FAMILY FEARS FOR WRITER HARRY NICOLAIDES IN THAI JAIL! – HERALD SUN

20/1/2009
THE Doncaster parents of writer Harry Nicolaides have spoken of their shock after he was jailed last night for offending the Thai monarchy.

They told the Manningham Leader this morning they were “devastated”.

Nicolaides has been sentenced to three years in a Thai jail for offending the country’s royal family.

The 41-year-old has been languishing in a Thai prison since August 31, when he was charged with lese-majesty – defamation of the Thai monarchy.

Nicolaides, a Chiang Mai-based university lecturer and freelance writer, was charged in relation to a paragraph in his 226-page fictional book, Verisimilitude, which referred to the personal life of an unnamed member of the Thai royal family and was deemed offensive.

The former East Doncaster High School student pleaded guilty to the charge at a Bangkok court hearing yesterday.

The judges sentenced Nicolaides to six years in prison, reduced to three because he pleaded guilty.

Nicolaides’s desperate family – elderly parents Despina and Socrates and brother Forde – are considering applying for a royal pardon.

Mrs Nicolaides has previously told the Manningham Leader about the squalid prison conditions her son describes in letters home.

Among the worst stories was how he watched his cell mate die after his calls for medical help were ignored.

The man’s body was not removed until the next morning.

Mrs Nicolaides said her son told of the constant stench of sewage from the communal toilet and daily fights between the 95 inmates who were “crammed’’ into one cell.

Ποινή ισόβιας κάθειρξης για τους απαγωγείς εξετάζει η κυβέρνηση – in.gr

ΑΠΕ
Ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χρ.Μαρκογιαννάκης

Αθήνα
Νομοθετική ρύθμιση προκειμένου να επιβάλλεται ποινή ισόβιας κάθειρξης για τους απαγωγείς μελετά να προωθήσει, σε συνεργασία με το υπουργείο Δικαιοσύνης, ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης Χρήστος Μαρκογιαννάκης.

Στόχος είναι να μην υπάρξουν νέες απαγωγές επιχειρηματιών από μέλη εγκληματικών οργανώσεων, τα οποία θα αποβλέπουν σε έσοδα δεκάδων εκατομμυρίων από τη συγκεκριμένη «υπερπροσοδοφόρο» εγκληματική ενέργεια.

Βάσει του ισχύοντος νόμου οι συμμετέχοντες σε απαγωγές τιμωρούνται σε ποινές φυλάκισης από 5 έως 20 χρόνια.

Όπως επισημαίνουν στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. στο Βήμα, «πιστεύουμε ότι οι κακοποιοί συνεκτιμούν ότι μπορεί να συλληφθούν για συμμετοχή στην απαγωγή. Με το ως σήμερα νομικό πλαίσιο, όμως, μπορεί ύστερα από 3-7 χρόνια φυλάκισης να είναι ελεύθεροι».

Στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών μελετούν η νέα νομοθετική ρύθμιση να μη δίνει τη δυνατότητα σε εμπλεκόμενους σε απαγωγές να βγαίνουν από τη φυλακή σε 16 χρόνια, όπως συμβαίνει με την υπό όρους απόλυση σε άλλες περιπτώσεις ισόβιας κάθειρξης.

Newsroom ΔΟΛ

"ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;" (Από τον κ Δημήτρη Συμεωνίδη – Αυστραλία) (VIDEO)

ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ
ΑΥΤΟ ΤΟ VIDEO ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕΙ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΝΕΦΕΡΕΙ,
ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ…

What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007 from MovieTeller on Vimeo.

Pakistani Militants Bomb 5 Schools in Northwest – ΤΙΜΕ – Ταλιμπάν βομβαρδίζουν 5 σχολεία κοριτσιών στο Πακιστάν

By AP / ZARAR KHAN Monday, Jan. 19, 2009

(ISLAMABAD, Pakistan) — Suspected Taliban militants bombed five schools in Pakistan’s Swat valley Monday as part of a campaign against girls’ education in the country’s lawless northwest.

Militants — who have blown up or burned down more than 170 schools in their campaign — had ordered all girls’ schools in the area closed by Jan. 15.

The school attacks are a throwback to conditions in Afghanistan under Taliban rule, when education for girls was banned and most women forced to stay home.

The attacks early Monday morning came hours after government spokeswoman Sherry Rehman vowed that all schools in the area would reopen by the end of the school holidays in March. Schools in the Swat valley, including some 1,600 government-run establishments with a quarter-million students, are closed for the winter vacation until the end of February.

But an association representing 400 private schools for boys and girls in the valley said last week that all of its schools would remain closed after the winter break because of the threat from militants.

A permanent shutdown would threaten education for tens of thousands of students, especially girls.

Dilawar Khan Bangash, the police chief in the troubled valley, said it wasn’t immediately clear if Monday’s attacks were a direct response to the government’s recent pledge, but militants appear to be targeting schools indiscriminately in a bid to prevent them from reopening.

Monday’s attacks destroyed three schools for boys and two for girls, Bangash said.

The Swat valley was a major tourist attraction before militants began their anti-government campaign there more than a year ago. The valley lies close to the tribally governed belt along Pakistan’s border with Afghanistan where the West worries al-Qaida leaders have found refuge.

Residents complain that the valley’s local administration, including the police force, has collapsed over recent months as officials and lawmakers flee in fear. Relief workers say thousands of residents have also moved out of militant-held areas.

ΥΠΟΘΕΣΗ: "ΕΡΓΚΕΝΕΚΟΝ" (της Χριστιάννας Λούπα)

της Χριστιάννας Λούπα

“Εργκενεκόν” είναι η ονομασία της μυθικής πατρώας γης των τουρκικών φυλών που οδηγήθηκαν εκεί σύμφωνα με το μύθο, από ένα θηλυκό λύκο.

