“Aires Zingaros” – Pablo de Sarasate (1844 – 1908) – Βιολί: Σάρα Τσανγκ (Sarah Chang) – Μαέστρος: Placido Domingo – Φιλαρμονική του Βερολίνου (live video)

Πέθανε η θρυλική Ρωσίδα κατάσκοπος Ελισαβέτα Μουκασέι – newstime.gr

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=14589

NewsTime , 21 Σεπ, 19:11 , Κοινωνία , Ειδήσεις κατάσκοπος, Ελισαβέτα Μουκασέι

 Η Ελισαβέτα Μουκασέι, που μαζί με τον σύζυγό της αποτελούσαν ένα από τα θρυλικά ζευγάρια κατασκόπων της εποχής της Σοβιετικής Ένωσης, πέθανε σε ηλικία 97 ετών, ανακοίνωσε σήμερα η Υπηρεσία Εξωτερικής Κατασκοπείας της Ρωσίας (SVR).

    

  

Η καριέρα αυτού του ζευγαριού κατασκόπων ξεκίνησε την δεκαετία του 1940, την εποχή του Στάλιν, και διήρκησε μέχρι την δεκαετία του 1970, μια περίοδο κατά την οποία έφεραν σε πέρας πολλές μυστικές επιχειρήσεις με τα κωδικά ονόματα “Ζέφιρ” και “Έλζα”, οι λεπτομέριες των οποίων δεν ήρθαν ποτέ στη δημοσιότητα εξαιτίας της σημασίας τους.

Ο θάνατος της πρώην πράκτορος έρχεται περίπου ένα χρόνο μετά από τον θάνατο του συζύγου της, Μιχαήλ, που πέθανε τον Αύγουστο του 2008 σε ηλικία 101 ετών.

 ”Με κωδικά ονόματα υπηρέτησαν την Ρωσία για περισσότερο από 50 χρόνια, πιστά και διακριτικά, πολλές φορές θέτοντας σε κίνδυνο και τις ζωές τους”, δήλωσε σε ανακοίνωση Τύπου ο εκπρόσωπος Τύπου της Υπηρεσίας, Σεργκέι Ιβανόφ.

Λίγα είναι γνωστά για την καριέρα της κατασκόπου, εκτός από το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου υπηρέτησε ως μυστική πράκτορας στη Δύση. Συγκεκριμένα από το 1939 έως το 1943 έδρασε στο Λος Άντζελες, όπου ζούσε ο άνδρας της, ο οποίος τότε ήταν υποπρόξενος της ΕΣΣΔ.

Το 1955 ανέλαβε, σύμφωνα με την Υπηρεσία Εξωτερικής Κατασκοπείας της Ρωσίας, την πιο σημαντική αποστολή “κατασκοπείας κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες στο εξωτερικό”, σε μια χώρα της Δύσης που δεν αναφέρεται. Το ζευγάρι επέστρεψε στη Μόσχα το 1977.

Πρόσκληση παρουσίασης βιβλίου από τις Εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ

Οι εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

«Πυρος(βεστικές) Αποκαλύψεις»
του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου

στην Αίθουσα Εκδηλώσεων
της ΕΣΗΕΑ
(Ακαδημίας 20 & Βουκουρεστίου, 1ος όροφος)

την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
στις 19:00΄.

Την παρουσίαση θα κάνουν οι:

Πάνος Σόμπολος
(Δημοσιογράφος – τ. Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ)

Κώστας Γείτονας
(τ. Υπουργός Δημόσιας Τάξης)

Γιάννης Κανελλάκης
(Δημοσιογράφος)

Αλέξανδρος Χύτης
(Αντιπύραρχος Π.Σ.)

*. Ώρα προσέλευσης: 18:45΄.

  

 

ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΡΙΧ – Ο δήμιος του Χίτλερ

ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΣ

http://eleytherospoliorkimenos.blogspot.com/2009/08/2009.html

Τρίτη, 18 Αύγουστος 2009

  ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΤΡΙΧ  Ο δήμιος του Χίτλερ

Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ υπήρξε ο πιο ειδεχθής ναζιστής εγκληματίας. Φιλόδοξος, μνησίκακος, ψυχρός και υστερόβουλος, ο επικεφαλής της υπηρεσίας ασφαλείας του Γ΄ Ράιχ, ο επινοητής της «τελικής λύσης», επιδόθηκε με καταστρεπτική μανία στην εξόντωση εκατομμυρίων εβραίων. Αφησε την τελευταία του πνοή στην Πράγα, δολοφονημένος από τσέχο κομάντο.

Η αφήγηση της ιστορίας ενός ζοφερού δολοφόνου ταιριάζει να αρχίσει από κρύπτη ναού. Στην Πράγα, στα υπόγεια του ορθόδοξου καθεδρικού ναού των Κύριλλου και Μεθόδιου, στην οδό Ρέσλοβα, βρήκαν καταφύγιο οι αλεξιπτωτιστές που το 1942 κατάφεραν να σκοτώσουν τον τρομερό Ράινχαρτ Χάιντριχ, τον πανίσχυρο αρχηγό ασφαλείας του Γ΄ Ράιχ, εκπρόσωπο του Χίτλερ στην Τσεχοσλοβακία και αποτελεσματικό διοργανωτή της εξόντωσης του εβραϊκού λαού. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς άνθρωπο πιο κακόβουλο από τον Χάιντριχ, ο οποίος, όμως, επέδειξε συγχρόνως και πολύπλευρα ταλέντα: έπαιζε βιολί, πιλοτάριζε αεροπλάνα, ήταν καπετάνιος πλοίων, έκανε ξιφασκία.

Τον αποκαλούσαν «ξανθό κτήνος», «δήμιο του Χίτλερ» και «χασάπη της Πράγας». Ο Αϊχμαν δούλευε ως υφιστάμενός του και λέγεται ότι ακόμη και ο Χίμλερ, του οποίου κατ΄ όνομα ήταν υφιστάμενος, κατέληξε να τον φοβάται. Φιλόδοξος, μνησίκακος, ψυχρός και υστερόβουλος, ο Χάιντριχ διηύθυνε με ατσαλένια πυγμή τους εγκληματίες του πιο διεστραμμένου αστυνομικού συστήματος στην Ιστορία. Στην Πράγα έχει κανείς την αίσθηση ότι το φάντασμά του, ντυμένο με τη στολή του στρατηγού των Ες Ες που τόσο πολύ του άρεσε να φοράει, περιπλανιέται μαινόμενο σε αυτό το θλιβερό μέρος της τσεχικής πρωτεύουσας, απαιτώντας λυσσασμένα εκδίκηση, σαν να μην κατάφερε ποτέ να ικανοποιηθεί από τα αντίποινα των συντρόφων του, που προκάλεσαν ποτάμια αίματος και την καταστροφή ενός ολόκληρου χωριού, του Λίντιτσε.

Μια άνιση μάχη
Η κρύπτη της εκκλησίας της Πράγας διατηρεί εύγλωττες μαρτυρίες της άνισης μάχης που δόθηκε ανάμεσα σε μια χούφτα γενναίων ανδρών, οι οποίοι καταδίωξαν το τέρας σε μια επιχείρηση αυτοκτονίας, και της στρατιάς που εξαπολύθηκε εναντίον τους. Στους πέτρινους τοίχους που είναι γεμάτοι κόγχες, άδειες σήμερα, για τη φύλαξη των οστών, μπορεί να δει κανείς ακόμη κάμποσα σημάδια από σφαίρες, ενώ σε μια γυάλινη προθήκη εκτίθεται ένα περίστροφο Κολτ εννέα χιλιοστών, μια χειροβομβίδα Μills και ένα μυδράλιο Sten των αλεξιπτωτιστών καθώς και ένα βιβλίο βουτηγμένο στο αίμα ενός από αυτούς. Στην κρύπτη της εκκλησίας έμειναν κρυμμένοι επί 20 ημέρες οι τρεις φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας ή «στρατιωτικής παύσης» του Χάιντριχ, ύστερα από την επιτυχή έκβαση της αποστολής τους στις 27 Μαΐου του 1942.

Οι επισκέπτες αυτού του χώρου, που έχει μετατραπεί σε μνημείο προς τιμήν των ηρώων του Ηeydrichiady, του κύματος τρομοκρατίας που ξέσπασε μετά τον θάνατο του Χάιντριχ, καθώς και των ηρώων του αντιναζιστικού αγώνα γενικότερα, αφήνουν μικρά δώρα, λουλούδια και μηνύματα σε χαρτάκια που εξαίρουν την ανδρεία όσων πολέμησαν εκεί. Στην κρύπτη της εκκλησίας βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή εγώ και ένας ηλικιωμένος κύριος με κοστούμι, που έχει απορροφηθεί κοιτάζοντας μια εικόνα που κρέμεται στον τοίχο. Συστήνεται, χωρίς να αποκαλύψει το όνομά του, σαν να τελούμε ακόμη υπό καθεστώς παρανομίας, ως «παλιό μέλος της RΑF»- της οργάνωσης που ανέθεσε στους τσεχοσλοβάκους αλεξιπτωτιστές τις επικίνδυνες αποστολές τους- και με προσκαλεί να πιούμε έναν καφέ στο γωνιακό μπαρ με την ονομασία U Ρarasutistu (Οι Αλεξιπτωτιστές). «Μεγάλο κάθαρμα» αποφαίνεται ο γέρος πιλότος, πίνοντας την μπίρα του, μπροστά από το κλασικό πορτρέτο του ναζιστή αρχηγού που κρέμεται στη γωνιά και στο οποίο απεικονίζεται φορώντας την αποτρόπαιη στολή του στρατηγού των Ες Ες. Η φωτογραφία μεταδίδει δυσοίωνη αύρα, ένα σαφές απειλητικό μήνυμα. Ακόμη και ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στην Πράγα, σήμερα, νιώθει κανείς να τον διαπερνά ένα ρίγος.

Τα πρώτα χρόνια
Ο Ράινχαρτ Τρίσταν Χάιντριχ γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1904 στη σαξονική πόλη της Χάλε και τίποτε δεν προμήνυε ότι θα εξελισσόταν σε τέτοιο τέρας. Μεγάλωσε στον ήρεμο κόσμο της μουσικής: ο πατέρας του Μπρούνο Χάιντριχ, αναγνωρισμένος συνθέτης, εμπνεύστηκε τα δύο βαφτιστικά ονόματα του γιου του από δύο όπερες: το πρώτο από τον χαρακτήρα ενός παραδοσιακού λυρικού έργου και το δεύτερο από τη διάσημη όπερα του Βάγκνερ «Τριστάνος και Ιζόλδη». Η μητέρα του Ελίζαμπεθ ήταν ένθερμη καθολική. Ο μικρός συνεσταλμένος Ράινι, όπως τον αποκαλούσε η οικογένειά του, έμαθε να παίζει πιάνο και βιολί και αγαπούσε τη χημεία. Το πώς ο Ράινχαρτ Χάιντριχ κατέληξε να μεταμορφωθεί στον ειδεχθέστερο άνθρωπο της Ευρώπης μόνο με τη μεταμόρφωση του Ανακιν Σκάιγουοκερ σε Νταρθ Βέιντερ μπορεί να συγκριθεί. Ο νεαρός Ράινχαρτ ήταν παιδί έξυπνο, εσωστρεφές, ευαίσθητο και αρκετά όμορφο, αλλά με φωνή τσιριχτή, εξαιτίας της οποίας τον αποκαλούσαν στο σχολείο «κατσίκα». Ακόμη περισσότερο, όμως, απεχθανόταν το παρωνύμιο Ιζι (σημαίνει εβραίος) που του είχαν αποδώσει λόγω της φήμης που ήθελε την οικογένειά του να είναι εβραϊκής καταγωγής- ισχυρισμός που τον καταδίωξε σε όλη του τη ζωή.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η ολέθρια ήττα της Γερμανίας συντάραξαν τα θεμέλια της ατάραχης μικροαστικής ζωής της οικογένειας Χάιντριχ, που είχε στην ιδιοκτησία της ένα ωδείο. Ο Ράινχαρτ, όπως και άλλοι νέοι της ηλικίας του, προσχώρησε σε εθελοντικό σώμα πολιτοφυλακής και από το 1919 ως το 1920 υπήρξε μέλος της Φρέικορπς Μάρκετ, μιας δεξιάς παραστρατιωτικής οργάνωσης. Ωστόσο η μοίρα έμελλε να τον οδηγήσει όχι στους εθνικιστές και πολεμοχαρείς ταραξίες που δρούσαν στους δρόμους της Γερμανίας του Μεσοπολέμου αλλά στη θάλασσα. Ενθαρρυμένος από τις επι σκέψεις ενός οικογενειακού φίλου, του κόμη ναύαρχου Φέλιξ φον Λούκνερ, του ηρωικού διοικητή του επιδρομικού πλοίου Seeadler, ο Χάιντριχ αποφάσισε να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού.

