Στο Διαδίκτυο πέρασε ο Σιναϊτικός Κώδικας – Ψηφιοποιήθηκε η Καινή Διαθήκη – TA NEA

6/7/2009  

Προσβάσιμες στο Διαδίκτυο είναι πλέον περί τις 800 σελίδες του Σιναϊτικού Κώδικα, του αρχαιότερου χειρογράφου που περιέχει το πλήρες Κείμενο της Καινής Διαθήκης και μέρος της Παλαιάς Διαθήκης.Οι χρήστες του Ίντερνετ δεν έχουν παρά να επισκεφθούν την ιστοσελίδα www.codexsinaiticus.org.

Σύμφωνα με το BBC, η ψηφιοποίησή του έγινε με τη συνεργασία βρετανικών, γερμανικών, αιγυπτιακών και ρωσικών ινστιτούτων.

«Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της ανθρωπότητας» δήλωσε ο προϊστάμενος του Τμήματος Μεσαιωνικών Χειρογράφων και Χειρογράφων των Πρώιμων Χρόνων τής Βρετανικής Βιβλιοθήκης του Λονδίνου, Δρ. Σκοτ ΜακΚέντρικ.

«Το ηλικίας 1.600 ετών χειρόγραφο ανοίγει ένα ‘παράθυρο’ στην εξέλιξη του Χριστιανισμού και παρέχει στοιχεία για το πώς μεταδόθηκε το μήνυμα της Βίβλου από γενιά σε γενιά» πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας τη σημασία που έχει η ψηφιοποίηση του Κώδικα για τους ερευνητές.

Ο Σιναϊτικός Κώδικας χρονολογείται στα μέσα του 4ου αιώνα και ανακαλύφθηκε στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι συντάχθηκε σε 50 αντίγραφα, κατ’ εντολή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όταν ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Την άποψη αυτή δεν συμμερίζεται η Μονή.

Τον Κώδικα ανακάλυψε ο Γερμανός μελετητής Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ, ο οποίος σταδιακά τον μετέφερε στη Ρωσία. Το 1935 το τότε σοβιετικό καθεστώς πούλησε το χειρόγραφο στο Βρετανικό Μουσείο, όπου και έκτοτε βρίσκεται.

Ο Κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και αποτελούνταν από 1.460 και πλέον σελίδες.

 

Απελευθερώθηκε ο Έλληνας δημοσιογράφος που κρατείτο στο Ιράν – Τέλος στην περιπέτεια – in.gr

5/7/2009

Associated Press

Ο Έλληνας δημοσιογράφος στους δρόμους της Τεχεράνης

Τεχεράνη Τελευταία ενημέρωση 19:07

Προηγούμενο άρθρο: Παρέμβαση Βαρθολομαίου για την απελευθέρωση του Έλληνα δημοσιογράφου Ι.Αθανασιάδη (29/6/2009)   Το Ιράν ανακοίνωσε το απόγευμα της Κυριακής ότι απελευθέρωσε τον Έλληνα δημοσιογράφο, ο οποίος είχε σταλεί στην Τεχεράνη για να καλύψει τις προεδρικές εκλογές. Τη σχετική είδηση μετέδωσε η κρατική τηλεόραση.  Ο δημοσιογράφο Ιάσονας Αθανασιάδης κάλυπτε τα γεγονότα στην Τεχεράνη για λογαριασμό των Washington Times. Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Χασάν Κασκαβί, ο Ιάσωνας Αθανασιάδης απελευθερώθηκε «στο πλαίσιο των δεσμών Τεχεράνης και Αθήνας». Ανέφερε ακόμη ότι ο Αθανασιάδης έφτασε στο Ιράν με βρετανικό διαβατήριο και, όπως είπε σύμφωνα με το Associated Press, του απαγορεύτηκε να εισέλθει στη χώρα «γιατί παραβίασε το νόμο». Όπως πρόσθεσε ο εκπρόσωπος ο δημοσιογράφος αναμίχτηκε σε «παράνομες δραστηριότητες» και συνελήφθη για «συμπεριφορά που παραβίαζε το επάγγελμα του δημοσιογράφου», χωρίς πάντως να την διευκρινίσει. Για το θέμα είχε υπάρξει κινητοποίηση από πλευράς του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, ενώ παρέμβαση είχε κάνει και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Με δήλωσή της, η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη εξέφρασε ικανοποίηση για την απελευθέρωση του δημοσιογράφου και ανέφερε ότι «σε στενή, συνεχή επαφή με το Ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών και σε συνθήκες πολύ δύσκολες για όλους, είχαμε τελικώς αίσια κατάληξη σε αυτή την υπόθεση». Ο Αθανασιάδης κρατούνταν για δύο εβδομάδες. Ήταν ο πρώτος ξένος δημοσιογράφος που συνελήφθη στη χώρα κατά τα επεισόδια που ακολούθησαν την αμφισβητούμενη από την αντιπολίτευση εκλογική αναμέτρηση. Πολλοί ξένοι συνάδελφοί του είτε απελάθηκαν είτε τους ζητήθηκε να μην κάνουν ρεπορτάζ στους δρόμους. Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

“Spente le Stelle” – Emma Shapplin/Γιώργος Νταλάρας – Ηρώδειο 2001 (live)

Ας ψηφίσουμε όλοι για να βγει ο Όλυμπος ένα από τα 7 Θαύματα της Φύσης! – Προθεσμία μέχρι 7/7!

http://www.new7wonders.com/nature/en/vote_on_nominees/

Κάντε κλικ στο vote now.

Προσοχή είναι υποχρεωτικό να ψηφίσετε 7 Θαύματα!

Η Δίκη των Έξι – της Χριστιάννας Λούπα

της Χριστιάννας Λούπα

«Την 11ην και 30΄π.μ. της σήμερον, εις τον παρά τω Γουδί χώρον εξετελέσθη εν πλήρει στρατιωτική τάξει, η θανατική εκτέλεσις των έξ καταδικασθέντων υπό του Εκτάκτου Επαναστατικού Στρατοδικείου, υπευθύνων της Μικρασιατικής Καταστροφής, ήτοι των απαρτισάντων το Συμβούλιον των Πέντε πολιτικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, Δ. Γούναρη, Ν. Στράτου, Γ. Μπαλτατζή και Ν. Θεοτόκη, ως και του αρχιστρατήγου της ήττης Γ. Χατζανέστη. Της εκτελέσεως προηγήθη η στρατιωτική καθαίρεσις και η θεία μετάληψις εν ταις φυλακαίς Αβέρωφ. Οι νεκροί, μεταφερθέντες πάραυτα, εις το Α΄ Νεκροταφείον, παρεδόθησαν εις τους οικείους των προς ταφήν. Προ της εκτελέσεως οι κατάδικοι, ερωτηθέντες περί της υστάτης θελήσεώς των, ουδέν είπον».Ανακοινωθέν Εκτάκτου Επαναστατικού Στρατοδικείου
15 Νοεμβρίου 1922

 

Ένας γκρίζος ουρανός σκέπαζε την παγωμένη Αθήνα εκείνο το πρωινό, καθώς η ομοβροντία των τριάντα ένα όπλων του εκτελεστικού αποσπάσματος, τάραζε την απόλυτη ησυχία του δάσους. Η αυλαία της τελευταίας πράξης του δράματος είχε πέσει, οι ασκοί του Αιόλου όμως, είχαν ανοίξει, προδιαγράφοντας ζοφερό το μέλλον. Οι μέρες ήταν θλιβερές και πένθιμες. Η Ελλάδα ολόκληρη μαυροντυμένη θρηνούσε τα παιδιά της. Τα παιδιά της εκείνα που είχαν χαθεί στη Μικρασιατική Εκστρατεία, που σφαγιάστηκαν ανελέητα κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού, αλλά κι εκείνα που μαρτύρησαν στο Ολοκαύτωμα της Σμύρνης

Δεν είχαν περάσει δυο μήνες από τη συμφορά, όταν στις 31 Οκτωβρίου 1922, άρχισε η πολύκροτη Δίκη των Έξι ή για την ακρίβεια των Οκτώ, (οι Στρατηγός και Γούδας καταδικάστηκαν σε ισόβια δεσμά), η «δίκη των μεγάλων ενόχων», όπως έλεγε ο Πλαστήρας. Στρατιώτες και καραβάνια προσφύγων – των τυχερών εκείνων που επέζησαν –κατακλύζουν τη μητέρα πατρίδα. Στα μάτια τους αντιφεγγίζουν ακόμα οι φωτιές της Σμύρνης. Τα πτώματα που επιπλέουν στο νερό, ο καπνός, τα ερείπια, η αγριότητα, η αντάρα, ο θάνατος δεν φεύγουν στιγμή απ’ το μυαλό τους. Ανέστιοι και ξεριζωμένοι, θα προσπαθήσουν να κλείσουν τις πληγές και να συναρμολογήσουν ξανά τη ζωή τους.

Τα πάνω έχουν έρθει κάτω. Έριδες ταλανίζουν τη μικρή μας χώρα, που είναι διχασμένη σε δύο στρατόπεδα: τους κωνσταντινικούς και τους βενιζελικούς. Οι κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν. Ο ένας τα ρίχνει στον άλλον. Παρ’ όλα αυτά, μια φωνή αντηχεί πέρα ως πέρα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα: να πληρώσουν οι υπαίτιοι!

