Ποιος θα ζητήσει «συγγνώμη – Scusate» από τον Roberto Benigni; – της Ελένης Μπίστικα – Η Καθημερινή (Πάλι ρεζίλι γίναμε!)

8/5/2009

Ο Roberto Benigni θα μας θυμάται για καιρό…

Tης Eλενης Mπιστικα

…για την αχαρακτήριστη συμπεριφορά μερίδας του ακροατηρίου που, κυριολεκτικά, έ σ κ ο υ ζ ε και χειρονομούσε, ζητώντας από τον διάσημο Ιταλό κωμικό να αποδώσει μονολόγους από τη «Θεία Κωμωδία» του Dante στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα ελληνικά! Και ο δύσμοιρος Roberto, σαστισμένος από αυτή τη συμπεριφορά των θεατών, επεδή έχει μάθει να σέβεται το κοινό του, προσπάθησε να τους ευχαριστήσει, «μεταφράζοντας» τον λόγο σε «γκρέκλιSH», οπότε του επετέθησαν οι ιταλόφωνοι και απαιτούσαν «Solo Italiano»! Eδώ πάει γάντι το «Si non e vero, e ben trovato», μόνον που, δυστυχώς, για μας τους Ελληνες, και για το Μέγαρον –που η «Αίθουσα των Φίλων της Μουσικής» άκουσε όλα αυτά τα ανεκδιήγητα– η αληθινή εικόνα ήταν χειρότερη! Γιατί, όπως έγραφε, χθες, ο Παναγιώτης Παναγόπουλος, στην τελευταία σελίδα της «Κ», πολλοί σηκώθηκαν να φύγουν, ενώ ο εξαίρετος, βραβευμένος με Οσκαρ ηθοποιός συνέχιζε επί σκηνής. «Τα λεφτά μας, πίσω», φώναζαν έξω, στα εκδοτήρια και ακούγονταν ώς μέσα οι φωνές. Μόνον «Χασάπη γράμματα!» δεν φώναξαν, γιατί δεν είχε υπέρτιτλους, ελάχιστους μόνον, και έτσι γλίτωσε ο Μπενίνι την κατακραυγή των θεατών συνοικιακού σινεμά μερικές δεκαετίες πριν! Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και όχι μόνον ο επιχειρηματίας που τον μετακάλεσε, πρέπει να ζητήσουν «συγγνώμην» από τον Roberto Benigni που δεν φρόντισαν να ειδοποιήσουν το κοινό της πρώτης βραδιάς ότι «ο Dante απαιτεί λόγο και συναίσθημα και αυτό αποδίδεται μόνο στη γλώσσα στην οποία εγράφη». Βέβαια, ο Μπενίνι, εκτός του «Geia sas patriotes» που είπε, μπαίνοντας, και καταχειροκροτήθηκε, ευχαρίστησε στα ιταλικά «και τους εκατομμυριούχους των πρώτων σειρών της πλατείας». Μόνο που, σε εκτός Μεγάρου και συνδρομητών παραστάσεις, στις σειρές αυτές κάθονται συνήθως συγγενείς και γραμματείς των χορηγών! Στις δηλώσεις του ο σπουδαίος ηθοποιός, εμφανώς στενοχωρημένος μίλησε για «σωματική αντίδραση», όπως είπε του ελληνικού κοινού. Αμετάφραστον…

Από τις κερκίδες των γηπέδων στην πλατεία και τα θεωρεία του Μεγάρου υπάρχει απόσταση. Οταν, όμως, το Μέγαρο διαθέτει την Αίθουσα δεν καλεί το ίδιο –όπως κάνει για τις συναυλίες και τις παραστάσεις του– τους διαπιστευμένους συντάκτες –που, ίσως, να ’βαζαν στη θέση της την πρώτη λαλήσασα και ν’ αποθάρρυναν τους υπόλοιπους για την ανάρμοστη συμπεριφορά απέναντι στον ανίσχυρο φιλότιμο ηθοποιό– τέτοια θα γίνονται, αυτά θα διαβάζουν την επομένη αυτοί που έχουν μεγάλη ευθύνη. Στο Μέγαρο υπάρχει υπεύθυνος διευθυντής κοινού και αιθούσης, άλλοτε ήταν ο κ. Μίλτος Λιδωρίκης και η κ. Βαλεντίνη Ποταμιάνου και τίποτε τέτοιο δεν είχε συμβεί. Είναι να μην γίνει η κακή αρχή κι όμως, έγινε! Οπως και για τις μεταξωτές σκελέες, έτσι και τα ακριβά εισιτήρια, χρειάζονται… επιδέξιοι φορούντες, και φορείς. Scusateci, signor Benigni, mille scuse!

“Έφυγε” ο πυγμάχος του Άουσβιτς – Η φωνή της Ελλάδας

7/5/2009

Εφυγε από τη ζωή στα 86 του χρόνια ο γεννημένος στην Ελλάδα ,εβραικής καταγωγής πυγμάχος Salamo Arouch ο οποίος είχε επιζήσει του Ολοκαυτώματος και του στρατοπέδου θανάτου του Αουσβιτς.

Δεκαετίες μετά το Ολοκαύτωμα,το 1989 ο Salamo Arouch εργάστηκε ως σύμβουλος στο φίλμ “Triumph of the Spirit,”που γυρίστηκε με θέμα την αιχμαλωσία του.Με επιβαρυμένη υγεία τα τελευτάια 15 χρόνια λόγω εγκεφαλικού ,νοσηλευόταν εδώ και ένα χρόνο περίπου σε νοσοκομείο του Τελ Αβίβ.

Ο Arouch έκανε τα πρώτα του βήματα στην πυγμαχία στην γεννέτειρα του Θεσσαλονίκη όταν τον άρπαξαν οι ναζιστικές δυνάμεις με άλλους 47 χιλιάδες Εβραίους και τους μετέφεραν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

“Οταν κάποιος γερμανός αξιωματικός ρώτησε αν κάποιος από τους κρατούμενος ήταν μποξέρ έκανα ένα βήμα μπροστά” δήλωνε το 1990 σε περιοδικό ο Arouch.”Με ρώτησε αν ήμουν έτοιμος να πυγμαχήσω.”Ημουν πολύ φοβισμένος και εξαντλημένος αλλά είπα ναι”.

Ο Arouch πάλευε τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα με άλλους κρατούμενους με έπαθλο για το νικητή μία φρατζόλα ψωμί που όπως έλεγε μοιραζόταν με τους συγκρατούμενους του.Οι γερμανοί στοιχημάτιζαν στο νικητή ενώ εκτελούσαν το χαμένο” δήλωνε στο περιοδικό ο Arouch.

Οι ναζί του είχαν δώσει το όνομα Μπαλαρίνα λόγω του μικρού βάρους του και της ευλυγισίας του χάρη στην οποία κατάφερε να παραμείνει αήττητος και να κερδίσει 208 αγώνες.

Μεταφέρθηκε το 1945 στο Μπέργκεν-Μπέλσεν, μέχρι την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τις συμμαχικές δυνάμεις.Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ για να επιστρέψει στο Άουσβιτς τέσσερις δεκαετίες αργότερα ως σύμβουλος στην ταινία “Ο θρίαμβος του πνεύματος”.Στην τανία αυτή τον ενσάρκωνε ο Ουίλιαμ Νταφόε τον οποίο ο Arouch καθοδήγησε για τις κινήσεις του στο στρατόπεδο.Επιστρέφοντας στο κολαστήριο έκλαψε εξιστορώντας την ιστορία του και όπως είπε δεν μπορούσε να κοιμηθεί την πρώτη εβδομάδα της επιστροφής του.