Οι γονείς του επιθυμούσαν να γίνει μουσικός, παρ΄ όλα αυτά δέχτηκαν την επιθυμία του να καταταγεί στο Πολεμικό Ναυτικό, δεδομένου ότι επρόκειτο για καριέρα κοινωνικά αποδεκτή. Ετσι, λοιπόν, το 1922 ο Χάιντριχ μπήκε στη στρατιωτική βάση του Κιέλου με ένα βιολί, δώρο του πατέρα του, υπό μάλης. Με τους εκλεπτυσμένους τρόπους του, την αφύσικα ψιλή φωνή του και τη λεπτεπίλεπτη, σχεδόν θηλυκή, φυσιογνωμία του (είχε πολύ σαρκώδη χείλη και τα χέρια του ήταν λεπτά και μακριά, σαν αράχνη, όπως τον περιέγραψε ο υφιστάμενός του Σέλενμπεργκ) υπέφερε αρκετά στο τραχύ περιβάλλον του στρατού. Ενας εκπαιδευτής, μάλιστα, τον έβαλε στο μάτι και όταν μεθούσε τον σήκωνε από το κρεβάτι μέσα στη νύχτα και τον υποχρέωνε να παίξει στο βιολί τη «Σερενάτα» του Τοσέλι, ένα μουσικό κομμάτι που ο Χάιντριχ έκτοτε μίσησε για πάντα.

Αθλητικός υπολοχαγός
Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ διασχίζει τους διαδρόμους της υπηρεσίας των Ες Ες στην Πράγα μαζί με τον- κατά συνθήκη- πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας Εμίλ Χάκα (1941). Ο Χάιντριχ περιφρονούσε τους Σλάβους και υπήρξε αδυσώπητος προς αυτούς (ΤΟΡFΟΤΟ/ΑΚ ΙΜΑGΕS)
Ο νεαρός νεοσύλλεκτος κατέφυγε στη μοναξιά και στα αθλήματα, ειδικότερα στην ξιφασκία, στην οποία έμελλε να επιδείξει άριστες επιδόσεις (υπήρξε αρχηγός της ομάδας ξιφασκίας των Ες Ες αργότερα και επικεφαλής ξιφασκίας της Γερμανίας), αν και δεν είχε την πλέον ενδεδειγμένη συμπεριφορά: όταν κάποτε αποκλείστηκε από ένα πρωτάθλημα πέταξε οργισμένος το ξίφος του στο έδαφος. Το 1923, έχοντας ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του, ο εύελπις έγινε μέλος του πληρώματος του καταδρομικού «Μπερλίν» όπου γνώρισε τον άνθρωπο ο οποίος έμελλε να γίνει ο μεγαλύτερος αντίπαλός του στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες: τον Βίλχελμ Κανάρις, αξιωματικό εκείνη την εποχή στο ίδιο πλοίο.

Ο Χάιντριχ έγινε φίλος με τον Κανάρις και συχνός επισκέπτης στο σπίτι του, όπου συμμετείχε σε μουσικές βεγγέρες με τη γυναίκα του οικοδεσπότη Ερικα η οποία έπαιζε επίσης βιολί. Κάποιες φορές έπαιζαν κροκέ. Η σχέση του με τον Κανάρις, τον αμφιλεγόμενο αρχηγό των υπηρεσιών κατασκοπείας, υπεύθυνο της Αμπβερ, ήταν πάντα εξαιρετικά περίπλοκη. Ελέχθη ότι ο ναύαρχος μπορεί να βρισκόταν πίσω από την επιτυχή- για αυτόν- έκβαση της απόπειρας δολοφονίας του Χάιντριχ σε μια από τις ευρηματικές του επιχειρήσεις αντικατασκοπίας, μια θεωρία συνωμοσίας την οποία ωστόσο αντικρούει το γεγονός ότι ο Κανάρις, η γριά αλεπού, φάνηκε πραγματικά συντετριμμένος από τον θάνατο του παλιού του φίλου όταν έκλαψε στην κηδεία του.

Η ναυτική σταδιοδρομία του Χάιντριχ πήγαινε από το καλό στο καλύτερο: προήχθη σε υπολοχαγό, έχαιρε εκτίμησης από τους ανωτέρους του και διακρίθηκε στην ιστιοπλοΐα, στην ιππασία και στην ξιφασκία. Τότε γνώρισε τη γυναίκα που έμελλε να παντρευτεί, τη Λίνα Ματίλντε φον Οστεν, ένα μοχθηρό πλάσμα αλλά και μια ξανθιά καλλονή της οποίας ο αδερφός είχε καταταγεί στα Ες Ες και η ίδια ήταν ενθουσιώδες μέλος του ναζιστικού κόμματος. Μετά τον πόλεμο η κυρία αυτή καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια κάθειρξη, επειδή χρησιμοποιούσε ανθρώπους ως σκλάβους για να επεκτείνουν και να φροντίζουν την έπαυλή της στην Τσεχία. Ο έρωτας μεταξύ τους ήταν κεραυνοβόλος και σύντομα αρραβωνιάστηκαν. Τότε ξέσπασε η τραγωδία του Χάιντριχ: μια κοπέλα με την οποία είχε συνάψει κρυφή ερωτική σχέση ένιωσε θιγμένη από την αναγγελία αυτού του αρραβώνα και παραπονέθηκε στους ανωτέρους.

Αποβολή και τιμωρία
Η νεαρή ήταν κόρη ενός στενού φίλου του ναύαρχου Ρέεντερ, η υπόθεση πήρε διαστάσεις και στοίχισε στον Χάιντριχ μια δίκη και, στη συνέχεια, την αποβολή του με συνοπτικές διαδικασίες από το Πολεμικό Ναυτικό για προσβολή του Κώδικα Τιμής των αξιωματικών που επέβαλλε κόσμια διαγωγή. Αλλά ο Χάιντριχ κάθε άλλο παρά κόσμιος ήταν σε ό,τι αφορούσε τον ποδόγυρο. Ενιωθε ακόρεστη σεξουαλική πείνα, σε συνδυασμό με μια σαδιστική διάθεση και η σχέση του με τις γυναίκες έδινε την εντύπωση του αρπακτικού που ορμάει στη λεία του, παρ΄ όλο που κοινωνικά προέβαλλε την εικόνα του τέλειου συζύγου και του υποδειγματικού οικογενειάρχη (απέκτησε τέσσερα παιδιά εκ των οποίων το ένα γεννήθηκε μετά τον θάνατό του).

Το μακρύ του χέρι έφτασε ως τη Βαρκελώνη, όπου, κατά τη διάρκεια μιας ναυτικής δεξίωσης στη Γερμανική Λέσχη, την εποχή όπου ήταν αξιωματικός του Ναυτικού χαστουκίστηκε δημόσια από μια νεαρή κοπέλα. Ο διάσημος διερμηνέας των ναζιστών στην Ιταλία και αξιωματικός των Ες Ες Οϊγκεν Ντόλμαν διηγείται στα απομνημονεύματά του ότι ο Χάιντριχ ήταν ο μόνος από τους ναζιστές ηγέτες που του προκάλεσε ενστικτωδώς φόβο από την πρώτη στιγμή που τον είδε στην επίσκεψη που τον συνόδευε σε έναν οίκο ανοχής, την εποχή όπου ήταν ήδη αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών. Ο Χάιντριχ συγκέντρωσε όλες τις πόρνες και έριξε στο πάτωμα μια χούφτα χρυσά νομίσματα για να τις δει να σέρνονται στα πόδια του, μια εικόνα αντάξια της μοχθηρότητας που επεδείκνυαν οι κοόρτεις των Πραιτωριανών του Δομιτιανού.

Η αποβολήτου από το Πολεμικό Ναυτικό ήταν ισχυρό πλήγμα για τον Χάιντριχ, το ισχυρότερο της ζωής του, αυτό που τον οδήγησε στα Ες Ες και στην επίδοσή του στη γενοκτονία. Πληγωμένος, ταπεινωμένος και μνησίκακος, χωρίς σπίτι και δουλειά, κατατάχτηκε στο μοναδικό στρατιωτικό σώμα με κάποιο κύρος που θα μπορούσε να δεχτεί έναν στιγματισμένο άντρα. Στους κόλπους αυτής της νέας και μοχθηρής «αριστοκρατίας» βρήκε ένα υποκατάστατο της βαθιάς ανάγκης του για κοινωνική αναγνώριση και έναν τρόπο να γίνει αποδεκτός από τον κόσμο που τον είχε απορρίψει. Αναμφίβολα τα Ες Ες δέχτηκαν με μεγάλη ευχαρίστηση στις γραμμές τους έναν εκδιωγμένο και εκδικητικό πρώην στρατιωτικό σαν τον Χάιντριχ, ο οποίος, επιπλέον, διέθετε θαυμαστή άρια εμφάνιση.

Ο ιδανικός ναζιστής
Πράγματι ο Χάιντριχ θεωρήθηκε ο «ιδανικός άντρας των Ες Ες», ένας εγκωμιαστικός τίτλος που σήμερα εκπλήσσει. Ωστόσο η άφιξή του εκεί είχε κάτι το κωμικό, όπως εξηγεί ο Ρίτσαρντ Μπρέιτμαν στο διαφωτιστικό βιβλίο του για τον Χίμλερ, με τίτλο «Ο αρχιτέκτονας της γενοκτονίας»: μόλις έμαθε ότι ο Χίμλερ έψαχνε κάποιον για να συστήσει μια μυστική υπηρεσία των Ες Ες, την κατοπινή Ες Ντε, που θα σκορπούσε τον τρόμο, ο Χάιντριχ παρουσιάστηκε απροειδοποίητα στη φάρμα του Χίμλερ, στο Βαλντρούντερινγκ, όπου ο αρχηγός των Ες Ες, λάτρης της γεωργίας, της κηπουρικής όσο και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τον υπέβαλε σε σύντομη ανάκριση και του ζήτησε να σκιαγραφήσει ένα πλάνο για τον νέο τομέα. Ο Χάιντριχ αυτοσχεδίασε, βασιζόμενος στην εμπειρία του ως αναγνώστη κατασκοπικών μυθιστορημάτων και πήρε τη θέση. Οι ιστορικοί, ωστόσο, επισημαίνουν ότι είναι λάθος να θεωρούμε τον Χάιντριχ αποκλειστικά καιροσκόπο: στην πραγματικότητα υπήρξε ιδεολόγος, πιστός στο ναζιστικό δόγμα, και τα εγκλήματά του ήταν απόρροια του φανατισμού του και της αφοσίωσής του στον χιτλερικό σκοπό.