Όμως πολλά και διάφορα ήταν τα αίτια της μικρασιατικής καταστροφής, άμεσα και έμμεσα, όπως η μακροχρόνια παράταση του πολέμου, η βαθιά διαίρεση του σώματος των αξιωματικών, η καλή οργάνωση του κεμαλικού στρατού κι ο οικονομικός πόλεμος που κήρυξαν στη χώρα μας οι Σύμμαχοι μετά την επάνοδο του Κωνσταντίνου. Η δίκη αυτή λοιπόν δεν αποσκοπούσε παρά στην ικανοποίηση της λαϊκής οργής και την αποκατάσταση του γοήτρου του στρατού.

Τα πάθη κοχλάζουν και τυφλώνουν. Κι όταν το αίμα είναι ακόμα νωπό, σίγουρα η απόσταση από την αλήθεια είναι μεγάλη. «Δύο είναι οι εχθροί της ορθής σκέψης: το τάχος και η οργή», είχε παρατηρήσει κάποτε ο Διόδοτος, που στην προκειμένη περίπτωση επαληθεύεται πανηγυρικά.

Πράγματι, μετά την ήττα των ελληνικών στρατευμάτων στη Μικρά Ασία εξερράγη στρατιωτική επανάσταση υπό τον Ν. Πλαστήρα στις 11 Σεπτεμβρίου 1922, που ανάγκασε τον Κωνσταντίνο να παραιτηθεί. Η επαναστατική αυτή κυβέρνηση ωστόσο είναι αποφασισμένη να ξεκαθαρίσει τα πράγματα και να καθίσει τους, κατά τη γνώμη της, υπαίτιους στο σκαμνί. Έτσι συγκροτήθηκε το Έκτακτο Επαναστατικό Στρατοδικείο, με πρόεδρο τον υποστράτηγο Οθωναίο, που έβγαλε και την ετυμηγορία. Οι Έξι κρίθηκαν ένοχοι για εσχάτη προδοσία.

Μια μάλλον άγνωστη όμως πτυχή των γεγονότων εκείνων, που θέτει πληθώρα ακόμα ερωτηματικών για το κατά πόσο εκτελέστηκαν οι πραγματικοί ένοχοι, είναι η περίπτωση του Πρίγκιπα Ανδρέα. Ο «βασιλόπαις», όπως επιθυμούσε να τον αποκαλούν, είχε πάρει μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως υποστράτηγος, διοικώντας την ΧΙΙ Μεραρχία και στη συνέχεια προήχθη σε αντιστράτηγο και ανέλαβε τη διοίκηση του Β΄ Σώματος Στρατού. Από το σημείο όμως αυτό και μετά αρχίζουν τα προβλήματα. Ο Πρίγκιπας ήρθε σε ρήξη με τους επιτελείς του, όταν ο αρχιστράτηγος Παπούλας διέταξε το Β΄ Σώμα Στρατού να προχωρήσει κι εκείνος κράτησε το Σώμα στάσιμο για 12 ημέρες, μη εκτελώντας τη διαταγή, γιατί θεωρούσε ότι έτσι έπρεπε να γίνει.

Παρ’ όλα αυτά η οριστική ρήξη, που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει, ήρθε όταν ο Παπούλας, αναμένοντας επίθεση εναντίον του Γ΄ Σώματος και σχεδιάζοντας να αιφνιδιάσει τον Κεμάλ με ταυτόχρονη επίθεση των δύο άλλων Σωμάτων, διέταξε τον Ανδρέα να κινηθεί. Όμως εκείνος είχε πάλι τη δική του άποψη! Μετακίνησε το Σώμα του πίσω από το Γ΄ Σώμα, αφήνοντας τελείως ακάλυπτο το Α΄ Σώμα, που έπαθε πανωλεθρία. Κατόπιν τούτου ο Πρίγκιπας αντικαταστάθηκε από τον αντιστράτηγο Τρικούπη. Ήταν όμως πολύ αργά.

Τέσσερις μέρες μετά την εκτέλεση των έξι ωστόσο, έγινε η δίκη του «βασιλόπαιδος», που ολοκληρώθηκε αυθημερόν. Το Στρατοδικείο τον έκρινε ένοχο παμψηφεί, αναγνωρίζοντάς του όμως ελαφρυντικά λόγω απειρίας. Καταδικάστηκε σε καθαίρεση και ισόβια εξορία. Οι Άγγλοι μάλιστα είχαν υποσχεθεί έκτακτη οικονομική βοήθεια για την περίθαλψη των προσφύγων, εάν η δίκη είχε θετική εξέλιξη για τον Ανδρέα. (Σημείωση: Ο Ανδρέας ήταν παντρεμένος με την Αγγλίδα πριγκίπισσα Αλίκη και ήταν πατέρας του σημερινού Φίλιππου της Αγγλίας).

Τελικά ο Πρίγκιπας κατέληξε να ζει μόνος του στο Μόντε Κάρλο και – τι παράξενο! – εκεί ακριβώς είχε καταφύγει και μια άλλη αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, αντιπαθής και μισητή στο λαό της Ιωνίας, ο ύπατος αρμοστής της Σμύρνης Αριστείδης Στεργιάδης. Και οι δυο τελούσαν υπό την προστασία των Άγγλων.

Το σίγουρο είναι άλλωστε, πως αν δεν είχε γίνει η εκτέλεση η ροή της Ιστορίας θα ήταν διαφορετική. Το τηλεγράφημα του Βενιζέλου από τη Λοζάνη, που προσπαθούσε να αποτρέψει το γεγονός, έφτασε πολύ αργά:

«Σήμερον το απόγευμα και κατά την ώρα του τεΐου ο Λόρδος Κόρζον βαθύτατα συγκεκινημένος με επλησίασε και μοι επέδειξε τηλεγράφημα αγγέλων την απόφασιν του στρατοδικείου δι’ ης καταδικάζονται εις θάνατον οι κατηγορούμενοι. Μοι ετόνισε την φρικαλέαν εντύπωσιν η οποία θα εδημιουργείτο όχι μόνον μεταξύ των κυβερνητικών κύκλων εν Αγγλία, αν υπεύθυνοι υπουργοί της χώρας, οίτινες κατά τρόπον έκδηλον είχον υπέρ αυτών την υποστήριξιν της κοινής γνώμης ότε ανέλαβον την αρχήν, εξετελούντο. Και προσέθηκεν ότι αν πραγματοποιηθεί η εκτέλεσις, η βρετανική κυβέρνησις θα προβή εις ανάκλησιν του πρεσβευτού της, Καίτοι, όπως γνωρίζετε μετά προσοχής αποφεύγω να επέμβω εις τας εσωτερικάς υποθέσεις της χώρας, θεωρώ καθήκον μου να σας βεβαιώσω ότι η εντύπωσις θα είναι πράγματι ως την παριστά ο Λόρδος Κόρζον, και να επισύρω την προσοχήν σας επί του γεγονότος ότι η θέσις μου ενταύθα θα καταστεί δυσχερής».

Ακόμα κι ο αδιάλλακτος Πάγκαλος θα ομολογήσει μετά από χρόνια: «Δεν διέπραξαν οι τυφεκισθέντες συνειδητήν προδοσίαν, όπως εκατηγορήθησαν, αλλά υπήρξαν μοιραία θύματα εις τον βωμόν της πατρίδος κατά τας κρισίμους στιγμάς».

Επίσης ο ιστορικός Τάσος Βουρνάς παρατηρεί: «Η αιματοχυσία εκείνη, άσκοπη και χωρίς επιπτώσεις κάποιας κάθαρσης είχε ως αποτέλεσμα να αναζωπυρωθεί ο παλαιός Διχασμός του λαού και να ανοιχθούν κατάστιχα πολιτικών αντεκδικήσεων στο χώρο του αντιβενιζελισμού και του βενιζελισμού, που ταλάνισαν τη χώρα με διαφορετική κάθε φορά μορφή και κίνητρα ως τον πόλεμο του 1940 – 41, την Κατοχή, τα μεταπελευθερωτικά χρόνια του εμφυλίου πολέμου και της δικτατορίας των συνταγματαρχών»

Όπως και να ΄χει πάντως το πράγμα, η εκτέλεση των έξι, που όλοι είχαν πιστέψει ότι θα λειτουργούσε σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης του ασφυκτικού κλίματος, έριξε περισσότερο λάδι στη φωτιά, αναζωπυρώνοντας τα πάθη και ζωντανεύοντας ξανά το φοβερό εφιάλτη του Διχασμού, που θα εξακολουθήσει να αιωρείται στο ιστορικό υποσυνείδητο του Έθνους για πολλά χρόνια ακόμα.