Πηγή-losangelestimes.com

Γιάννης Ρίτσος: Εκατό χρόνια από τη γέννησή του

http://pedia.elogos.gr/ Λογοτεχνική Εγκυκλοπαίδεια

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά. Ο πατέρας του ήταν κτηματίας, αλλά έχασε την περιουσία του και πολύ νωρίς ο ποιητής δυστύχησε οικονομικά. Για να ζήσει έγινε χορευτής σε επιθεωρησιακό μπαλέτο αφού φοίτησε στη σχολή Μοριάνοφ. Γρήγορα το ενδιαφέρον του στράφηκε στην ποίηση και στα μεγάλα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της εποχής του. Οι νέες ιδέες του ήταν μαρξιστικές. Αυτές οι ιδέες στάθηκαν αφορμή για περιπέτειες. Φυλακίστηκε, εξορίστηκε και εκτοπίστηκε πολλές φορές. Τόποι εξορίας του υπήρξαν η Μακρόνησος και ο Άγιος Ευστράτιος παλιά, η Γυάρος, η Λέρος και η Σύρος στην επταετία της χούντας. Η ζωή του ποιητή υπήρξε ταραγμένη και περιπετειώδης. Χαρακτηρίζεται από ασθένειες και πολιτικές διώξεις. Σίγουρα όλη αυτή η ένταση, επηρέασε την ποίηση του. Τεράστιο σε ποσότητα και πολύ σημαντικό σε ποιότητα είναι το έργο τον μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής ποίησης. Ο ίδιος ο Κωστής Παλαμάς είχε αναγνωρίσει την αξία του. «Να παραμερίσουμε ποιητή για να περάσεις», έγραψε σε ένα ποίημα του για τον Ρίτσο. Στις σκέψεις του ποιητή για τη μυθολογία, στην πληθώρα των μυθολογικών λεπτομερειών, μοτίβων και προσώπων, ο αναγνώστης συναντά συνέχεια κάτι πιο σημαντικό που δεν έχει εφήμερο χαρακτήρα και που ανοίγει το δρόμο για τα απόκρυφα μυστικά της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης. Παρότι πέρασε τόσος καιρός από το θάνατο του Γιάννη Ρίτσου, στα 1990, το έργο του πορεύεται, όπως όλα τα έργα των δημιουργών που ταξιδεύουν ασυνόδευτα από τη φυσική παρουσία τους. Ο χρόνος που χρειάζεται για να διαγνωσθεί, εκ του ασφαλούς, κατά πόσο το έργο του Ρίτσου θα αντέξει στο χρόνο, είναι ακόμα μακρύς. Ίσως θα πρέπει να «ξεχαστεί» κι άλλο μέχρι να «ανακαλυφθεί» ξανά. Ίσως άλλοι, απρόβλεπτοι παράγοντες, να συμβάλουν προς τη μια ή προς την άλλη εξέλιξη. Ίσως, τέλος, η αδιαμφισβήτητη αξία του να το κάνει, ώστε να ξεπεράσει τη συνωμοσία σιωπής που εξυφαίνεται γύρω του.

Χρονολόγιο

1909 Γέννηση του ποιητή (Πρωτομαγιά) στη Μονεμβασιά. Ο πατέρας του Ελευθέριος ήταν μεγαλοκτηματίας, η μητέρα του Ελευθερία ήταν από αρχοντική οικογένεια του Γυθείου. Έχουν ήδη τρία παιδιά , τον Δημήτρη, τη Νίνα και τη Λούλα.κκκ

1921 Μετά το δημοτικό και το Σχολαρχείο εγγράφεται στο Γυμνάσιο Γυθείου όπου φοιτά ως το 1925.Πεθαίνει ο αδερφός του από φυματίωση και μετά τρεις μήνες η μητέρα του από την ίδια αρρώστια.

1924 Δημοσιεύονται ποιήματά του στη «Διάπλαση των Παίδων».

1925 Η οικογένειά του καταστρέφεται οικονομικά από το χαρτοπαικτικό πάθος του πατέρα του ο ίδιος με την αδερφή του Λούλα έρχεται στην Αθήνα για να εργαστεί στην Εθνική Τράπεζα σαν γραφέας.

1926 Ο Γιάννης Ρίτσος προσβάλλεται από φυματίωση, ενώ ο πατέρας του έχει χρεοκοπήσει οικονομικά και ψυχικά ασθενής κλείνεται στο ψυχιατρείο του Δαφνίου, «Ό,τι αγάπησα μου το πήρε ο θάνατος και η τρέλα». Εγγράφεται στη νομική σχολή, αλλά δεν φοιτά.

1927-29 Εισάγεται στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου νοσηλεύεται για τρία χρόνια. Εκεί γνωρίζεται με μαρξιστές και διανοούμενους της εποχής καθώς και με τη Μαρία Πολυδούρη.

1930 Μεταφέρεται διαδοχικά σε σανατόρια στην περιοχή των Χανίων. Διαμαρτύρεται δημόσια για τις άθλιες συνθήκες του ασύλου φυματικών Καψαλώνας στην Κρήτη. Εισακούεται από τους αρμόδιους.

1931-34Επιστρέφει στην Αθήνα και συνδέεται με τους «Πρωτοπόρους» και την «Εργατική Λέσχη». Για βιοποριστικούς λόγους στρέφεται στο εμπορικό θέατρο και συμμετέχει σε παραστάσεις ως ηθοποιός, χορευτής και σκηνοθέτης. Το 1934 προσλαμβάνεται διορθωτής στον εκδοτικό οίκο «Γκοβόστη». Δοκιμάζεται από τη φτώχεια. Εκδίδεται το πρώτο βιβλίο ποιημάτων του με τον τίτλο «Τρακτέρ». Αρχίζει να συνεργάζεται με το «Ριζοσπάστη» και γίνεται μέλος του ΚΚΕ.

1935 Κυκλοφορεί το δεύτερο βιβλίο του «Πυραμίδες».

1936 Γράφει και εκδίδει τον «Επιτάφιο» συγκλονισμένος από τα θύματα της μεγάλης καπνεργατικής απεργίας του Μαΐου στη Θεσσαλονίκη.

1937-38 Εισάγεται στο Δαφνί και η Λούλα, ενώ ο ίδιος νοσηλεύεται για λίγο στο σανατόριο της Πάρνηθας. Γίνεται μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Κυκλοφορεί το «Τραγούδι της Αδελφής μου». Το 1938 κυκλοφορεί η «Εαρινή Συμφωνία». Πεθαίνει ο πατέρας του. Προσλαμβάνεται στο Βασιλικό (αργότερα Εθνικό) Θέατρο.

1939-40 Βγαίνει από το ψυχιατρείο η Λούλα. Μετακινείται στη Λυρική Σκηνή, όπου εργάζεται ως χορευτής.

1941- 42 Κατοχή, η υγεία του επιδεινώνεται. Προσχωρεί στο ΕΑΜ και προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αντιστασιακό αγώνα «Το φεγγάρι είναι το κράνος του γερμανού φαντάρου. Αμπαρώσου καλά…» 1944-45 Ακολουθεί τους νικημένους των «Δεκεμβριανών» του 1944 στη Μακεδονία. Γράφει θεατρικά έργα. Επιστρέφει στην Αθήνα, όπου συνεργάζεται με το περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» και εκδίδει την ποιητική σύνθεση « ο σύντροφός μας ο Νίκος Ζαχαριάδης».