Στις μέρες μας η λέξη «Εργκενεκόν» είναι αυστηρά απαγορευμένη στην Τουρκία, καθότι στο άκουσμά της κινητοποιείται σύμπασα η αστυνομία, η κυβέρνηση, οι μυστικές υπηρεσίες, ο στρατός, το δικαστικό σώμα, οι δημοσιογράφοι, οι ξένοι ανταποκριτές, οι χαρτορίχτρες, τα μέντιουμ, οι νοικοκυρές, ο Ερντογάν αυτοπροσώπως και ο ίδιος ο Κεμάλ από το μαυσωλείο του. Κι όλα αυτά, γιατί «Εργκενεκόν» δεν είναι παρά το όνομα παρακρατικής οργάνωσης, που φιλοδοξεί με πραξικόπημα να ανατρέψει την ισλαμοδημοκρατική κυβέρνηση Ερντογάν.

Πράγματι, το περασμένο καλοκαίρι έγιναν δεκάδες συλλήψεις. Μεταξύ των συλληφθέντων και αρκετοί στρατιωτικοί, όπως ο “σκοτεινός” απόστρατος στρατηγός Βελί Κιουτσούκ, που φέρεται να εμπλέκεται στις, χωρίς δικαστικές αποφάσεις, εκτελέσεις Κούρδων εθνικιστών την δεκαετία του 1990, αλλά και στη δολοφονία του αρμενικής καταγωγής εκδότη Χραντ Ντινκ, στην Κωνσταντινούπολη.

Με αφορμή την ανακάλυψη ολόκληρων κρυφών οπλοστασίων με καλάσνικοφ, βόμβες, εκρηκτικά και διάφορα όπλα, η αστυνομία συνέχισε τις συλλήψεις την περασμένη εβδομάδα, όπου ως εμπλεκόμενα φέρονται ανώτατα στελέχη της αστυνομίας, του στρατού, αλλά και καθηγητές Πανεπιστημίων.

Πρόκειται επομένως για μια καλοστημένη οργάνωση του «βαθέως κράτους» που προασπίζεται τον κοσμικό – κεμαλικό χαρακτήρα της Τουρκίας, έχοντας απλώσει τα πλοκάμια της σε όλους τους τομείς του κρατικού μηχανισμού και του δημόσιου βίου. Σκοπό έχει την αποσταθεροποίηση της ομαλότητας για να μπορέσει να επιβληθεί δια των όπλων και “modus operandi” τη διάδοση παραποιημένων ή ψεύτικων πληροφοριών, την τοποθέτηση βομβών, τις δολοφονίες διακεκριμένων Tούρκων πολιτών. Έτσι ο στρατός θα βρει πρόσφορο το έδαφος για να παρέμβει.

Σημαντική εξ άλλου είναι η επισήμανση του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Τουρκίας, ότι παρόμοιοι παρακρατικοί μηχανισμοί εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1955 και προκάλεσαν τα γνωστά επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, ενώ το ίδιο Κόμμα ζητά τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τους μηχανισμούς αυτούς.

Και μολονότι το Συμβούλιο της Ευρώπης, προειδοποίησε πως οι εξελίξεις αυτές απειλούν την πολιτική σταθερότητα και τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών και καθυστερούν την εφαρμογή των πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων που τόσο χρειάζεται η Τουρκία, το καζάνι συνεχίζει να βράζει, με την πλειοψηφία των Τούρκων να διατείνεται – σύμφωνα με δημοσκοπήσεις – ότι πάλι Ερντογάν θα ξαναψήφιζε και τους σκληροπυρηνικούς Τούρκους στρατηγούς να τρίζουν τα δόντια.

Πού θα καταλήξουν όλα αυτά; Σε εμφύλιο ή πραξικόπημα; Και η Ελλάδα; Μήπως εμπλακεί κι αυτή στα γρανάζια της κρίσης της «γείτονος», που ευκαιρία ψάχνει να πάρει κανένα νησάκι; Και η Ευρωπαϊκή Ένωση; Μα γιατί αλήθεια κάθεται ακόμα και συζητά για μελλοντική ένταξη της Τουρκίας; Για ποιο λόγο θα πρέπει να μεταφερθούν τα σοβαρότατα προβλήματα μιας ασιατικής χώρας στην καρδιά της Ευρώπης; Δεν μας φτάνουν τα δικά μας; Τώρα μάλιστα που κι ο Μπους πάει σπίτι του, η Αμερική θα συνεχίσει να κανακεύει τα αγαπημένα παιδιά της;

Σύντομα θα ξέρουμε.

CASABLANCA (1942) – HUMPHREY BOGARD – INGRID BERGMAN

Η μάμα Σάρα φέρνει δώρα της φυλής Λούο στην ορκωμοσία του Μπαράκ Ομπάμα – in.gr

Έρχεται η γιαγιά από την Κένυα

Associated Press
«Η ημέρα που περίμενα έφτασε. Δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου» λέει η γιαγιά του Μπαράκ Ομπάμα
Ναϊρόμπι

Ένα παραδοσιακό τρίποδο σκαμνάκι, μια μυγοσκοτώστρα και μια ασπίδα, σύμβολα εξουσίας για τη φυλή Λούο, είναι τα δώρα που θα προσφέρει η Σάρα Ομπάμα στον εγγονό της Μπαράκ στην ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου.

Η Σάρα Ομπάμα σκόπευε αρχικά να προσφέρει στον εγγονό της και ένα παραδοσιακό δόρυ των Λούο, στους οποίους οφείλει την καταγωγή του ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ από την πλευρά του πατέρα του.

«Όμως μου είπαν ότι για λόγους ασφαλείας, δεν θα μου δοθεί άδεια να επιβιβαστώ στο αεροπλάνο με το δόρυ» εξήγησε η μάμα Σάρα, σύμφωνα με την κενυατική εφημερίδα The Standard.

