ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ: ΠΟΛΙΤΕΣ Β΄ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ (της Χριστιάννας Λούπα)

Της Χριστιάννας Λούπα

Είναι άραγε δυνατόν μια γυναίκα από το Αφγανιστάν να βγάλει διαβατήριο χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου της; Μια γυναίκα από τη Σαουδική Αραβία να ζητήσει διαζύγιο ή μια γυναίκα από το Πακιστάν να καταγγείλει το σύζυγό της για ξυλοδαρμό; Ασφαλώς και όχι! Γιατί δικαιώματα που εμείς οι γυναίκες της Δύσης θεωρούμε δεδομένα, στις ισλαμικές χώρες είναι ανύπαρκτα.

«Αντί να διαδίδουμε τη δημοκρατία ρίχνοντας βόμβες στα κεφάλια των ανθρώπων, πρέπει να βοηθήσουμε τις γυναίκες να παλέψουν για τα δικαιώματά τους», δήλωσε πρόσφατα η Ιρανή δικηγόρος Σιρίν Εμπάντι, που πήρε το Νόμπελ Ειρήνης το 2003. Η κυρία Εμπάντι ήταν δικαστής στο Ιράν κατά την περίοδο του Σάχη, αλλά έχασε τη δουλειά της με την εγκαθίδρυση του καθεστώτος των Αγιατολάχ, που θεώρησαν απαράδεκτο μια γυναίκα να δικάζει άντρες!

Με αφορμή λοιπόν την Ημέρα της Γυναίκας, καλό θα ήταν να ρίχναμε μια ματιά στα ισχύοντα στα μουσουλμανικά κράτη, έχοντας πάντα υπ’ όψη ότι και σ’ αυτά υπάρχουν διακυμάνσεις ως προς την αυστηρότητα της νομοθεσίας. Λόγω της θρησκείας πάντως, το βέβαιο είναι ένα: σύμφωνα με το Κοράνι, «Κατώτερη είναι η γυναίκα από τον άντρα και μόνο υπακούοντάς τον μπορεί να γίνει καλή και ενάρετη».

Παρ’ όλα αυτά, ο Μωάμεθ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φεμινιστής στην εποχή του, αφού το 570 π.Χ. που γεννήθηκε συνήθιζαν να θάβουν τα νεογέννητα κορίτσια ως ανεπιθύμητα. Το Κοράνι έδωσε τέλος σ’ αυτή την απάνθρωπη πρακτική, ενώ επιχείρησε να προσφέρει στις γυναίκες κάποια στοιχειώδη δικαιώματα. Δεν προχώρησε όμως σε ριζικές αλλαγές. Έτσι, 14 αιώνες μετά, η θρησκεία δεν στάθηκε ικανή να βελτιώσει αισθητά τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Αντίθετα, πολύ συχνά λειτούργησε ως μηχανισμός καταπίεσης και εξαναγκασμού.

Στο όνομα της θρησκείας εξ άλλου, στις μουσουλμανικές κοινωνίες της Αφρικής ακρωτηριάζονται σεξουαλικά (κλειτοριδεκτομή) δύο εκατομμύρια γυναίκες το χρόνο. Στο όνομα της θρησκείας και πάλι καταδικάστηκε σε θάνατο δια λιθοβολισμού η Νιγηριανή που γέννησε το εξώγαμο παιδί της, παρ’ όλο που ήταν θύμα βιασμού. Στο Ιράν και τη Σαουδική Αραβία εξ άλλου, οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να καλύπτουν και το πρόσωπό τους ακόμα εκτός σπιτιού, ενώ το ίδιο το Κοράνι συνιστά στους συζύγους να δέρνουν τις γυναίκες τους προκειμένου να τις συνετίσουν. Έτσι, πολύ συχνά οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τη βία, ιδιαίτερα μέσα στο γάμο. Ακόμα και στην περίπτωση που κάποιες αποφασίσουν να ακολουθήσουν τη δικαστική οδό, θα στρέψουν όλη την οικογένεια και την κοινωνία εναντίον τους. Η αστυνομία δε, θεωρεί τη βία καθαρά ενδοοικογενειακή υπόθεση και επιστρέφει τις κακοποιημένες γυναίκες στα σπίτια τους.

Άλλη μια μορφή βίας που υφίστανται οι μουσουλμάνες είναι ο βιασμός. Στο Πακιστάν, για παράδειγμα, παρ’ όλο που η νομοθεσία για τους βιαστές είναι αυστηρή, σπάνια δικάζονται αυτοί, αφού συνήθως είναι μεγαλογαιοκτήμονες ή αρχηγοί του υποκόσμου. Εκτός αυτού, αν μια παντρεμένη γυναίκα, δεν καταφέρει να αποδείξει το βιασμό, είναι σίγουρο ότι θα καταδικαστεί κι από πάνω σαν μοιχός.

Ένα άλλο θέμα που προκαλεί φρίκη σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, είναι η επιβολή της θανατικής ποινής σε ανηλίκους και κυρίως κορίτσια. Στο Ιράν, τον περασμένο χρόνο υπήρξαν θανατικές καταδίκες οκτώ ανηλίκων, ενώ εκκρεμεί η υπόθεση της άτυχης Nazanin – δεκαεπτά χρονών κατά την τέλεση του «εγκλήματος» – που καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή αντιστάθηκε στους βιαστές της! Το ανώτατο δικαστήριο των μουλάδων πρόκειται σύντομα να πάρει την τελική απόφαση, με δεδομένη βέβαια την παγκόσμια κατακραυγή που έχει επισύρει το ζήτημα.

Τα εγκλήματα τιμής εξ άλλου εις βάρος των γυναικών είναι καθημερινή πρακτική στις χώρες του Ισλάμ, όπου μία στις τρεις δολοφονίες γυναικών γίνεται για λόγους τιμής. Συχνά γυναίκες δολοφονούνται από τους συζύγους ή τους συγγενείς τους γιατί έφεραν ντροπή στην οικογένεια! «Το αίμα ξεπλένει την τιμή», λένε οι δολοφόνοι. Κι όταν η βασιλική οικογένεια της Ιορδανίας προσπάθησε να εξισώσει τα εγκλήματα τιμής με τα κοινά εγκλήματα, μάλλον δεν βρήκε καμία απολύτως απήχηση, αντίθετα μάλιστα, ήρθε σε σύγκρουση με το λαϊκό αίσθημα.