1948-52 Εξορίζεται στη Λήμνο, στη Μακρόνησο, στον Αϊ-Στράτη, στην Ικαρία. «Ποιός να το πει πως βρίσκονται οι μισοί κάτου απ’ το χώμα/ κ’οι άλλοι μισοί στα σίδερα;»(Ρωμιοσύνη) .Απολύεται μετά από διαμαρτυρίες διανοουμένων του εξωτερικού Άραγκον, Νερούδα, Πικάσο κ.α.). Συνδέεται με το νεοσύστατο κόμμα της ΕΔΑ και συνεργάζεται με την εφημερίδα «Αυγή». 1953-55 Παντρεύεται την γιατρό Γαρυφαλιά Γεωργιάδου, το 1955 γεννιέται η μονάκριβη κόρη του Ελευθερία. «Κοριτσάκι προχθές γεννήθηκες εσύ, χτες η μητέρα σου κι εγώ…»

1955-56 Ο Γιάννης Ρίτσος τιμάται με το Α κρατικό βραβείο ποίησης για τη συλλογή του «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» η οποία μεταφράστηκε σε 20 γλώσσες. Ο Ρίτσος ταξιδεύει στη Σοβιετική Ένωση(ανταποκριτής της Αυγής). 1958 Διώκεται ποινικά μαζί με άλλους για το αφιέρωμα της «Επιθεώρησης Τέχνης» στα σαραντάχρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ταξιδεύει στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία.

1960 Εκδίδεται σε δίσκο ο «Επιτάφιος» μελοποιημένος από το Μίκη Θεοδωράκη.

1962 Ταξιδεύει ξανά στη Ρουμανία όπου γνωρίζει τον Ναζίμ Χικμέτ. Ταξιδεύει στην Τσεχοσλοβακία, στην Ουγγαρία και στην Ανατολική Γερμανία. 1964 Υποψήφιος της ΕΔΑ στις εκλογές ,δεν εκλέγεται.

1966 Ταξιδεύει στην Κούβα. Κυκλοφορεί σε δίσκο η «Ρωμιοσύνη» μελοποιημένη από το Θεοδωράκη.

1967 Απριλιανή δικτατορία. Ο Γ.Ρίτσος εξορίζεται στη Γυάρο, Λέρο και Σάμο(κατ’οίκον περιορισμός) ως το 1970.

1968 Στέλνει κρυφά στη Γαλλία το «Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα» και τα «Δεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας», που τα μελοποιεί ο Θεοδωράκης ,ο οποίος βρίσκεται στη Γαλλία και τα παρουσιάζει σε συναυλίες.

1970 Μέλος της «Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων» του Μάιντς(Δ.Γερμανία).

1972 Βραβείο ποίησης της Μπιενάλε του «Knocke» (Βέλγιο).

1973 Συμμετέχει στις διαδηλώσεις οικοδόμων και φοιτητών στο Πολυτεχνείο.

1974 Βραβείο Ντιμιτρόφ (Βουλγαρία). Για το Πολυτεχνείο «Σκοτωμένοι επί τόπου μπροστά στο παράνομο μικρόφωνο, κ’η φωνή τους ακόμα Αδέλφια, Αδέλφια…»(Το σώμα και το αίμα).

1975 Γνωρίζει διεθνείς τιμές και διακρίσεις. Αναγορεύεται επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης . προτείνεται για Νόμπελ.

1976 Βραβείο «Taormina», Κατάνια Ιταλίας.

1977 Βραβείο Λένιν για την ειρήνη, μέλος της Ακαδημίας Μαλλαρμέ (Γαλλία).

1978-87 Επίτιμος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Μπέρμιγχαμ (Αγγλία).

1979 το βραβείο (Διεθνές Βραβείο Ειρήνης για τον Πολιτισμό.

1984 διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

1990 Πεθαίνει στην Αθήνα και ενταφιάζεται στη Μονεμβασιά.

“H ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ” – ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

ΜΕΡΟΣ Α΄

ΜΕΡΟΣ Β΄

“Πρίγκηπας Ιγκόρ” – Polovtsian dances – Alexander Borodin (1833-1887) – Φιλαρμονική του Βερολίνου – Seiji Ozawa

ΕΛ.ΑΣ: Αναστάτωση από την παραίτηση του υποδιοικητή της Αντιτρομοκρατικής – Αιφνιδιαστική αποχώρηση – ΤΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 6 Μαΐου 2009
Τελευταία ενημέρωση: 06/05/2009 09:48
Web-Only

Την παραίτησή του υπέβαλε αιφνιδιαστικά ο υποδιοικητής της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας Φ. Παπαγεωργίου, γεγονός που έχει προκαλέσει αναταραχή στην ΕΛ.ΑΣ., καθώς θεωρείτο αξιωματικός με εξαιρετική εμπειρία στην ελληνική αλλά και στη διεθνή τρομοκρατία.

Σύμφωνα με το Βήμα, ο κ. Παπαγεωργίου υπέβαλε την παραίτησή του τη Δευτέρα και σε επιστολή του προς τους σε ανώτερους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση.

Ο κ. Παπαγεωργίου είχε βραβευθεί για τον ρόλο του στην εξάρθρωση της 17Ν και ήταν από τους τελευταίους εκπροσώπους της γενιάς των αξιωματικών που είχαν χειρισθεί τις έρευνες για τη σύλληψη των μελών του ΕΛΑ και της 17Ν το 2002.

Γι’ αυτό και η αποχώρησή του από το Σώμα κρίνεται ως «καίριο πλήγμα» στις έρευνες για την επονομαζόμενη «νέα γενιά τρομοκρατών».

Πληροφορίες θέλουν τον κ. Παπαγεωργίου να ήταν εξαιρετικά δυσαρεστημένος επειδή δεν ενημερωνόταν από τους άλλους αξιωματικούς της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας για τις έρευνές της σχετικά με την προσπάθεια εντοπισμού μελών του «Επαναστατικού Αγώνα» και της «Σέχτας Επαναστατών».

Αυτό όμως που εκτιμάται ότι τον οδήγησε στην παραίτηση ήταν η παντελής έλλειψη ενημέρωσής του για την ταυτοποίηση του DΝΑ ατόμου που συμμετείχε στην επίθεση τον Απρίλιο του 2007 εναντίον του φρουρού του πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου Ρ. Κεδίκογλου με εκείνο ληστή τράπεζας ο οποίος προέρχεται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Ο μοναδικός Ελληνας στη λίστα των ισχυρών του TIME – ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο καθηγητής Νίκολας Χρηστάκης ανάμεσα στους «100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή» Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Αναζητεί, καταγράφει και αναλύει, μεταξύ άλλων, την ανθρώπινη ευτυχία ο ελληνοαμερικανός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Νίκολας Χρηστάκης

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ Ενας διάσημος ελληνοαμερικανός βιολόγος, γιατρός και πανεπιστημιακός καθηγητής, ο Νίκολας Χρηστάκης, συμπεριλαμβάνεται στην εφετινή λίστα του αμερικανικού περιοδικού «Τime» με τους «100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο».

Αν και γεννήθηκε στις ΗΠΑ, πριν από 47 χρόνια, ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ έζησε τα πρώτα έξι χρόνια του βίου του στην Ελλάδα και μιλάει καλά τα ελληνικά. Τη θέση του στη λίστα του «Τime» τη χρωστά στην τεκμηρίωση της γνωστής θεωρίας του για τον «ιό της ευτυχίας». Την άποψη δηλαδή ότι η ευτυχία, όπως και η δυστυχία, «μεταδίδεται» από άνθρωπο σε άνθρωπο, περίπου όπως η… γρίπη.

«Οταν οι άνθρωποι γύρω μας, τόσο οι φίλοι και οι συγγενείς όσο και οι άνθρωποι που απλά βρίσκονται κοντά μας- όπως οι συνεργάτες και οι γείτονές μας- γίνονται πιο ευτυχείς,γινόμαστε κι εμείς πιο ευτυχείς» λέει ο καθηγητής. Στηρίζει μάλιστα αυτή τη θεωρία του στη μελέτη της συμπεριφοράς περίπου 5.000 ατόμων σε διάστημα μεγαλύτερο της εικοσαετίας.