«Η ημέρα που περίμενα τελικά έφτασε [...] Δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου» λέει η γιαγιά του Μπαράκ Ομπάμα.

«Θα είμαι η πρέσβειρα της Κένυας σε αυτό το γεγονός και θα σταθώ στο ύψος των προσδοκιών» διαβεβαιώνει.

Η 86χρονη Σάρα Χουσεΐν Ομπάμα, η οποία κατάγεται από το χωριό Κογκέλο, κοντά στη δυτική κενυατική πόλη Κισούμου, θα αναχωρήσει από την Κένυα στις 17 Ιανουαρίου συνοδεία κι άλλων μελών της οικογένειάς της για να παραστεί στις 20 Ιανουαρίου στην ορκωμοσία του εγγονού της στην Ουάσινγκτον.

Η Σάρα Ομπάμα είναι η τρίτη σύζυγος του παππού του Ομπάμα. Με τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ δεν τη συνδέει κάποιος δεσμός αίματος, όμως ο Ομπάμα τη θεωρεί γιαγιά του από την πλευρά του πατέρα του.

Ο Κενυάτης υπουργός Εξωτερικών Μόζες Ουετάνγκουλα δήλωσε επίσης ότι θα είναι επικεφαλής κυβερνητικής αντιπροσωπείας που θα μετάσχει στη γιορτή που έχει διοργανωθεί για την ορκωμοσία του Ομπάμα από τις διπλωματικές αντιπροσωπείες των αφρικανικών χωρών στις ΗΠΑ. Η γιορτή αυτή θα γίνει στις 19 Ιανουαρίου.

«Είναι μία μεγάλη γιορτή στην οποία θα μετάσχουν αντιπροσωπείες από πολλές αφρικανικές χώρες, και καθώς η Κένυα είναι η αφρικανική χώρα στην οποία ο Ομπάμα έχει τις ρίζες του, θα είμαι ειδικός προσκεκλημένος σε αυτό το γεγονός» περηφανεύεται ο Μόζες Ουετάνγκουλα.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ (Τ- 4) ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΕΡΑΝΩ ΠΑΣΗΣ ΝΟΣΗΡΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΑ ΚΤΗΝΗ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ Γ΄ΡΑΪΧ

Αυτή η αφίσα αναφέρει: “60000 RM (Μάρκα του Ράιχ) είναι το ισόβιο κόστος αυτού του ανάπηρου ατόμου για την κοινωνία. Σύντροφε, αυτά είναι και δικά Σου λεφτά. Διάβασε το “Νέοι Άνθρωποι”, την μηνιαία έκδοση του Γραφείου για την Φυλετική Πολιτική του NSDAP (Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος)”.

Το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 (Aktion T-4) πήρε το όνομά του από την Tiergartenstraße (Tiergartenstrasse) αριθ. 4. του Βερολίνου όπου ήταν η έδρα της υπεύθυνης για την εφαρμογή του Υπηρεσίας. Ήταν το επίσημο όνομα του προγράμματος ευγονικής της Ναζιστικής Γερμανίας, το οποίο εκτελούσε δυναμικά μαζικές στειρώσεις και ευθανασία σε “ανεπιθύμητα” στοιχεία του πληθυσμού στη Γερμανία και στις κατεχόμενες από τους Ναζιστές περιοχές. Υπολογίζεται ότι συνολικά 200.000 άνθρωποι θανατώθηκαν ως αποτέλεσμα αυτού του προγράμματος.

Εφαρμογή και σκοπός

Το πρόγραμμα τέθηκε σε εφαρμογή από τον Αδόλφο Χίτλερ, λειτούργησε υπό τον έλεγχο του επικεφαλής της Καγκελαρίας Φίλιπ Μπούλερ (Philip Bouhler) και του Δόκτορα Καρλ Μπραντ (Karl Brandt), με επικεφαλής τους Βέρνερ Χάιντε (Werner Heyde) και Πάουλ Νίτσε (Paul Nitsche). Σε αυτό συμμετείχαν εξέχουσες προσωπικότητες του ιατρικού κόσμου της Ναζιστικής Γερμανίας.

Σκοπός του προγράμματος ήταν να διατηρήσει την λεγόμενη “γενετική καθαρότητα” του γερμανικού πληθυσμού και να εξοντώσει ορισμένα στοιχεία του πληθυσμού των κατεχόμενων περιοχών μέσω συστηματικής θανάτωσης εκείνων που θεωρούνταν παραμορφωμένοι, πηρομελείς, ανάπηροι ή άτομα που έπασχαν από διανοητικές ασθένειες. Ανάπηρα παιδιά απομακρύνονταν από τις οικογένειές τους και τοποθετούνταν σε ειδικά νοσοκομεία. Το πρόγραμμα στη συνέχεια επεκτάθηκε, ώστε να περιλάβει και ενηλίκους, αν και οι περισσότεροι ανάπηροι ενήλικες είχαν ήδη υποστεί υποχρεωτική στείρωση ως αποτέλεσμα του γερμανικού “Νόμου για την Πρόληψη Απογόνων των Κληρονομικώς Ασθενών”.

Οι Ναζιστές χαρακτήριζαν τους φόνους αυτών που θεωρούσαν “χαραμοφάηδες” ως “φόνους από οίκτο”, αν και, λόγω των διαστάσεων που πήραν, της έλλειψης συγκατάθεσης από τα ίδια τα θύματα ή τους συγγενείς τους και του πραγματικού κινήτρου, που ήταν η ευγονική, κάποιοι από τους συγχρόνους τους και αργότερα παρατηρητές ομολόγησαν ότι οι θάνατοι ήταν απλά μια μορφή μαζικής δολοφονίας με πρόσχημα την Ιατρική.