Ξεκλείδωσαν τα μυστικά της σχιζοφρένειας – Γενετικές ομοιότητές της με τη μανιοκατάθλιψη διαπίστωσαν γιατροί – THE INDEPENDENT (ΤΑ ΝΕΑ)

  ΤΗΕ ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ

 Του Steve Connor

 ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009   

Επιστήμονες ανακάλυψαν μια αξιοσημείωτη ομοιότητα ανάμεσα στα γενετικά ελαττώματα που βρίσκονται πίσω από τη σχιζοφρένεια και τη μανιοκατάθλιψη. Η ανακάλυψη αναμένεται να ανοίξει τον δρόμο σε νέες θεραπείες για δύο από τις πιο συνηθισμένες ψυχικές νόσους που πλήττουν εκατομμύρια ανθρώπων. Ως τώρα οι γιατροί υπέθεταν ότι είναι πολύ διαφορετικές.
Τα νέα δεδομένα δείχνουν για πρώτη φορά ότι αμφότερες οι ασθένειες έχουν κοινή γενετική βάση, η οποία οδηγεί τα άτομα να αναπτύξουν τη μία ή την άλλη από τις δύο. Η διερεύνηση της γενετικής βάσης της σχιζοφρένειας έγινε από τρεις διαφορετικές διεθνείς μελέτες. Στο πλαίσιό τους αναλύθηκαν περίπου 15.000 ασθενείς και σχεδόν 50.000 υγιή άτομα. Διαπιστώθηκε ότι χιλιάδες απειροελάχιστες γενετικές μεταλλάξειςγνωστές ως απλοί νουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί (SΝΡ)- συμμετέχουν στην αύξηση του κινδύνου εμφάνισης της νόσου. Από μόνη της, κάθε μετάλλαξη αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης σχιζοφρένειας κατά περίπου 0,2%, όμως όλες μαζί βρέθηκε πως αναλογούν στο ένα τρίτο, τουλάχιστον, του συνολικού κινδύνου ανάπτυξης σχιζοφρένειας. Η νόσος είναι γνωστό πως έχει μια ισχυρή κληρονομική συνιστώσα, η οποία αντιστοιχεί στο περίπου 80% του συνολικού κινδύνου, αλλά επηρεάζεται επίσης από την ανατροφή και το περιβάλλον.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα που προέκυψαν από τις τρεις μελέτες ήταν η διαπίστωση πως η ίδια σειρά γενετικών παραλλαγών που αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης σχιζοφρένειας, συνδέεται επίσης με τη διπολική διαταραχή. Η ανακάλυψη αυτή αντιβαίνει στην ψυχιατρική ορθοδοξία που θέλει τις δύο νόσους κλινικά διαχωρισμένες. Τα ευρήματα αποτελούν ορόσημο για την κατανόηση τόσο της σχιζοφρένειας όσο και της μανιοκατάθλιψης, που είναι γνωστή και ως διπολική διαταραχή. Μπορεί να οδηγήσουν σε νέους τρόπους πρόληψης ή θεραπείας των νόσων αυτών. «Αν ίδιοι γενετικοί κίνδυνοι βρίσκονται πίσω από τη σχιζοφρένεια και τη διπολική διαταραχή, ίσως οι διαταραχές αυτές να οφείλονται σε κάποια κοινή ευαισθησία στην ανάπτυξη του εγκεφάλου», λέει ο Τόμας Ίνσελ, διευθυντής του αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας στην Μπιθέσντα (Βηθεσδά) του Μέριλαντ, το οποίο χρηματοδότησε εν μέρει τις μελέτες. «Φυσικά το μεγάλο ερώτημα είναι τώρα γιατί μερικοί άνθρωποι αναπτύσσουν σχιζοφρένεια και άλλοι αναπτύσσουν διπολική διαταραχή».

Ελπίδες για την ανάπτυξη νέων θεραπειών

ΜΟΛΟΝΟΤΙ οι μελέτες σχετικά με τη σχιζοφρένεια έχουν μέχρι στιγμής εντοπίσει λίγες μόνον από τις πολλές χιλιάδες γενετικές παραλλαγές που σχετίζονται με την ψυχασθένεια, επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό συνιστά ένα πολύ σημαντικό βήμα που θα επιταχύνει την κατανόηση της νόσου και την ανάπτυξη νέων φαρμάκων και θεραπειών. «Είναι για μας μια πολύ σημαντική εξέλιξη επειδή προηγουμένως μετρούσαμε στα δάχτυλα του ενός χεριού τον αριθμό των κοινών γενετικών παραλλαγών που σχετίζονταν αξιόπιστα με τη σχιζοφρένεια», λέει ο Μάικλ Ο΄Ντόνοβαν, καθηγητής Γενετικής Ψυχιατρικής στο Κέντρο Νευρογενετικής του Κάρντιφ. «Ωστόσο, όσα έχουμε βρει έως τώρα εξηγούν μόνον ένα απειροελάχιστο κλάσμα του συνολικού κινδύνου της σχιζοφρένειας. Εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε πως τα γονίδια αυτά συμβάλλουν όχι μόνο στη σχιζοφρένεια, αλλά και στη διπολική διαταραχή.

Αυτό σημαίνει πως οι δύο διαταραχές δεν είναι πραγματικά τόσο διαφορετικές όσο πιστεύαμε στην Ψυχιατρική».

Οι τρεις μελέτες, οι οποίες δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «Νature», κατέστησαν δυνατές χάρη στις τεχνικές προόδους στην ανάλυση του γονιδιώματος ακολουθίας των ασθενών. Αυτές οι πρόοδοι έδωσαν στους επιστήμονες τη δυνατότητα να εξετάσουν μεγάλες ποσότητες DΝΑ για να κάνουν τις συγκρίσεις ανάμεσα σε ασθενείς και σε υγιή άτομα.

          

“Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος” – Τάσος Λειβαδίτης (1922 – 1988) – Ένα πολύ δυνατό ποίημα του μεγάλου μας ποιητή

 

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θα ‘ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ’ τις φωτιές.

Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.

Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

 

 

Εργοβιογραφικό Τάσου Λειβαδίτη

Ο Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης, υστερότοκος γιος του
Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της
Αναστάσεως του 1922.
Τον Ιούνιο του 1948 συνελήφθη και εξορίστηκε στο Μούδρο. Στη
συνέχεια μεταφέρθηκε στη Μακρόνησο και μετά στον Αη Στράτη. Από κει
οδηγήθηκε στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα απ’ όπου αφέθηκε ελεύθερος
το 1951. Οι διώξεις όμως δε σταμάτησαν. Το Φυσάει στα σταυροδρόμια του
κόσμου θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κα­τασχέθηκε. Ο ίδιος ο
ποιητής μάλιστα πέρασε από δίκη. Τελικά το δικαστήριο τον απάλλαξε λόγω
αμφιβολιών. Από το 1954 ο Λειβαδίτης εργαζόταν στην Αυγή ως κριτικός
ποίησης.
Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από
τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το
ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του
ποιητική σύνθεση με τίτλο Μάχη στην άκρη της νύχτας.
Στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη
(Δραπετσώνα, Τα Λυρικά) και ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ρωσικά,
Ουγγρικά, Σουηδικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Αλβανικά, Βουλγαρικά, Κινέζικα και
Αγγλικά. Έγραψε ακόμη με τον Κώστα Κοτζιά τα σενάρια των ελληνικών
ταινιών Ο θρίαμβος και Η συνοικία το όνειρο.
Ο Τάσος Λειβαδίτης τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο
παγκόσμιο φεστιβάλ νεολαίας της Βαρσοβίας για τη συλλογή Φυσάει στα
σταυροδρόμια του κόσμου. Πήρε ακόμη το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου
Αθηναίων για τη Συμφωνία αρ. 1, το δεύτερο κρατικό βραβείο ποίησης για το
Βιολί για μονόχειρα και το πρώτο κρατικό βραβείο ποίησης για τη συλλογή
Εγχειρίδιο ευθανασίας.
Έφυγε από κοντά μας στις 30 Οκτωβρίου του 1988.

Οι πληροφορίες προέρχονται από το βιβλίο του Απόστολου Μπενάτση, Η ποιητική
μυθολογία του Τάσου Λειβαδίτη, Αθήνα, Επικαιρότητα, 1991

Με τη γυναίκα του και την κόρη του το 1951

“Λώρενς της Αραβίας” – David Lean – Peter O’Toole, Omar Sharif, Antony Quinn, Alec Guiness – Μουσική: Maurice Jarre – 7 Όσκαρ (1962) (movie trailer)

«Να μην αφήσουμε την Ελλάδα μόνη στο θέμα της λαθρομετανάστευσης» – Συνέντευξη του απερχόμενου Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Πέτερινγκ, στο naftemporiki.gr – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

2/7/2009

«Πρόβλημα για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση» χαρακτήρισε την παράνομη μετανάστευση ο απερχόμενος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χανς Γκερτ Πέτερινγκ, μιλώντας στο naftemporiki.gr.

Tάχθηκε για άλλη μία φορά κατά της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ και υπέρ μιας προνομιακής σχέσης μαζί της. Όπως μας είπε, δεν υποστηρίζει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την ένταξη της γείτονος, ενώ δεν θεωρεί αντιδημοκρατική τη διεξαγωγή δεύτερου δημοψηφίσματος για τη Συνθήκη της Λισαβόνας στην Ιρλανδία.