Στις πιο πολλές μουσουλμανικές χώρες άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών είναι αναλφάβητες, ενώ η γυναίκα έχει πολύ περιορισμένα δικαιώματα στη μόρφωση και στην εύρεση εργασίας. Όσο για πολιτικά δικαιώματα… είναι περιττό ακόμα και να θίξουμε το θέμα.

Όσο οι γυναίκες στις μουσουλμανικές χώρες, ωστόσο, μένουν μακριά από τη μόρφωση και την εργασία, τόσο θα παραμένουν εξαρτημένες από τους άντρες τους και τόσο λιγότερα δικαιώματα θα αποκτούν. Γιατί, ας μην ξεχνάμε, το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες της προόδου, της εξέλιξης και του πολιτισμού είναι η μόρφωση. Κι εκείνο που σίγουρα τις κλειδώνει ερμητικά είναι ο φανατισμός, η θρησκοληψία και η αγραμματοσύνη. Και ο δρόμος που έχουν να διανύσουν οι μουσουλμάνες είναι πολύ μακρύς, αφού η κουλτούρα και η θρησκεία τους έχουν ήδη φωλιάσει βαθιά μέσα και στις ίδιες ακόμα.

ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ "ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΠΟΝΟ" – "ΈΛΛΗΝΕΣ, ΣΥΓΓΝΩΜΗ"! – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

NAFTEMPORIKI.GR

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009 15:09
Τελευταία Ενημέρωση : 17/02/2009 15:15

Ο «Φθινοπωρινός πόνος» («Guz Sancisi»), η ταινία της Τομρίς Γκιριτλίογλου, που μετέφερε στον κινηματογράφο την ιστορία αγάπης ενός Τούρκου μεγαλοαστού και μιας Ρωμιάς ιερόδουλης, με φόντο τα Σεπτεμβριανά το 1955 στην Κωνσταντινούπολη, «σπάει ταμεία» στην Τουρκία και σοκάρει το τουρκικό κοινό με την αλήθεια της.

Μόνο στην πρώτη εβδομάδα της προβολής του, σε 92 κινηματογραφικές αίθουσες της γείτονος, ο «Φθινοπωρινός πόνος» έκοψε περισσότερα από 300.000 εισιτήρια, φέροντας στο φως ένα σκοτεινό κομμάτι της τουρικής ιστορίας, που με μαεστρία αφαιρέθηκε από τις σελίδες των τουρκικών σχολικών βιβλίων. Οι Τούρκοι θεατές διαπιστώνουν μια πραγματικότητα που αγνοούσαν, ενώ εκείνοι που εξέφραζαν φόβους ότι με την πρεμιέρα της ταινίας θα ξεσπούσε εθνικιστική έκρηξη, διαψεύστηκαν.

Το θέμα της ταινίας αντλήθηκε από το ομώνυμο βιβλίο του Γιλμάζ Καρακογιουνλού, συγγραφέα και βουλευτή του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας και από τους ειδικούς αξιολογήθηκε ως «ειλικρινής συγγνώμη» για όσα συνέβησαν τότε.

Τρεις μέρες μετά την πρεμιέρα του «Φθινοπωρινού Πόνου», ο διευθυντής της «Χουριέτ», Ερτουγρούλ Οζκιόκ, αρθρογραφεί: «Η ταινία αρχίζει με μια άκρως εντυπωσιακή σκηνή: Μια ομάδα αλητών, κρατώντας έναν κουβά με κόκκινη μπογιά, σημαδεύει με σταυρό πόρτες κάποιων σπιτιών, τα μεσάνυχτα. Το σημάδεμα των σπιτιών σε όλα τα μέρη του κόσμου είναι οιωνός κάποιας δικτατορίας ή γενοκτονίας που πλησιάζει. Έτσι έγινε και στη ναζιστική Γερμανία, έτσι έκανε και η Κου Κλουξ Κλαν στις ΗΠΑ. Έτσι σημαδεύτηκαν τα σπίτια στη Βοσνία και το Κόσοβο. Απ΄ ό,τι φάνηκε όμως, τα δικά μας αρχεία δεν είναι και τόσο καθαρά. Υπήρξε αυτό και σ΄ εμάς. Πριν από τα Σεπτεμβριανά, ορισμένοι αλήτες σημάδεψαν τα σπίτια στα οποία ζούσαν Ρωμιοί. Όταν έβγαινα από την ειδική προβολή της ταινίας, ένας φίλος ζήτησε τη γνώμη μου κι εγώ του είπα: Είθε μετά από 20-30 χρόνια, να μην αναγκαστούμε να κάνουμε μια παρόμοια ταινία. Ο θεός να φυλάει την Τουρκία απ΄ αυτό το ρεζιλίκι».

Το σοκ που προκάλεσε η συγκεκριμένη ταινία στην Τουρκία, πυροδότησε σειρά δημοσιευμάτων και σε ευρωπαϊκές εφημερίδες. Μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο, η ολλανδική «Trown» δημοσίευσε ανταπόκριση του Ερντάλ Μπαλτσί από την Κωνσταντινούπολη, με τίτλο «Η Κωνσταντινούπολη ντρέπεται για το 1955» και υπέρτιτλο «Ταινία για το διωγμό των Ελλήνων προβάλει ξεχασμένη ιστορία». Στο ρεπορτάζ τονίζεται ότι «πρόκειται για ταινία, που αναφέρεται στα φρικτά γεγονότα του 1955, τη χρονιά που η ελληνική μειονότητα δέχθηκε επίθεση και εκδιώχθηκε από το τουρκικό κράτος».

«Οι Τούρκοι -συνεχίζει ο Μπαλτσί- έχουν εκπλαγεί με την ταινία. Φαίνεται πως πολλοί δεν γνωρίζουν το πογκρόμ».