Ιστορικό του προγράμματος

Οι πρώτες εκκαθαρίσεις έλαβαν χώρα στην ψυχιατρική Κλινική της Οβίνσκα (Owinska) της κατεχόμενης Πολωνίας στις 22 Σεπτεμβρίου 1939 και ακολούθησαν σύντομα παρόμοιες πράξεις στο υπόλοιπο της χώρας που είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο 26.000 ψυχασθενών.Μέχρι την προσωρινή διακοπή του προγράμματος από τον Χίτλερ στις 19 Αυγούστου 1941, λόγω των διαμαρτυριών από ηγετικές προσωπικότητες της Εκκλησίας και συγγενείς των θυμάτων, 70.000 άτομα είχαν ήδη εκτελεστεί. Όμως, αυτή η δημόσια αντίδραση απλώς επιβράδυνε το πρόγραμμα και οι δολοφονίες συνεχίστηκαν με μεγαλύτερη μυστικότητα. Μέλη του προσωπικού που είχαν εκπαιδευτεί κάτω από αυτό το πρόγραμμα συνέχισαν αργότερα τις δραστηριότητές τους στα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης.

Οι περισσότερες από τις προσωπικότητες που ξεχώρισαν κατά τη διεξαγωγή του προγράμματος, όπως ο Γιόζεφ Μένγκελε, είχαν ενεργή ανάμειξη και στην ανάπτυξη της τεχνολογίας των θαλάμων αερίων που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος και συμμετείχαν στην σύσταση των στρατοπέδων στο Μπέλζεκ, στην Τρεμπλίνκα και στο Ζομπίμπορ της Επιχείρησης Ράινχαρντ. Εκτός από το διαβόητο στρατόπεδο του Άουσβιτς-Μπίρκεναου, αυτά αποτέλεσαν τα κύρια κέντρα εξόντωσης με τη χρήση αερίων για εκατομμύρια ανθρώπους.

Μέχρι το τέλος του 1941, ο ένας στους τρεις ασθενείς των ψυχιατρικών ιδρυμάτων της Γερμανίας είχε θανατωθεί, σε εφαρμογή αυτού του Προγράμματος, είτε μέσω άμεσων μεθόδων είτε μέσω ασιτίας, με αποτέλεσμα 93.000 επιπλέον θανάτους. Το πρόγραμμα ανεστάλη, ύστερα από εντολή του Χίτλερ, επειδή τα αίτια θανάτου των υπό “θεραπεία” αναπήρων ανήμπορων και ψυχικά ασθενών, που αναγράφονταν στα πιστοποιητικά θανάτου που αποδίδονταν στις οικογένειές τους, ήταν σχεδόν όμοια μεταξύ τους και ήδη είχαν εγερθεί σοβαρές υποψίες. Επιπλέον, ο τρόπος απόδοσης της στάχτης των αποτεφρωμένων νεκρών ήταν αρκετά περίεργος: Η οικογένεια ελάμβανε μια λήκυθο με τις στάχτες του συγγενούς προσώπου, η οποία δεν έφερε ούτε καν μια διακριτική ετικέτα.

Στις 3 Αυγούστου 1941 ο καθολικός Επίσκοπος (και ευγενής) Κλέμενς φον Γκάλεν (Clemens von Galen) στο κήρυγμά του στον Καθεδρικό Ναό του Μίνστερ (Münster) επιτέθηκε φραστικά στο Πρόγραμμα, χαρακτηρίζοντάς το ως “καθαρή δολοφονία”. Η δημοσιότητα που έλαβε αυτό το κήρυγμα ανάμεσα στον Καθολικό πληθυσμό της χώρας θορύβησε την Ναζιστική ηγεσία, οδηγώντας την στην επίσημη αναστολή του Προγράμματος.

Φυσικά, η αναστολή αυτή ήταν προσωρινή. Τον Αύγουστο του 1942 το πρόγραμμα είχε αρχίσει και πάλι να “λειτουργεί”, με περισσότερη όμως προσοχή, καθώς τα θύματα δεν δηλητηριάζονταν με μονοξείδιο του άνθρακα, αλλά θανατώνονταν με υπερβολικές δόσεις φαρμάκων ή με τη βοήθεια ενέσεων με δηλητήριο. Η εφαρμογή του Προγράμματος δεν γινόταν πλέον μόνο σε πέντε κλινικές αλλά σε περισσότερες, διεσπαρμένες σε όλη τη Γερμανία και την Αυστρία. Το Πρόγραμμα σταμάτησε να εκτελείται μόνον όταν έληξε ο Πόλεμος.

Υπολείμματα

Η πρακτική της ευθανασίας που εφαρμόστηκε τότε στη Γερμανία δεν έληξε, όπως προαναφέρθηκε, το 1941. Γιατροί και νοσοκομειακό προσωπικό συνέχισαν τη δράση τους σε διάφορα νοσοκομεία της Γερμανίας και της Αυστρίας. Οι δολοφονίες και η εσκεμένη παραμέληση των ασθενών γίνονταν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποσοβήσουν τις υποψίες του γερμανικού πληθυσμού. Όμως, δεν λήφθηκαν τέτοιες προφυλάξεις κατά την εξόντωση ανθρώπων στις κατεχόμενες περιοχές. Οι βαναυσότητες και η βία αναφέρονταν και καταγράφονταν. Υπολογίζεται ότι συνολικά και μέχρι τη λήξη του Προγράμματος θανατώθηκαν περίπου 200.000 άτομα.

Ορισμένοι από τους ιατρούς και τους νοσηλευτές που έλαβαν μέρος στο Πρόγραμμα προσήχθησαν σε δίκες.Όμως, δεν προσήχθησαν όλοι ενώπιον της δικαιοσύνης. Αρκετό καιρό μετά τη σύσταση των Γερμανικών κρατιδίων, το 1949, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι που είχαν συμμετάσχει στην ευθανασία διέφευγαν τη δίωξη και παρέμεναν μέσα στο Γερμανικό σύστημα υγείας, ασκώντας κανονικά το ιατρικό ή νοσηλευτικό επάγγελμα.