Οταν δύο στενοί φίλοι ζουν σε απόσταση μικρότερη του μιλίου μεταξύ τους, και ο ένας γίνει για κάποιον λόγο πιο ευτυχισμένος, οι πιθανότητες να ευτυχήσει και ο φίλος του αυξάνονται κατά 15%, λέει ο κ. Χρηστάκης. Ακόμη κι αν αυτός που θα ευτυχήσει είναι φίλος φίλων μας και δεν τον γνωρίζουμε καν προσωπικά, ο αντίκτυπος της ευτυχίας που εκπέμπει αυξάνει και τα δικά μας ποσοστά ευτυχίας: με άλλα λόγια, αρκεί να περιστοιχιστούμε με ευτυχή άτομα για να ευτυχήσουμε και εμείς.

Πάντως η λίστα του «Τime» είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει και εφέτος πολλές συζητήσεις, αφού τα κριτήρια επιλογής των «100» από τη συντακτική ομάδα του περιοδικού είναι λίγο περίεργα. Οσο κι αν ο αρχισυντάκτης του περιοδικού Ρικ Στένγκελ σε σχετικό σημείωμά του επιμένει ότι «δεν περιλαμβάνονται οι πιο ισχυροί, ούτε οι πιο έξυπνοι άνθρωποι στον κόσμο,αλλά αυτοί που χρησιμοποιούν τις ιδέες,τα οράματα και τις πράξεις τους για να μεταμορφώσουν τον κόσμο και να επηρεάσουν πλήθη ανθρώπων», η τοποθέτηση στη λίστα εγκληματιών όπως ο μεγαλοαπατεώνας Μπέρνι Μέιντοφ και ο μεξικανός «βαρόνος της κοκαΐνης» Χοακίν Γκουσμάν έχει ήδη ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στο Διαδίκτυο.

Και δεν είναι μόνο αυτό: δίπλα στον κ. Χριστάκη και άλλους μεγάλους επιστήμονες, όπως π.χ. οι οικονομολόγοι Νουριέλ Ρουμπίνι και Πολ Κρούγκμαν, αλλά και σε πανίσχυρους πολιτικούς, όπως ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Νικολά Σαρκοζί , η Χίλαρι Κλίντονκαι η Ανγκελα Μέρκελ, τιμώνται πρόσωπα όπως ο 22χρονος τηλεστάρ της Disney Ζακ Εφρον, η ηθοποιός Κέιτ Γουίνσλετ, η τραγουδίστρια της χιπ-χοπ Μ.Ι.Α., ο πρωταθλητής του γκολφ Τάιγκερ Γουντς και οι αδελφοί Σαμ και Νταν Χάουζερ, δημιουργοί του υπερβίαιου βιντεοπαιχνιδιού «Grand Τheft Αuto».

Ακόμη και αν θεωρηθεί «λογικό» να συμπεριλάβει κάποιος στη λίστα την «πρώτη κυρία» Μισέλ Ομπάμα, πολλοί διερωτώνται τι δουλειά έχουν σε αυτήν άνθρωποι όπως ηαποτυχημένη υποψήφια αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Σάρα Πέιλιν , ο κατοχικός πρωθυπουργός του Ιράκ Νούρι αλ Μαλίκι,

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – Τυφλή γυναίκα “έφαγε πόρτα” σε ταβέρνες επειδή είχε σκύλο οδηγό! – Απαράδεκτο!

Ευχαριστώ την κυρία Σοφία Μιχάλα, για την ενημέρωση.

Το μόνο που μπορώ να πω εγώ είναι ότι κάτι τέτοιες “χοντράδες” προδιορίζουν το επίπεδο ενός λαού κι ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν ξεχωριστές ανάγκες σ’ αυτή τη ζωή, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να φέρει τον καθένα μας στην άλλη πλευρά. Στην πλευρά εκείνη που κανείς μας δεν θα ήθελε να είναι.

Ημερομηνία: Σάββατο, 2 Μάιος 2009, 20:57

Ονομάζομαι Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου, είμαι τυφλή
και κάτοχος σκύλου-οδηγού. Ερευνήτρια στο ΙΤΕ Ηρακλείου,
υποψήφια διδάκτωρ στην ιατρική σχολή του παν/μίου Κρήτης
και πρόεδρος της Ελληνικής Σχολής Σκύλων-Οδηγών «Λάρα».

Ζω στο Ηράκλειο Κρήτης όπου η πρόσβαση του σκύλου-οδηγού
επιτρέπεται παντού. Και στην πολιτισμένη υποτείθεται πρωτεύουσα;

Σήμερα πρωτομαγιά, θέλησα να πάω με μια φίλη για φαγητό στην
ταβέρνα «Καλοζύμη» που βρίσκεται δίπλα στο πατρικό μου, στο Χαλάνδρι.

Στην είσοδο της ταβέρνας, ο υπεύθυνος μας πληροφόρησε πως απαγορεύονται τα σκυλιά.
Απαντήσαμε ότι, έτσι κι αλλιώς θα τρώγαμε στην αυλή αφού είχε ωραία μέρα. Εκείνος,
αντέτεινε πως ο σκύλος απαγορεύεται ακόμα και στην αυλή και πρότεινε να… μας βγάλει
ένα τραπέζι στο δρόμο!

Φύγαμε και πήγαμε ακριβώς δίπλα στην ταβέρνα «Ιορδάνης».
Δυστυχώς κι εκεί, η ίδια αντιμετώπιση: ο σκύλος δεν επιτρέπονταν ούτε καν στην αυλή…

Κι ερωτώ τους φίλτατους αναγνώστες:
1. Αξίζει ένας άνθρωπος να φάει στο δρόμο, επειδή βλέπει με τα μάτια ενός σκύλου;
2. Μπορεί ο μάγειρας της εκάστοτε ταβέρνας να μαγειρέψει χωρίς τις κατσαρόλες του;
3. Εάν ήμουν φορέας της γρίπης των χοίρων και πήγαινα να φάω δίχως να πω λέξη θα ήμουν εντάξει;

Περισσότερες πληροφορίες για τους σκύλους-οδηγούς στο http://www.laraguidedogs.gr

Απαγόρευση των προϊόντων από φώκια αποφάσισε το Ευρωκοινοβούλιο – “Απάνθρωπος” ο Καναδάς! – in.gr

Associated Press – ‘Εγκλημα στον πάγο: Κάθε άνοιξη η αρκτική του Καναδά βάφεται κόκκινη

5/5/2009

Στρασβούργο

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε με μεγάλη πλειοψηφία την Τρίτη να απαγορεύσει την εισαγωγή προϊόντων από φώκια, ασκώντας έτσι πίεση στην κυβέρνηση του Καναδά να σταματήσει το «απάνθρωπο» κυνήγι περίπου 300.000 νεογέννητων ζώων κάθε χρόνο.

Το σχέδιο νόμου που έγινε δεκτό με 550 ψήφους υπέρ έναντι 49 κατά επικρίνει το κυνήγι φώκιας για εμπορικούς λόγους ως «εγγενώς απάνθρωπο».

Κάθε άνοιξη κάνουν το γύρο του κόσμου οι εικόνες από την αιματοβαμμένη αρκτική του Καναδά, όπου οι κυνηγοί χτυπούν τις μικρές φώκιες με καμάκια ή με γκλομπ στο κεφάλι και, σύμφωνα με καταγγελίες περιβαλλοντικών οργανώσεων, συχνά τις γδέρνουν ενώ είναι ακόμα ζωντανές.