Στο ίδιο δημοσίευμα φιλοξενείται, μεταξύ άλλων, δήλωση μίας Τουρκάλας: «Είμαι 63 χρονών και μέχρι σήμερα δεν γνώριζα τι είχε συμβεί τότε. Ντρέπομαι γι αυτό. Όμως, οι Τούρκοι ηγέτες ήξεραν καλά πώς να κρατήσουν αυτές τις πληροφορίες μυστικές».

«Μαθαίνω ότι ποσοστό 10% του πληθυσμού στην Κωνσταντινούπολη ήταν Έλληνες. Απίστευτο. Αν δεν είχαν εκδιωχθεί, τώρα θα ζούσαν εδώ, το λιγότερο, ένα εκατομμύριο Έλληνες», δηλώνει από την πλευρά της η 19χρονη Γιεσίμ.

Στο ίδιο δημοσίευμα φιλοξενούνται και οι δηλώσεις ενός Έλληνα, του 69χρονου Μιχάλη Βασιλειάδη, ο οποίος διατηρεί ένα μικρό γραφείο στις στοές της Πόλης, εκδίδοντας καθημερινά μια εφημερίδα για τους 2.000 εναπομείναντες Έλληνες. Ήταν 15 χρόνων στα Σεπτεμβριανά και παρότι είδε την ταινία και διατυπώνει το θαυμασμό του για τη σκηνοθέτιδα, που άγγιξε ένα «τόσο ευαίσθητο θέμα», εκτιμά ότι και πάλι, δεν κατάφερε να αποδώσει τη φρίκη των δύο ημερών εκείνου του Σεπτέμβρη. Στέλνει, όμως, ένα μήνυμα: «Οι ηγέτες πρέπει να πουν ένα “συγγνώμη” στον τουρκικό λαό, τον οποίο χρησιμοποίησαν ως μαριονέττα».

Το βιβλίο του Καρακογιουνλού κυκλοφόρησε στην Ελλάδα πριν έντεκα χρόνια, από τις εκδόσεις «Τσουκάτου». Το μετέφρασε η Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, ειδική μελετήτρια των ελληνοτουρκικών σχέσεων, Λιάνα Μυστακίδου, αποσπώντας μάλιστα, το 2000, τιμητική διάκριση από την Εταιρεία Μεταφραστών Λογοτεχνίας, για την αριστοτεχνική απόδοση στα ελληνικά.

Η μεταφράστρια λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Ο Φθινοπωρινός Πόνος γράφτηκε από πολιτικό κι ως εκ τούτου, το πράγμα αποκτά άλλη βαρύτητα. Εκτιμώ ότι πρόκειται για συγγραφέα αληθινό και έντιμο, ο οποίος εξακολουθεί να εργάζεται πάνω στο θέμα των δύο χωρών. Για δε το συγκεκριμένο βιβλίο δεν έλαβε δραχμή από πνευματικά δικαιώματα».

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ VASKO GLIGORIJEVIC – ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Πηγή: papathemelis.blogspot.com

Νεώτερη ενημέρωση για την αποστολή στα Σκόπια

19:45 Τετάρτη,

18 Φεβρουάριος 2009

Ολοκληρώθηκε η συνάντηση της αποστολής με την επικεφαλής του γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδας στα Σκόπια πρέσβειρας Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Λήφθηκαν οι διαβεβαιώσεις πως αν στα αμέσως επόμενα 24ώρα δεν αφεθεί ελεύθερος(όπως ήδη διαφαίνεται) ο Βάσκο Γκλιγκορίεβιτς, θα προχωρήσει άμεσα η διαδικασία της επιδόσεως ρηματικής διακοίνωσης (nota) προς το Σκοπιανό υπουργείο Υγείας για εξέταση του Βάσκο από ανεξάρτητη επιτροπή.

Θα υπάρχει ενημέρωση για κάθε νεώτερο

ΈΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ ΜΠΆΡΝΤΟΦΤΣΙ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ VASKO GLIGORIJEVIC

Πηγή: papathemelis.blogspot.com

Τετάρτη, 18 Φεβρουάριος 2009

Η αποστολή για τον Βάσκο Γκλιγκορίεβιτς βρίσκεται έξω από το ψυχιατρείο Μπάρντοφτσι.
Στο σημείο βρίσκονται δεκάδες δημοσιογράφοι των Σκοπιανών και διεθνών ΜΜΕ.
Η διοίκηση του ψυχιατρείου δεν επιτρέπει την είσοδο στα μέλη της αποστολής.
Παρόλα αυτά μέλος της αποστολής που βρισκόταν ως προπομπός από εχθές στα Σκόπια κατάφερε και είδε τον Βάσκο και διαβεβαίωσε πως είναι καλά στην υγεία του.

Μετά την δυναμική κινητοποίηση, υπάρχουν πληροφορίες πως είναι σημαντικές οι πιθανότητες να επιτευχθει εντός των επόμενων 24ώρων η απελευθέρωση του Βάσκο Γκλιγκορίεβιτς.

Μελέτη του ΙΓΜΕ επιβεβαιώνει την τεράστια μόλυνση του Ασωπού – in.gr

Eurokinissi
Στη μελέτη καταγράφονται συγκεντρώσεις άνω των 100 μικρογραμμαρίων εξασθενούς χρωμίου ανά λίτρο νερού

19/2/2009
Αθήνα

Κρυφές έμειναν επί μήνες οι μετρήσεις του ΙΓΜΕ που δείχνουν καταστροφή των υπόγειων υδάτων της ευρύτερης περιοχής της λεκάνης του Ασωπού από επικίνδυνα τοξικά, όπως εξασθενές χρώμιο και άλλες καρκινογόνες ουσίες.

Σύμφωνα με τα Νέα, παρόλο που η συγκεκριμένη μελέτη ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2008 και κοινοποιήθηκε στην Κεντρική Υπηρεσία Υδάτων του ΥΠΕΧΩΔΕ, δεν δόθηκε στη Νομαρχία Ανατολικής Αττικής με την αιτιολογία ότι «κατά τη γνώμη της υπηρεσίας μας, δεν τεκμηριώνονται επαρκώς τα συμπεράσματά της».

