch formed to fight al-Qaida in Mesopotamia, they ordered her to stop, according to Lieutenant Kadhim Ahmed al-Tamimi, a detective involved in the case. “When they were in doubt about whether she was a suicide bomber they asked a woman on the street to search her, the woman opened the abaya, and when she saw all the wires, she cried out and ran away,” Kadhim said. A few hours later Ranya was in jail along with her mother. Ranya was convicted on 3 August under Iraq’s terrorism law and sentenced to seven and a half years in prison.

One day in March, an interpreter told me that Baida had called several times from the psychiatric hospital and wanted to see us again. We called and told her we would come the next morning.

The Rashad psychiatric hospital lies at the very end of the sprawling Shiite slum of Sadr City. Spread over extensive grounds, it had been neglected for years: the grass was shoulder high and the wards almost bare of furnishings (much of it had been looted after the US invasion). Some patients wandered about, talking to themselves. Some looked as if they had not washed in months.

We met Baida in the office of the head nurse for the criminally insane. She looked tired and much less ebullient than when I saw her in jail. I had brought her a bag of fresh oranges. She accepted them with a weak smile and only asked: “When will you come back? Tomorrow?” I worried she needed the company of more normal people.

When we returned to the office, one of our other interpreters took me aside. A military interpreter before he switched to journalism, he was streetwise; a Shiite who lived in a Sunni neighbourhood; a survivor. He told me Baida had called many times in the last three weeks wanting to know when I would visit the hospital – a bad sign, he said. There are no sureties when dealing with insurgents, but one rule is not to tell them exactly when you will be in a particular place. If they know, they can plan an ambush or a kidnapping or detonate an IED under your car. “Don’t go to see her again,” the interpreter said.

For the next meeting with Baida, our security adviser set a time limit, estimating that as soon as we arrived at the hospital, she might hear we were there and make a phone call to her jihadist friends. Baida called us twice to see “exactly when you are coming”. We lied, keeping it vague. When we did finally go, we met with Baida alone. I asked her gently, and as non-judgmentally as I could, whether she wanted to kill me because I was a foreigner.

“Frankly, yes.” Then she added, to soften it: “Not specifically you, because I know you.”

Would she tell her extremist cousins or her friends about me? “I won’t sacrifice my friendship,” she said. A moment later she reversed herself. “But if they insisted, I would. If they kill Americans they will do a big huge banquet.”

She smiled beatifically.

“Frankly, my cousins called me when they knew I would meet a journalist and translator and they did their best to get your descriptions and the date you would come. They asked me about the date many times. They know the way to the hospital. They would be waiting for you and would kill you. They said to me: ‘If you will do that for us, we will help you escape from the hospital, even from prison.’ They asked for other details: what were your names; what did you look like?”

She seemed excited now at the thought of our capture. “They do not want to kill you, but to torture you and make lunch of your flesh. I could not do anything to help you.”

I looked at my watch, worried we had stayed too long. I got up hurriedly, adjusted my veil, and thanked her for her time. Baida was smiling again. “If I had not seen you before and talked to you, I would kill you with my own hands,” she said. “Do not be deceived by my peaceful face. I have a heart of stone.”

A few days later Baida was transferred back to the jail in Baquba after doctors determined that she had no psychological disorder. “You have a brain like a computer. You shouldn’t be here,” they told her. At this time of writing she is still in jail. For now, she tells whoever asks that she’s prepared to go out and kill the enemy; but if she were to start saying that she no longer would do that, I imagine she would be released quite quickly. And I have no reason to doubt that she would then carry out her dream of blowing herself up.

• Alissa J Rubin is the Baghdad bureau chief for the New York Times

Δημοσιεύθηκε στο The Observer | Με ετικέτα: , , , , , , , | Αφήστε Σχόλιο »

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 44 other followers