RSS - Posts
Χριστιάννα Λούπα. Εκδόσεις Ιωλκός. Η μαρτυρία της Ευτέρπης Μαυρουδή - Αμυρά από τη Μικρασία στην Ελλάδα του σήμερα.
Χριστιάννα Λούπα. Ιστορικό Μυθιστόρημα. Εκδόσεις Ιωλκός. Μέσα από τις προσωπικές στιγμές της Αθηνάς Λαμπρινίδου - Φιλιππακοπούλου ξετυλίγεται καρέ - καρέ η τραγική ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα.
Η ΑΘΗΝΑ ΚΑΠΟΤΕ…/ BEAUTIFUL, OLD ATHENS
1906 - πιθανόν οδός Αθηνάς/Ερμού - probably Athinas/Hermou st.
Δεκαετία 1950 - Μοναστηράκι - Monastiraki Sq.
1925 - Ο παλιός σταθμός της Ομόνοιας - Old Omonoia RR station
Τέλη 19ου αιώνα - Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία - End of 19th century - Hotel Grande Bretagne
1912 - Οδός Ερμού - Hermou st. - Πηγή: skyscrapercity.com
1907 - ΕΛΑΙΩΝΑΣ -
1915 - ΟΙ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΝΗΣΙΩΤΗΣ, ΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΒΟΥΛΗ - ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ
Τα ξύλινα βαγόνια του Ηλεκτρικού της γραμμής Κηφισιά - Πειραιάς (το θηρίο) - Αρχές δεκαετίας '70
Τα Αναφιώτικα - Δεκαετία 1920
Καλλιμάρμαρο Στάδιο - Αρχές 20ου αιώνα
1914 - Αμπελόκηποι - Η βίλλα Θων - Μπροστά στο κτίριο ποζάρει πιθανόν η οικογένεια Θων (Αρχείο ΕΡΤ)
46ο Γυμνάσιο - Ασκληπιού 183 και Λάμπρου Κατσώνη (κοντά στη Λ. Αλεξάνδρας) - κηρύχθηκε διατηρητέο
Η οικία Σαριπόλου στην οδό Πατησίων - Κατεδαφίστηκε το 1960 - Saripolos mansion - Demolished 1960
Αλυσίδα (τέρμα Πατησίων) - Alysida (end of Patission St.)
Ο παλιός σταθμός του Φαλήρου - 1920 - Old RR Station of Faleron
Άποψη της παλιάς Αθήνας από την Ακρόπολη
Athinas St. - Οδός Αθηνάς - Τέλη δεκαετίας '50, αρχές '60
Έγκλημα χωρίς τιμωρία! Κατεδάφιση ξενοδοχείου ΑΚΤΑΙΟΝ στο Ν. Φάληρο
Το Δημοτικό Θέατρο, όπου η σημερινή Πλατεία Κοτζιά!
Μάλιστα! Αυτός είναι ο Ιλισσός! Η σημερινή οδός Βασιλέως Κωνσταντίνου!
Πλατεία Ομονοίας/Omonoia Square
Οδός Σταδίου/ Stadiou Street
Οδός Αιόλου/Aeolou Street
Plutarch P. Deliyannis είπε
Υπέροχες φωτογραφίες – μένουν στη μνήμη μας για πάντα.
Συνεχείστε το ωραίο σας έργο.
Συγχαρητήρια.
Πλούταρχος.
plutarch@unite.com.au
29/05/09
christiannaloupa είπε
Κύριε Δεληγιάννη γεια σας,
Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, ειλικρινά μου δίνετε θάρρος.
Συνεχίστε κι εσείς το πολύ σημαντικό έργο που προσφέρετε στον Ελληνισμό της Αυστραλίας.
Χαιρετισμούς από την πατρίδα.
Χριστιάννα
Dennis Kontarinis είπε
Αγαπητή μου Χριστιάνα.
Σημαντική η προσφορά σου στην ιστορία της κάποτε πανέμορφης Αθήνας. Οι φωτογραφίες σου μου ξύπνησαν τις αναμνήσεις των παιδικών μοπυ χρόνων. Τότε που η Αθήνασ, πραγματικά ήταν μιά πόλις γιά ανθρώπους. Σήμερα;;;;;;;
Νάσαι καλά.