ΠΗΓΗ: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ

Nazi era papers on sale in Germany – Ανατύπωση εφημερίδων της εποχής του Χίτλερ στη Γερμανία – Reuters

Jan 14 – Newspapers from the Third Reich era go on sale in Germany, with the aim of putting Nazi propaganda into context.

The facsimiles of Nazi newspapers from 1933 when Hitler came to power, to the end of the Second World War in 1945, include commentary and analysis from well-known historians.

But the Central Council of Jews in Germany worries that some people may not see the Nazi newspapers purely as historical documents.

Joanna Partridge reports.

"CASTA DIVA" /NORMA – BELLINI – MARIA CALLAS (1923 – 1977) (SLIDESHOW)

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΑΤΖΟΥΝΗΣ, ΕΤΩΝ 21 (του Πάσχου Μανδραβέλη) – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
6/1/2009

Πηγή: medium.gr

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Διαμαντής Ματζούνης χαροπαλεύει. Είχε ένα χρόνο στην αστυνομία. Το πιο πιθανό είναι ότι προέρχεται από λαϊκή οικογένεια. Πιο σίγουρο είναι ότι είχε όνειρα: Να τελειώσει τη βάρδια του και να ξεκουραστεί. Να βγει την επομένη για καφέ με τους φίλους του. Να δει το κορίτσι του. Να τηλεφωνήσει στους γονείς του για να τους πει πως είναι καλά…

Βρέθηκε στην εντατική να χαροπαλεύει. Κάποιοι πίστεψαν ότι πυροβολώντας τον θα αλλάξουν την κοινωνία. Θα την κάνουν πιο δίκαιη. Εκαναν πράξη το φριχτό σύνθημα «το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει». Γιʼ αυτούς που σήκωσαν το καλάσνικοφ δεν ήταν παρά ένας «μπάτσος», ένα «γουρούνι», ένας «δολοφόνος». Αυτό δεν φωνάζει στον πληθυντικό σύμπασα η Πρόοδος; Ετσι δεν χαρακτηρίζονται συλλήβδην οι αστυνομικοί και –το χειρότερο– δεν αντιδρά κανείς;

Τα «γουρούνια» δεν έχουν όνειρα· είναι αδιάφορο αν έχουν και ζωή. Εστω και αν είναι μόλις εικοσιενός ετών. Για «μπάτσους», που είναι αδιάφορο αν πυρποληθούν, δεν μιλάει και η εφημερίδα της ανανεωτικής (τρομάρα μας!) Αριστεράς; «Ω έλατο, ω έλατο τι ωραία που αρπάζεις (…) / Στο Σύνταγμα, στο Σύνταγμα τι ωραία που αρπάζεις! / Μπάτσους γεμάτο στα κλαδιά / Και διμοιρίες στη σειρά / Ω έλατο, ω έλατο δε θα μου τη γλιτώσεις / Βρε θα σε κάψω μια βραδιά /Κι ας έχει μπάτσους στα κλαδιά» («Αντικάλαντα 2008», «Αυγή» 24/12/2008). Αυτό δημοσιεύτηκε παραμονή των Χριστουγέννων και ουδείς έφριξε…

Από σήμερα ξεκίνησε το γαϊτανάκι των ακριτομυθιών περί «προβοκάτσιας που θέλει να αμαυρώσει τον δίκαιο αγώνα των μαθητών». Ολοι αντιλαμβάνονται όμως ότι κάποιοι ανεγκέφαλοι πήραν τοις μετρητοίς όλα αυτά που άλλοι ανεγκέφαλοι διακινούν περί «δυναμικής αντίστασης στην αστυνομική τρομοκρατία», περί «βίας στη βία της εξουσίας», περί «μπάτσων», «γουρουνιών» και «δολοφόνων». Κάποιοι πίστεψαν ότι η «βία είναι μαμή της Ιστορίας» και αποφάσισαν να κάνουν καισαρική. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από περίτεχνες ανακοινώσεις και μεγάλα λόγια. Υπάρχει ιδεολογικό μερτικό στην ευθύνη γιʼ αυτήν την δολοφονική απόπειρα.

Εχουν μια ευκαιρία οι της «Προόδου» να αποδείξουν ότι δεν υποκρίνονται όταν διακηρύσσουν πως είναι ενάντια στη βία. Στα τόσα συλλαλητήρια που έκαναν για τον αδικοχαμένο Αλέξη να κάνουν κι ένα για τον άδικα τραυματισμένο Διαμαντή. Να δείξουν ότι εναντιώνονται καθολικά στη βία, είτε αυτή προέρχεται από περίστροφο αστυνομικού είτε από καλάσνικοφ τρομοκρατών. Να απομονώσουν τους ανεγκέφαλους, να πολεμήσουν το φαινόμενο εν τη γενέσει του. Να φωνάξουν «τρομοκράτες, γουρούνια, δολοφόνοι». Και αυτή τη φορά θα λένε αλήθεια…

ΟΡΧΗΣΤΡΑ WEST – EASTERN DIVAN – ΚΙ ΟΜΩΣ, ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ ΚΑΙ ΠΑΛAIΣΤΙΝΙΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΟΥΝ !

Η Ορχήστρα West Eastern Divan αποτελεί μια ηχηρή απόδειξη ότι η μουσική μπορεί να ενώσει τους λαούς, να γεφυρώσει ακόμη και τις πιο αντίθετες πλευρές και να διασώσει την ελπίδα για ειρήνη. Για την Ορχήστρα West Eastern Divan όλα ξεκίνησαν στις αρχές του 1990 μετά από μια τυχαία συνάντηση του Αργεντινο-Ισραηλινού μουσικοσυνθέτη Daniel Barenboim και του Αμερικανο-Παλαιστινίου Edward Said.