Στη μελέτη καταγράφονται συγκεντρώσεις που ξεπερνούν τα 100 μικρογραμμάρια εξασθενούς χρωμίου ανά λίτρο νερού. Αυτές εντοπίζονται στην Παραλία Αυλίδος, βορειοανατολικά του Αγίου Θωμά, δυτικά από τα Οινόφυτα και νοτιοανατολικά του Ασπροκάμπου.

Συγκεντρώσεις της τάξεως των 50 μικρογραμμαρίων εξασθενούς χρωμίου εμφανίζονται κατά κύριο λόγο νότια των Οινοφύτων πέριξ της κοίτης του Ασωπού, βόρεια και ανατολικά του Ασπροκάμπου, ενώ στα 20-30 μικρογραμμάρια βρίσκονται τα υπόγεια ύδατα βόρεια του Σχηματαρίου, στον Ωρωπό και το Χαλκούτσι.

Την ίδια ώρα, το όριο ποσιμότητας σύμφωνα με την νομοθεσία είναι 50 μικρογραμμάρια ολικού χρωμίου -και όχι μόνο εξασθενούς- ανά λίτρο, ενώ ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατατάσσει το εξασθενές χρώμιο ως καρκινογόνο ουσία που δεν θα έπρεπε να συναντάται στο νερό.

Διαπιστώνονται, επίσης, συγκεντρώσεις ολικού σιδήρου που ξεπερνούσαν τα 1.000, ακόμα και τα 2.000 μικρογραμμάρια ανά λίτρο (το όριο ανέρχεται στα 200) στα υπόγεια ύδατα ανατολικά της Παραλίας Αυλίδας, στον κάμπο του Ασωπού νότια των Οινοφύτων, βόρεια του Χαλκουτσίου, ανατολικά της Συκαμίνου, βορειοδυτικά του Αγίου Θωμά και νότια του Ασπροκάμπου.

Όσο για τις συγκεντρώσεις νικελίου -του οποίου το όριο είναι 20 μικρογραμμάρια- υπερβάσεις καταγράφηκαν στα δείγματα υπόγειων νερών που ελήφθησαν από την περιοχή ανάμεσα στα Οινόφυτα και τον Ωρωπό και βορειοανατολικά του ρέματος Θερμιδώνα, παραποτάμου του Ασωπού.

Επιπλέον, εντοπίστηκαν πολύ υψηλές συγκεντρώσεις νιτρικών, φωσφορικών αλλά και ολικού χρωμίου που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα υπάρχοντα όρια.

Όπως τονίζει ο πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών Παναγιώτης Σαμπατακάκης, «το ΙΓΜΕ διαθέτει εμπειρία άνω των 50 χρόνων και καμία του μελέτη δεν έχει αμφισβητηθεί».

Newsroom ΔΟΛ

Αυστραλία: Παραίτηση υπουργού για μια μερίδα Στρόγκανοφ!! – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ!

19/2/2009

Την παραίτησή υπέβαλλε ο υφυπουργός Εμπορίου της Αυστραλίας εξαιτίας των παραπόνων του για το σερβίρισμα από το εστιατόριο της Βουλής της Αυστραλίας μικρής μερίδας φαγητού.
Ο υφυπουργός Εμπορίου Τζον Μέρφι, τόλμησε και πήρε το λόγο στη Βουλή της Αυστραλίας προκειμένου να παραπονεθεί ότι το εστιατόριο της βουλής σέρβιρε μικρή μερίδα Στρόγκανοφ στη σύζυγό του. Πριν προλάβει να τελειώσει την ομιλία του, ξέσπασε σάλος μεταξύ των βουλευτών, οι οποίοι τον κατέκριναν για το θράσος του να εκφράσει τέτοιου είδους παράπονο εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Ο Τζον Μέρφι στη συνέχεια αναγκάσθηκε να ζητήσει συγνώμη για την «έλλειψη ευαισθησίας», κίνηση όμως που δεν τον έσωσε αφού υποχρεώθηκε να παραιτηθεί, δηλώνοντας ωστόσο ότι παραιτείται αυτοβούλως χωρίς να του το ζητήσει ο πρωθυπουργός

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ – "ΘΑ’ ΡΘΕΙΣ ΑΡΓΑ…"

Γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1902 και ήταν κόρη του φιλόλογου Ευγένιου Πολυδούρη και της Κυριακής Μαρκάτου, μιας γυναίκας με πρώιμες φεμινιστικές αντιλήψεις. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην Καλαμάτα ενώ είχε φοιτήσει σε σχολεία του Γυθείου και των Φιλιατρών.

Στα γράμματα εμφανίζεται σε ηλικία 14 ετών με το πεζοτράγουδο “Ο πόνος της μάνας”. Αναφέρεται στο θάνατο ενός ναυτικού που ξέβρασαν τα κύματα στις ακτές των Φιλιατρών και είναι επηρεασμένο από τα μοιρολόγια που άκουγε στη Μάνη. Στα 16 της διορίζεται στη Νομαρχία Μεσσηνίας και παράλληλα εκφράζει ζωηρό ενδιαφέρον για το γυναικείο ζήτημα. Το 1920, σε διάστημα σαράντα ημερών, έχασε και τους δύο γονείς της.

Το 1921 μετατίθεται στη Νομαρχία Αθηνών και παράλληλα εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην υπηρεσία της εργάζεται και ο ομότεχνός της Κώστας Καρυωτάκης. Γνωρίζονται και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένας σφοδρός έρωτας που μπορεί να κράτησε λίγο, αλλά επηρέασε καθοριστικά τη ζωή και το έργο της.

Συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1922. Η Μαρία ήταν τότε 20 ετών ενώ ο Καρυωτάκης 26. Εκείνη είχε δημοσιεύσει κάποια πρωτόλεια ποιήματα ενώ εκείνος είχε εκδόσει δύο ποιητικές συλλογές, τον “Πόνο των ανθρώπων και των πραμάτων” (1919) και τα “Νηπενθή” (1921) και είχε ήδη κερδίσει την εκτίμηση κάποιων κριτικών και ομότεχνών του.