Όσο για την ίδια τη Συνθήκη, θεωρεί ως το πιο ατυχές γεγονός της προεδρίας ότι δεν επικυρώθηκε σε αυτό το διάστημα. Στήριξε την υποψηφιότητα Μπαρόζο για την προεδρεία της Κομισιόν επισημαίνοντας ότι «συνολικά έχει κάνει καλή δουλειά». Μας είπε τέλος, ότι δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένη την ειρήνη στην Ευρώπη, που εξακολουθεί να αποτελεί το σημαντικότερο σκοπό της ΕΕ.

Συνέντευξη στην Αλίνα Σαράντη

Η επίσημη θέση της Ελλάδας, όπως διατυπώθηκε από τον Έλληνα πρωθυπουργό, είναι ότι η Ελλάδα σηκώνει μεγαλύτερο βάρος από άλλα ευρωπαϊκά κράτη σε σχέση με την παράνομη μετανάστευση, η οποία όμως αποτελεί ευρωπαϊκό ζήτημα. Πιστεύετε ότι είναι σωστή αυτή η διαπίστωση και τι πρέπει να γίνει;

«Νομίζω ότι όταν μία χώρα, στη περίπτωση αυτή η Ελλάδα, έχει να αντιμετωπίσει μία μεγάλη πρόκληση, δεν είναι μόνο πρόκληση ή πρόβλημα για τη συγκεκριμένη χώρα. Βάσει της αρχής της αλληλεγγύης , είναι πρόβλημα για ολόκληρη την ΕΕ. Νομίζω ότι είναι ζωτικής σημασίας ολόκληρη η ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, να αρχίσει διαπραγματεύσεις, για παράδειγμα με την Τουρκία, από όπου προέρχονται πολλοί μετανάστες και να βρούμε λύσεις, ώστε αυτοί να μην έρχονται στην Ελλάδα. Πρέπει να βρούμε λύσεις βάσει διαπραγματεύσεων και δεν πρέπει να αφήσουμε την Ελλάδα μόνη της».

Πώς νιώθετε για τη θητεία σας ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Κοιτώντας πίσω, ποια ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία και ποια η μεγαλύτερη αποτυχία σας;

«Ήταν μία καταπληκτική περίοδος και αποτέλεσε πολύ μεγάλο προνόμιο για εμένα να υπηρετήσω ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για δυόμισι χρόνια. Αυτά τα δυόμισι χρόνια τα βάζω μαζί με την θητεία μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που ξεκίνησε από τις πρώτες εκλογές το 1979. Πριν γίνω πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ήμουν πρόεδρος της μεγαλύτερης ομάδας του, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που περιλαμβάνει τους Χριστιανοδημοκράτες και τη Νέα Δημοκρατία Νομίζω ότι ήταν πολύ σημαντική η νομοθεσία μας για την κλιματική αλλαγή και ήταν κάτι που έκανε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μαζί με το Συμβούλιο, βάσει της πρότασης της Κομισιόν, ώστε να βρούμε λύσεις για να μειώσουμε το διοξείδιο του άνθρακα. Τώρα πρέπει να συμφωνήσουμε σε παγκόσμιο επίπεδο στην Κοπεγχάγη το Δεκέμβριο σε αυτή τη μεγάλη συνδιάσκεψη για την κλιματική αλλαγή, στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Εμείς οι Ευρωπαίοι πρωτοστατούμε και τώρα πρέπει να πείσουμε και τους άλλους, τους Κινέζους, τους Ρώσους, τους Ινδούς και πολλούς άλλους. Μπορούμε να είμαστε πολύ ικανοποιημένοι που οι Αμερικανοί, με τη νέα κυβέρνηση, ήρθαν μαζί μας και πρωτοστατούμε. Μετά υπάρχουν και άλλα ζητήματα που είναι μάλλον συμβολικά, αλλά πολύ σημαντικά. Για παράδειγμα το Δεκέμβριο του 2007, άνοιξαν τα σύνορα για την Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβακία και άλλες χώρες. Αν σκεφτεί κανείς την ευρωπαϊκή ήπειρο όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξελέγη για πρώτη φορά το 1979, είχαμε τείχη, σύνορα, ναρκοπέδια και η Ευρώπη ήταν διαιρεμένη. Τώρα είμαστε ανοιχτοί, όλοι μπορούν να ταξιδέψουν ελεύθερα εντός της ΕΕ και αυτή είναι μία εκπληκτική εξέλιξη. Σχετικά τώρα με την αποτυχία, υπάρχει κάτι που θα ήθελα να έχει ήδη πραγματοποιηθεί, αλλά δεν μπορούμε να το αποκαλέσουμε αποτυχία: τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Τώρα έχουμε μεγάλες πιθανότητες να επικυρωθεί – εγώ θα ήθελα να έχει επικυρωθεί κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως προέδρου. Αυτό δεν συνέβη, αλλά έχουμε πολύ μεγάλες πιθανότητες μέχρι το τέλος αυτής της χρονιάς να επικυρωθεί η Συνθήκη της Λισαβόνας. Τη χρειαζόμαστε, γιατί μας δίνει περισσότερη δημοκρατία, περισσότερες δυνατότητες να δράσουμε και μεγαλύτερη διαφάνεια.

Για να μείνουμε λίγο εκεί, οι Ιρλανδοί θα προσέλθουν για δεύτερη φορά στις κάλπες το φθινόπωρο για τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Κάποιοι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτό καθιστά άμεση επίθεση κατά της δημοκρατίας και ότι απλώς θα έπρεπε να ξεχάσουμε τη Συνθήκη της Λισαβόνας εφόσον την απέρριψαν. Ποια είναι η γνώμη σας;

«Νομίζω ότι αυτό δεν είναι σωστό επιχείρημα. Είμαστε 27 χώρες στην ΕΕ και αν υπήρχε δημοψήφισμα σε όλες τις χώρες, τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ακόμα μία ή και δύο ή και τρεις χώρες θα απέρριπταν ένα σχέδιο της ΕΕ ή ένα σχέδιο σε εθνικό επίπεδο. Αυτό συμβαίνει επειδή οι πολίτες πολύ συχνά στα δημοψηφίσματα απαντούν, όχι στο ερώτημα που τους τίθεται, αλλά σε άλλα ερωτήματα. Ο μεγάλος Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκολ, έλεγε, αν και εγώ δεν θα πήγαινα τόσο μακριά, ότι οι πολίτες στα δημοψηφίσματα δίνουν απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν τους έχουν τεθεί. Πιστεύω στο κοινοβουλευτικό σύστημα. Τα κοινοβούλια αποφασίζουν και, αν οι πολίτες δεν συμφωνούν, τότε μπορούν να ψηφίσουν άλλο κόμμα στις επόμενες εκλογές. Στην Ιρλανδία είχαμε ένα δημοψήφισμα και επικράτησε το όχι. Γνωρίζουμε ποιος οργάνωσε αυτό το όχι, ήταν κάποιος που απέτυχε εντελώς στις ευρωπαϊκές εκλογές, το όνομά του είναι Γκένλεϊ. Τώρα οι Ιρλανδοί ζήτησαν να λάβουν κάποιες εγγυήσεις σε θέματα κοινωνίας, ηθικής, κτλ. Η ανταπόκριση της ΕΕ ήταν θετική, οπότε η απόφαση δεν είναι η ίδια με αυτήν που κλήθηκαν να λάβουν την πρώτη φορά – αυτό είναι μία δίκαιη και δημοκρατική εξέλιξη.

Πιστεύετε ότι θα έπρεπε να υπάρξει δημοψήφισμα για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ; Έχετε ταχθεί κατά της ένταξης στο παρελθόν…

«Δεν είμαι υπέρ της ένταξης της Τουρκίας, αλλά είμαι υπέρ μιας πολύ στενής σχέσης με την Τουρκία. Η Τουρκία είναι ένα σπουδαίο έθνος, μία σπουδαία χώρα που στηρίζει το δυτικό κόσμο, είναι ένας πιστός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Τώρα βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις. Πιστεύω ότι αν οι διαπραγματεύσεις ολοκληρωθούν κάποια μέρα, τα μέλη των κοινοβουλίων που θα κληθούν να αποφασίσουν, μεταξύ των οποίων και το ευρωπαϊκό, θα πρέπει να είναι εντελώς ελεύθερα στην απόφασή τους αν θα πουν ναι ή θα βρουν μία εναλλακτική, αυτό που λέμε προνομιακή σχέση, μία πολύ ισχυρή συνεργασία, αλλά όχι ένταξη. Εφόσον δεν πιστεύω γενικώς στα δημοψηφίσματα, επειδή πιστεύω στο κοινοβουλευτικό σύστημα, δεν μπορώ να είμαι υπέρ ενός δημοψηφίσματος για την ένταξη της Τουρκίας, παρόλο που στη χώρα μου θα επικρατούσε σχεδόν σίγουρα, τουλάχιστον τώρα, το όχι. Όμως δεν επιχειρηματολογώ βάσει τακτικής αλλά βάσει αρχών, οπότε είμαι κατά ενός δημοψηφίσματος σχετικά με την Τουρκία, γιατί είμαι κατ’ αρχήν εναντίον των δημοψηφισμάτων, πιστεύω στο κοινοβουλευτικό σύστημα.