Η απαγόρευση της εισαγωγής γούνας, κρέατος και λίπους φώκιας βασίστηκε σε πρόταση του επιτρόπου Περιβάλλοντος της ΕΕ Σταύρου Δήμα, ο οποίος δέχτηκε χιλιάδες διαμαρτυρίες από πολίτες, κυρίως από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ αλλά και τον Καναδά.

Το μέτρο θα πρέπει τώρα να εγκριθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο Υπουργών της ΕΕ και θα μπορούσε να ισχύσει πριν από την κυνηγετική περίοδο του 2010.

Η κίνηση του Ευρωκοινοβουλίου, σχολιάζει το BBC, αναμένεται να επισκιάσει τις εμπορικές συνομιλίες Ευρώπης-Καναδά που ξεκινούν την Τετάρτη στην Πράγα. Η καναδική κυβέρνηση πάντως ήδη απειλεί να προσφύγει κατά της απαγόρευσης στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.

Η απαγόρευση εξαιρεί πάντως το παραδοσιακό κυνήγι φώκιας από τους εσκιμώους του Καναδά, αρκεί να μην εμπορεύονται τις γούνες σε μεγάλη κλίμακα.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

41η Συμφωνία (Jupiter) – W.A. Mozart – Φιλαρμονική της Βιέννης – Karl Bohm (live video)

Διέρρηξαν το παρελθόν της Κάρλα! – Ημερησία

1/5/2009

Ενώ το προεδρικό ζεύγος της Γαλλίας βρισκόταν στην Ισπανία κάποιοι διέρρηξαν το σπίτι του αδερφού του πρώην συντρόφου της Κάρλα Μπρούνι, ηθοποιού Ζουλίμ Εντοβέν με ?πολύτιμη… λεία φωτογραφίες του πρώην μοντέλου.

Η τύχη των φωτογραφιών, που περιλαμβάνουν σύμφωνα με τις φήμες εκατοντάδες πολύ προσωπικές πόζες της, έχει απασχολήσει πολλάκις τις γαλλικές αρχές ασφαλείας μετά τον γάμο της με τον πρόεδρο Σαρκοζί. Και μόνο η τιμή τους στο χρηματιστήριο της διασημότητας και βεβαίως η δυνατότητα να ασκηθεί εκβιασμός μέσω της δημοσίευσής τους αφορά το Μέγαρο των Ηλυσίων.

Ο πρώην αγαπημένος της, γνωρίζοντας πόσο επικίνδυνα πολύτιμες είναι οι φωτογραφίες προτίμησε να τις φυλάξει στο σπίτι του 27χρονου αδελφού του.

Αυτοί που διέρρηξαν το βράδυ της Κυριακής το άδειο διαμέρισμα στην αριστοκρατική οδό Ντοφίν στο Παρίσι γνώριζαν, σύμφωνα με τις αρχές, πού έπρεπε να ψάξουν.

Αποζημίωση σε καταναλώτρια υποχρεώθηκε να καταβάλει η ΔΕΗ – Απόφαση “πιλότος” – in.gr

Eurokinissi

4/5/2009
Αθήνα

Aποζημίωση 3.613,98 ευρώ υποχρεώθηκε η ΔΕΗ να καταβάλει σε καταναλώτρια, κάτοικο της Κυψέλης, επειδή λόγω διακοπής ρεύματος, που προκλήθηκε από αμελή συντήρηση του δικτύου, καταστράφηκε η οικοσκευή της.

Την καταβολή της αποζημίωσης όρισαν τόσο το Ειρηνοδικείο όσο και το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών που έκρινε σε δεύτερο βαθμό την υπόθεση.

Οι αποφάσεις αυτές μπορεί να αποτελέσουν «πιλότο» για την προστασία των καταναλωτών. Σύμφωνα με τα Νέα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το μπλακάουτ είχε σημειωθεί τον Αύγουστο του 2004 και αιτία ήταν η διακοπή λειτουργίας του ουδέτερου αγωγού υπόγειου καλωδίου παροχής που τροφοδοτούσε την περιοχή της Κυψέλης.

Με την επαναφορά του ρεύματος όμως, οι ηλεκτρικές συσκευές τροφοδοτήθηκαν με ρεύμα τάσεως μεγαλύτερης από 230 Volt, με αποτέλεσμα να καούν η τηλεόραση, τρία κλιματιστικά, ο ψυγειοκαταψύκτης και το στερεοφωνικό συγκρότημα που είχε στο σπίτι της η καταναλώτρια.

Newsroom ΔΟΛ

Αλέξανδρος Παναγούλης – 33 χρόνια από το θάνατό του

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αλέξανδρος Παναγούλης

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) υπήρξε πολιτικός και ποιητής. Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα για την θαρραλέα του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν. Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.).

Βιογραφία

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς Κακαβούλη και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από το Σύβρο Λευκάδας. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Πολιτική

Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.

Αντιδικτατορική δράση

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση. Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο[1].

Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968 και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968[2]. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη. Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου, όπου και του επιβλήθηκε η “ποινή του εντοιχισμού” όπως λέει ο ίδιος. Δραπετεύει από τις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.) όπου κρατείτο, στις 5 Ιουνίου 1969. Συλλαμβάνεται εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο του Γουδίου για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές του Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το φτιάξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.

Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 – μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.

Μεταπολίτευση

Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών από την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ., σήμερα Ε.ΔΗ.Κ.), καθώς αρνείται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και με τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο παρομοίζε με φασίστα και έλεγε πως ήταν ο Έλληνας Μουσολίνι, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974. Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον “προδότη” στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μυνήματα που του αφήναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σέ υπόγειο κατάστημα επι τής λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν υπάρχει ωστόσο κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Ποιητικό έργο

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης βασανίζεται καθημερινά, με τα πιο ευφάνταστα, σκληρά και αποκρουστικής σύλληψης βασανιστήρια καθ΄ όλη την διάρκεια της κράτησης του. Η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του, το πείσμα στο να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει και το χιούμορ που διέθετε λειτουργούν σαν ασπίδες χάρη στις οποίες κατορθώνει να επιβιώσει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό. Κατά πολλούς, στις φυλακές του Μπογιατίου γράφει τα καλύτερα του ποιήματα στον τοίχο του κελιού του ή σε μικροσκοπικά παλιόχαρτα, με μελάνι συχνά το ίδιο του το αίμα. Πολλά από τα ποιήματα του δεν διασώθηκαν. Αρκετά όμως από αυτά είτε κατάφερε να τα βγάλει από την φυλακή με διάφορους τρόπους είτε να τα ξαναγράψει αργότερα χάρη στο ισχυρό μνημονικό του. Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.

Ποιήματα

Υπόσχεση

Τα δάκρυα που στα μάτια μας
θα δείτε ν’ αναβρύζουν
ποτέ μην τα πιστέψετε
απελπισιάς σημάδια.
Υπόσχεση είναι μοναχά
γι’ Αγώνα υπόσχεση
(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, Φεβρουάριος 1972)
Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974

Διεύθυνσή μου

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα
αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι
το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί
Μα τι να γράψω;
Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω
Παράξενο και πήζει το μελάνι
Μέσ’ από φυλακή σας γράφω
στην Ελλάδα
(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)
Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974.

Σύμβολο

Η ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Παναγούλη τροφοδότησε τους καλλιτεχνικούς κύκλους. Συγκεκριμένα, ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, κατατρεγμένος επίσης για τα πολιτικά του πιστεύω από την Χούντα των Συνταγματαρχών, μελοποίησε ποιήματα του. Ακόμη, η ποίηση και η ζωή του Α. Παναγούλη έγινε αντικείμενο μελέτης για πολλούς ερευνητές. Σε αυτή την ομάδα εντάσσεται και το έργο Un Uomo (Ένας Άντρας) που εκπονήθηκε από την Ιταλίδα δημοσιογράφο και σύντροφο του Οριάνα Φαλάτσι.