Το καλοκαίρι του 1922 ο Καρυωτάκης ανακαλύπτει ότι πάσχει από σύφιλη, μία νόσο που τότε ήταν ανίατη και αποτελούσε κοινωνικό στίγμα. Ενημερώνει αμέσως την αγαπημένη του Μαρία και της ζητά να χωρίσουν. Εκείνη του προτείνει να παντρευτούν χωρίς να κάνουν παιδιά, όμως εκείνος είναι πολύ περήφανος για να δεχτεί τη θυσία της. Η Μαρία αμφιβάλλει για την ειλικρίνειά του και θεωρεί ότι η ασθένειά του είναι πρόσχημα του εραστή της για να την εγκαταλείψει.

Το 1924 μπαίνει στη ζωή της ο δικηγόρος Αριστοτέλης Γεωργίου, που μόλις είχε επιστρέψει από το Παρίσι. Ήταν νέος, ωραίος και πλούσιος και η Πολυδούρη τον αρραβωνιάζεται στις αρχές του 1925. Η Μαρία όμως αγαπάει πάντα τον Καρυωτάκη.

Παρά την αφοσίωση του αρραβωνιαστικού της, η Πολυδούρη δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σοβαρά σε καμία δραστηριότητα. Χάνει τη δουλειά της στο δημόσιο μετά από αλλεπάλληλες απουσίες και εγκαταλείπει τη Νομική. Φοιτά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και μάλιστα προλαβαίνει να εμφανιστεί ως ηθοποιός σε μία παράσταση.

Το καλοκαίρι του 1926 διαλύει τον αρραβώνα της και φεύγει για το Παρίσι. Σπουδάζει ραπτική αλλά δεν προλαβαίνει να εργαστεί γιατί προσβάλλεται από φυματίωση. Επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει τη νοσηλεία της στη “Σωτηρία” όπου μαθαίνει για την αυτοκτονία του πρώην εραστή της Κώστα Καρυωτάκη. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή “Οι τρίλλιες που σβήνουν” και το 1929 τη δεύτερη, “Ηχώ στο χάος”. Η Πολυδούρη άφησε δύο πεζά έργα, το Ημερολόγιό της και μία ατιτλοφόρητη νουβέλα με την οποία σαρκάζει ανελέητα το συντηρητισμό και την υποκρισία της εποχής της. Η φυματίωση όμως τελικά την καταβάλλει και, τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου 1930 αφήνει την τελευταία της πνοή στην Κλινική Χριστομάνου.
(Πηγή: Βικιπαίδεια)

Ο ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΑΛΑ!

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΑΡΑ ΠΟΥ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, Ο ΚΑΤΑΠΟΝΗΜΕΝΟΣ ΑΥΤΟΣ ΠΥΡΟΣΒΈΣΤΗΣ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΤΟ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟ ΚΟΑΛΑ ΠΟΥ ΔΙΨΟΥΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΠΟΥ ΚΑΙΓΟΤΑΝ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΟΥ.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΕΛΙΚΑ!

"NE ME QUITTE PAS" – JACQUES BREL (1959)

VΑSILIJE GLIGORIJEVIC: Πέρασε τα σύνορα η αποστολή για τον Γκλιγκορίεβιτς

http://papathemelis.blogspot.com

Τετάρτη, 18 Φεβρουάριος 2009

Πρίν λίγη ώρα πέρασε τα Ελληνοσκοπιανά σύνορα η αποστολή για τον Βάσκο Γκλιγκορίεβιτς και κατευθύνεται προς το ψυχιατρείο Μπάρντοφτσι

(θα υπάρχει άμεση ενημέρωση για οποιαδήποτε εξέλιξη)

Βλέπετε σχετική ανάρτηση 6ης Φεβρουαρίου:
ΌΛΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ” ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑ VASILIJE GLIGORIJEVIC ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ, κάνοντας κλικ στον τίτλο της ανάρτησης

A VERY INTERESTING LETTER ABOUT MACEDONIA, BY STEPHEN G. MILLER, PROFESSOR EMERITUS OF CALIFORNIA UNIVERSITY, BERKELEY

THIS LETTER WAS KINDLY SENT TO ME BY MR. GEORGE PANAGIOTOU

January 22, 2009

Editor, Archaeology Magazine
36-36 33rd Street
Long Island City, NY 11106
U.S.A.