Στο θέμα της προεδρίας της Κομισιόν, ο κ. Μπαρόζο έχει δεχθεί έντονες επικρίσεις, εν μέρει εξ’ αιτίας του τρόπου που χειρίστηκε την οικονομική κρίση . Στηρίζετε την υποψηφιότητά του για μια δεύτερη θητεία στην Κομισιόν και γιατί;

«Μπορώ εδώ να μιλήσω περισσότερο σαν πολιτικός του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και όχι σαν πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Προσωπικά λοιπόν λέω ένα δυνατό ναι, ότι στηρίζω την υποψηφιότητα του προέδρου Μπαρόζο. Νομίζω ότι συνολικά έχει κάνει καλή δουλειά. Η ΕΕ είναι πολύ περίπλοκη και ο πρόεδρος της Κομισιόν έχει μία πολύ τρομακτική και δύσκολη δουλειά, πιο δύσκολη και από αυτήν του προέδρου των ΗΠΑ, παρόλο που ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πιο πολλή δύναμη. Πρέπει να σκεφτεί κανείς τη θέση του προέδρου της Κομισιόν. Από τη μία έχει 27 κυβερνήσεις, που έχουν αιτήματα. Από την άλλη πλευρά έχει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που έχει επίσης αιτήματα. Πολύ συχνά το Ευρωκοινοβούλιο δεν συμφωνεί με τις κυβερνήσεις και ο πρόεδρος της Κομισιόν πρέπει να παίξει το ρόλο του «κακού» για τη μια πλευρά ή την άλλη. Αν το δούμε συνολικά, έχει κάνει καλή δουλειά και του αξίζει να επανεκλεγεί.

Η αποχή στις τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ. Γιατί πιστεύετε ότι οι πολίτες νιώθουν αποσυνδεμένοι από την ευρωπαϊκή πολιτική;

«Νομίζω ότι είναι σημαντικό να χρησιμοποιήσουμε τα επόμενα πέντε χρόνια για να δώσουμε περισσότερες πληροφορίες στον κόσμο και η συνέντευξή μας τίθεται σε αυτό το πλαίσιο. Η πρώτη προϋπόθεση είναι ότι η ευρωπαϊκή πολιτική πρέπει να εμπλέκεται περισσότερο στην εθνική πολιτική. Δεν μπορείς πλέον να ξεχωρίσεις τα σημαντικά θέματα της εθνικής πολιτικής από την ευρωπαϊκή, για παράδειγμα το θέμα της μετανάστευσης για την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο ζήτημα για την Ελλάδα, αλλά και για την ΕΕ. Χρειαζόμαστε συνεχή πληροφόρηση των πολιτών μας και πρέπει τα εθνικά κόμματα να ασχοληθούν με αυτά τα ζητήματα και τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα η τηλεόραση, να δίνουν πληροφορίες στον πληθυσμό – έτσι νομίζω ότι θα υπάρξει αύξηση στη συμμετοχή. Θέλω όμως να επισημάνω κάτι, που όμως δεν αποτελεί δικαιολογία. Όταν έχουν εκλογές στις ΗΠΑ για τη Βουλή των Αντιπροσώπων και για το ένα τρίτο της Γερουσίας, αν δεν έχουν ταυτόχρονα προεδρικές εκλογές, τότε η συμμετοχή είναι πολύ πιο χαμηλή από τις ευρωεκλογές. Το 2006, όταν δεν είχαν εκλογές για τον πρόεδρο, αλλά μόνο για τη Βουλή των Αντιπροσώπων και το ένα τρίτο της Γερουσίας, η συμμετοχή ήταν 36%. Το λέω αυτό επειδή κανείς δεν πρέπει να αμφισβητεί τη νομιμότητα της Ευρωβουλής, κατά τον ίδιο τρόπο που κανείς δεν αμφισβητεί τη νομιμότητα του αμερικανικού Κογκρέσου. Πρέπει να το δούμε και αυτό, αλλά δεν πρέπει να αποτελεί δικαιολογία για εμάς, πρέπει να γίνουμε καλύτεροι, τα μέλη του ευρωκοινοβουλίου πρέπει να ενισχύσουν την παρουσία τους, οι βουλευτές σε εθνικό επίπεδο πρέπει να ενισχύσουν την ευρωπαϊκή παρουσία τους, τα κόμματα πρέπει να κάνουν περισσότερα και τα ΜΜΕ πρέπει να συμμετάσχουν σε αυτή την προσπάθεια.

Και η τελευταία μου ερώτηση, σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο, αν μου επιτρέπετε. Στην ιστοσελίδα σας στο διαδικτυακό τόπο του Ευρωκοινοβουλίου, αναφέρεται ότι το γεγονός ότι δεν γνωρίσατε ποτέ τον πατέρα σας επειδή σκοτώθηκε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες που σας οδήγησαν να ασχοληθείτε με την ευρωπαϊκή πολιτική. Πιστεύετε ότι η ειρήνη εξακολουθεί να είναι ο κυριότερος στόχος της ΕΕ ή τη θεωρούμε δεδομένη, και πρέπει να τη θεωρούμε δεδομένη;

«Σας ευχαριστώ για αυτή την προσωπική ερώτηση. Η οικογένειά μου πιστεύει ότι ο πατέρας μου σκοτώθηκε σαν κανονικός στρατιώτης στα τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου του 1945 και εγώ γεννήθηκα το Σεπτέμβριο του 1945, οπότε δεν τον είδα ποτέ. Για πολύ καιρό δεν ήμασταν σίγουροι αν είχε πεθάνει ή όχι, υπήρχε μία αβεβαιότητα για σχεδόν δέκα χρόνια και αυτό βέβαια δεν ήταν εύκολο για την οικογένειά μου. Νομίζω ότι ψυχολογικά για εμένα αυτό αποτέλεσε το κίνητρο για να ασχοληθώ με την πολιτική. Ήταν επίσης η ευρωπαϊκή πολιτική του πρώτου καγκελάριου μετά τον πόλεμο, του Κόνραντ Άντεναουερ που ήταν αφοσιωμένος Ευρωπαίος, που με έκανε να προσχωρήσω στη νεολαία του CDU και στη συνέχεια στο CDU. Ήμουν προσανατολισμένος στην Ευρώπη και είχα την ευκαιρία να εκλεγώ στην Ευρωβουλή το 1979. Παρόλο που ήμουν ήδη 33 τότε, ήμουν το νεότερο μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και ακόμα δεν είμαι το γηραιότερο, αλλά είμαι το μοναδικό που υπηρετεί από το 1979. Νομίζω ότι παρόλο που η ειρήνη δεν είναι πλέον το μοναδικό επιχείρημα για την ένωση της Ευρώπης, παραμένει το πιο σημαντικό, γιατί είναι ένα θαύμα που ζούμε ειρηνικά όλοι μαζί στην ΕΕ, πεντακόσια εκατομμύρια άνθρωποι μπορούμε να ταξιδεύουμε χωρίς συνοριακούς ελέγχους, σε πολλές χώρες υπάρχει κοινό νόμισμα. Αυτό λοιπόν είναι ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα και δεν πρέπει ποτέ να το θεωρούμε δεδομένο, γιατί όταν παίρνουμε ως δεδομένα πράγματα στην προσωπική μας ζωή ή την πολιτική, τότε μπορούμε πολύ εύκολα να τα χάσουμε. Πρέπει να προσπαθούμε γι’ αυτά συνεχώς. Η ειρήνη λοιπόν δεν είναι το μοναδικό κίνητρο, αλλά το πιο σημαντικό».

Κατά της Γαλλίας στρέφεται η Αλ Κάιντα μετά το «όχι» στη μπούργκα – Απειλεί με επιθέσεις – ΤΟ ΒΗΜΑ

Παρίσι – Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009 [ 11:53 ]

Με επιθέσεις στο έδαφος της Γαλλίας απειλεί η Αλ Κάιντα, μετά τη δήλωση του Νικολά Σαρκοζί ότι η μπούρκα δεν είναι ευπρόσδεκτη στη χώρα του, επειδή -όπως είπε- αποτελεί «σύμβολο υποταγής».

«Δεν θα ανεχθούμε τέτοιες προκλήσεις και αδικίες και θα πάρουμε εκδίκηση» αναφέρει σε ανακοίνωσή του που δημοσιεύθηκε στο Διαδίκτυο ο Αμπού Μουσάμπ Αμπντούλ Ουαντούντ, ο οποίος αυτοαποκαλείται «αρχηγός της Αλ Κάιντα στη Βόρεια Αφρική.

«Οι μουσουλμάνοι αδελφοί μας κυρίως στη Γαλλία, αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα, ανησυχούν ιδιαίτερα για τις αποφάσεις των Γάλλων πολιτικών και των ηγετών τους, καθώς και για τη συνεχή παρενόχληση που υφίσταται ο λαός μας σχετικά με το θέμα της μπούρκα» αναφέρεται στην ανακοίνωση, η αυθεντικότητα της οποίας δεν έχει εξακριβωθεί.