Το νέο, λαμπερό μέλος των Ες Ες επωφελήθηκε της ευκαιρίας να παντρευτεί τη Λίνα φον Οστεν με μια τελετή από την οποία δεν έλειψε η σβάστικα στην Αγία Τράπεζα. Το γαμήλιο δώρο του Χίμλερ στον Χάιντριχ ήταν η προαγωγή του δεύτερου σε αντισυνταγματάρχη. Ο Χάιντριχ έπεσε με τα μούτρα στην οργάνωση της Ες Ντε και δημιούργησε ένα ύπουλο και μοχθηρό όργανο, αφιερωμένο στη δολοπλοκία και στην κατασκοπεία. Ωστόσο ανέκυψε νέα αντιξοότητα: αναδύθηκε και πάλι το παλιό θέμα του εβραϊκού αίματος, αναμφίβολα ως αποτέλεσμα των δολοπλοκιών και του φθόνου στο εσωτερικό του κόμματος. Το ζήτημα έφθασε στα ανώτερα κλιμάκια που διέταξαν τη διεξοδική εξέταση της οικογένειας. Η έρευνα έδειξε ότι ο Χάιντριχ ήταν «καθαρός άριος» αλλά οι υποψίες δεν εξαλείφθηκαν ποτέ ολοκληρωτικά. Σε αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι πολλά στοιχεία της γενεαλογίας του Χάιντριχ (καθώς και ένας μάρτυρας) εξαφανίστηκαν. Στην επιτύμβια στήλη του τάφου της γιαγιάς του, για παράδειγμα, η επιγραφή Σάρα Χάιντριχ μετατράπηκε μυστηριωδώς σε Σ. Χάιντριχ.

Κανένας οίκτος
Είναι πιθανόν αυτή η δαμόκλειος σπάθη του εβραϊκού αίματος να πυροδότησε τον αντισημιτικό φανατισμό του Χάιντριχ. Επιπλέον, ενδέχεται να λειτούργησε ως μοχλός πίεσης από τα υψηλά κλιμάκια του κόμματος (ο Γιοακίμ Φεστ λέει ότι υπέστη εκβιασμούς). Ο Χάιντριχ αποδείχθηκε από την αρχή ένας αδυσώπητος Μακιαβέλι της αστυνομίας. Ενα από τα πρώτα δείγματα των μοναδικών ικανοτήτων του δόθηκε τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, τη νύχτα της 30ής Ιουνίου προς την 1η Ιουλίου 1934, όταν ο Χίτλερ «ξεκαθάρισε» το κόμμα από τους κομματικούς του αντιπάλους. Δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να διατάξει τη θανάτωση του ηγετικού στελέχους του κόμματος Ερνστ Ρεμ, νονού του μεγαλύτερου γιου του.

Μέσα σε λίγο χρόνο ο σκληρός, ανελέητος, δολοπλόκος αλλά και αποτελεσματικός Χάιντριχ κατάφερε, όντας στη σκιά του Χίμλερ, να συγκεντρώσει τεράστια δύναμη στα χέρια του: χρίστηκε αρχηγός της μυστικής αστυνομίας (SΙΡΟ) που περιελάμβανε την Γκεστάπο και υπεύθυνος της Reichssicherheitshaupramt (RSΗΑ), της ανώτατης υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας του Ράιχ, του τρομερού ιστού που διέτρεχε όλες τις υπηρεσίες αστυνόμευσης και κατασκοπείας της χώρας. Μέσα στα κα θήκοντα της υπηρεσίας αυτής ήταν φυσικά και το ζήτημα των εβραίων, οι οποίοι θεωρούνταν κύριοι εχθροί του κράτους.

Στις 31 Αυγούστου του 1939 ο Χάιντριχ είχε το αμφίβολο προνόμιο να σηκώσει την αυλαία του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου: ήταν ο επικεφαλής της Επιχείρησης Τάνενμπεργκ η οποία σκοπό είχε να στήσει μια ψεύτικη πολωνική επίθεση που θα δικαιολογούσε προπαγανδιστικά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία την επόμενη ημέρα. Στην επιχείρηση αυτή χρησιμοποιήθηκαν αιχμάλωτοι του στρατοπέδου Ζαχσενχάουζεν, οι οποίοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, υποδυόμενοι τους πολωνούς επιτιθέμενους στρατιώτες. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Πολωνία τα Ες Ες εγκαινίασαν το πρόγραμμα μαζικών δολοφονιών, με τις ειδικές αστυνομικές μονάδες ασφαλείας του Χάιντριχ, τις περιβόητες einsatzgru ppen, που έμελλε να σπείρουν τον τρόμο στη Σοβιετική Ενωση, διαπράττοντας αμέτρητες φρικαλεότητες.

Ο Χάιντριχ ενεπλάκη σταδιακά στις πλέον επονείδιστες πτυχές του ναζιστικού καθεστώτος και, κατά συνέπεια, κατέληξε να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος», έναν ρόλο για τον οποίο, αν είχε επιζήσει του πολέμου, θα καταδικαζόταν οπωσδήποτε στη Νυρεμβέργη. Κατ΄ εντολήν του Γκέρινγκ διοργάνωσε την περίφημη Διάσκεψη της Βάνζεε όπου, στις 20 Ιανουαρίου του 1942, συγκεντρώθηκαν οι υψηλοί αξιωματούχοι του Γ΄ Ράιχ για να ορίσουν τα διοικητικά μέτρα και τη διοικητική μέριμνα της γενοκτονίας των εβραίων. Μόνο και μόνο για αυτήν την καρποφόρο συγκέντρωση, στην οποία αποφασίστηκε εν μέσω εκλεκτών κρασιών και πούρων η εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων, ο Χάιντριχ αξίζει να καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία της μοχθηρότητας.

Ενέδρα στη Βοημία
Από τον Σεπτέμβριο του 1941, και χάρη σε μια συμπτωματική συμμαχία με τον Μπόρμαν, ο Χάιντριχ συνδύαζε τα καθήκοντά του ως αρχηγού της αστυνομίας και της ασφάλειας της αυτοκρατορίας του Χίτλερ με το υψηλό αξίωμα του επικεφαλής των Ες Ες στη Βοημία-Μοραβία. Με αυτήν την ιδιότητα μετέτρεψε ουσιαστικά τη χώρα σε κράτος των Ες Ες και ανέπτυξε στο μέγιστο τις διαστροφικές του ικανότητες, προς φρίκη όλων των Τσέχων. Η επιτυχία του στην καταστολή κάθε είδους αντίστασης αποδείχθηκε συντριπτική σε τέτοιο βαθμό ώστε, παραδόξως, αποτέλεσε έναν από τους λόγους της δολοφονίας του. Οι εξορισμένοι στο Λονδίνο τσεχικοί κύκλοι ένιωσαν υποχρεωμένοι να οργανώσουν και να υλοποιήσουν μια θεαματική αποστολή που θα έδειχνε στον κόσμο ότι ο τσεχικός λαός δεν είχε υποκύψει στη ναζιστική τυραννία. Ετσι γεννήθηκε η Αnthropoid, η επιχείρηση κομάντος με στόχο τη δολοφονία του.

Ο Χάιντριχ περιφρονούσε τους Σλάβους και τους ετοίμαζε ένα μέλλον αδυσώπητης σκλαβιάς στο Γ΄ Ράιχ. Η περιφρόνησή του για τους σλαβικούς λαούς, σε συνδυασμό με τη μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του, τον έκανε να αμελήσει την προσωπική του ασφάλεια. Οι αλεξιπτωτιστές κομάντος που είχαν εκπαιδευτεί στο Ηνωμένο Βασίλειο τού έστησαν ενέδρα στις 27 Μαΐου του 1942 στη διαδρομή που έκανε κάθε ημέρα την ίδια ώρα και χωρίς συνοδεία, με ένα ξεσκέπαστο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο σοφέρ του των Ες Ες Γιόχαν Κλάιν, από το σπίτι του στα προάστια της Πράγας (μια πολυτελή έπαυλη που είχε κατασχέσει από έναν εβραίο) ως το γραφείο του στο φρούριο Χράντσανι. Σε μια κλειστή στροφή του δρόμου, στα προάστια της πρωτεύουσας, ο λοχίας Γκάμπτσικ όρμησε κραδαίνοντας το Stein του, με σκοπό να αδειάσει τις σφαίρες του στο όχημα. Πάτησε τη σκανδάλη και… τίποτα. Το όπλο είχε κολλήσει. Εκείνη τη στιγμή ο Χάιντριχ πήρε μια μοιραία απόφαση: αντί να διατάξει τον Κλάιν να επιταχύνει, όπως θα ήταν λογικό να κάνει, τον πρόσταξε να σταματήσει για να αντιμετωπίσει ο ίδιος τον επιτιθέμενο. Προφανώς είχε πολλά ελαττώματα, ωστόσο κάθε άλλο παρά δειλός ήταν. Ηταν εξωφρενικά παράτολμος, για τον λόγο αυτό έμαθε να πιλοτάρει αεροπλάνα και, κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν δίστασε να πετάξει με τη Λουφτβάφε σε αναγνωριστικές και μαχητικές αποστολές πρώτα στη Νορβηγία και στη Γαλλία και έπειτα στη Ρωσία όπου, χειριζόμενος ο ίδιος το προσωπικό του καταδιωκτικό Μe-109, καταρρίφθηκε από τον εχθρό και χρειάστηκε να διασωθεί με ειδική επιχείρηση πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Ο Χίτλερ εξοργίστηκε μόλις έμαθε ότι ο μεγάλος ειδικός του σε θέματα ασφαλείας και θεματοφύλακας τόσων μυστικών ριψοκινδύνευε αλόγιστα, ενώ ο Χίμλερ τού απαγόρευσε να ξαναπετάξει.

Ο Χάιντριχ, σταματώντας εκείνη την ημέρα το αυτοκίνητο, έδωσε την ευκαιρία στον άλλο εκτελεστή της δολοφονικής απόπειρας, τον λοχία Κούμπις, να εκσφενδονίσει χειροβομβίδα. Το κατασκεύασμα προσέκρουσε στο πλάι της Μερτσέντες 320 και εξερράγη, με αποτέλεσμα ο αξιωματικός των ναζιστών να τραυματιστεί από θραύσματα του αμαξώματος. Την περίοδο εκείνη ο Χάιντριχ ετοιμαζόταν να κάνει ένα νέο άλμα στην καριέρα του. Περίμενε ότι ο Χίτλερ θα τον όριζε επικεφαλής ασφαλείας όλων των κατακτημένων επικρατειών. Σκοπός του ήταν να εφαρμόσει την εμπειρία του Προτεκτοράτου ειδικά στη Γαλλία, προκειμένου να μειώσει την αντίσταση των Γάλλων, με τις γνωστές αποτρόπαιες μεθόδους. Σε συνδυασμό με τα καθήκοντά του στο υπουργείο Εσωτερικών και στην Αντικατασκοπία καθώς και με τη δράση του, που στόχο είχε την εκτόπιση των εβραίων, το νέο αξίωμα θα εκτόξευε τον Χάιντριχ στην πρώτη γραμμή του Γ΄ Ράιχ. Θάνατος από σηψαιμία.
Η Γκίτα Σερένι, σύμφωνα με την οποία ο Χάιντριχ υπήρξε «η σκοτεινότερη μορφή του ναζιστικού καθεστώτος», πιστεύει ότι φιλοδοξούσε να αντικαταστήσει τον Χίμλερ. Αλλοι ιστορικοί, ωστόσο, διαφωνούν. Ο Ρίτσαρντ Οβερι είπε πρόσφατα σε μένα τον ίδιο ότι η ναζιστική ηγεσία δεν μπορούσε να ανεχθεί έναν Χάιντριχ με μεγαλύτερες δικαιοδοσίες, ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για τους πραγματικούς αρχηγούς. Θεωρεί ότι η μοίρα του ήταν να «κινηθεί οριζόντια και όχι προς τα πάνω». Σε μια άλλη συζήτηση ο επίσης ιστορικός Ρίτσαρντ Τζ. Εβανς ισχυρίστηκε ότι ο Χάιντριχ, παρ΄ όλες τις τακτικές του, δεν θα έπαυε ποτέ να είναι υφιστάμενος του Χίμλερ. Οπως και αν έχει, ο Χάιντριχ μετά την απόπειρα αιμορραγούσε στον δρόμο, νιώθοντας ίσως να εξανεμίζονται τα όνειρά του, αλλά προσκολλημένος ακόμη στο όπλο του και στο μίσος του. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Μπουλόφκα και η πρώτη εκτίμηση ήταν ότι δεν έφερε σοβαρά τραύματα και θα ανάρρωνεπρος φρίκη όλων.