Dear Sir,

I opened the January/February issue of Archaeology today and eagerly turned to “A Letter from Macedonia” only to discover that it was actually a letter from ancient Paionia – the land north of Mt. Barmous and Mt. Orbelos. Livy’s account of the creation of the Roman province of Macedonia (45.29.7 and 12) makes clear that the Paionians lived north of those mountains (which form today the geographically natural northern limits of Greece) and south of the Dardanians who were in today’s Kosovo. Strabo (7. frag 4) is even more succinct in saying that Paionia was north of Macedonia and the only connection from one to the other was (and is today) through the narrow gorge of the Axios (or Vardar) River. In other words, the land which is described by Matthew Brunwasser in his “Owning Alexander” was Paionia in antiquity.
While it is true that those people were subdued by Philip II, father of Alexander, in 359 B.C. (Diodorus Siculus 16.4.2), they were never Macedonians and never lived in Macedonia. Indeed, Demosthenes (Olynthian 1.23) tells us that they were “enslaved” by the Macedonian Philip and clearly, therefore, not Macedonians. Isokrates (5.23) makes the same point. Likewise, for example, the Egyptians who were subdued by Alexander may have been ruled by Macedonians, including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians themselves, and Egypt was never called Macedonia (and so far as I can tell does not seek that name today).
Certainly, as Thucydides (2.99) tells us, the Macedonians had taken over “a narrow strip of Paionia extending along the Axios river from the interior to Pella and the sea”. One might therefore understand if the people in the modern republic centered at Skopje called themselves Paionians and claimed as theirs the land described by Thucydides.
But why, instead, would the modern people of ancient Paionia try to call themselves Macedonians and their land Macedonia? Mr. Brunwasser (p. 55) touches on the Greek claims “that it implies ambitions over Greek territory” and he notes that “the northern province of Greece is also called Macedonia.” Leaving aside the fact that the area of that northern province of modern Greece has been called Macedonia for more than 2,500 years (see, inter alios, Herodotus 5.17; 7.128, et alibi), more recent history shows that the Greek concerns are legitimate. For example, a map produced in Skopje in 1992 (Figure 1) shows clearly the claim that Macedonia extends from there to Mt. Olympus in the south; that is, combining the ancient regions of Paionia and Macedonia into a single entity. The same claim is explicit on a pseudo-bank note of the Republic of Macedonia which shows, as one of its monuments, the White Tower of Thessalonike, in Greece (Figure 2). There are many more examples of calendars, Christmas cards, bumper-stickers, etc., that all make the same claim.
Further, Mr. Brunwasser has reported with approval (International Herald Tribune 10/1/08) the work of the “Macedonian Institute for Strategic Research 16:9”, the name of which refers “to Acts 16:9, a verse in the New Testament in which a Macedonian man appears to the Apostle Paul begging him: ‘Come over into Macedonia, and help us.’” But where did Paul go in Macedonia? Neapolis (Kavala), Philippi, Amphipolis, Apollonia, Thessaloniki, and Veroia (Acts 16:11-17:10) all of which are in the historic Macedonia, none in Paionia. What claim is being made by an Institute based in Skopje that names itself for a trip through what was Macedonia in antiquity and what is the northern province of Greece today?
I wonder what we would conclude if a certain large island off the southeast coast of the United States started to call itself Florida, and emblazoned its currency with images of Disney World and distributed maps showing the Greater Florida.
Certainly there was no doubt of the underlying point of “Macedonia” in the mind of U.S. Secretary of State Edward Stettinius on December 26, 1944, when he wrote:

“The Department [of State] has noted with considerable apprehension increasing propaganda rumors and semi-official statements in favor of an autonomous Macedonia, emanating principally from Bulgaria, but also from Yugoslav Partisan and other sources, with the implication that Greek territory would be included in the projected state. This government considers talk of Macedonian ”nation”, Macedonian “Fatherland”, or Macedonian “national consciousness” to be unjustified demagoguery representing no ethnic nor political reality, and sees in its present revival a possible cloak for aggressive intentions against Greece.”
[Source: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii, Washington, D.C., Circular Airgram (868.014/26Dec1944)]

Mr. Brunwasser (a resident of Bulgaria), however, goes on to state, with apparent distain, that Greece claims “Alexander III of Macedon (Alexander the Great) . . . as Greek.”
This attitude mystifies me. What is there to “claim”? Alexander’s great-great-great grandfather, Alexander I, was certified as Greek at Olympia and, in the words of the father of history “I happen to know that [the forefathers of Alexander] are Greek” (Herodotus 5.22). Alexander’s father, Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi (Plutarch, Alexander 4.9; Moralia 105A), the two most Hellenic of all the sanctuaries in ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. If Philip was Greek, wasn’t his son also Greek?
When Euripides – who died and was buried in Macedonia (Thucydides apud Pal. Anth. 7.45; Pausanias 1.2.2; Diodorus Siculus 13.103) – wrote his play Archelaos in honor of the great-uncle of Alexander, did he write it in Slavic? When he wrote the Bacchai while at the court of Archelaos did he not write it in Greek even as it has survived to us? Or should we imagine that Euripides was a “Macedonian” who wrote in Slavic (at a date when that language is not attested) which was translated into Greek?
What was the language of instruction when Aristotle taught Alexander? What language was carried by Alexander with him on his expedition to the East? Why do we have ancient inscriptions in Greek in settlements established by Alexander as far away as Afghanistan, and none in Slavic? Why did Greek become the lingua franca in Alexander’s empire if he was actually a “Macedonian”? Why was the New Testament written in Greek rather than Slavic?
On page 57 of the so-called “Letter from Macedonia” there is a photograph of the author standing “before a bronze statue of Alexander the Great in the city of Prilep.” The statue is patently modern, but the question is whether the real historic Alexander could have read the Slavic inscription beneath his feet. Given the known historic posterity of Slavic to Greek, the answer is obvious.
While Mr. Brunwasser’s reporting of the archaeological work in Paionia is welcome, his adoption and promotion of the modern political stance of its people about the use of the name Macedonia is not only unwelcome, it is a disservice to the readers of Archaeology who are, I imagine, interested in historic fact. But then, the decision to propagate this historical nonsense by Archaeology – a publication of the Archaeological Institute of America – is a disservice to its own reputation.
Let it be said once more: the region of ancient Paionia was a part of the Macedonian empire. So were Ephesos and Tyre and Palestine and Memphis and Babylon and Taxila and dozens more. They may thus have become “Macedonian” temporarily, but none was ever “Macedonia”.
Allow me to end this exegesis by making a suggestion to resolve the question of the modern use of the name “Macedonia.” Greece should annex Paionia – that is what Philip II did in 359 B.C. And that would appear to be acceptable to the modern residents of that area since they claim to be Greek by appropriating the name Macedonia and its most famous man. Then the modern people of this new Greek province could work on learning to speak and read and write Greek, hopefully even as well as Alexander did.

Sincerely,

Stephen G. Miller
Professor Emeritus, University of California, Berkeley

PS: For a more complete examination of the ancient evidence regarding Paionia, see I. L. Merker, “The Ancient Kingdom of Paionia,” Balkan Studies 6 (1965) 35-54

cc: C. Brian Rose, President, Archaeological Institute of America
Hillary Rodham Clinton, Secretary of State of the United States of America
Dora Bakoyiannis, Minister of Foreign Affairs of Greece
Antonis Samaras, Minister of Culture of Greece
Olli Rehn, European Commissioner for Enlargement
Erik Meijer, Member, European Parliament

ΘΥΜΑ ΞΥΛΟΔΑΡΜΟΥ ΕΠΕΣΕ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ! – ΤΑ ΝΕΑ

ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!