Την περασμένη εβδομάδα ο Γάλλος πρόεδρος είχε δηλώσει από το βήμα του Κοινοβουλίου πως η μπούρκα αποτελεί «σύμβολο υποταγής και υποβιβασμού» των γυναικών και δεν είναι αποδεκτή στη γαλλική επικράτεια.

Στο μικροσκόπιο τα Αirbus – Υποψίες προκαλούν τα πρόσφατα δυστυχήματα αν και δεν είχαν σχέση μεταξύ τους – ΤΑ ΝΕΑ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κίττυ Ξενάκη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 2 Ιουλίου 2009   

Δύο αεροπορικά δυστυχήματα με Αirbus μέσα σε έναν μήνα προκαλούν υποψίες. Οι ειδικοί επισημαίνουν πως το ένα δεν είχε καμία σχέση με το άλλο: ήταν διαφορετικά μοντέλα Αirbus, σε διαφορετικές συνθήκες. Παρ΄ όλα αυτά, και σύμφωνα με τους «Τimes», πιθανόν να ζητηθεί σήμερα από την εταιρεία να καθηλώσει τον παγκόσμιο στόλο της από αεροσκάφη μακράς εμβέλειας.

Γιατί ειδικά σήμερα; Διότι σήμερα αναμένονται τα πρώτα πορίσματα των Γάλλων εμπειρογνωμόνων όσον αφορά τα αίτια της συντριβής του Αirbus Α330 της Αir France στον Ατλαντικό Ωκεανό, ανοικτά της Βραζιλίας, την 1η Ιουνίου. Όπως υποστηρίζουν οι «Τimes», οι εμπειρογνώμονες θα υποστηρίξουν ότι ναι μεν έπαιξαν ρόλο στο δυστύχημα οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες, το βασικό πρόβλημα όμως ήταν οι ελαττωματικοί αισθητήρες ταχύτητας και το σύστημα επεξεργασίας στοιχείων αέρος πτήσης. Και η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασφάλειας Πτήσεων θα κληθεί να απαντήσει σε ένα πιεστικό ερώτημα: γιατί ουδέποτε ανέλαβε δράση ώστε να διορθώσει ένα πρόβλημα γνωστό, όσον αφορά τα Αirbus Α330 και Αirbus Α340, εδώ και χρόνια;

Τριάντα έξι επεισόδια παρόμοια με αυτό που τελικά προκάλεσε τη συντριβή του Αirbus Α330 είχαν ήδη σημειωθεί στο παρελθόν. Γιατί, παρ΄ όλο που τα μαύρα κουτιά δεν έχουν βρεθεί, η μοίρα της Πτήσης 447 της Αir France δεν αποτελεί πλέον (τουλάχιστον όχι εντελώς) μυστήριο. Χάρη στα αυτόματα μηνύματα που έστειλε το αεροσκάφος τα τελευταία λεπτά, γνωρίζουμε πως σωματίδια πάγου μπλοκάρισαν τους τρεις αισθητήρες ταχύτητας και το γεγονός αυτό απορρύθμισε το ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου πτήσης αποσυνδέοντας τον αυτόματο πιλότο: οι πιλότοι κλήθηκαν να αναλάβουν με τα χέρια τον έλεγχο του αεροσκάφους σε «σχεδόν αδύνατες συνθήκες». Όπως αποκαλύφθηκε όμως, η Αirbus είχε αναφέρει για πρώτη φορά προβλήματα με τους αισθητήρες ταχύτητας το 1994. «Ήταν μια προαναγγελθείσα τραγωδία» σχολιάζει ο Βρετανός αρθρογράφος και πτυχιούχος πιλότος, Τσαρλς Μπρέμερ.

Η καταστροφή
Από την πλευρά της η «Ιndependent» επισημαίνει πως «οι αεροπορικές εταιρείες δεν θα αγόραζαν αεροσκάφη της Αirbus- η οποία είναι σεβαστή και συγκρίσιμη με εκείνη του ανταγωνιστή της, της Βoeing- αν είχαν σοβαρές αμφιβολίες για την ασφάλειά τους. Κάποιοι πιλότοι έχουν εκφράσει επιφυλάξεις για την προσέγγιση Fly-Βy-Wire (ηλεκτρονικός χειρισμός του αεροσκάφους) της Αirbus, που αυτοματοποιεί περισσότερες διαδικασίες από ό,τι το σύστημα της Βoeing, αλλά η Αirbus πιστεύει ότι η μέθοδός της είναι ασφαλέστερη και μειώνει τον κίνδυνο ανθρώπινου λάθους. Ναι, παρατηρείται τελευταία μια αλυσίδα ατυχημάτων με Αirbus, το πιθανότερο όμως είναι πως πρόκειται για κακοτυχία. Άλλωστε μόνο δύο μεγάλοι κατασκευαστές αεροσκαφών υπάρχουν παγκοσμίως». Το βέβαιον είναι πως η Αirbus αντιμετωπίζει μια καταστροφή από πλευράς δημοσίων σχέσεων. Όπως επίσης και ότι η προχθεσινή συντριβή ενός Αirbus Α310 στον Ινδικό Ωκεανό δεν είχε καμία σχέση με την τραγωδία της Αir France. Το Α310 είναι παλαιότερο μοντέλο αεροσκάφους- το συγκεκριμένο κατασκευάστηκε το 1990-, ένα Αirbus πρώτης γενιάς, χωρίς το σύστημα Fly-Βy-Wire που χρησιμοποιεί η εταιρεία από τη δεκαετία του 1980. Πολλά έχουν ειπωθεί για το συγκεκριμένο αεροσκάφος- είχε κριθεί ακατάλληλο προ διετίας από τις γαλλικές αρχές-, όμως η κατασκευάστρια εταιρεία δεν έχει ευθύνη για την ασφάλεια του αεροσκάφους μετά την πώλησή του, η ευθύνη βαρύνει την εταιρεία που το χρησιμοποιεί, εν προκειμένω την Υemenia, η οποία αντιμετωπίζει πλέον τον κίνδυνο εξοβελισμού της από τα ευρωπαϊκά αεροδρόμια. Σύμφωνα πάντως με τον Τσαρλς Μπρέμερ: «Πιθανόν η κατάσταση του αεροσκάφους να μην έπαιξε μεγάλο ρόλο στη συντριβή. Όλα δείχνουν πως πρόκειται για ένα κλασικό απευκταίο κατά την προσέγγιση για προσγείωση. Τα περισσότερα αεροπορικά δυστυχήματα συμβαίνουν κατά την απογείωση ή την προσγείωση και, συνήθως, η ευθύνη βαρύνει τους πιλότους».

«Άκουγα φωνές αλλά δεν έβλεπα τίποτα»

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ θαύμα θεωρείται η διάσωση της 14χρονης Μπαχία Μπακάρι, της μοναδικής επιζήσασας ανάμεσα στους 153 επιβαίνοντες του αεροσκάφους της Υemenia που κατέπεσε την Τρίτη στον Ινδικό Ωκεανό, ανοιχτά της Μεγάλης Κομόρας. «Όλα σκοτείνιασαν και αρχίσαμε να πέφτουμε», είπε το κοριτσάκι στον πατέρα του, ο οποίος αντίθετα από τη μητέρα της δεν επέβαινε στη μοιραία πτήση.

Εκτινάχθηκε
Η Μπαχία εκτινάχθηκε από το αεροσκάφος και βρέθηκε ξαφνικά στο νερό. Άκουγε φωνές ανθρώπων γύρω της, αλλά δεν μπορούσε να δει τίποτα μέσα στο σκοτάδι. Και παρότι γνώριζε «ελάχιστο κολύμπι» και είχε υποστεί κάταγμα σε κόκαλο του τραχήλου, κατάφερε να κρατηθεί επί 13 ώρες, μέχρι που την εντόπισε μια σωστική λέμβος από ένα κομμάτι του αεροσκάφους. Η 14χρονη που πήγαινε με τη μητέρα της να επισκεφθούν συγγενείς στις Κομόρες, έχει πλήρεις τις αισθήσεις της και επρόκειτο να μεταφερθεί χθες το βράδυ από τις Κομόρες σε νοσοκομείο του Παρισιού.

Όπως επισημαίνει η «Ιndependent», είναι το πολλοστό «θαύμα» επιβίωσης παιδιού από αεροπορική τραγωδία που ακούμε. Προ διετίας, ένα τρίχρονο κοριτσάκι από τις ΗΠΑ βρέθηκε ζωντανό, δεμένο στη θέση του, μέσα σε ό,τι είχε απομείνει από το ελαφρύ αεροσκάφος του παππού της.

Πλάι στο δένδρο
Το 2003, ένα δίχρονο παιδί βρέθηκε από νομάδα στο Σουδάν, πλάι σε ένα δένδρο. Το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε είχε συντριβεί σε κοντινή απόσταση. Οι ειδικοί επισημαίνουν πως, από πλευράς φυσιολογίας, ένα παιδί δεν έχει περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης από έναν ενήλικο. Το πιθανότερο λοιπόν είναι ότι απλώς οι ιστορίες παιδιών που επέζησαν, ως εντυπωσιακότερες, μας εντυπώνονται καλύτερα.

Στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου η απόφαση για επανάληψη ή όχι της «δίκης των 6» του 1922 – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Hμερομηνία : 25-06-09

Το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου με την υπ΄ αριθμ. 1533/2009 απόφασή του παρέπεμψε στην Ολομέλεια του ΑΠ, να κριθεί οριστικά εάν θα επαναληφθεί ή όχι η αποκαλούμενη «δίκη των 6» που έγινε το 1922, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, καθώς οι απόψεις των αρεοπαγιτών του Τμήματος ήταν αντίθετες (3 έναντι 2) και ελήφθησαν με διαφορά μιας ψήφου.

Το 1922 μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα υπό τους συνταγματάρχες Πλαστήρα και Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά, που προκάλεσε την παραίτηση της κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου (14 Σεπτεμβρίου 1922) υπέρ του υιού του Γεωργίου Β’.

Στη συνέχεια στην Αθήνα συγκροτήθηκε Επαναστατική Επιτροπή, η οποία έκανε εκτεταμένες συλλήψεις αντιβενιζελικών πολιτικών. Σε μεγάλη διαδήλωση 100.000 ανθρώπων στην Πλατεία Συντάγματος στις 9 Οκτωβρίου τέθηκε το αίτημα εκτέλεσης των υπευθύνων της τραγωδίας.

Οι Πάγκαλος, Οθωναίος, Χατζηκυριάκος αλλά και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου απαίτησαν εκτελέσεις. Οι Πλαστήρας, Δαγκλής, Γονατάς ζήτησαν να γίνει κανονική δίκη. Οι δύο πλευρές συμβιβάστηκαν και αποφασίστηκε η ίδρυση Εκτάκτου Στρατοδικείου.

Επικεφαλής της ανακριτικής επιτροπής ανέλαβε ο υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος. Στο πόρισμα της Επιτροπής (24 Οκτωβρίου), παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο Έκτακτο Στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας οκτώ πρόσωπα, που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο την περίοδο 1920-1922, οι:

Δημήτριος Γούναρης, 59 ετών, πρώην Πρωθυπουργός,

Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, 68 ετών, πρώην Πρωθυπουργός,

Νικόλαος Στράτος, 50 ετών, πρώην Πρωθυπουργός,

Νικόλαος Θεοτόκης, 44 ετών, υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη,

Γεώργιος Μπαλτατζής, 56 ετών, υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη, Πρωτοπαπαδάκη,

Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος, ε.α., 53 ετών, υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Γούναρη,

Μιχαήλ Γούδας, υπονάυαρχος ε.α., 54 ετών, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Γούναρη,

Γεώργιος Χατζηανέστης, αντιστράτηγος, 59 ετών, Αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης.

Η δίκη διεξήχθη από 31 Οκτωβρίου έως 15 Νοεμβρίου 1922 στην Παλαιά Βουλή. Το Στρατοδικείο κήρυξε παμψηφεί τους μεν Γεώργιο Χατζηανέστη, Δημήτριο Γούναρη, Νικόλαο Στράτο, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιο Μπαλτατζή και Νικόλαο Θεοτόκη επιβάλλοντας την ποινή του θανάτου και τους Μιχαήλ Γούδα και Ξενοφώντα Στρατηγό επιβάλλοντας την ποινή των ισοβίων δεσμών. Διέταξε την στρατιωτική καθαίρεση των Γεωργίου Χατζηανέστη αρχιστράτηγου, Ξενοφώντος Στρατηγού υποστράτηγου και Μιχαήλ Γούδα υποναυάρχου, ενώ επέβαλε και χρηματικές ποινές.

Αμέσως μετά, ο επαναστατικός επίτροπος Νεόκοσμος Γρηγοριάδης μετέβη στις φυλακές Αβέρωφ, όπου εκρατούντο οι έξι και τους ανακοίνωσε την καταδικαστική απόφαση και ότι η εκτέλεση θα γίνει σε δύο ώρες. Δύο φορτηγά τους παρέλαβαν και τους μετέφεραν στον Γουδή, όπου εκτελέστηκαν.

Στον Άρειο Πάγο αίτηση επανάληψης της δίκης υπέβαλε στις 20.1.2008 ο Μιχάλης Πρωτοπαδάκης ο οποίος είναι εγγονός του Πέτρου Πρωτοπαδάκη, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν νέα γεγονότα και νέες αποδείξεις που καθιστούν πρόδηλη την πλάνη περί των πραγμάτων κατά την διεξαγωγή της δίκης το 1922.

Η πλειοψηφία του Ποινικού Τμήματος (Γ. Μάμαλης αντιπρόεδρος και οι αρεοπαγίτες Ν. Κωνσταντόπουλος και Π. Ρουμπής) τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της δίκης των 6, καθώς έχουν αποκαλυφθεί νέα άγνωστα γεγονότα, σύμφωνα με τα οποία οι έξι ήταν αθώοι. Οι τρεις αρεοπαγίτες επικαλούνται επιστολές και αγορεύσεις στη Βουλή του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Η μειοψηφία, δηλαδή, οι αρεοπαγίτες Ν. Ζαίρης και Κ. Φράγκου πρότειναν να απορριφθεί η αίτηση επανάληψης της δίκης, υποστηρίζοντας ότι τα στοιχεία που προσκομίστηκαν δεν θεμελιώνουν την βασιμότητα της επανάληψης της δίκης των 6. Ακόμη, η μειοψηφία υποστηρίζει ότι όσα ανέφερε υπέρ των έξι ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποτελούν «προσωπικές του κρίσεις και εκτιμήσεις και όχι νέα γεγονότα». Τέλος, επικαλούνται οι δύο αρεοπαγίτες ότι δεν υπάρχει η καταδικαστική απόφαση σε βάρος των 6 και τα πρακτικά της δίκης.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Σε ομηρία βρίσκονται ακόμα οι επιβάτες του «Αρίων» στο Ισραήλ – TVXS

Δημοσίευση: 01-07-2009 11:55 από Ομάδα TVXS Προβολές: 2020 – Σχόλια: 18 – Κατηγορία: Διεθνής Πολιτική

  

 

Παραμένουν κρατούμενοι στο Ασντόντ στο Ισραήλ οι επιβάτες του -υπό ελληνικής σημαίας- σκάφους «Αρίων», σε βάρος του οποίου διέπραξαν πειρατεία ισραηλινά πολεμικά σκάφη, το μεσημέρι της Τρίτης. Οι επιβάτες κρατούνται σε διαφορετικά αστυνομικά τμήματα, ενώ γίνονται νομικές κινήσεις από τους συνηγόρους τους για την απελευθέρωσή τους.

Την απελευθέρωση του σκάφους «Αρίων», του πληρώματος και των επιβατών έχει ζητήσει με διάβημα από τις ισραηλινές αρχές το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Το ΥΠΕΞ σημειώνει ότι στο σκάφος δεν επέβαιναν Έλληνες πολίτες.

Το πλοίο «Αρίων», που κατευθυνόταν προς τη Γάζα, μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια, δέχθηκε ισραηλινή επίθεση περίπου στις 15:30. Το πλοίο κατευθύνθηκε με τη συνοδεία του ισραηλινού ναυτικού στο λιμάνι του Ασντόντ.

Όπως αναφέρει σε χθεσινή του ανακοίνωση το FREE GAZA MOVEMENT – στην ιδιοκτησία του οποίου είναι το πλοίο «Αρίων» – την Τρίτη 30 Ιουνίου, στις 15:30 μετά το μεσημέρι, ισραηλινά πολεμικά σκάφη διέπραξαν πειρατεία σε βάρος του πλοίου. Η πρώτη επαφή ωστόσο με ισραηλινά πολεμικά σκάφη έγινε στη 1:30 μετά τα μεσάνυχτα. Τουλάχιστον έξι ισραηλινά πολεμικά περικύκλωσαν το μικρό σκάφος του Free Gaza Movement, στο μέσο περίπου της διαδρομής Λάρνακα –Γάζα, και με την απειλή ότι θα ανοίξουν πυρ απαίτησαν να γυρίσει πίσω.

Το σκάφος συνέχισε την πορεία του, παρακολουθούμενο συνεχώς από ισραηλινά πολεμικά. Περίπου 23 μίλια από τις ακτές της Γάζας και ενώ ακόμη έπλεε σε διεθνή χωρικά ύδατα, ο «Αρίων» δέχτηκε επίθεση. Στη συνέχεια του αφαίρεσαν τα δορυφορικά μέσα επικοινωνίας, ενώ Ισραηλινοί κομάντο ανέβαιναν στο σκάφος και τους επιτέθηκαν. Στη συνέχεια, όλοι οι επιβαίνοντες απήχθησαν και ότι το σκάφος ρυμουλκήθηκε σε ισραηλινό λιμάνι.

Το «Αρίων», που είχε χτυπηθεί από το Ισραήλ σε αντίστοιχη αποστολή στις 15 Ιανουαρίου, μετέφερε 21 άτομα, σε μία διεθνή ανθρωπιστική αποστολή προς τη Γάζα. Ανάμεσά τους και η Αμερικανίδα βουλευτής, Σ. ΜακΚίνυ αλλά και η βραβευμένη με Νομπέλ Ειρήνης, Μ. Μαγκουάιρ.