Επειτα από λίγες ημέρες η κατάστασή του επιδεινώθηκε απότομα, υπέστη σηψαιμία, ο οργανισμός του κατέρρευσε και στις 4 Ιουνίου πέθανε. Εικάζεται ότι η χειροβομβίδα περιείχε κάποια τοξίνη με την οποία την είχαν εμπλουτίσει γενναιόδωρα οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ή ότι κάποιος στο νοσοκομείο έδρασε εις βάρος του καταπονημένου δολοφόνου. Το πιθανότερο είναι ότι ο Χάιντριχ δηλητηριάστηκε από κάποιο βακτήριο που εισχώρησε στις πληγές που προκλήθηκαν από το μέταλλο της βόμβας και τα θραύσματα του αυτοκινήτου. Στο πληγωμένο σώμα του βρέθηκαν και υπολείμματα από αλογότριχες που χρησιμοποιούσαν για να γεμίζουν το εσωτερικό των καθισμάτων των αυτοκινήτων. Ως αιτία θανάτου ανακοινώθηκε η μόλυνση τραύματος. Ο Χίμλερ έστειλε τους καλύτερους γιατρούς των Ες Ες για να θεραπεύσουν το δεξί του χέρι, αλλά οι προσπάθειές τους απέβησαν άκαρπες.

Ο γιατρός του Χίτλερ άσκησε δριμεία κριτική στον Καρλ Γκέμπχαρτ, επικεφαλής χειρουργό των Βάφεν Ες Ες, κατηγορώντας τον για ιατρικό λάθος, εξαιτίας της χρήσης σουλφαμίδων στη θεραπεία του ασθενούς. Το περιστατικό αυτό πυροδότησε στη διεστραμμένη ναζιστική λογική άλλη μια φρικαλεότητα που αποτέλεσε τον επίλογο στην καριέρα του Χάιντριχ: ο Γκέμπχαρτ εγκαταστάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ όπου έκανε πειράματα σε αιχμάλωτεςτους προξενούσε πληγές τις οποίες στη συνέχεια μόλυνε ο ίδιος- για να αποδείξει ότι η θεραπεία του Χάιντριχ δεν ήταν λανθασμένη. Αυτά τα πειράματα προκάλεσαν την αγωνία και τον θάνατο μιας ομάδας γυναικών αιχμαλώτων, Πολωνών στην πλειονότητά τους, που επιλέχθηκαν ως ανθρώπινα πειραματόζωα, τις αποκαλούμενες kanichen (κουνέλια). Τον περασμένο Απρίλιο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω μια από τις επιζήσασες στην τελετή για την απελευθέρωση του στρατοπέδου Ράβενσμπρουκ, η οποία μου έδειξε τα πόδια της, αυλακωμένα από μεγάλες ουλές, φριχτά σημάδια τα οποία με κάποιο τρόπο οδηγούσαν πίσω στον Χάιντριχ.

Οταν έκλαψε ο Χίτλερ
Οταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του δολοφόνουο Χίτλερ, ο οποίος διατηρούσε πάντα μια απόσταση από τον μεγάλο δήμιο του καθεστώτος του, στην αρχή καταράστηκε οργισμένος τον υφιστάμενό του για την απρονοησία του, στη συνέχεια παρομοίασε τον θάνατό του με την ήττα σε μια μάχη και, τέλος, συγκινημένος, στην κηδεία του που έγινε δημοσία δαπάνη στην Καγκελαρία του Γ΄ Ράιχ στο Βερολίνο, τον χαρακτήρισε «άντρα με ατσάλινη καρδιά». Οι ναζιστές αρχηγοί αποχαιρέτισαν τον μοναδικό εξ αυτών που σκοτώθηκε σε δολοφονική απόπειρα με φαντασμαγορική τελετή. Η Φιλαρμονική του Βερολίνου παιάνισε το πένθιμο εμβατήριο «Sigfrido», ενώ ο Φύρερ αγκάλιασε τα παιδιά του Χάιντριχ. Ο μεγαλύτερος γιος του πέθανε λίγο αργότερα, όταν τον παρέσυρε φορτηγό.

Στην Πράγα παραμένει ζωντανή η ανάμνηση της σιωπηλής αναμονής που επικράτησε ύστερα από την είδηση της δολοφονικής απόπειρας. Μετά τη νηνεμία η ναζιστική εκδίκηση ξέσπασε σαν ανελέητη καταιγίδα. Τα αντίποινα ήταν φριχτά: μαζικές εκτελέσεις, απελάσεις, ολική καταστροφή του Λεζάκ και του Λίντιτσε, περιοχές όπου εικαζόταν πως είχαν καταφύγει οι αλεξιπτωτιστές, των οποίων τα κεφάλια εκτέθηκαν, δημόσια, μπηγμένα σε παλούκια. Τα κεφάλια του Γκάμπτσικ και του Κούμπις διατηρήθηκαν στη φορμόλη στο ανάκτορο του Πράζσκι ως το τέλος του πολέμου. Σήμερα αποτελεί συγκλονιστική εμπειρία να διασχίζει κανείς την υπέροχη πόλη, που κατακλύζεται από τουρίστες, ακολουθώντας τα ίχνη του Χάιντριχ. Τα βήματα του επισκέπτη αντηχούν στα σκαλιά του φρουρίου Χράντσανι, όπου φαντάζεται κανείς να ανεμίζουν οι μεγάλες σημαίες των Ες Ες, ενώ η μουσική του πατέρα του μοιάζει να αντηχεί στο ανάκτορο Βαλενστάιν, όπου ο ναζιστής ηγέτης παρακολούθησε συναυλία προς τιμήν του Μπρούνο Χάιντριχ, την παραμονή της δολοφονίας του.

Το σκηνικό της δολοφονικής απόπειρας στη συμβολή των δρόμων V Ηolesovickach και Ζenklova σήμερα έχει αλλάξει, αλλά ο επισκέπτης νιώθει ανήσυχος ότι θα δει τη Μερτσέντες του reichprotektor να προβάλλει από στιγμή σε στιγμή. Το χειρότερο μέρος, ωστόσο, είναι το εβραϊκό νεκροταφείο, όπου οι επιτύμβιες στήλες συσσωρεύονται όπως τα αμαρτήματα του Χάιντριχ, του Γκόλεμ του Χίτλερ, σχηματίζοντας μακριές σκιές στο δειλινό. Τη νύχτα, αφού χάζεψα τις πάπιες που κολυμπούσαν στα νερά του Μολδάβα και περιπλανήθηκα στα μπαρ της Μάλα Στράνα, θυμήθηκα το παλιό σλαβικό έθιμο για να ξορκίζει κανείς το κακό φτύνοντας στη φωτιά. Το έκανα με ένα κερί που ήταν αναμμένο στο πάτωμα, μπροστά στην πόρτα ενός μπαρ, μουρμουρίζοντας το όνομα του Ράινχαρτ Χάιντριχ, και η φλόγα έσβησε με ένα θυμωμένο σφύριγμα φιδιού.

ΟΙ KAKΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Καλοκαίρι 2009 ΡΑΪΝΧΑΡΤ ΧΑΪΝΤΡΙΧ Ο δήμιος του Χίτλερ
ΤΟΥ JΑCΙΝΤΟ AΝΤΟΝ – ΒΗΜΑ

Ομπάμα: Αντιπυραυλική ασπίδα για «λιγότερο παρανοϊκή Ρωσία» – ΤΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009

Τελευταία ενημέρωση: 20/09/2009 17:36

Web-Only

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε σε συνέντευξη του που μεταδόθηκε
σήμερα από το CBS ότι ελπίζει το νέο σχέδιο του για την αντιπυραυλική ασπίδα
στην Ευρώπη να κάνει την Ρωσία «λιγότερο παρανοϊκή».
 
Την ίδια στιγμή αρνήθηκε ότι εγκατέλειψε το προηγούμενο σχέδιο του για την αντιπυραυλική ασπίδα στην
ανατολική Ευρώπη για να εξευμενίσει την Ρωσία.
 
«Οι Ρώσοι δεν καθορίζουν ποια θα είναι η αμυντική μας στάση. Πήραμε την απόφαση
για το τι θα είναι το καλύτερο για να προστατεύσουμε τον αμερικανικό λαό καθώς
και τους στρατιώτες μας στην Ευρώπη και τους συμμάχους μας» δήλωσε ο Μπαράκ
Ομπάμα, μιλώντας στην εκπομπή του CBS ‘Face the Nation’.

«Αν το αποτέλεσμα αυτού είναι οι Ρώσοι να νιώσουν λίγο λιγότερο παρανοϊκοί και
προτίθενται τώρα να εργαστούν πιο αποτελεσματικά με εμάς ώστε να
αντιμετωπίσουμε απειλές όπως οι βαλλιστικοί πύραυλοι από το Ιράν ή η πυρηνική
ανάπτυξη του Ιράν, ξέρετε, αυτό είναι ευτύχημα» πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Ο Μ.Ομπάμα αναμένεται να συναντήσει τον Ρώσο ομόλογο του Ντμίτρι
Μεντβέντεφ στη Νέα Υόρκη, όπου και οι δύο θα παραστούν στην Γενική Συνέλευση
των Ηνωμένων Εθνών.

Γνώση και άγνοια – Απο το blog του κ. Θεόφιλου Ελευθεριάδη

 

http://theofiloseleftheriadis.blogspot.com/

Πέμπτη, 17 Σεπτέμβριος 2009

Γνώση και Άγνοια

«Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων , μήποτε καταπατήσωσιν εν τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς»

Κατά Ματθαίον κεφ.7, στ. 6

«Αν κάποιος παρέδιδε το φυσικό σου σώμα στον πρώτο τυχόντα δεν θα αγανακτούσες ; Πως λοιπόν μπορείς να εμπιστευθείς τις μύχιες σκέψεις σου στον πρώτο τυχόντα, που αν σε χλευάσει θα ταραχτείς και θα ντραπείς ;»

Επίκτητος , Εγχειρίδιον

Στην νησίδα της λίμνης των Ιωαννίνων υπάρχει το μοναστήρι των Φιλανθρωπινών – ή άλλως Μονή Σπανού, γνωστή επίσης ως Αγίου Νικολάου.Χτίστηκε το 1292 από τον Μιχαήλ Φιλανθρωπινό. Στον νότιο νάρθηκα του Καθολικού της Μονής σώζονται 7 εικόνες με τις εξής επιγραφές :Έλλην Πλάτων, Έλλην Απολλώνιος, Έλλην Σόλων, Έλλην Αριστοτέλης, Έλλην Πλούταρχος, Έλλην Χίλων, Έλλην Θουκιδίδης ο φιλόσοφος. Ο Θουκιδίδης κρατά ειλητάριον επί του οποίου διαβάζει κανείς :
«Ουκ εφικτόν ημίν , ω φιλόσοφοι, τοις αμυήτοις τα θεία μυστήρια λέγειν ή φανερά παραθέσθαι»

Για πολλά χρόνια νόμιζα ότι τα παραπάνω αφορούν μόνο την προστασία του «γνώστη» από την αμάθεια , τις προκαταλήψεις και την αντίδραση του «αμαθή».
Όμως , διατυπώσεις σαν αυτή του Αμίν Μααλούφ ( Λέων ο Αφρικανός, εκδ Ωκεανίς, σελ 68)
«Όταν είναι κανείς πλούσιος σε χρυσό ή σε γνώση έχει χρέος να παίρνει υπόψη του την ένδεια των άλλων»
με έσπρωξαν να σκεφτώ ότι πολλές φορές οι παραπάνω συμβουλές σκοπό έχουν επίσης να προστατέψουν τον απροετοίμαστο από το φως που θα του κάψει τα μάτια.