Ντένης Κονταρίνης
Τάσος είπε
Αγαπητή Χριστιάνα, χαίρομαι για το ενδιαφέρον σου πάνω στην ιστορία της Αθήνας, κυρίως για το ρομαντικό κομμάτι του 19ου αιώνα, όπως΄ δείχνουν οι εικόνες που προβάλεις ( η μία δείχνει το Πανόραμα, τον κινηματογράφο της εποχής εκείνης…) Της Αθήνας που θαυμάζουμε, νοσταλγουμε κι αγαπάμε μέσα απο τα κείμενα των μεγάλων λογοτενών μας. Δύο βιβλία μου, Η θρυλική Ολυμπαιάδα του Σπύρου Λούη” και ” Μπαϊρακτάρης πολιτικοί και κουτσαβάκηδες” είναι μάρτυρες της λατρείας μου γαι την Αθήνα της εποχής εκείνης. Ευχομαι να συνεχίσεις μεε τον ίδιο ζήλο…
Τάσος κοντ.
christiannaloupa είπε
Κύριε Κοντογιαννίδη καλημέρα,
Το να γράφει θετικά σχόλια ένας καταξιωμένος και βραβευμένος δημοσιογράφος όπως εσείς, είναι μεγάλη τιμή για μένα.
Το λογοτεχνικό σας έργο μου είναι ήδη γνωστό. Έχω μάλιστα διαβάσει την “Απαγωγή της Τασούλας”, που είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, από το οποίο έμαθα πράγματα που δεν γνώριζα. Τα βιβλία που μου προτείνετε εμπίπτουν στον κύκλο μιας εποχής που με συναρπάζει και θέλω πολύ να μελετήσω, γι αυτό σκοπεύω να τα διαβάσω μέσα στο καλοκαίρι και θα επικοινωνήσω μαζί σας μόλις τα ολοκληρώσω.
Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι,
Χριστιάννα
christiannaloupa είπε
Κύριε Κοντογιαννίδη,
Το Πανόραμα που αναφέρετε είναι η άσπρη κατασκευή στις όχθες του Ιλισσού, στην τρίτη φωτογραφία;
Αναρωτιόμουν τι είναι αυτό.
ΝΤΑΡΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ είπε
ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΙΔΗΜΩΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΞΕΤΕ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΙΡΗ “ΑΙ ΑΘΗΝΑΙ 1833-1966″. ΕΚΕΙ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ.
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ’ ΧΕΙ, ΒΡΙΣΚΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΣΑΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
christiannaloupa είπε
Κύριε Νταρίδη καλημέρα,
Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
Είδα κι εγώ το ενδιαφέρον Blog σας.
Οπωσδήποτε θα αναζητήσω το βιβλίο που μου προτείνετε.
Μήπως γνωρίζετε από ποιες Εκδόσεις κυκλοφορεί;
ΝΤΑΡΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ είπε
Το βιβλίο του Κ. Μπίρη μπορείτε να το αναζητήσετε από τις εκδόσεις ΜΕΛΙΣΣΑ. Η πρώτη έκδοση έγινε το 1966, ενώ αυτή που διατηρώ στη βιβλιοθήκη έγινε το 1999.
Τάσος Κοντογιαννίδης είπε
Αγαπητή Χριστιάννα,
Μόλις τώρα είδα τα κείμενα που έγραψες και με αφορούσαν. Εστω και καθυστερημένα σου απαντώ: Πράγματι η … άσπρη κατασκευή ήταν το Πανόραμα, ο κινηματογράαφος της εποχής εκείνης( 1896). Στο βιβλίο μου ” η θρυλική Ολυμπιάδα του Σπύρου Λούη αναφέρω πολλές λεπτομέρειες γαι τις προβολές των φωτογραφιών. Σημειωτέον ότι υπήρχε και δεύτερο Πανόραμα στην οδό Σταδίου κοντά στο Οφθαλμιατρείο και σε μια απο τις προβολές του την περίοδο ττων Ολυμπαικώων Αγωνων, παρουσίααζε εικόνες απο την ηρωϊκή έξοδο του Μεσολογγίου και τους ναυτικούς αγώνες των Ελλήνων στη διάρκεια της Επαναστάσεως του 21. Αριστερα απο το Πανόραμα είναι η οδός Ηρώδου του Ατττικού. Απο το δρόμο αυτό καατέβαιναν τότε οι Μαραθωδρόμοι ( Λούης και λοιποί) και τερμάτιζαν στο Στάδιο. Λίγο πιο πάνω απο την τριπλή τοξοειδή γέφυρα βρισκόταν το … Βατραχονήσι, περίπου στο άαγαλμα του Τρούμαν. Ανοίγω τώρα μεγάλη κουβέντα… Γι αυτό λέω εκείνη η εποχή είναι ρομαντική.. Να είσαι πάντα καλά αγαπητή Χριστιάννα!
Τάσος
christiannaloupa είπε
Πολύτιμες οι πληροφορίες που δίνετε κ.Κοντογιαννίδη.
Δυστυχώς όλα αυτά μοιάζουν πια σαν ένα όμορφο όνειρο που χάθηκε.
Το μόνο που αντικρύζουμε όλοι μας πια, έναι τσιμέντο και είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε μια πόλη που τη μισούμε και μας μισεί.