Ο Barenboim είχε να επιδείξει μια εκπληκτική ορχηστική καριέρα, μεταξύ άλλων, ως Μουσικός Διευθυντής της Ορχήστρας του Παρισίου, της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγο και της Όπερας του Βερολίνου. Ο Said από την άλλη, είχε διαγράψει μια μοναδική επιστημονική πορεία στο Πανεπιστήμιο Columbia της Αμερικής. Υποστηρικτής ο ίδιος του δικαιώματος των Παλαιστινίων για απελευθέρωση, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα βασικές αξιώσεις των Ισραηλινών, δεν παρέλειψε να ασκήσει κριτική και στις δύο πλευρές, προβάλλοντας την μέση οδό, την ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών, ως την μόνη βιώσιμη λύση.

Μετά από την τυχαία γνωριμία τους, o Barenboim και ο Said συνειδητοποίησαν ότι είχαν πολύ περισσότερα κοινά από ότι αρχικά θεωρούσαν. Αποφάσισαν έτσι να ξεκινήσουν ένα πιλοτικό, κατά βάση μουσικό, πρόγραμμα, με καθαρές όμως πολιτικές και ανθρωπιστικές προεκτάσεις. Ιδρύοντας την West Eastern Divan θέλησαν να δημιουργήσουν μια κοινή αραβο-ισραηλινή ορχήστρα, φέρνοντας κοντά νέους μουσικούς από το Ισραήλ, την Παλαιστίνη και από άλλα αραβικά κράτη.

Οι νέοι αυτοί μουσικοί ήρθαν αντιμέτωποι με μια νέα πραγματικότητα. Ενώ έως τότε η συνύπαρξη και η συνεργασία μεταξύ τους σε οποιοδήποτε επίπεδο φαινόταν αδιανόητη, η πρωτοβουλία αυτή τους ένωσε, καθιστώντας την επιτυχία κοινή προσπάθεια όλων, τόσο Ισραηλινών όσο και Παλαιστινίων. Συγχρόνως, τους δόθηκε η δυνατότητα να συνομιλήσουν, να γνωριστούν καλύτερα και να αφήσουν πίσω τους τις προκαταλήψεις και το μίσος.

Η ορχήστρα έγινε πολύ σύντομα ό,τι πιο σημαντικό για την ζωή του Said και του Barenboim. Το 2003 ο Said πεθαίνει και ο Barenboim ακόμη πιο αποφασιστικά, και εις μνήμην πλέον του φίλου του, συνεχίζει το εγχείρημα. Η West Eastern Divan συνεχίζει έως σήμερα τις ζωντανές εμφανίσεις της υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι, παρά τις βαθιές και ανεπούλωτες πληγές Ισραηλινών και Παλαιστινίων, η ελπίδα για ειρηνική συνύπαρξη μπορεί και πρέπει να παραμείνει ζωντανή.

Γι’ αυτό και στην εμφάνιση της Ορχήστρας στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, στις 18 Δεκεμβρίου 2006 ο Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τίμησε την προσπάθεια αυτή λέγοντας: «Η πολιτική και η διπλωματία δεν είναι οι μόνοι δρόμοι που μπορούν να οδηγήσουν στην ειρήνη. Η τέχνη μπορεί να δημιουργήσει ελπίδα, έμπνευση και να προσφέρει ένα βήμα προώθησης της ειρήνης και της συμφιλίωσης των λαών».

Η φωτογραφία προέρχεται από το εξώφυλλο του DVD που είναι αφιερωμένο στην Ορχήστρα και την συναυλία της στην Ramallah. «Αυτό το οποίο έχει μεγαλύτερη αξία…», λένε οι νεαροί μουσικοί της Ορχήστρας στο αφιέρωμα αυτό, «είναι το γεγονός ότι συνυπάρχουμε σε αυτήν την Ορχήστρα. Για να καταφέρουμε να παίξουμε μαζί μουσική πρέπει πρώτα από όλα να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο. Και αυτό είναι σίγουρα κάτι που λείπει από τους λαούς μας»

{Περισσότερες πληροφορίες για την West Eastern Divan μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: http://west-easterndivan.artists.warner.de/}

Εφημερίδα “Πολίτης της Θράκης”
www.politis-thrakis.gr

(Πηγή: http://kibotos.blogspot.com/
25/7/2007 Μουσικές γωνιές του κόσμου: West-Eastern Divan Η Ορχήστρα της Ειρήνης)

A WOMAN’S WORK – 1930′s – Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (VIDEO)

YOU OUGHT TO WATCH THIS!
TIMES REALLY CHANGE!

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ!

"BALLADE POUR ADELINE" – RICHARD CLAYDERMAN (VIDEO)

HOW GREEKS SAY GOODBUY TO BUSH ! – ΠΩΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΝ ΜΠΟΥΣ!

ΘΡΗΝΗΤΙΚΗ ΕΙΚΑΣΙΑ (του Χρήστου Γιανναρά) – Από τον κ. Δημήτρη Συμεωνίδη (Αυστραλία)

Ο κ. Δημήτρης Συμεωνίδης JP είναι Ανταποκριτής του International Hellenic News Agency
Sydney, Australia

Ο κ. Χρήστος Γιανναράς είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και αρθρογραφεί στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

του Χρήστου Γιανναρά (1986)

Η κατάρρευση είναι γενική, δεν περιορίζε¬ται στον πολιτικό χώρο. Έχουμε πια στις ψυχές μας τη χωματερή γεύση του ιστορικού τέλους της φυλής ή του γένους. Επιζήσαμε κάπου τρεις χιλιάδες χρόνια. Οι σημερινοί καιροί είναι οι πιο αμείλικτοι, δεν έχουμε δυνάμεις να αντισταθούμε».