Αναρτήθηκε από Θεόφιλος Ελευθεριάδης στις 11:13 πμ 0 σχόλια

Ο Κορινθιακός κόλπος υπό την προστασία της Greenpeace – της Χριστιάννας Λούπα

Η ιστορία της Greenpeace είναι στενά συνδεδεμένη με τον Κορινθιακό από την εμφάνιση της Οργάνωσης στη χώρα μας. Η πρώτη δυναμική ενέργεια της Greenpeace στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1991, που σηματοδότησε και το άνοιγμα του ελληνικού γραφείου, ήταν ένα τεράστιο πανό στη γέφυρα του Ισθμού, που έγραφε “Όχι άλλο πετρέλαιο στη θάλασσα”. Η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος ήταν μία από τις διεθνείς εκστρατείες της Greenpeace αλλά και το προφανές ξεκίνημα της δράσης της Oργάνωσης στην Ελλάδα.

Από τον Ιούνιο του 2006 η οικολογική Οργάνωση αγωνίζεται για τη δημιουργία Θαλάσσιου Καταφυγίου στον Κορινθιακό με στόχο να αναδειχθεί η ομορφιά και η ιδιαιτερότητα του, να λυθούν τα προβλήματα που τον καταστρέφουν, να αποκτήσει ξανά πλούσια ζωή και να έχει το βιώσιμο μέλλον που του αρμόζει. Η Greenpeace έχει συνεργαστεί με επιστήμονες από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Πανεπιστήμιο Πατρών για να τεκμηριωθεί η ανάγκη δημιουργίας θαλάσσιου καταφυγίου και να εξακριβωθεί η εξέλιξη της εξάπλωσης κόκκινης λάσπης στο βυθό του Κορινθιακού, ενώ στηλιτεύει την κατασκευή σταθμών λιθάνθρακα στην περιοχή, που θα δημιουργήσουν ένα απέραντο θαλάσσιο νεκροταφείο.

Η ΕΕ βρίσκεται στη διαδικασία υιοθέτησης ενός νέου νόμου (Ευρωπαϊκή Οδηγία), που θα έχει στόχο να επιτύχει μια καλή περιβαλλοντική κατάσταση σε όλες τις ευρωπαϊκές θάλασσες μέχρι το 2021. Η Greenpeace ζητά από το ΥΠΕΧΩΔΕ να αναγνωρίσει ότι τα θαλάσσια καταφύγια αποτελούν ένα ουσιαστικό βήμα για υγιείς θάλασσες και θα πρέπει να περιληφθούν στην Ευρωπαϊκή Οδηγία.

Ο βυθός του Κορινθιακού κόλπου άλλωστε, είναι ένας πραγματικός θησαυρός που θυμίζει τροπικές θάλασσες, ιδιαίτερα με τις ποσειδώνιες (posidonia), τις κοινώς γνωστές «φυκιάδες», που είναι απόγονοι της αυστραλιανής ποσειδώνιας, παλαιοενδημικό είδος, που κατάφερε να επιβιώσει στις περιβαλλοντικές συνθήκες της Μεσογείου γενικότερα. Επίσης οι σπόγγοι αποτελούν ένα υπέροχο θέαμα του υποβρύχιου κόσμου, καθώς είναι προσκολλημένοι σε βράχους και σχηματίζουν ένα εντυπωσιακό πολύχρωμο χαλί.

Επιβάλλεται να σημειωθεί εδώ πάντως, ότι ο Κορινθιακός είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στις συνέπειες της ρύπανσης εξαιτίας της αργής ανανέωσης των υδάτων του. Από το 1970 στον κόλπο των Αντικύρων σε απόσταση δύο χιλιομέτρων εκχύονται στερεά απόβλητα από τη διαδικασία παραγωγής αλουμινίου από το εργοστάσιο «Αλουμίνιον της Ελλάδος Α.Ε.». Πρόκειται, για τη λεγόμενη «κόκκινη λάσπη», η οποία, σύμφωνα με στοιχεία του πανεπιστημίου Πατρών, το 1990 κάλυπτε 300 km2 στον πυθμένα του κόλπου, έκταση που αντιστοιχούσε στο 12% της συνολικής επιφάνειας. Ευτυχώς σήμερα το εργοστάσιο έχει κατασκευάσει δύο μονάδες επεξεργασίας λυμάτων και η κόκκινη λάσπη έχει περιοριστεί στο 65%, απαιτείται όμως και η κατασκευή τρίτης μονάδας, ενώ η εταιρεία δεσμεύτηκε ότι μέχρι το 2011 θα έχει τερματιστεί η απόρριψη των αποβλήτων στη θάλασσα.

Το συμπέρασμα είναι ένα: Τα μάτια μας ορθάνοιχτα! Επώνυμοι κι ανώνυμοι, συλλογικά και ατομικά, όλοι μπορούμε να βάλουμε το λιθαράκι μας στην προστασία του Κορινθιακού. Του Κόλπου που δίνει ζωή στην περιοχή εδώ και χιλιάδες χρόνια. Του το οφείλουμε, γιατί χωρίς αυτόν η Κορινθία θα ήταν νεκρή.

Εξηγήσεις για τους αγνοούμενους καλείται να δώσει η Τουρκία στο Συμβούλιο της Ευρώπης – in.gr

19/9/2009 Απόφαση του ΕΔΑΔ Εξηγήσεις για τους αγνοούμενους καλείται να δώσει η Τουρκία στο Συμβούλιο της Ευρώπης

Eurokinissi

Συγγενείς αγνοουμένων ζητούν απαντήσεις 35 χρόνια μετά την εισβολή

Λευκωσία Τελευταία ενημέρωση 15:00

Προηγούμενο άρθρο: Έντονες αντιδράσεις στην Αθήνα από την αποκάλυψη-σοκ για τον Αττίλα (10/8/2009)   Εξηγήσεις για τους αγνοούμενους στην Κύπρο καλείται να δώσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης η Τουρκία, σύμφωνα με απόφαση της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ). Οι δικηγόροι στην προσφυγή κατά της Τουρκίας στο ΕΔΑΔ Αχιλλέας Δημητριάδης και Κύπρος Χρυσοστομίδης τόνισαν ότι η τελική απόφαση της Ολομέλειας του ΕΔΑΔ στην υπόθεση των Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων «Βαρνάβα και λοιποί εναντίον της Τουρκίας» αποτελεί δεδικασμένο για την Τουρκία. Σχολιάζοντας αρχικά την απόφαση, ο δικηγόρος Κ.Χρυσοστομίδης είπε ότι «οι εννέα αυτές ατομικές προσφυγές αγνοουμένων και των οικογενειών τους ενώπιον του ΕΔΑΔ χρονολογούνται από το 1990». Σημείωσε ότι «20 χρόνια μετά, είμαστε ευτυχείς γιατί έχουμε σήμερα μιαν τελική και τελεσίδικη απόφαση του Δικαστηρίου στην ολομέλειά του, πράγμα το οποίο δικαιώνει τις προσδοκίες και των αιτητών αλλά και γενικά του κυπριακού λαού για τα εγκλήματα τα οποία έλαβαν χώρα το 1974 σε βάρος των αγνοουμένων μας». Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι απορρίφθηκαν όλες οι προκαταρκτικές ενστάσεις της Τουρκίας, ιδίως εκείνη που αφορούσε τους χρονικούς περιορισμούς, γιατί υπήρξε ισχυρισμός εκ μέρους της Τουρκίας ότι τα γεγονότα που έγιναν το 1974 δεν καλύπτονται από τη δική της αναγνώριση του ατομικού δικαιώματος προσφυγής στο ΕΔΑΔ που έλαβε χώρα το 1987. «Το νέο χαρακτηριστικό αυτής της απόφασης», πρόσθεσε, «είναι ότι το Δικαστήριο επιδικάζει αποζημιώσεις για ηθική ζημία για κάθε ένα εκ των αγνοουμένων, μόνο 12.000 ευρώ για κάθε αίτηση, όμως τούτο είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί στην πρωτόδικη απόφασή του, το Δικαστήριο είχε πει ότι είναι αρκετό το γεγονός ότι διαπιστώνεται παραβίαση της ευρωπαϊκής σύμβασης και ως εκ τούτου δεν προχωρούμε σε επιδίκαση αποζημιώσεων». Οι δικηγόροι διευκρίνισαν ότι οι συγγενείς άρχισαν την όλη διαδικασία, «όχι για να βγάλουν λεφτά, αλλά για να αναγκάσουν την Τουρκία να ανοίξει τα αρχεία της και να μάθουν τί έγιναν οι δικοί τους άνθρωποι». Ο πρόεδρος της Παγκύπριας Επιτροπής Συγγενών Αδηλώτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων Νίκος Θεοδοσίου επεσήμανε: «είναι μια απόφαση εξαιρετικής σημασίας, η οποία έχει πάρα πολλά σημεία τα οποία μπορούν και θα πρέπει να αξιοποιηθούν από εμάς». Σχόλιο από τον Ανδρέα Λοβέρδο Ο πολιτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα εξωτερικής πολιτικής Ανδρέας Λοβέρδος, τόνισε ότι η απόφαση αποτελεί νίκη του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού και ήττα στρατηγικών επιλογών της Τουρκίας, η οποία επιμένει να μην προσαρμόζεται στο ευρωπαϊκό σύστημα αρχών και αξιών. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει τα νομικά ερείσματα και την πολιτική βούληση να διεκδικήσει δυναμικά τη δικαίωση όλων όσων έχασαν τους ανθρώπους τους από την εισβολή του Αττίλα, κατέληξε. Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

“Bohemian Rhapsody” – Queen, 1975 (video)

Is this the real life?
Is this just fantasy?
Caught in a landslide
No escape from reality
Open your eyes
Look up to the skies and see
I’m just a poor boy (poor boy), I need no sympathy
Because I’m easy come, easy go
little high, little low
Anyway the wind blows, doesn’t really matter to me, to me

Mama, just killed a man
Put a gun against his head
Pulled my trigger, now he’s dead
Mama, life had just begun
But now I’ve gone and thrown it all away
Mama, ooo
Didn’t mean to make you cry
If I’m not back again this time tomorrow
Carry on, carry on, as if nothing really matters

It’s too late, my time has come
Sends shivers down my spine
Body’s aching all the time
Goodbye everybody – I’ve got to go
Gotta leave you all behind and face the truth
Mama, ooo – (anyway the wind blows)
I don’t want to die
I sometimes wish I’d never been born at all

I see a little silhouetto of a man
Scaramouche, scaramouche, will you do the fandango?
Thunderbolts and lightning – very very frightening me
Galileo, Galileo,
Galileo, Galileo,
Galileo Figaro – magnifico-o-o-o

I’m just a poor boy nobody loves me
He’s just a poor boy from a poor family
Spare him his life from this monstrosity
Easy come easy go – will you let me go
Bismillah! No – we will not let you go – let him go
Bismillah! We will not let you go – let him go
Bismillah! We will not let you go – let me go
Will not let you go – let me go (never)
Never let you go – let me go
Never let me go – ooo
No, no, no, no, no, no, no -
Oh mama mia, mama mia, mama mia let me go
Beelzebub has the devil put aside for me
for me
for me
for me

So you think you can stone me and spit in my eye?
So you think you can love me and leave me to die?
Oh baby – can’t do this to me baby
Just gotta get out – just gotta get right outta here

Ooh yeah, ooh yeah
Nothing really matters
Anyone can see
Nothing really mattered – nothing really mattered to me
Anyway the wind blows…

32 χρόνια από το θάνατο της Μαρίας Κάλλας – Ακούει κανείς;

  