Κατά πολλούς, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο παραλίγο «τυραννοκτόνος», με την θαρραλέα του πράξη (την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα) έχει καθιερωθεί σαν σύμβολο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών και χάρη στο πολιτικό του ήθος εμπνέει τις νέες γενιές στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Η ελληνική πολιτεία, κατόπιν παρότρυνσης συναγωνιστών, φίλων και θαυμαστών του, για την αναγνώριση της προσφοράς του Αλέξανδρου Παναγούλη εξέδωσε σαν ελάχιστο φόρο τιμής γραμματόσημο (σειρά «Πρόσωπα» – 20 δρχ. του 1996), τηλεκάρτα (100 μονάδων του 1996) και έδωσε το όνομα του σε δημόσιους χώρους (π.χ. δρόμους, πλατείες), μεταξύ των οποίων και ο σταθμός «Άγιος Δημήτριος/Αλέξανδρος Παναγούλης» του μετρό της Αθήνας (2004).

Οργή προκαλεί η εκτέλεση νεαρής γυναίκας στο Ιράν – Κατακραυγή για την απάνθρωπη πράξη – in.gr

Ντελάρα Νταράμπι. Οι εκκλήσεις της για ζωή δεν συγκίνησαν το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν
2/5/2009
Τεχεράνη

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντέδρασαν έντονα για την εκτέλεση, την Παρασκευή, μιας νεαρής Ιρανής καλλιτέχνιδος για έναν φόνο που κατηγορείται ότι διέπραξε σε ηλικία 17 ετών.

Η Διεθνής Αμνηστία δήλωσε εξοργισμένη από τον απαγχονισμό της καλλιτέχνιδος Ντελάρα Νταράμπι και τόνισε ότι η γυναίκα δεν έτυχε δίκαιης δίκης.

Δήλωσε μάλιστα ότι η εκτέλεση έγινε χωρίς την ενημέρωση του δικηγόρου της κοπέλας.

Ο επικεφαλής του δικαστικού συστήματος του Ιράν είχε δώσει πρόσφατα δίμηνη αναβολή της εκτέλεσής της, όμως ο δικηγόρος της υποστηρίζει ότι αυτή η απόφαση δεν έγινε σεβαστή από τις αρχές της φυλακής όπου κρατείτο.

Η υπόθεση προσέλκυσε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας όταν τα έργα ζωγραφικής της Ντελάρα Νταράμπι, τα οποία βρίσκονταν στο κελί της, έγιναν γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η ίδια διατείνεται ότι είναι αθώα και πολλοί λένε ότι αρχικά ανέλαβε την ευθύνη για να σώσει τον σύντροφό της.

Newsroom ΔΟΛ

Μισούσε ο Salieri τον Mozart? (sfrang.blogspot.com)

Από το Blog του καθηγητή κ. Στέλιου Φραγκόπουλου
sfrang.blogspot.com
19 January 2007

Ο Antonio Salieri (1750-1825) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες έργων όπερας στο τέλος του 18ου αιώνα. Τα έργα του, 39 όπερες και εκκλησιαστική μουσική, παίζονταν σε όλη την Ευρώπη, από τη Νεάπολη μέχρι την Κοπεγχάγη, από τη Λισσαβόνα μέχρι τη Μόσχα. Στο Παρίσι τον θεωρούσαν άξιο διάδοχο του Gluck. Η όπερα του Παρισιού πραγματοποίησε με έργα του τις καλύτερες εισπράξεις της εποχής. Για τη γενική αποδοχή του είναι χαρακτηριστικό ότι ο Salieri ήταν δημοφιλής στη Γαλλία πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη μεγάλη επανάσταση, αρκετό καιρό αφού οι Βουρβόνοι είχαν επανέλθει στο θρόνο. Στη Βιέννη, όπου ο Salieri εγκαταστάθηκε νέος και σπούδασε τη μουσική, έφτασε στη θέση του διευθυντή στην «Ιταλική Όπερα» του εθνικού θεάτρου και του διευθυντή της ορχήστρας της αυτοκρατορικής αυλής. Για πολλά χρόνια αποτελούσε κεντρική φυσιογνωμία της μουσικής ζωής της Βιέννης. Δημιούργησε σημαντική περιουσία από τα έσοδα που απέφερε η εργασία του, χρηματοδοτώντας σε μεγαλύτερη ηλικία άπορους μουσικούς της Βιέννης. Περιζήτητος δάσκαλος, είχε για μαθητές του μεταξύ άλλων τους Μπετόβεν, Σούμπερτ και Λιστ. Ο Salieri ήταν από τους σπουδαιότερους μουσικούς της εποχής του, φυσικά όχι του διαμετρήματος του Mozart, του Haydn ή του Beethoven …

Κι όμως, το όνομά του έμεινε στην ιστορία, όχι για τη συνολική παρουσία του στη μουσική ζωή της Ευρώπης, αλλά ως αντίζηλος και προσωπικός εχθρός του Mozart, τον οποίο μάλιστα «δολοφόνησε» με δηλητήριο. Η φήμη αυτή κυκλοφορούσε ήδη όσο ζούσε ο Salieri. Στη Βιέννη διαδόθηκε μάλιστα περί το 1823, αφού ο Salieri εισήχθη με γεροντική άνοια στο νοσοκομείο, ότι ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε σε ένα ή δύο νοσοκόμους ότι πριν από 32 χρόνια είχε δολοφονήσει τον Mozart. Το 1830, πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Salieri, έγραψε ο Ρώσος ποιητής Αλέξανδρος Πούσκιν ένα δράμα με τίτλο «Mozart και Salieri», αναπαράγοντας σ’ αυτό την ιστορία της δολοφονίας. Ο Salieri ρίχνει επί σκηνής δηλητήριο στο ποτήρι του Mozart, από το οποίο αυτός πίνει κρασί. Αργότερα δημοσιεύτηκαν πολλά άρθρα στις εφημερίδες της Ευρώπης και κυκλοφόρησαν βιβλία με αποκλειστικό θέμα τη δολοφονία του Mozart από τον Salieri. Στις μέρες μας επιτάθηκε αυτός ο μύθος με ένα θεατρικό έργο του Peter Schaffer και ιδιαίτερα με την κινηματογραφική μεταφορά του από τον Milos Forman στην ταινία Amadeus.

Ίσως σ’ αυτή την υστερία εναντίον του Salieri να έπαιξε ρόλο η ανθρώπινη αδυναμία, η αδυναμία του κοινού νου να κατανοήσει την «αδικία» να πεθάνει μία ιδιοφυΐα όπως ο Mozart, απρόσμενα σε ηλικία 35 ετών. Οι κατήγοροι του Salieri εκφράζουν με το έργο τους το συλλογικό υποσυνείδητο, δημιουργώντας ένα αποδιοπομπαίο τράγο, μια και η «ζωή», η «κακιά μοίρα» ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να κατηγορήσει κανείς για τον άδικο χαμό του Mozart, δεν είναι απτό.

Αν εξετάσει κάποιος τα ιστορικά γεγονότα αντικειμενικά και αναζητήσει ερμηνείες για διάφορα περιστατικά, θα διαπιστώσει ότι δεν τεκμηριώνεται, όχι δολοφονία του Mozart από τον Salieri, αλλά ούτε καν αντιζηλία, πέρα από τις συνήθεις τριβές που παρουσιάζονται σε χώρους εργασίας, ιδιαίτερα μεταξύ των καλλιτεχνών, όπου οι κρίσεις και τα πρότυπα είναι εκ των πραγμάτων υποκειμενικά και ρευστά.