O εκπρόσωπος του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, Γρηγόρης Δελαβέκουρας, απαντώντας σε σχετική δημοσιογραφική ερώτηση, δήλωσε:

«Όπως έχουμε πει και στο παρελθόν κάθε νόμιμη δραστηριότητα μη κυβερνητικών οργανώσεων πρέπει να είναι ελεύθερη. Ταυτόχρονα είχαμε ενημερώσει εγκαίρως για τους σοβαρούς κινδύνους ασφαλείας που ενέχει η σχεδιαζόμενη προσπάθεια διέλευσης από τη θαλάσσια κλειστή στρατιωτική ζώνη που έχει καθορίσει το Ισραήλ στα ανοιχτά της Γάζας.

Μόλις πληροφορηθήκαμε τη σύλληψη του ελληνικής σημαίας σκάφους «Αρίων», στο οποίο δεν επιβαίνουν Έλληνες πολίτες, προβήκαμε σε διάβημα προς την ισραηλινή πλευρά με το οποίο ζητάμε την άμεση απελευθέρωση του σκάφους, του πληρώματος και των επιβατών.

Το Υπουργείο Εξωτερικών θα συνεχίσει να παρακολουθεί στενά το θέμα προβαίνοντας σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες».

Ιστορικά βιβλία από τις Εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ

“Το βαλς του γάμου” – Από την ταινία “Ο Μελισσοκόμος” του Θ. Αγγελόπουλου – Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου – Το βαλς που παιζόταν για πάνω από 5 χρόνια σε κάποιο δισκοπωλείο της οδού Ιστικλάλ στην Κων/πολη

Ποιος σκότωσε την Άννα Πολιτκόφσκαγια; – Ακυρώθηκε η πρωτόδικη αθωωτική απόφαση – της Χριστιάννας Λούπα

 

Οπως ανακοινώθηκε χθες, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας αναίρεσε τη δικαστική απόφαση του περασμένου Φεβρουαρίου, σύμφωνα με την οποία οι τρεις κατηγορούμενοι για τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια στις 7 Οκτωβρίου του 2006 είχαν κριθεί αθώοι. Ετσι, προς ικανοποίηση των συγγενών και υποστηρικτών της δημοσιογράφου που επέκρινε με σφοδρότητα τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τα ρωσικά στρατεύματα στην Τσετσενία, αναμένεται να διεξαχθεί νέα δίκη στο προσεχές μέλλον. (ΕΘΝΟΣ 26/6)

Προκειμένου να γίνει κατανοητή η υπόθεση της δολοφονίας της Ρωσίδας δημοσιογράφου παραθέτω ένα παλαιότερο άρθρο μου (Νοέμβριος 2008):

Ποιος σκότωσε την Άννα Πολιτκόφσκαγια;

της Χριστιάννας Λούπα

Είναι άραγε τυχαίο, ότι η Ρωσίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας Άννα Πολιτκόφσκαγια δολοφονήθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2006, ημέρα γενεθλίων του Βλαντιμίρ Πούτιν; Είναι τυχαίο, ότι η συγκεκριμένη δημοσιογράφος είχε σφόδρα κατακρίνει τον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Τσετσενίας, αλλά και το ίδιο το Κρεμλίνο; Ή μήπως είναι τυχαίο, ότι δεκατρείς συνολικά δημοσιογράφοι δολοφονήθηκαν στη Ρωσία επί προεδρίας Πούτιν;

Κεκλεισμένων των θυρών σε κοινό και δημοσιογράφους ξεκίνησε επιτέλους σε στρατοδικείο της Μόσχας η πολύκροτη δίκη για τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια, η οποία ωστόσο, δεν αναμένεται να φέρει αποτελέσματα, καθότι ο «άγνωστος» δολοφόνος κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος. Μα ακόμα κι αν αυτός που τράβηξε τη σκανδάλη του μοιραίου Μακάροφ συλληφθεί κάποτε, εκείνος που έδωσε τη στυγνή εντολή της δολοφονίας, δεν πρόκειται ποτέ να δικαστεί.

Πολεμική ανταποκρίτρια στην Τσετσενία, η Πολιτκόφσκαγια, συνελήφθη και η ίδια από την FSB, (διάδοχο της KGB), στην εμπόλεμη ζώνη, ενώ ο ίδιος ο Πούτιν την είχε χαρακτηρίσει ως «προδότρια των συμφερόντων του ρωσικού λαού». Η Άννα είχε καταλάβει πολλά για να είναι σε θέση να προβλέψει το τέλος της. Σε απόσπασμα του ημερολογίου της, που δημοσίευσε η Νόβαγια Γκαζέτα, στην οποία αρθρογραφούσε, διαβάζουμε: «Η Ρωσία βρίσκεται σε αδιέξοδο… Αυτό που συνέβη οφείλεται στο γεγονός ότι στις θέσεις κλειδιά της κυβέρνησης της χώρας βρίσκονται τώρα όλοι οι άνθρωποι που ήταν κάποτε στην KGB… Η πλειοψηφία του πληθυσμού συμφωνεί. Τι θα γίνει όμως με την μειοψηφία; Εγώ γράφω βιβλία και δημοσιεύω άρθρα. Πρέπει να εξηγήσω πού πάνε τα πράγματα, πρέπει να εξηγήσω ότι εάν το σύστημα νιώθει την ανάγκη να εξουδετερώσει κάποιον που τον ενοχλεί, θα το κάνει χωρίς κανένα δισταγμό…».

Μόνο οι τέσσερις σφαίρες που δέχτηκε η μαχητική δημοσιογράφος έξω από τον ανελκυστήρα της πολυκατοικίας της στη Μόσχα στάθηκαν ικανές να της κλείσουν το στόμα για πάντα, ενώ ετοίμαζε ένα άρθρο για βασανιστήρια στην Τσετσενία, που διέπραξαν οι φίλα προσκείμενες στον Πούτιν τοπικές αρχές και τελικά δημοσιεύθηκε ημιτελές.

Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ άλλωστε είχε δηλώσει στην εφημερίδα «La Republica» αμέσως μετά τη δολοφονία: «Είναι σαφές ότι θέλησαν να της κλείσουν το στόμα… πρόκειται για σκληρό πλήγμα κατά της ελευθερίας του Τύπου και εναντίον όποιου αγωνίζεται για τη δημοκρατία στη χώρα μας».

Λίγο μετά την εκτέλεση της Πολιτκόφσκαγια εξ άλλου, πέθανε στο Λονδίνο δηλητηριασμένος με το ραδιενεργό ισότοπο «Πολώνιο 210» ο Αλεξάντρ Λιτβινένκο, πρώην πράκτορας της FSB. Οι αποκαλύψεις του για τα εγκλήματα της πουτινικής Ρωσίας,
φαίνεται, δεν ήταν πλέον ανεκτές από το Κρεμλίνο, που δείχνει να μην μπορεί να απαγκιστρωθεί από τις δοκιμασμένες πρακτικές του επάρατου παρελθόντος.

Η ακτιβίστρια δημοσιογράφος, την οποία είχαν προσπαθήσει να δηλητηριάσουν στο παρελθόν, επανειλημμένα είχε βραβευθεί εντός και εκτός Ρωσίας για τη δράση της υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ σημαντικός ήταν ό ρόλος της στη μεσολάβηση για την ειρηνική επίλυση της κρίσης που προέκυψε από την κατάληψη του θεάτρου Νόρντ Οστ στην Μόσχα, με την ομηρία πολλών εκατοντάδων ανθρώπων. Μια τραγωδία όμως που τελικά δεν αποφεύχθηκε και κόστισε την ζωή σε 130 ανθρώπους.

Επί πλέον, στα βιβλία της στηλιτεύει το μετασοβιετικό καθεστώς και καταδικάζει απερίφραστα την επίθεση στην Τσετσενία – μια επιχείρηση για τα πετρέλαια.

Μέσα σ’ έναν ανελέητο πόλεμο συμφερόντων της μαφίας ωστόσο και των πρώην πρακτόρων της φοβερής μυστικής αστυνομίας, που με την πτώση του κομμουνισμού μετατράπηκαν σε μάνατζερ, των κομματικών «ινστρουχτόρων», που έγιναν μπίζνεσμεν και τα μέλη της τέως κομμουνιστικής νομενκλατούρας, που μετατράπηκαν σε αδίστακτους κεφαλαιοκράτες, «σπεκουλάροντας» τα πετρέλαια, η φωνή της Πολιτκόφσκαγια παραήταν ενοχλητική.

Και την ίδια ώρα που ο διεθνής τύπος, επέκρινε σφόδρα τον Πούτιν, εκείνος υπέγραφε με τη Γερμανίδα καγκελάριο, συμφωνία για το Φυσικό Αέριο.

«Μερικές φορές οι άνθρωποι πληρώνουν με τη ζωή τους την εκφορά της γνώμης τους δημόσια», είχε πει η Άννα σε Συνέδριο για την ελευθερία του Τύπου. Πόσο δίκιο είχε!