Η ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ γλώσσα των οικονομολόγων τολμάει τη διατύπωση που στο στόμα οποιουδήποτε άλλου θα ήταν αναξιόπιστη θρηνολογία: Ο τόπος διαλύεται και καταρρέει.
Δεν εκμεταλλεύομαι και δεν απολυτοποιώ τις διαπιστώσεις των ειδικών για να κινδυνολογήσω. Αλλά θα ήταν αφέλεια να πιστεύουμε ότι η κατάρρευση της οικονομίας είναι επιμέρους και αποσπασματικό σύμπτωμα του κοινωνικού μας βίου. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι στην οικονομία καθρεφτίζεται ο συνολικός τρόπος του βίου: Το πόσο δουλεύουμε και με ποια κίνητρα δουλεύουμε και ποιο νόημα (ή ποια κοινωνική λειτουργικότητα) έχει η καθημερινή μας δουλειά.

Ο ΤΟΠΟΣ διαλύεται και καταρρέει. Και είναι εξαιρετικά κοντό¬φθαλμο να αποδίδουμε ευθύνες σε κόμματα και κυβερνήσεις. Όλα τα συμπτώματα δείχνουν ότι το σύνολο κοινωνικό μας σώμα δεν έχει πια αντιστάσεις, δεν έχουμε δυνάμεις να αντιδράσουμε στην κατάρρευση. Οι παραινέσεις των οικονομολόγων μας ζητάνε να λειτουργήσουμε με κοινωνική συνείδηση και ευθύνη: Να γνοιαστούμε για τα κοινά, να αυξήσουμε εκούσια την παραγωγικότητα μας, να περιορίσουμε την κατανάλωση. Όμως θαύματα συνολικών ηθικών μεταστροφών δεν
γίνονται από μέρα σε μέρα. Εμείς, χρόνια τώρα, βυθιζόμαστε ανελέητα στον πιο αγροίκο ατομικισμό, που υπακούει μόνο στο ένστικτο της εγωιστικής εξασφάλισης. Δεν μας ενδιαφέρει ο διπλανός, δεν μας ενδιαφέρουν τα κοινά, μας έπεισαν από κάθε πλευρά – άλλοι θεωρητικά και άλλα έμπρακτα – ότι η αυταπάρνηση, η σχέση, η ανθρωπιά, είναι μόνο ιδεαλιστικές προλήψεις. Και φτάσαμε σε αυτό που είμαστε σήμερα: Μια κοινωνία ακοινώνητων ατόμων.

Ο ΤΟΠΟΣ διαλύεται και καταρρέει – ποιος δεν το βλέπει. Δημόσιες υπηρεσίες που δεν υπηρετούν, παρά μόνο την εξασφάλιση των υπαλλήλων. Εκπαίδευση που δεν εκπαιδεύει, μόνο συντηρεί μια ανάπηρη γνώση για ωμή χρησιμοθηρία. Διπλωματία που είναι ανύπαρ¬κτη στο στίβο των εθνικών θεμάτων. Δημοσιογραφία που εμπορεύεται τα πιο ταπεινά ένστικτα του πλήθους. Φοροδιαφυγή, εφοριακοί που χρηματίζονται αυτονόητα, κυκλοφοριακή αναρχία, νέφος, αστυνομική προστασία του πολίτη ανύπαρκτη. Όλα δείχνουν φανερά τη διάλυση, κι εμείς συζητάμε τα συμπτώματα, για να καρπωθούμε ακόμα κι από τη διάλυση ατομικά οφέλη: Εφήμερες ψήφους, πωλήσεις φύλλων, κομματι¬κά πλεονεκτήματα ή και τον θαυμασμό του όποιου κοινού για την αναλυτική μας οξύνοια.

ΝΑ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ – πού; Να εμπιστευθούμε – ποιον; Για να πιστέψεις τους πολιτικούς, πρέπει να είσαι ανίατα αφελής – είναι το ίδιο σα να πιστεύεις τους τίτλους των απογευματινών εφημερίδων. Γι’ αυτό και συμφιλιωθήκαμε με τον εμπαιγμό, τον λογαριάζουμε σαν υψηλή πολιτική ευελιξία. Πριν πέντε μήνες, παραμονές εκλογών, οι πολιτικοί μας – όλοι – έλεγαν άλλα πράγματα για την οικονομία του τόπου. Σήμερα αυτοδιαψεύδονται, χωρίς ντροπή.
Η κατάρρευση είναι γενική, δεν περιορίζεται στον πολιτικό χώρο. Έχουμε πια στις ψυχές μας τη χωματερή γεύση του ιστορικού τέλους της φυλής ή του γένους. Επιζήσαμε κάπου τρεις χιλιάδες χρόνια. Οι σημερινοί καιροί είναι οι πιο αμείλικτοι, δεν έχουμε δυνάμεις να αντισταθούμε.
Και δεν ήταν βέβαια η πολεμική μας ισχύς, ούτε η πολιτική μας ομοψυχία και ενότητα που μας διέσωσαν σε. μια τόσο μακραίωνη ιστορική πορεία. Ήταν κάτι άλλο: Αντιπροσωπεύαμε και ενσαρκώναμε ένα ξεχωριστό νόημα βίου και τρόπο βίου, δηλαδή ένα ξεχωριστό πολιτισμό. Αυτόν που έρχονται να σπουδάσουν οι ξένοι, ακόμα σήμερα, στα ερείπια των αρχαίων ναών μας και στις βυζαντινές εικόνες και στη λαϊκή αρχιτεκτονική και, στην ορθόδοξη λατρεία και στη γλώσσα μας.

ΟΜΩΣ για τολμήστε να μιλήσετε για ελληνικό πολιτισμό στο σημερινό μας υπουργείο της Παιδείας ή στο κωμικό μας Κ. Ε.Μ.Ε. ή και στους «προοδευτικούς» πανεπιστημιακούς μας. Θα σας περιγελά¬σουν σαν απλοϊκό ιδεαλιστή που δεν κατάλαβε ακόμα ότι Ιστορία σημαίνει υλικές παραγωγικές σχέσεις, και τίποτε άλλο.