Σημειώνουμε ότι ο Mozart και ο Salieri ακολουθούσαν τελείως διαφορετικούς δρόμους μουσικής δημιουργίας: Ο Salieri έγραφε σχεδόν αποκλειστικά όπερες του τότε κλασικού τύπου και εκκλησιαστική μουσική. Ο Mozart συνέθετε συμφωνίες, κοντσέρτα για πιάνο, για βιολί και για πνευστά, μουσική για μικρότερα σύνολα, παλαιότερα στο Salzburg εκκλησιαστική μουσική και στη Βιέννη μερικές όπερες τελείως διαφορετικού στυλ από εκείνο του Salieri. Γι’ αυτό δεν τεκμηριώνεται λόγος επαγγελματικής αντιζηλίας, πέρα από, όπως προαναφέρθηκε, τις συνήθεις τριβές μεταξύ των καλλιτεχνών – διεκδίκηση μιας θέσης ή ενός καλοπληρωτή μαθητή.

Στη βιβλιογραφία αναφέρεται πλήθος λεπτομερειών που απενοχοποιούν τον Salieri. Μεταφέρουμε εδώ τα σημαντικότερα στοιχεία:

Ο Πούσκιν θαύμαζε τον Μότσαρτ, δεν γνώριζε όμως τις συνθήκες ζωής και τα γεγονότα στη Βιέννη, αφού τον περισσότερο χρόνο της ζωής του βρισκόταν ο ίδιος στην εξορία. Αποδεδειγμένα δεν είχε παρακολουθήσει όπερα του Salieri, πιθανόν να μην είχε πληροφορίες για την προσωπικότητά του και είναι γνωστό ότι δεν ταξίδεψε ποτέ στη Δυτική Ευρώπη. Επειδή πέθανε σχετικά νέος (38 ετών, από τραύμα σε μονομαχία), δεν του δόθηκε η ευκαιρία να εξηγήσει αργότερα, με τη δέουσα απόσταση χρόνου τις προθέσεις που είχε κατά τη συγγραφή του έργου «Mozart και Salieri». Σίγουρα δεν επρόκειτο για αστυνομική καταγραφή γεγονότων. Ο αναγνώστης του έργου αποκομίζει την εντύπωση ότι κύριος στόχος του Πούσκιν είναι ο προβληματισμός για τη μοίρα των ιδιοφυών ανθρώπων στη ζωή. Πιθανόν ο θαυμασμός του για τον Mozart και οι ελλιπείς ή εσφαλμένες πληροφορίες του για τις συνθήκες θανάτου του μεγάλου συνθέτη να έδωσαν στον Πούσκιν την πρώτη ύλη για την πλοκή του δράματος και, ίσως άθελά του, για τη θεμελίωση σε λογοτεχνικό επίπεδο του μύθου για την ευθύνη του Salieri.
Όταν κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Salieri ομολόγησε σε κατάσταση πνευματικής συγχύσεως σε νοσοκόμους τη δολοφονία του Mozart, αναζητήθηκαν αυτοί οι μάρτυρες από φίλους του Salieri και της οικογένειας Mozart. Υπάρχουν δημοσιεύσεις σε εφημερίδες της εποχής (1823-25, οι εφημερίδες σώζονται σε βιβλιοθήκες της Βιέννης) ότι κανένας μάρτυρας δεν επιβεβαίωσε τις φήμες για ομολογία του Salieri. Οι νοσοκόμοι που ανευρέθησαν δεν ήξεραν τίποτα και άλλοι πιθανοί μάρτυρες είχαν μετοικήσει εντωμεταξύ σε άλλες πόλεις της αυτοκρατορίας κτλ.
Ένας μαθητής του Salieri, ο συνθέτης Ignaz Moscheles, που τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο και έτυχε να τον συναντήσει σε κατάσταση πνευματικής αναλαμπής, περιέγραψε σε άρθρο του σε εφημερίδα το δάσκαλό του να οδύρεται για τις φήμες που έλεγαν ότι ήταν δράστης δολοφονίας: «Έχετε ακούσει Moscheles για τις θλιβερές φήμες, ξέρετε, για τον Mozart, λένε ότι τον έχω δηλητηριάσει» Ο ίδιος ο Moscheles γράφει στη συνέχεια ότι είναι τελείως αστήρικτη η κατηγορία κατά του Salieri, αν και, υποστηρίζει, σίγουρα ο ετοιμοθάνατος θα είχε πικράνει πριν από 30-40 χρόνια μερικές φορές το μεγάλο συνθέτη και βιρτουόζο πιανίστα …
Στα τετράδια επικοινωνίας του Beethoven (επειδή με την πάροδο του χρόνου κουφάθηκε ολοκληρωτικά, επικοινωνούσε με φίλους του γραπτά σε τετράδια, μερικές εκατοντάδες από τα οποία έχουν διασωθεί) βρίσκονται σημειώσεις για τις φήμες κατά του Salieri και σχόλια του Beethoven ότι αυτές οι φήμες είναι αστήρικτες.
Στο θεατρικό έργο Amadeus του Peter Schaffer (1979) δεν υποστηρίζεται ότι ο Salieri δολοφόνησε τον Mozart. Κεντρικός πυρήνας του έργου είναι ο φθόνος του Βενετσιάνου απέναντι στο «θεϊκό» Mozart. Ο Salieri παρουσιάζεται στο έργο σαν μεταμορφωμένος εωσφόρος που παραγγέλνει στον Mozart μία επιμνημόσυνη ακολουθία, ένα Requiem, με απώτερο σκοπό να το εκτελέσει σαν δικό του στην κηδεία του Mozart. Βέβαια, ιστορικά είναι αποδεδειγμένο ότι η παραγγελία του Requiem είχε γίνει ανώνυμα από τον κόμη Franz Walsegg-Stuppach, ο οποίος, ερασιτέχνης μουσικός και φλαουτίστας ο ίδιος, ήθελε να εκτελέσει το Requiem στη μνήμη της πεθαμένης συζύγου του. Ο κόμης είχε ρωτήσει και παλαιότερα τον Mozart, φανερά όμως, πόσο θα κόστιζε να γράψει ο συνθέτης για λογαριασμό του ορισμένα κουαρτέτα. Λέγεται ότι είχε και σε άλλη περίπτωση παρουσιάσει έργο άλλου συνθέτη ως δικό του. Όταν, αρκετά μετά το θάνατο του Mozart θέλησε η χήρα του, Konstanze, να δημοσιεύσει την παρτιτούρα του Requiem, παρουσιάστηκε ο κόμης Walsegg και διεκδίκησε τα έσοδα από τη δημοσίευση, αφού αυτός είχε πληρώσει για το έργο και ήταν δικό του (πνευματικά δικαιώματα του καλλιτέχνη και των κληρονόμων στο έργο του με τη σημερινή έννοια ήταν άγνωστα τότε). Παρ’ όλα αυτά, ο Schaffer παρουσιάζει τον Salieri ως σκοτεινό αγγελιοφόρο, ενώ αυτός αποδεδειγμένα δεν έχει καμία σχέση με αυτά τα γεγονότα.
Ούτε στην ταινία Amadeus του Milos Forman (1983), στην οποία πρωταγωνιστεί ο Salieri και όχι ο Mozart, φαίνεται να δολοφονείται ο μεγάλος συνθέτης. Το έργο ξεκινάει με μία «αίτηση συγγνώμης» του Salieri, επειδή «σκότωσε» τον Mozart και με μία απόπειρα αυτοκτονίας του – αμφότερα τελείως φανταστικά περιστατικά. Στη συνέχεια προβάλλεται δε μία «ομολογία» του Salieri ότι είχε πρόθεση να δολοφονήσει τον αντίζηλό του και να οικειοποιηθεί το έργο του, χωρίς όμως να το πετύχει, αφού, όπως εξελίσσεται η πλοκή του έργου, ο Mozart πεθαίνει από φυσικά αίτια και η χήρα του βγάζει έξω από το σπίτι τον Salieri, απομακρύνοντάς τον από τις παρτιτούρες του Ρέκβιεμ. Κι αυτά τα περιστατικά είναι βέβαια τελείως φανταστικά. Όμως, η εντύπωση της έγχρωμης εικόνας στους φαινομενικά ίδιους χώρους που έζησαν οι πρωταγωνιστές (οι εξωτερικές σκηνές του φιλμ γυρίστηκαν στην Τσεχία), είναι ασύγκριτα πιο επιβλητική και πειστική από οποιαδήποτε ψύχραιμη μελέτη και ανάλυση των πραγματικών περιστατικών. Ο θεατής είναι «βέβαιος» ότι έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα.
Η ταινία αυτή ήταν από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του κινηματογράφου. Ο πρωταγωνιστής F. Murray Abraham που υποδύεται τον Salieri, πήρε γι’ αυτό το ρόλο βραβείο Oscar. Υπολογίζεται ότι έχουν παρακολουθήσει την ταινία, που παίζεται συχνά από τηλεοράσεις σε όλο τον κόσμο και κυκλοφορεί σε DVD, πάνω από 30 εκατομμύρια θεατές. Ο συγγραφέας του σεναρίου της ταινίας επιχειρεί, εκτός από τη συκοφάντηση του Salieri και τη γελοιοποίηση του, παρουσιάζοντάς τον να καταλήγει στην παραδοχή ότι δεν ήταν αυτός ιδιοφυής, αλλά ο «αντίζηλός» του, ο Mozart. Συγκεκριμένα ο Salieri παρουσιάζεται να καλεί στην ταινία, κατά το πέρασμά του στη μεγάλη αίθουσα του τρελοκομείου, «όλους τους μέτριους» του κόσμου να τον αναγνωρίσουν ως αρχηγό τους (ας πούμε ως αρχιμέτριο) και να τον ακολουθήσουν…