18/2/2009
Αθήνα

Ομάδα αγνώστων εισέβαλε την Τετάρτη στον κτίριο «Κωστής Παλαμάς» του Πανεπιστημίου Αθηνών και ξυλοκόπησε τον καθηγητή Γιάννη Πανούση, ο οποίος ήταν ομιλητής σε εκδήλωση. Ο κ Πανούσης διακομίστηκε τραυματισμένος στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».

(Ο κ. Πανούσης είναι καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)

ΤΟΥΡΚΟΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΑΝΤ ΝΤΙΝΚ – Δύο χρόνια μετά – in.gr

Ο Χραντ Ντινκ είχε δεχθεί επανειλημμένα απειλές κατά της ζωής του

17/2/2009
Άγκυρα

Συνταγματάρχης και πέντε στρατιωτικοί παραπέμπονται σε δίκη στην Τουρκία σχετικά με την υπόθεση της δολοφονίας του Αρμένιου δημοσιογράφου και εκδότη Χραντ Ντινκ στις 17 Ιανουαρίου του 2007.

Ο συνταγματάρχης Αλί Οζ διώχθηκε πέρυσι με την κατηγορία ότι δεν εξασφάλισε την αναγκαία προστασία στον Χραντ Ντινκ, ο οποίος δεχόταν απειλές κατά της ζωής του πριν δολοφονηθεί στην Κωνσταντινούπολη από νεαρό υπερεθνικιστή.

Ο Οζ είχε απαλλαγεί στη συνέχεια της κατηγορίας, αλλά την Τρίτη δικαστήριο της Τραπεζούντας αποφάνθηκε ότι πρέπει να δικαστεί για την υπόθεση.

Δύο στρατιώτες δικάζονται ήδη κατηγορούμενοι για παράβαση καθήκοντος στη δολοφονία του συγγραφέα.

Ο Ντινκ είχε δεχθεί επανειλημμένα απειλές κατά της ζωής του διότι σε άρθρα που είχε δημοσιεύσει καλούσε την Αγκυρα να αποδεχθεί την ευθύνη της Οθωμανικής τότε Τουρκίας για τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.

Η υπόθεση έχει συγκεντρώσει κριτική κατά της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την πάγια καταστολή της ελευθερίας της έκφρασης.

Newsroom ΔΟΛ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ 301 ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙ "ΑΔΙΚΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ" (της Χριστιάννας Λούπα)

της Χριστιάννας Λούπα

Πώς είναι δυνατόν την ώρα που ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ τάσσεται υπέρ της κατάργησης του άρθρου 301 του τουρκικού Ποινικού Κώδικα, που ποινικοποιεί την «προσβολή της τουρκικής ταυτότητας», δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης να καταδικάζει άτομα σε ποινή φυλάκισης βάσει του εν λόγω άρθρου;

Πράγματι, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο, ο κύριος Γκιουλ δήλωσε: «Γνωρίζω ότι υπάρχουν προβλήματα σχετικά με το άρθρο. Υπάρχουν ακόμα περιθώρια αλλαγών και θα γίνουν στο προσεχές διάστημα». Στην ίδια ομιλία του πάντως τόνισε ότι υπάρχει η «άδικη εντύπωση» ότι στην Τουρκία φυλακίζονται άνθρωποι εξ αιτίας του άρθρου και έσπευσε να δηλώσει ότι στη χώρα του υπάρχει ελευθερία του λόγου.

Ίσως ο κύριος Γκιουλ θα έπρεπε να είναι λίγο προσεκτικότερος στα λεγόμενά του και να μην φάσκει και αντιφάσκει. Να του θυμίσουμε εν τάχει μερικά πράγματα που του διαφεύγουν;

Βάσει του εν λόγω άρθρου, λοιπόν, είχε ασκηθεί ποινική δίωξη κατά του νομπελίστα συγγραφέα Ορχάν Παμούκ, η οποία τελικά έπαυσε μετά τη διεθνή κατακραυγή. Το «αμάρτημα» του Παμούκ ήταν οι δηλώσεις του σε ελβετικό περιοδικό, που προέτρεπαν το τουρκικό κράτος να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων και των Κούρδων.
Ο Παμούκ όμως δεν είναι ο μόνος που αντιμετώπισε παρόμοια προβλήματα. Πλήθος λογοτεχνών και δημοσιογράφων βρίσκεται στο στόχαστρο της τουρκικής λογοκρισίας, όπως ο συγγραφέας Ομέρ Ασάν και ο εκδότης Ραγκίπ Ζαράκογλου, για το βιβλίο «Ο πολιτισμός του Πόντου», που προκάλεσε μεγάλο πονοκέφαλο στους ιθύνοντες. Το βιβλίο κατασχέθηκε, ενώ απαγγέλθηκε κατηγορία εις βάρος των παραπάνω για «προσβολή στο πρόσωπο του Κεμάλ».

Βάσει του επίμαχου άρθρου 301 είχε δικαστεί επανειλημμένα και ο άτυχος αρμενικής καταγωγής δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ, που δολοφονήθηκε πέρυσι και είχε μάλιστα καταδικαστεί σε φυλάκιση έξι μηνών με αναστολή, γιατί μιλούσε απροκάλυπτα για αρμενική γενοκτονία. Ποινική δίωξη εκκρεμεί επίσης εναντίον του ιστορικού, κοινωνιολόγου και συγγραφέα Τανέρ Ακτσάμ για το βιβλίο του «Μια επαίσχυντη πράξη», στο οποίο κατηγορεί το τουρκικό κράτος για την γενοκτονία των Αρμενίων.

Αμέτρητα βιβλία έχουν κατασχεθεί και πολλές κατηγορίες έχουν απαγγελθεί εις βάρος ανθρώπων των γραμμάτων, καταφέροντας έτσι ένα μεγάλο πλήγμα στο μαλακό υπογάστριο της ελεύθερης διανόησης, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κατάργηση του σχετικού άρθρου.