Φαίνεται πως οι Έλληνες “εθνοπατέρες” είναι πολύ απασχολημένοι με τη μέριμνα της επανεκλογής τους στις επερχόμενες εκλογές και δεν τους περισσεύει λίγος χρόνος για να ασχοληθούν με την επέτειο του θανάτου της μεγάλης ντίβας, που κυριολεκτικά δόξασε την Ελλάδα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Η μόνη συναυλία, που έπεσε στη δική μου αντίληψη τουλάχιστον, ήταν αυτή που διοργανώθηκε από το Ίδρυμα  Athenaeum στο Μέγαρο Μουσικής. Η Εληνική πολιτεία πού βρίσκεται; Τί εορτασμοί και εκδηλώσεις έγιναν; Το σπίτι που έμεινε η Μαρία Κάλλας  μεταξύ 1936 και 1945 στην οδό Σκαραμαγκά και Πατησίων 61, στο Μουσείο, καταρρέει και τελεί υπό κατάληψη αναρχικών, ενώ στη Βενετία επέλεξαν ένα τυχαίο σπίτι προκειμένου να το μετατρέψουν σε μουσείο για τη Μαρία Κάλλας.  Ντροπή! Αίσχος! Ας ρίξουν μια ματιά στο Σάλτσμπουργκ, για να δουν τι κάνουν οι Αυστριακοί, προκειμένου να τραβήξουν τον κόσμο στη γενέτειρα του μεγάλου τους συνθέτη, Μότσαρτ. Μήπως είναι η πρώτη φορά άλλωστε, που δείχνουμε δείγματα πολιτιστικής αναλγησίας και προχειρότητας; Εδώ κατεδαφίσαμε όλα τα κοσμήματα της Αθήνας, που άλλες πρωτεύουσες διατηρούν ως “κόρην οφθαλμού”, για να χτίσουμε αυτή την τσιμεντένια τερατούπολη!

Παραθέτω βιογραφικό της Μαρίας Κάλλας, ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του κ. Χρήστου Μιχαηλίδη και video με την υπέροχη Casta Diva.

Πολλές φωτογραφίες της κορυφαίας σοπράνο μπορείτε να βρείτε στη Σελίδα αυτού του Blog ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ/ MARIA CALLAS

 

Η ζωή της μυθικής υψίφωνου

Η Άννα Μαρία Καικιλία Σοφία Καλογεροπούλου, μετέπειτα Μαρία Κάλλας, γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη, όπου είχαν μεταναστεύσει οι γονείς της. Η Μαρία Κάλλας έλαβε μαθήματα πιάνου από παιδί και σε ηλικία 11 ετών λαμβάνει το πρώτο της βραβείο ως σολίστ, σε διαγωνισμό παιδικών φωνών τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού.

Οι γονείς της χωρίζουν το 1937 και η 14χρονη Μαρία ακολουθεί τη μητέρα της στην Αθήνα όπου εγγράφεται στο Εθνικό Ωδείο του Καλομοίρη με καθηγήτρια τη Μαρία Τριβέλλα ενώ ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών όπου δίδασκε η Elvira de Hidalgo και η οποία θεωρείται η κατ’ εξοχήν δασκάλα της Κάλλας.

Τον Απρίλιο του 1939 κάνει το ντεμπούτο της, ως Σαντούζα, σε μία μαθητική παράσταση της Καβαλερία Ρουστικάνα του Πιέτρο Μασκάνι από το Ωδείο Αθηνών. Λίγο πριν την είσοδο της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έρχεται η πρώτη συνεργασία της με την Λυρική Σκηνή Αθηνών και στις 21 Οκτωβρίου του 1940 ερμηνεύει τραγούδια από τον Έμπορο της Βενετίας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο Βασιλικό Θέατρο. Η συνεργασία της με τη Λυρική Σκηνή θα συνεχιστεί και στις 21 Ιανουαρίου 1941 στην πρώτη της μελοδραματική εμφάνιση θα υποδυθεί τη Βεατρίκη στο έργο «Βοκκάκιος» του Φραντς φον Σουπέ στο κινηματοθέατρο Παλλάς.

Στις 27 Αυγούστου του 1942 στο θερινό θέατρο Παρκ στην Πλατεία Κλαυθμώνος, στην πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση σε όπερα, ερμηνεύει την «Τόσκα» του Τζιάκομο Πουτσίνι. Την ίδια χρονιά συμμετείχε σε συναυλία της Λυρικής στη Θεσσαλονίκη. Στις 19 Φεβρουαρίου ερμηνεύει τη Σμαράγδα στον «Πρωτομάστορα» του Μανώλη Καλομοίρη, και εννέα μέρες αργότερα συμμετέχει σε μεγάλη συναυλία για τα συσσίτια της Νέας Σμύρνης στον κινηματογράφο Σπόρτιγκ. Στις 12 Δεκεμβρίου ερμηνεύει άριες του Μπετόβεν και του Ροσίνι σε συναυλία υπέρ των φυματικών.

Λίγο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, η Μαρία Κάλλας αποφασίζει να επιστρέψει στις ΗΠΑ, αφού θεωρεί ότι η θέση της στη Λυρική Σκηνή έχει υποβαθμιστεί. Το Σεπτέμβριο του 1945 βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και προσπαθεί να βρει εργασία. Η πρώτη της εμφάνιση γίνεται στις 3 Αυγούστου 1947 στην Αρένα της Βερόνα με τη «Τζοκόντα» του Αμιλκάρε Πονκιέλι και στη συνέχεια ερμηνεύει την Ιζόλδη από το «Τριστάνος και Ιζόλδη» στη Βενετία υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν. Σύντομα γνωρίζεται με τον μουσικόφιλο Ιταλό βιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι, με τον οποίο παντρεύονται στις 21 Απριλίου 1949.

Ο Μενεγκίνι ανέλαβε και ρόλο μάνατζερ της Κάλλας, ασκώντας καταλυτική επιρροή στην καριέρα της, υποβάλλοντάς την σε δίαιτα με σκοπό να αποκτήσει καλύτερη εμφάνιση και αποτρέποντάς την από κάθε βιοποριστική ενασχόληση με την οικονομική κάλυψη που της παρείχε. Τον ίδιο χρόνο η Κάλλας κάνει εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες και το 1950 στο Μεξικό.

Στις 7 Δεκεμβρίου 1951 η Κάλλας ανοίγει τη σαιζόν στη Σκάλα του Μιλάνου με το «Σικελικό Εσπερινό», εμφάνιση που της προσφέρει μεγάλη αναγνώριση. Τα επόμενα επτά χρόνια, η Σκάλα θα γίνει η σκηνή των μεγαλύτερων θριάμβων. Το 1955 ανεβάζει την ιστορική παράσταση της «Τραβιάτα» του Βέρντι σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Στις 27 Οκτωβρίου 1956 εμφανίζεται για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ως «Νόρμα» στο ομώνυμο έργο του Giuseppe Bellini. Στις 5 Αυγούστου 1957 επιστρέφει στην Αθήνα και εμφανίζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Δύο μήνες νωρίτερα, η Κάλλας γνωρίζεται με τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση, μια γνωριμία που θα εξελιχθεί σε μια θρυλική ερωτική σχέση που χαρακτήρισε τη ζωή της μεγάλης καλλιτέχνιδος. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ «Απόλυτη Κάλλας» του Γάλλου σκηνοθέτη Φιλίπ Κολί, η Κάλλας γέννησε νεκρό ένα αγοράκι στις 30 Μαρτίου του 1960, καρπό του έρωτά της με τον Ωνάση. Ο Κολί ισχυρίζεται ότι επαλήθευσε το γεγονός με πιστοποιητικό γέννησης, στο οποίο αναφέρεται μεν το όνομα Όμηρος, αλλά με επίθετο «μη αναγνώσιμο».

Το 1960 τραγουδά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου «Νόρμα» και το επόμενο έτος «Μήδεια» σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Το 1962 επανεμφανίζεται στη Σκάλα του Μιλάνου και αποθεώνεται σαν «Μήδεια» σε σκηνοθεσία Α. Μινωτή και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη. Τον Ιανουάριο του 1964 πείθεται από το Φράνκο Τζεφιρέλι να συμμετάσχει σε μία νέα παραγωγή της «Τόσκα» στο Covent Garden. Η παράσταση εκθειάζεται από τους κριτικούς ενώ ακολουθεί την ίδια χρονιά νέος θρίαμβος στην Όπερα των Παρισίων με τη «Νόρμα». Παρά τα φωνητικά προβλήματα που ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους, η σοπράνο αποθεώνεται στο Παρίσι.

Στις 5 Ιουλίου 1965 εμφανίζεται για τελευταία φορά σε παράσταση όπερας στο Κόβεντ Γκάρντεν με την «Τόσκα» σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι. Το 1966 απεκδύεται την αμερικανική υπηκοότητα και λαμβάνει την ελληνική, λύοντας και τυπικά έτσι το γάμο της με τον Μενεγκίνι. Η Κάλλας ελπίζει ότι πλέον ο Α. Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν, ελπίδες που καταρρέουν στις 8 Ιουλίου 1968, όταν ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Τζων Κέννεντυ, Τζάκυ. Η κορυφαία υψίφωνος πέφτει σε κατάθλιψη.

Το 1969 παίζει στην ταινία «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι. Η ταινία δεν έχει τύχη στις κινηματογραφικές αίθουσες. Στις 25 Μαΐου 1970 η Κάλλας μεταφέρεται στο νοσοκομείο και γίνεται γνωστό ότι επιχείρησε να αυτοκτονήσει με μεγάλη δόση βαρβιτουρικών. Το 1973 σκηνοθετεί στο Τορίνο μαζί με τον Τζουζέπε ντι Στέφανο το έργο «Σικελικοί Εσπερινοί» (I Vespri Siciliani) και την ίδια χρονιά ξεκινά μαζί του μια παγκόσμια καλλιτεχνική περιοδεία.

Στις 8 Δεκεμβρίου 1973 η Κάλλας τραγούδησε στην Όπερα των Παρισίων, όπου το κοινό την κάλεσε να επανέλθει στη σκηνή 10 φορές, καταχειροκροτώντας την. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαππόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.

Η Μαρία Κάλλας πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, στο Παρίσι. Η σορός της αποτεφρώθηκε και, δυο χρόνια αργότερα, σκορπίστηκε στο Αιγαίο Πέλαγος.

Πηγές: Έθνος, Wikipedia

Πηγή: TVXS

http://www.tvxs.gr/v20853

 

Εγώ, η Μαρία Κάλλας

Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

 mich@enet.gr,

www.bavzer.blogspot.com

 

32 ΧΡΟΝΙΑ συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο της Ελληνίδας υψιφώνου Μαρίας Κάλλας.

Πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο Παρίσι από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 53 ετών. Η επικήδεια λειτουργία τελέστηκε 4 μέρες μετά, 20 Σεπτεμβρίου, στην εκκλησία του Αγ. Στεφάνου στο Παρίσι. Η σορός της αποτεφρώθηκε στο κρεματόριο του Pere Lachaise. Η τεφροδόχος εκλάπη το 1978 και, όταν βρέθηκε ξανά (σ.σ.: μυστήριο εξακολουθεί να περιβάλλει αυτή την κλοπή), μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και, κατά την επιθυμία της, διασκορπίστηκε άνοιξη του 1979, στη θάλασσα.

Στις 4.2.2001 η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» δημοσίευσε ένα απόσπασμα για «τη θλιβερή ιστορία με την τέφρα της Μαρίας Κάλλας», από το βιβλίο «Ο κουραδοκόφτης» του Ηλία Πετρόπουλου, που έκανε μεγάλη αίσθηση. Στο απόσπασμα αυτό, ο Πετρόπουλος περιγράφει πώς «η Μαρία Κάλλας ετιμήθη από το ελληνικό κράτος με μιαν άτιμη μεταθανάτια τελετή».