Είναι βέβαιο ότι ένας δημιουργός σαν τον Salieri, σίγουρα πολύ πάνω από το μέσο όρο της δικής του, αλλά και της δικής μας εποχής, γνώριζε πολύ καλά ότι ένας ιδιοφυής άνθρωπος έχει δεδομένη την ανωτερότητά του και δεν τη διεκδικεί στην πορεία της ζωής από τον περίγυρό του, ούτε έχει νόημα να «αντιδικεί» με το Θεό, επειδή έδωσε την εύνοιά του στον Mozart και όχι σ’ αυτό τον ίδιο. Και φυσικά ο Salieri καταλάβαινε επίσης ότι «μέτριοι» -με πολλές εσωτερικές διαβαθμίσεις- είναι το 99,9% των ανθρώπων, ιδιοφυείς μόνο 4-5 άτομα σε κάθε εποχή. Δεν είναι γελοίος κάποιος -σ’ αυτό το ερώτημα καθοδηγεί το θεατή ο συγγραφέας- που βάζει στη ζωή του ως στόχο να ανήκει στους 4-5;
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Η εξομολόγηση του Κώστα Πάσσαρη στον “Άγιο των φυλακών”, Γερβάσιο – Ελεύθερος Τύπος

Ελεύθερος Τύπος
του Άγγελου Αγγελίδη

Η εξομολόγηση του Πάσσαρη
Τετάρτη, 29.04.09

Για τον «άγιο των φυλακών», πατέρα Γερβάσιο, ο Κώστας Πάσσαρης θα ήταν ένας ακόμη από τους πολλούς φυλακισμένους που έχει εξομολογήσει στην πολύχρονη διακονία του. Ομως, η έκπληξή του ήταν μεγάλη όταν ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με το διαβόητο κακοποιό και, αντί να αντικρίσει ένα «αγρίμι» (όπως όλοι τον περιγράφουν), είδε έναν ευγενικό άντρα που διαβάζει… Ευαγγέλιο! «Γέροντα, θα σώσω τη ψυχή μου;», ήταν το πρώτο που ρώτησε τον πατέρα Γερβάσιο, για να λάβει την απάντηση: «Τέκνον μου, την πρωτιά στον παράδεισο την έχουν οι ληστές». Πατήστε στη φωτογραφία για μεγέθυνση

Ο 34χρονος κακοποιός ζήτησε να συναντήσει τον πατέρα Γερβάσιο. Η άδεια από το ρουμανικό υπουργείο Δικαιοσύνης δόθηκε και το πρωινό της 23ης Απριλίου ο πατέρας Γερβάσιος αναχώρησε για το Βουκουρέστι και από εκεί για την πόλη Κλουζ και τις φυλακές υψίστης ασφαλείας Γκέρλας.

«Επεσε στην αγκαλιά μου και μου είπε πόσο ήθελε να με γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια», λέει στον ΕΤ ο πατέρας Γερβάσιος. «Τώρα βλέπω μόνο την ψυχή μου», είπε. Ο Κώστας Πάσσαρης ισχυρίστηκε πως διαβάζει εκκλησιαστικά βιβλία και μάλιστα ζήτησε από τον πατέρα την επόμενη φορά που θα τον επισκεφτεί να του φέρει τα βιβλία του Ιερού Χρυσόστομου και τα ασκητικά του Αββά Δωροθέου.

«Ο Κώστας είναι γλυκύτατο και πανέμορφο παλικάρι, για το οποίο πολλές κοπέλες θα έδιναν αγώνα για να το γνωρίσουν. Ομως, δεν γνώρισε το μητρικό χάδι. Δεν πήρε αγάπη από κανέναν. Το μόνο που ακούει όλα αυτά τα χρόνια είναι κατάρες και βλέπει μόνο κελιά και αλυσίδες», τόνισε ο πατέρας Γερβάσιος. Ο κακοποιός ξέσπασε σε κλάματα όταν ο πατέρας προθυμοποιήθηκε να του χαρίσει μία εικόνα της Παναγίας: «Γέροντα, προσκυνώ και αγαπώ την Παναγία. Δώστε μου την εικόνα να τη φιλήσω. Ομως, δεν θέλω να την κρατήσω γιατί μου θυμίζει τη μάνα μου», είπε.

Σύμφωνα με τον ιερωμένο, μετά την εξομολόγηση ο Πάσσαρης «ήταν ήρεμος. Ησυχος. Τα μάτια του γεμάτα δάκρυα. Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε το απαλό χάδι της αληθινής αγάπης!», λέει ο πατέρας. Στις 10 Μαΐου ο «άγιος των φυλακών» θα βρεθεί και πάλι στο Γκέρλας και θα κοινωνήσει τον Πάσσαρη. «Γέροντα, δεν είμαι άξιος να κοινωνήσω», είπε ο κακοποιός για να πάρει την απάντηση: «Τέκνον μου, αυτό θα το κρίνω εγώ».

Το ιστορικό του κατάδικου
Ο Κώστας Πάσσαρης συνελήφθη το Νοέμβριο του 2001 στο Βουκουρέστι έπειτα από ληστεία με δύο νεκρούς σε ανταλλακτήριο συναλλάγματος. Τον Ιούλιο του 2003 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από ρουμανικό δικαστήριο. Αρνήθηκε τις κατηγορίες, δήλωσε θύμα σκευωρίας της ρουμανικής μαφίας και δεν άσκησε έφεση. Το 2000 ο κακοποιός (υπόδικος για τη συμπλοκή με αστυνομικούς) είχε αποδράσει από το Νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς», όπου είχε μεταφερθεί για εξετάσεις. Είχε σκοτώσει δύο αστυνομικούς που τον συνόδευαν και τραυμάτισε έναν τρίτο.