Ελάχιστες μέρες, ωστόσο, μετά τις ρητορεύσεις του κυρίου Γκιουλ περί «άδικης εντύπωσης», σαν κεραυνός εν αιθρία ήρθε κι έπεσε η καταδίκη του γιου τού Χραντ Ντινκ, Αράτ Ντινκ και του συναδέλφου του Σερκίς Σεροπιάν, σε φυλάκιση ενός έτους με αναστολή, για προσβολή της τουρκικής ταυτότητας, σύμφωνα με το κατάπτυστο 301. Το αξιόποινο παράπτωμά τους ήταν ότι είχαν δημοσιεύσει συνέντευξη του Χραντ Ντινκ στην οποία δήλωνε ότι οι σφαγές των Αρμενίων μεταξύ 1915 και 1917 συνιστούν γενοκτονία. Οι δικαστές, πάντως, αποφάσισαν ότι, επειδή οι δύο καταδικασθέντες διαθέτουν λευκό ποινικό μητρώο, δεν θα οδηγηθούν στη φυλακή.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν και σε συνδυασμό με τη μόνιμη παρέμβαση ενός πανίσχυρου στρατού στα πολιτικά δρώμενα της γειτονικής χώρας, δείχνουν όχι μόνο το δύσκολο δρόμο που έχει να διανύσει η Τουρκία προκειμένου να διαβεί το κατώφλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και πόσο αταίριαστη είναι η τουρκική πραγματικότητα με το νόημα και το πνεύμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

(Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε το 2007, νομίζω όμως ότι είναι πάντα επίκαιρο).

GENERAL MOTORS – CHRYSLER: Επιπλέον βοήθεια ζητούν οι αυτοκινητοβιομηχανίες στις ΗΠΑ, 47.000 απολύσεις στην GM

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της GM Ρικ Ουάγκονερ εγκαταλείπει το βήμα, μετά τις ανακοινώσεις για το επιχειρηματικό σχέδιο της εταιρίας

Ουάσινγκτον

Το αίτημα για επιπλέον οικονομική ενίσχυση, συνολικού ύψους περίπου 22 δισ. δολαρίων, υπέβαλαν στην αμερικανική κυβέρνηση οι αυτοκινητοβιομηχανίες GM και Chrysler. Στα επιχειρηματικά σχέδια που παρουσίασαν προβλέπεται μείωση δαπανών, με περικοπές χιλιάδων θέσεων εργασίας, συμφωνία με τα εργατικά συνδικάτα για μειώσεις αποδοχών και αναστολή παραγωγής συγκεκριμένων μοντέλων αυτοκινήτων.

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν ήδη λάβει κρατική ενίσχυση ύψους 17,4 δισ. δολαρίων και με τα επιπλέον ποσά που ζητούν η βοήθεια θα φθάσει -εφόσον εγκριθούν τα ποσά- στα 39 δισ. δολάρια.

Η ειδική επιτροπή που έχει συστήσει ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, υπό τον υπουργό Οικονομίας Τίμοθι Γκάιθνερ, για την ανασυγκρότηση της αυτοκινητοβιομηχανίας θα συναντηθεί με τους επικεφαλής της GM και της Chrysler εντός της εβδομάδας.

Τι ζητούν, τι υπόσχονται

Ειδικότερα, στο πολυσέλιδο επιχειρηματικό σχέδιο που κατέθεσε, όπως είχε ζητηθεί από την αμερικανική κυβέρνηση, η GM επισημαίνει ότι θα προχωρήσει σε 47.000 απολύσεις στα ανά τον κόσμο εργοστάσιά της, αριθμός που αντιστοιχεί στο 19% του συνολικού εργατικού δυναμικού της. Ακόμη, ανακοίνωσε ότι θα κλείσει επιπλέον πέντε εργοστάσια στις ΗΠΑ, αν και δεν ανακοίνωσε ποια.

Η GM επισήμανε πως χρειάζεται άμεση «τονωτική ένεση», καθώς τα ταμεία της θα αδειάσουν έως τον Μάρτιο. Ζήτησε, δε, δύο δισ. δολάρια για τον επόμενο μήνα και ακόμη 2,6 δισ. δολάρια τον Απρίλιο. Συνολικά, η εταιρία υπολογίζει ότι θα χρειαστεί 30 δισ. δολάρια, αντί των 18 δισ. δολαρίων που είχε αρχικά υπολογίσει. Προς το παρόν έχει λάβει 13,4 δισ. δολάρια κρατικής ενίσχυσης.

Η GM εξέφρασε την εκτίμηση ότι θα επιστρέψει στην κερδοφορία σε δύο χρόνια και πως θα είναι σε θέση να ξεχρεώσει τα δάνειά της έως το 2017.

Στο δικό της επιχειρηματικό σχέδιο η Chrysler ανακοίνωσε πως θα περικόψει 3.000 θέσεις εργασίας και ότι θα αναστείλει την παραγωγή τριών μοντέλων αυτοκινήτων.

Η εταιρία ζήτησε επιπλέον ενίσχυση ύψους πέντε δισ. δολαρίων, ενώ εξέφρασε την εκτίμηση ότι η κρίση θα διαρκέσει ακόμη τρία χρόνια.

Ο υπουργός Οικονομίας Τ.Γκάιθνερ δήλωσε ότι η επιτροπή για την ανασυγκρότηση της αυτοκινητοβιομηχανίας θα συνεδριάσει τις επόμενες ημέρες για να εξετάσει τα επιχειρηματικά σχέδια και τα αιτήματα των εταιριών.

Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι στενός συνεργάτης του Μπαράκ Ομπάμα δεν απέκλεισε το σενάριο της πτώχευσης για τις αυτοκινητοβιομηχανίες. Το ενδεχόμενο θα εξαρτηθεί από το κόστος που θα έχει η πτώχευση σε σύγκριση με το ύψος των κρατικών ενισχύσεων που ζητούν οι εταιρίες.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

GREEK MANAGEMENT!!! – ΠΟΛΥ ΓΕΛΙΟ!! (Δυστυχώς)

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ – ΑΘΗΝΑ