Στο «Αναγνωστικό» μας σήμερα, ένα απάνθισμα από διάφορες κουβέντες που είπε κατά καιρούς η μεγάλη λυρική τραγουδίστρια. Κουβέντες που θα μπορούσαν να ήταν και μια σύντομη, αποσπασματική αυτοβιογραφία, αλλά και «ακτινογραφία» του χαρακτήρα της.

Πρώτα, έχασα τη φωνή μου. Επειτα, έχασα τη σιλουέτα μου. Και μετά, έχασα τον Ωνάση.

Πίστεψέ με, ο έρωτας είναι πολύ καλύτερος χωρίς τον γάμο.

Προετοιμάζομαι για τις πρόβες όπως θα προετοιμαζόμουν την ημέρα του γάμου μου.

Μια όπερα αρχίζει πολύ πριν ανεβεί η αυλαία και τελειώνει πολύ μετά την πτώση της. Για μένα, ξεκινά μέσα στη φαντασία μου, γίνεται μέρος της ζωής μου και μένει ζωντανό κομμάτι της ζωής μου για πολύ καιρό μετά την αναχώρησή μου από τη σκηνή.

Δεν θα σκότωνα ποτέ τους εχθρούς μου. Αλλά θα τους ανάγκαζα να γονατίσουν μπροστά μου και να μου ζητήσουν συγγνώμη. Μπορώ να το κάνω. Πρέπει να το κάνω. Και θα το κάνω.

Θα ήθελα να ήμουν απλώς «η Μαρία». Ομως, υπάρχει η «Λα Κάλλας», που απαιτεί από μένα να κουβαλώ διαρκώς μαζί μου την αξιοπρέπειά της.

Ημουν ανέκαθεν πολύ ωριμότερη από την ηλικία μου -και όχι πολύ ευτυχισμένη. Δεν είχα φίλους και φίλες της ηλικίας μου. Μακάρι να μπορούσα να επέστρεφα στα παιδικά μου χρόνια. Να τα ζούσα ξανά. Να απολάμβανα το παιχνίδι μαζί με τα άλλα κορίτσια. Πόσο ανόητη ήμουν!..

Θα έπρεπε να υπάρχει ένας νόμος που να απαγορεύει στους γονείς ή σε οποιονδήποτε άλλον να βάζουν μικρά παιδιά να δίνουν παραστάσεις. Τα παιδιά πρέπει να αφήνονται να απολαύσουν μια υπέροχη και ξέγνοιαστη παιδική ηλικία. Δεν πρέπει να τους αναθέτουμε τόσο πολλές ευθύνες, σε τόσο τρυφερές ηλικίες.

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 16/9/2009

Casta Diva από τη όπερα Norma του Bellini – Παρίσι, 1958

  

 

Αύριο φτάνουν τα πρώτα εμβόλια της νέας γρίπης – City Press

ΝΕΑ ΓΡΙΠΗ: ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

 

Αύριο τα πρώτα εμβόλια

 

Σπύρος Χριστόπουλος

17-09-2009

Οι πρώτες περίπου 100.000 δόσεις του εμβολίου κατά της νέας γρίπης φτάνουν αύριο στην Ελλάδα, όπως ανακοίνωσε χθες ο υπ. Υγείας Δ. Αβραμόπουλος κατόπιν σύσκεψης του Εθνικού Συμβουλίου για την αντιμετώπιση της πανδημίας της νέας γρίπης, που έγινε στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας.

Τα εμβόλια θα αποθηκευθούν στο Κέντρο Δημόσιας Υγείας στη Βάρη και θα τοποθετηθούν σε ειδικά ψυγεία προκειμένου να συντηρηθούν για όσο χρονικό διάστημα απαιτηθεί έως ότου εγκριθεί ο εμβολιασμός του πληθυσμού. Σημειώνεται πως για να αρχίσει η χορήγηση του εμβολίου στην Ελλάδα θα πρέπει πρώτα να υπάρξει αδειοδότηση από τις αρμόδιες υπηρεσίες Υγείας της Ε.Ε., κάτι που δεν αναμένεται να γίνει πριν από τα μέσα Οκτωβρίου.

Βάσει των συστάσεων που έχουν γίνει έως σήμερα, πρώτοι πρόκειται να εμβολιαστούν οι επαγγελματίες υγείας, δηλαδή γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό, ο αριθμός των οποίων υπολογίζεται στα 70.000 άτομα, οι έγκυες που βρίσκονται στο δεύτερο και στον τρίτο μήνα κύησης (εκτιμώνται σε 90.000 άτομα), αλλά και άτομα που φροντίζουν ή φυλάσσουν παιδιά ηλικίας έως έξι μηνών. Πάντως, σήμερα η Ελληνική Επιτροπή Εμβολιασμού πρόκειται να εισηγηθεί αν θα πρέπει να εμβολιαστούν και τα παιδιά, και γενικότερα να καθορίσει ποιες ομάδες ορίζονται ως πρώτης προτεραιότητας.

Στο κρίσιμο ζήτημα σχετικά με τη λειτουργία των σχολείων, ο κ. Αβραμόπουλος επεσήμανε ότι σε περίπτωση που εμφανιστεί μεγάλος αριθμός απουσιών σε μαθητές, σε ποσοστό 40% με 50%, ή σε εκπαιδευτικούς ενός σχολείου, αυτό είναι κριτήριο για τη διακοπή λειτουργίας μιας σχολικής μονάδας. Πάντως, και όπως είπε ο υπουργός, στις δέκα ημέρες λειτουργίας των σχολείων και στις τέσσερις εβδομάδες λειτουργίας των βρεφονηπιακών σταθμών δεν έχει παρουσιαστεί κανένα πρόβλημα.

“Πολωνέζα αρ.53″ (Ηρωική) – Φρειδερίκος Σοπέν (1810 – 1849) – Πιάνο: Vladimir Horowitz – Λευκός Οίκος 1978 επί προεδρίας Τζίμμυ Κάρτερ (live video)

Απ’ τη Βρετάνη έρχομαι… – του Πάσχου Μανδραβέλη – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

26/2/2008   Απ’ τη Βρετάνη έρχομαι… Tου Πασχου Μανδραβελη/ pmandravelis@katimerini.gr Ενας από τους μύθους που ευρέως κυκλοφορούν έχει να κάνει με τη μετονομασία της Μεγάλης Βρετανίας σε «Ηνωμένο Βασίλειο», προκειμένου να καμφθούν οι αντιρρήσεις της Γαλλίας, όταν η Βρετανία ήταν να μπει στην ΕΟΚ. Τον μετέφερε αυτούσιο στον δημόσιο διάλογο ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης. Βγαίνοντας από τη συνάντησή του με την υπουργό Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ δήλωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Ο Ντε Γκωλ από τη δική του την πλευρά επέβαλε στην αυτοκρατορία της Μ. Βρετανίας να μπει στην Ευρώπη με το όνομα Ηνωμένο Βασίλειο, επειδή είχε και αυτός τη Γαλλική Βρετάνη. Εάν έχεις δίκιο επιμένεις, εάν αισθάνεσαι ότι έχεις άδικο τότε κάνεις τη μία υποχώρηση μετά την άλλη». Αρες, μάρες, κουκουνάρες, που λέγαμε μικροί. Η Μεγάλη Βρετανία είναι μέρος της χώρας που ονομάζεται «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας». Το όνομα υπάρχει από πολύ παλιά, πριν καν υπάρξει ΕΟΚ. Το «Ηνωμένο Βασίλειο» υπάρχει από το 1801 όταν ενώθηκε η Μεγάλη Βρετανία με την Ιρλανδία. Τότε το όνομα ήταν «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας», για να αλλάξει μια τελευταία φορά το 1920, όταν μετά την επανάσταση των Ιρλανδών έγινε ανεξάρτητη χώρα η Ιρλανδία. Εκτοτε το όνομα της χώρας είναι «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας» και δεν έχει καμιά σχέση ούτε με τα βέτο του Ντε Γκωλ ούτε με τη γαλλική Βρετάνη. Η αντίθεση της Γαλλίας του Ντε Γκωλ για είσοδο του «Ηνωμένου Βασιλείου» υπήρξε, αλλά για άλλους πολύ πρακτικούς λόγους που είχαν να κάνουν με την Κοινή Αγροτική Πολιτική, τον συσχετισμό δυνάμεων μέσα στην τότε ΕΟΚ, και τους φόβους του στρατηγού για αμερικανική επιρροή στην Ευρώπη. Βέβαια, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ έχει παράδοση στην επισημοποίηση οποιασδήποτε μπαρούφας κυκλοφορεί στους καφενέδες της χώρας. Το 2001 με ερώτησή του στη Βουλή ζητούσε από την κυβέρνηση να τον πληροφορήσει αν «οι Εβραίοι είχαν ειδοποιηθεί και φύγει από τους δίδυμους πύργους λίγο πριν το χτύπημα των τρομοκρατών». Από το κανάλι του μπορεί κάποιος να ακούσει και από την εφημερίδα του μπορεί να διαβάσει κάθε είδος εθνικοπατριωτικής αρλούμπας. Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι γιατί κυκλοφορούν τέτοιοι μύθοι. Στους καφενέδες της επικράτειας, αλλά και στο Διαδίκτυο, κυκλοφορούν πολλοί αντίστοιχοι. Αλλοι είναι φοβικοί, (όπως, για παράδειγμα, η δήλωση Κίσινγκερ για «την ελληνική γλώσσα που πρέπει να καταστραφεί για να πληγεί η Ελλάδα»), και άλλοι κολακευτικοί (π.χ. ότι για δύο ψήφους στο πρώτο Κογκρέσο χάθηκε η ευκαιρία να είναι επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ η ελληνική!). Το ζήτημα -καθόλου κολακευτικό για τη χώρα και τον δημόσιο διάλογο- είναι πως αυτοί οι αστικοί μύθοι επισημοποιούνται από τους πολιτικούς. Δεν μπορεί ο υπουργός Παιδείας μιας σοβαρής χώρας να ξεπατικώνει μια ανοησία από το Ιnternet και να την εκφωνεί δημόσια, ούτε ο αρχηγός ενός κοινοβουλευτικού κόμματος να μεταφέρει στις δηλώσεις του όποια «αρλούμπα» του κατέβει ή του έχουν πει. Αποτελούν μέρος -ίσως το πιο γραφικό- της αναξιοπιστίας του πολιτικού λόγου. Αν οι πολιτικοί μας δεν μπορούν ούτε τα στοιχεία να εκφέρουν σωστά, πόση εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε στις εκτιμήσεις και τις δυνατότητές τους;

Ο φαύλος κύκλος της Οικονομίας – Έξυπνο!

Ευχαριστώ την κ. Βάσια Κυρίτση για την αποστολή

Σ’ ένα χωριό που ζει από τον τουρισμό λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί.
Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλο.

Ο καιρός περνάει μέσα σε αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα ώσπου μια μέρα έρχεται ένας τουρίστας και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού.

Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ.

Πριν ακόμα ανέβει στο δωμάτιό του ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στο χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 ευρώ.

 Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας.

Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και πηγαίνει να το δώσει στην πόρνη του χωριού που της χρωστάει κάποιες τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί.

Εκείνη με τη σειρά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο που του χρωστάει μερικές βραδιές που χρησιμοποίησε τα δωμάτιά του με τους πελάτες της.

Όπως άφηνε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας κατέβαινε από το δωμάτιό του λέγοντας στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει και άλλαξε γνώμη, αρπάζει το χαρτονόμισμα και φεύγει.

Τελικά, τίποτα δεν ξοδεύτηκε…

Κανένας δεν έχασε…

Κανένας δεν κέρδισε…

Και όλα τα χρέη… ξεχρεώθηκαν!