Ο ΤΟΠΟΣ διαλύεται, καταρρέει. Κι όμως, τα τελευταία τριάντα χρόνια τα φαινόμενα έδειχναν μια πορεία ανοδική, ραγδαίας
«ανάπτυξης», «προόδου», «ευημερίας». Οι συνθήκες καθημερινού βίου και του τελευταίου Έλληνα άλλαξαν ριζικά. Ο ηλεκτρισμός παντού, οι δρόμοι, ο τουρισμός και το συνάλλαγμα, τα βιομηχανικά προϊόντα σε κάθε σπίτι, το «διαμέρισμα», τα αγροτικά μηχανήματα, τα αναρίθμητα «κέντρα διασκέδασης» παντού, έφεραν μια αλλαγή που θα φαινόταν παραμυθένια αν κάποιος την προφήτευε πριν σαράντα χρόνια.
Ταυτόχρονα, για μακρό διάστημα η εθνική μας αυτοσυνειδησία συντηρήθηκε στο επίπεδο μιας ρομαντικής ιδεοληψίας: Πατρίς -θρησκεία – οικογένεια, καθαρεύουσα γλώσσα, κλασικά γράμματα, εξωραϊσμός της Ιστορίας και των προγόνων. Γενιές ολόκληρες στήριξαν πάνω σε αυτά ένα κάποιο νόημα του καθημερινού τους βίου. Και μιαν αίσθηση ηθικού χρέους, μιαν αξιοπρέπεια στη συμπεριφορά.

ΣΗΜΕΡΑ ξέρουμε ότι και η εθνική μας συνείδηση και η οικονομική μας ανάπτυξη είχαν ξύλινα ποδάρια. Ξύλινα ποδάρια δεν σημαίνει απλώς λάθη στον προγραμματισμό ή εύνοια σε προνομιούχους ή ρεμούλες και διοικητική διαφθορά. Αυτά υπάρχουν παντού και πάντοτε – «έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων ή», καθώς έλεγε ο Θουκυδίδης. Ξύλινα ποδάρια σημαίνει σαθρή υποδομή, δηλαδή αδιαφορία και ανυποψίαστη αφέλεια στον προσδιορισμό των ουσιωδών του βίου. Όλα – και η εθνική αυτοσυνειδησία και τα οικονομικά προγράμματα – χτίστηκαν όπως και οι πολυκατοικίες της Αθήνας: Για το εφήμερο, βραχυπρόθεσμο κέρδος. Δίχως απώτερες προοπτικές και δίχως υποψία για τα ουσιώδη ερωτήματα: Ποιοι είμαστε εμείς που έχουμε να ζήσουμε σε αυτό τον τόπο, και ποιες οι πραγματικές μας ανάγκες.

Η ΟΠΟΙΑ πίστη στη μεγαλοστομία των διακοσμητικών ιδεωδών μας κατεδαφίστηκε με πάταγο στα χρόνια της δικτατορίας. Και τότε βγήκαμε στην αγορά αναζητώντας καινούργιο φανταχτερό φιασίδι για τη γύμνια μας. Με ταχύτητα νεόκοπης μόδας άρχισε να φοριέται η «προοδευτικότητα»: Ένας νεκραναστημένος διαφωτισμός, παρδαλό μίγμα κοραϊσμού και αριστερισμού, δυτικοπληξίας και λαϊκισμού. Κι η ψιμυθίωση των πάντων με κάποια ξέφτια παλαιοντολογικού μαρξισμού -«επιστημονικού» οπωσδήποτε – της γενιάς του ’20. Και η μόδα έγινε μάρκετινγκ, μπήκε αδυσώπητα στο πολιτικό παιχνίδι, θρυμμάτισε και εξαφάνισε προϋποθέσεις και κανόνες για τη λειτουργία της δημοκρα¬τίας, μεταμόρφωσε τους πολίτες σε οπαδούς – σε μαριονέτες που χοροπηδάνε κάτω από τα πολιτικά μπαλκόνια. Το τραγικότερο: διέλυσε την παιδεία, αχρήστεψε τη γλώσσα του λαού.
ΓΙΑ ΝΑ φτάσουμε σήμερα και στην οικονομική κατάρρευση που συντρίβει τα ξυλοπόδαρα της καταναλωτικής μας ευζωίας. Προο¬πτικές ανάκαμψης- μα είναι αστείο και να προφέρουμε τη λέξη. Ποιος να δουλέψει και γιατί, όταν η κυρίαρχη ιδεολογία μας επιβάλλει ένα και μόνο στόχο: Την κτηνώδη απαίτηση της ατομικής εξασφάλισης, την κατάλυση και ισοπέδωση κάθε αξιολογικής ιεραρχίας, την «ευελιξία» του ψεύδους, τη στεγνή και φτηνή υλιστική ερμηνεία της ύπαρξης μας στον κόσμο.

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ στα βιβλία, πως κάποτε οι Έλληνες ήταν έτοιμοι και να πεθάνουν για την πατρίδα τους. Σήμερα μοιάζει να κηδεύουμε καθημερινά την πατρίδα, και η μακάβρια εκφορά είναι σχεδόν μια πράξη ρουτίνας. Πού θα τελειώσει αυτό το ανεπίγνωστο ξόδι, κανένας δεν ξέρει, θα τελειώσει με μια τουρκική κατάκτηση, με επανάληψη της τραγωδίας του γειτονικού μας Λιβάνου, με απορρόφηση μας από την Ευρώπη, με τον μετασχηματισμό μας σε προτεκτοράτο κάποιας Υπερδύναμης – μικρή σημασία έχει. Το τέλος μας έχει ουσιαστικά κριθεί από τις επιλογές μας.