Χριστιάννα
Παύλος Καρκανίδας είπε
Αγαπητή Χριστιάννα,
Θλίβομαι και δακρύζω με οτιδήποτε μου θυμίζει την όμορφη, ανθρώπινη, Ελληνοπρεπή, ρομαντική, και συναισθηματική παλιά Αθήνα. Δακρύζω είτε όταν βλέπω φωτογραφίες της παλιάς Αθήνας, είτε ακούω τραγούδια της παλιάς Αθήνας, από την τηλεοπτική εκπομπή “στην υγειά μας ρε παιδιά” του Σπύρου Παπαδόπουλου. Θεωρώ πως είναι έγκλημα που κάποιοι άφρονες κατεδάφισαν παλιά πανέμορφα κτήρια, που θα έδεναν τη μνήμη μας με τα ωραία παλιά, και θα έδιναν και μια συνέχεια, συνοχή και σεβασμό του παλαιότερου συγκρινόμενου με το νεότερο. Κλαίω επειδή, πάει, πάει, πάει,…πάει, πάει, πάει και δεν γυρίζει πια, η ωραία εποχή η παλιά!! Όμως παρόλο που θλίβουμε, συγχρόνως ευχαριστιέμαι που ακούω τα παλιά και αξέχαστα τραγούδια, και θέλω να βλέπω τις φωτογραφίες, και ότι έχει σχέση με τις παραδόσεις και τα έθιμα της παλιάς αξέχαστης Αθήνας. Συγχαρητήρια για την ωραία προσπάθεια που κάνεις προς αυτή την κατεύθυνση.
Παύλος Καρκανίδας
christiannaloupa είπε
Κύριε Καρκανίδα γεια σας,
Πραγματικά χαίρομαι, αν κατάφερα να σας προκαλέσω τόση συγκίνηση.
Χαίρομαι γιατί κατάφερα το στόχο μου: να ζωντανέψω τις μνήμες μιας παραμυθένιας πόλης που δεν υπάρχει πια,
αλλά λυπάμαι κιόλας ταυτόχρονα, γιατί βγάλαμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια και καταστρέψαμε αυτά τα στολίδια που άλλες πρωτεύουσες φροντίζουν σαν κόρη οφθαλμού.Πρόσφατα έμαθα μάλιστα ότι το σπίτι που έμεινε η Μαρία Κάλλας μεταξύ 1936 και 1945, στη συμβολή των οδών Πατησίων και Σκαραμαγκά όχι μόνο είναι ετοιμόρροπο και καταρρέει,
αλλά τελεί και υπό κατάληψη αναρχικών!Όσο για το Μουσείο της Ακροπόλεως, δυστυχώς κι αυτό στάθηκε αιτία να κατεδαφιστούν κάποια από τα λιγοστά πανέμορφα νεοκλασικά που είχαν απομείνει.
Χαιρετισμούς από την πατρίδα,
Χριστιάννα
Dimitris Kephalidis είπε
Αγαπητη Χριστιαννα,
Χιλια ευχαριστω για τα διαλεχτα card-postal που με ξαναφερνουν με συγκινηση και νοσταλγια στα μεσα του 40, τοτε που πρωτογνωριζα το κλεινον Αστυ. Ζουσε ακομα ο Γερο-Δροσινης
και σε πολλα αρχοντικα ανθιζαν αμυγδαλιες. Πρασινιζε ακομα η μεταπολεμικη Αθηνα και σκεπαζε τις απειρες λαβωματιες της κι΄οι γειτονιες μοσκοβολουσαν λεμονανθο και γιασεμι. Φυτευαν οι νυκοκυραδες στα μπαλκονια γαρδενιες στις γλαστρες και σε βαμμενους τενεκεδες βασιλικους. Στους φωτολουστους μαχαλαδες μπορει να ζουσαν οι ανθρωποι φτωχικα και μετρημενα,γνωριζε ομως ο καθεις το καθεναν και τα βραδια στις ταβερνουλες νανουριζε το κοκκινελι κι΄οι διπλοπενιες τους θαμωνες.
Που΄ν τα χρονια κεινα;
Τωρα με τρομαζει το απαραιτητο ετησιο προσκυνημα στη πολη της νιοτης μου, που τοσο αγαπησα και τοσο μου λειπει αμετρητες δεκαετιες.
Δημητρης Κεφαλιδης – Γερμανια
christiannaloupa είπε
Καλησπέρα κύριε Κεφαλίδη,
Χαίρομαι ιδιαίτερα που κατάφερα να ζωντανέψω τις όμορφες αναμνήσεις σας.
Δυστυχώς, εικόνες όπως αυτές που περιγράφετε ανήκουν πια στο παρελθόν, ενώ όλοι μας είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε πια σε μια αφιλόξενη τερατούπολη.
Χαιρετισμούς από την Ελλάδα,
Χριστιάννα