Μήπως κάπως έτσι θα μπορέσουμε να βγούμε από την Κρίση;

Πώς θα είναι η… «Δανία του Νότου» – του Τάκη Μίχα – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

16/9/2009

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ Ο Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

 Πώς θα είναι η… «Δανία του Νότου»

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Στην πρόσφατη ομιλία του στη ΔΕΘ, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου υποσχέθηκε ότι θα κάνει την Ελλάδα «Δανία του Νότου».

Ας δούμε λοιπόν μερικά από τα χαρακτηριστικά της Δανίας:

* Οι μαθητές που φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία στη Δανία επιδοτούνται από το κράτος.

* Μια ομάδα γονέων μπορεί να προσλάβει δασκάλους (που πληρώνονται από το κράτος) και να δημιουργήσει το δικό της σχολείο.

* Δεν υπάρχει πανεπιστημιακό «άσυλο».

* Δεν υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές. Ενας φοιτητής που θα αποτύχει δύο συνεχόμενες φορές στις εξετάσεις θα πρέπει να εγκαταλείψει τη σχολή.

* Οι φοιτητές αγοράζουν τα πανεπιστημιακά βιβλία -δεν τα παίρνουν δωρεάν.

* Δεν υπάρχει ένα πανεπιστημιακό εγχειρίδιο. Υπάρχουν πολλά βιβλία γραμμένα πολλές φορές και σε άλλες γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά).

* Πολλές φορές οι κενές θέσεις διδασκαλίας στα πανεπιστήμια της Δανίας διαφημίζονται στα διεθνή επιστημονικά έντυπα. Στόχος είναι να προσελκυσθούν τα καλύτερα μυαλά και όχι να βολευτούν τα «φιλαράκια».

* Στόχος του εκπαιδευτικού συστήματος είναι να παράγει άτομα που μπορούν να ανταποκριθούν στις συνεχώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις ενός διεθνοποιημένου περιβάλλοντος -και όχι άτομα έτοιμα να «παρκάρουν» για όλη τους τη ζωή στο Δημόσιο.

* Επιτρέπονται οι μαζικές απολύσεις χωρίς αποζημίωση. Μια επιχείρηση μπορεί να απολύσει από τη μια ημέρα στην άλλη όλο το προσωπικό.

* Οι εργοδότες δεν πληρώνουν εισφορές.

* Οι άνεργοι είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν μαθήματα μετεκπαίδευσης και να στραφούν προς νέες μορφές απασχόλησης, αν ο κλάδος είναι κορεσμένος. Αν αρνηθούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα ή αν αρνηθούν να πάρουν τη θέση εργασίας που θα τους υποδείξει το γραφείο ανεργίας, τερματίζεται το γενναιόδωρο επίδομα ανεργίας.

* Η παγκοσμιοποίηση και η ανταγωνιστικότητα των δανικών προϊόντων θεωρείται από όλους η απόλυτη προϋπόθεση για την ευμάρεια της χώρας.

* Οι γιατροί δεν παίρνουν «φακελάκι».

* Οι καθηγητές δεν κάνουν «ιδιαίτερα».

* Οι δημοσιογράφοι δεν δουλεύουν παράλληλα με το ΜΜΕ και σε γραφεία Τύπου υπουργείων ή επιχειρήσεων.

* Οι εφοριακοί δεν τα «πιάνουν».

* Οι δικαστικοί δεν λαδώνονται από τα «κυκλώματα».

* Οι πολιτικοί δεν παρίστανται σε μεσαιωνικές τελετές που έχουν ως αντικείμενο τη λατρεία «θαυματουργών εικόνων»!

* Η επιρροή της Εκκλησίας της Δανίας στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας τερματίστηκε περίπου τον 15ο αιώνα.

* Δεν υπάρχουν ούτε στρατιωτικές ούτε μαθητικές παρελάσεις.

* Η Δανία δεν θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να επιβάλλει πώς θα ονομάζονται άλλες χώρες, άλλες γλώσσες ή άλλες εθνότητες. Αν μια χώρα ονομαζόταν «Γιουτλάνδη» (επαρχία της Δανίας) και αν οι κάτοικοί της ισχυρίζονταν ότι προέρχονται από τους Βίκινγκς, οι Δανοί θα το θεωρούσαν πολύ ενδιαφέρον και θα έσπευδαν να εκμεταλλευτούν τις οικονομικές ευκαιρίες που τους παρείχε αυτή η προνομιακή σχέση.

* Το κεντρικό μήνυμα που προσπαθεί να περάσει η διδασκαλία της ιστορίας στα σχολεία δεν είναι τα «επιτεύγματα του Εθνους», αλλά οι αδυναμίες του ανθρώπου.

* Τα γεγονότα αποκαλούνται με το όνομά τους. Οταν οι Δανοί το 1520, σε εισβολή τους στη Σουηδία έσφαξαν 52 Σουηδούς ομήρους, το γεγονός αυτό αποκαλείται στην ιστορία τους ως: «Το μακελειό της Στοκχόλμης». Δεν αποκαλείται «Η ηρωική άλωση της Στοκχόλμης».

*Στη Δανία, αν διαφοροποιηθεί κάποιος σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν χαρακτηρίζεται «αντιδανός». Στα δανικά η έκφραση «αντιδανός» δεν υπάρχει.

*Στη δημόσια συζήτηση μια άποψη κρίνεται από τα εμπειρικά δεδομένα στα οποία στηρίζεται και όχι από τα «σκοτεινά» συμφέροντα που εξυπηρετεί.

*Ολοι οι νέοι έχουν εγκαταλείψει το σπίτι των γονιών τους και μένουν μόνοι τους όταν κλείσουν τα 18. Δεν μένουν με τη μαμά τους μέχρι τα 40.

*Οι εφημερίδες δεν προσφέρουν CD, διακοπές και αυτοκίνητα για να ανεβάσουν τις κυκλοφορίες τους.

*Με τα θέματα που αφορούν τη γερμανόφωνη μειονότητα που διαβιοί στο νότιο τμήμα της χώρας ασχολούνται οι δημοτικές αρχές και όχι η ασφάλεια και οι μυστικές υπηρεσίες.

*Σε περίπτωση διαζυγίου, ισχύει κοινή επιμέλεια των τέκνων. Για όλα τα σημαντικά θέματα που αφορούν την ανατροφή του παιδιού συναποφασίζουν και οι δύο γονείς και όχι αποκλειστικά η μητέρα.

*Οι Δανοί δεν θεωρούν ότι ο λόγος για τον οποίο έχασαν τον Τριακονταετή πόλεμο εναντίον των Σουηδών το 1625 οφείλεται σε «σκοτεινές ενέργειες» της CIA.

Θα κάνει λοιπόν ο Γιώργος την Ελλάδα «Δανία του Νότου»; Πιθανώς. Και κάπου εκεί ξύπνησα… *

Πρωτοπόρος ακτιβίστρια η μητέρα του Ομπάμα – Ένα νέο ντοκιμαντέρ λέει την ιστορία που δεν είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ – The Independent/ΤΑ ΝΕΑ

ΤΗΕ ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ , Της Judith Κampfner , Της άρεσε η περιπέτεια
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009

Η μητέρα του Μπαράκ Ομπάμα, η Αν Ντάνχαμ, υπήρξε ακτιβίστρια για την κοινωνική δικαιοσύνη στην Ινδονησία. Μόλις τώρα όμως αναδεικνύεται η δράση της.

«Ό,τι καλύτερο υπάρχει σε μένα, το οφείλω σ΄ αυτήν» παραδέχεται ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ στη δεύτερη έκδοση των απομνημονευμάτων του, με τίτλο «Όνειρα από τον πατέρα μου». Όμως η Ντάνχαμ δεν ήταν παρά μια υποσημείωση στην εντυπωσιακή ιστορία της ζωής του. Στον πρόλογο, ο Ομπάμα γράφει: «Ταξίδεψε τον κόσμο, δουλεύοντας σε μακρινά χωριά, βοηθώντας γυναίκες να αγοράσουν μια ραπτομηχανή ή μια αγελάδα για γάλα ή να εκπαιδευτούν σε κάτι που θα μπορούσε να τους δώσει ένα έρεισμα στην οικονομία του κόσμου». Επιλέγει όμως να υπογραμμίσει την ονειροπόληση ως χαρακτηριστικό της: «Είχε φίλους από ψηλά και από χαμηλά, έκανε μακρινούς περιπάτους, ατένιζε το φεγγάρι και γύριζε τις τοπικές αγορές για να βρει κάτι ασήμαντο, ένα μαντίλι ή μια σκαλισμένη πέτρα που θα την έκανε να γελάσει, θα ευχαριστούσε το μάτι της». Μοιάζει να υπαινίσσεται μια επιπολαιότητα, δίνει την εντύπωση ότι η μητέρα του ήταν μια χίπισσα.

Η κληρονομιά της
Αυτό που ο Ομπάμα παραλείπει είναι το γεγονός ότι η Αν Ντάνχαμ ήταν μια οικονομική ανθρωπολόγος και επί 30 χρόνια είχε αφιερωθεί στη μελέτη της κατάστασης των αγροτών στην Ινδονησία. Είχε αναλάβει την εφαρμογή προγραμμάτων του Ιδρύματος Φορντ, της αμερικανικής Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης (USΑΙD) και της Ασιατικής Τράπεζας Ανάπτυξης, στο πλαίσιο των οποίων χορηγούσε μικρά δάνεια στους αγρότες και έγινε έτσι μια πρωτοπόρος των μικροπιστώσεων.

Η κληρονομιά τής Ντάνχαμ ως επιστήμονα και ως μητέρας θα προβληθεί ευρύτερα αργότερα φέτος, όταν η διδακτορική διατριβή της, η οποία χρειάστηκε 14 χρόνια για να ολοκληρωθεί, θα δημοσιευτεί από τις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Ντιουκ (Duke University Ρress). «Δούλευε περισσότερο από οποιονδήποτε έχω συναντήσει», λέει η Άλις Ντιούι, η οποία επέβλεψε το διδακτορικό της. «Όταν κατέβαινε για πρωινό, είχε ήδη δουλέψει ένα τετράωρο». Τον ερχόμενο χρόνο αρχίζει επίσης η παραγωγή μιας ταινίας μεγάλου μήκους για τη ζωή της με τίτλο «Στάνλεϊ Αν Ντάνχαμ: Ένα πολύ γενναιόδωρο πνεύμα».

Όμως η Ντάνχαμ δεν ήταν μόνον ακαδημαϊκός. Στην Ινδονησία υποστήριζε ριζοσπαστικές οργανώσεις που ήταν αντίθετες στη στρατιωτική δικτατορία. Ήταν ακτιβίστρια, της άρεσε η περιπέτεια, υποστήριζε τις παραδοσιακές τέχνες και την παραδοσιακή κουλτούρα, δίδασκε και εργαζόταν για την ανάπτυξη. «Ήταν μια πρωτοπόρος», λέει ο Άντι Σασόνο, πρόεδρος του Συνεταιριστικού Συμβουλίου της Ινδονησίας. «Ήταν ένα orang besar (σπουδαίο πρόσωπο). Στα βιβλία και στις ομιλίες του Ομπάμα βλέπω την ίδια ευαισθησία, το ίδιο ενδιαφέρον για τον απλό άνθρωπο και για τη δικαιοσύνη».

«Είχε μεγάλα όνειρα για τον Μπαράκ», θυμάται η Κέι Ικραναγκάρα, μια αμερικανίδα ανθρωπολόγος που είχε παντρευτεί Ινδονήσιο, όπως και η Ντάνχαμ. «Έλεγε πως όποιος δεν εργάζεται σκληρά, δεν του αξίζει να προχωράει. Είχε παραδοσιακές αξίες και μισούσε την υποκρισία». Οι πολιτιστικοί ήρωές της ήταν ο Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Το ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ της Τζούντιθ Κάμπφνερ για την Αν Ντάνχαμ με τίτλο «Όνειρα από τη μητέρα μου» μεταδόθηκε χθες από το World Service του ΒΒC.